Dat geklooi met kleuren ook. Ik ben er niet goed in en ik ben vergeten op te