Mack

Vorige week donderdag heb ik de groene container, het glas en het oud papier aan de weg gezet. Vier keer moest ik heen en weer lopen, voordat alles weg was. Nu is de weg niet echt heel dichtbij, eerst een meter of twintig rechtsaf, dan een fietspad oversteken, nog een ander fietspad over, en dan ben je er. Mooi uit ons zicht. Één keer in de twee weken op vrijdag halen ze de troep op, de andere week is het de grijze container maar dan zonder glas en oud papier. Toen ik 's avonds de groene container weer ophaalde zag ik dat het oud papier en het glas niet was opgehaald. Dus wat doe je dan, je houdt jezelf voor dat ze het nog komen ophalen en laat het lekker staan. Vanavond zwoei ik even wat visite uit en Hans zwaaide mee. We liepen mee naar de parkeerplaatsen en ineens zag ik dat ons oude papier en het glas er nog steeds stond. En alleen dat van ons, want alle andere bewoners hadden dat van zichzelf al weer weggehaald.

Ik voelde me een beetje bezwaard, vooral omdat sommige bewoners daar net op de balustrade een sigaretje stonden te roken. Het was een ronduit asociaal gezicht dat papier, maar ik hield mezelf voor dat ik er niks mee te maken had. Totdat mijn oog ineens viel op een grote platgedrukte doos waar een Cars-racebaan in had gezeten. Die had ik vorige week bij het oud papier gedaan. Waar ik al bang voor was gebeurde. Hans zag de doos ook en liep er naartoe. Hij boog zich over de stapel papier en riep toen onvermijdelijk: "Hee, dat is mijn Cars-racebaan!" Zeker twee bewoners op de balustrade moeten het gehoord hebben.
En ik: "Oh, kijk nou zeg, ze hebben het papier niet opgehaald vorige week, nou ja zeg!" Dat zal papa zo maar eens even weghalen dan. Anders staat het er straks nog een week, ghè ghè. " En even later kwam ik aangereden met de auto om die troep eens even weg te halen. Want ja, zoiets laat je niet staan natuurlijk.

Hans, daar hebben wij -maar vooral ik- wel het een en ander mee te stellen. Hij is een poosje geleden bij het consternatiebureau geweest en nu blijkt zijn voorhuid te nauw. Dus u raadt al wat het advies van de dokter was: in bad eens even een flinke ruk aan geven. Volgens mijn moeder heb ik hetzelfde probleem gehad toen ik klein was, maar ik weet het niet. Ik onthou namelijk bijna alles (in achterwaartse richting, niet in voorwaartse) en zoiets zou ik toch zeker nog geweten moeten hebben. Want ik weet nog dat huisarts Mulder mij mishandeld heeft met een speciale aambeientang toen ik een jaar of 9 was, en dat dokter Verhaak mij een spuit in mijn hoofd gaf (dat ging toen nog zo) omdat ik een gat in mijn voorhoofd had. En toen was ik drie. Dus hoe zou een dokter er bij mij tot bloedens toe een sjor aan gegeven kunnen hebben zonder dat ik me dat herinner? Volgens mij is ze in de war met mijn broer, maar goed.
Elke keer als Hans in bad gaat en ik denk eraan, zeg ik: "Hans, even nog de plasser." Ik heb met hem afgesproken dat als het zeer doet dat hij dan "au" zegt. De enige afspraak waar hij zich altijd keurig aan houdt. "AU!" als ik al in de buurt kom. Dus het resultaat is er nog niet, want ik heb angst om onherstelbare schade aan te richten. Maar waar ik het bangst voor ben, is als hij een keer ergens anders in bad gaat, dat hij dan vraagt of ze even aan z'n plasser willen zitten omdat dat van z'n vader ook altijd moet. Je moet er toch niet aan denken.

Laatst, toen het even een dag warm was in Nederland, heb ik ons enorme zwembad weer eens opgeblazen. Met de elektrische pomp van de buren deze keer. Gaat een stuk makkelijker dan met een handpomp, zelfs als die laatste gewoon op pompen staat in plaats van zuigen. Van de gelegenheid van het lenen van de elektrische pomp heb ik gelijk gebruik gemaakt om al het opblaasbare wat wij in huis hebben, op te blazen. Je weet maar nooit tenslotte, soms kunnen opblaasverzoekjes op de meest ongelegen momenten komen. Ik had dus ook een opblaasroeiboot opgeblazen en in het enorme zwembad gepleurd. Zodat Hans en de buurtkinderen er ook in konden als ze het water te koud vonden. Dan dreven ze gewoon heerlijk dobberend in het zwembad, in een roeiboot die nog ruimte had om dertig centimeter voor- en achteruit te kunnen varen. En als het daarbij ging regenen had ik nog een pracht van een beschermhoes voor de tuinmeubelen in de aanbieding. En die paste weer precies om de boot. Dus zaten de kinderen op regenachtige koude dagen lekker droog in het zwembad. En wat is nu leuker dan met een roeiboot in een zwembad varen met een plastic beschermhoes over je heen terwijl de regen op het zeil neerklettert, en jij in je eigen -door je vader- gecreëerde droge wereldje, ligt te dobberen op een laagje water? Ik weet niks te verzinnen hoor!

Ik heb vandaag eens even een fijn stukje gefietst met Hans en Tammar. Dit om Linda even te ontlasten zodat ze zonder gestoord te worden mijn auto eens flink in de was kon zetten. Het was de eerste keer dat ik met Tammar voorop fietste en het was de eerste keer dat ik met de combinatie Tammar en Hans -op zijn eigen fiets- fietste. En eigenlijk ben ik daar nog iets te klein voor, bleek vandaag. Ja, ik kan wel zeggen dat de kinderen te klein zijn, maar dat is niet zo. Je moet als ouder de zeer nabije toekomst (<5 sec) kunnen voorspellen en bedacht zijn op allerlei rampscenaria die eventueel zouden kunnen gebeuren zodat je ze kunt vermijden.

Want tegen Hans zeggen: "Hans, dat daar is een hele drukke weg die we moeten oversteken, ik wil dat je voor die weg stopt, " is niet genoeg. Je moet zelf al bij die weg staan voordat hij er is om hem tegen te houden. Want meneertje reed voor mij uit en negeerde mijn eerste stoproep. En de tweede, een de derde stopschreeuw ook. Om doodleuk een meter voordat hij de weg over zou steken en onder een auto zou komen, met een slippende achterband tot stilstand te komen. @$%#$%@$&* (ik mag niet vloeken waar kinderen bij zijn) waarom luisterde jij niet Hans?? "Daweetiknie."
Na een donderpreek van een minuut staken we de weg over richting Emstergat. Het Emstergat is een recreatiegebied met water, een strandje, een waterskibaan en een wellnescentre en ligt tussen Vaassen en Emst. De gemeente (Epe, dus wat weten die ervan) duidt de plek aan als Kievitsveld. Maar ze hadden het net zo goed Dodo'sveld kunnen noemen want dodo's zijn op die plek even zeldzaam als kievitten. Van oudsher is het Emstergat gewoon alleen twee plassen water waar je kon zwemmen als je drie maanden vakantie had omdat je net geslaagd was voor je Mavo-examen. Over Mavo gesproken, ik deed het destijds op D-niveau en dat schijnt tegenwoordig enorm hoog te zijn. Ik wist het ook niet maar tegenwoordig zweert iedereen bij B-niveau. Sommige bollenbozen wagen zich op C-niveau maar die worden eigenlijk voortdurend gepest vanwege hun streberigheid. Maar dat was even een klein uitstapje. Over uitstapjes gesproken, ik was dus aan het fietsen bij het Emstergat met Hans en Tammar en we bleven even staan om naar de waterskiërs te kijken. Toen we er genoeg onderuit hadden zien gaan gingen we weer terug. Niet over de verharde fietspaden maar over karrensporen die getrokken zijn in de tijd dat je nog karre-sporen schreef.
Na flink veel hobbels en modder ontdekte ik dat Tammar een zootje miste. Zootjes zijn een soort pantoffels voor baby's, maar dan van een hele zeldzame leersoort van het Iberisch zwijn. Ze kosten dan ook 4200 euro. Maar dat wist ik niet toen ik de vermissing ontdekte en besloot niet terug te gaan. Wat kunnen die dingen nu helemaal kosten? Zes euro? Bovendien, ik was er maar één kwijt, drie euro dus. Ik vond het meevallen. Nou, laat maar zitten hoor, dan koopt papa wel nieuwe. Tammar had net ontdekt dat ik achter haar zat en boog haar hoofdje steeds achterover en ik het mijne voorover zodat onze voorhoofden elkaar zachtjes raakten. Zij gaf dan een glimlach en ik wilde dat niet verstoren door te moeten gaan zoeken naar een zootje.

Maar goed, toen ik thuiskwam en ik hoorde de prijs van het zootje schrok ik zowat even hard als toen Hans ijzerenheinig op die weg af fietste, dus heb ik de route nog een keer afgelegd. Alleen! Ergens op een afgelegen bospaadje kwam ik het zootje tegen. Er was nog niemand langsgekomen, beeldde ik mijzelf in want het zootje stond overdwars midden op het pad. Ik slaakte een zucht van financiële verlichting en keerde, met zootje, tevreden huiswaarts. Thuisgekomen keek mijn gezin mij vol spanning aan of ik het zootje had gevonden. Ik liet het zien en liep ermee naar Assepoester. Het paste.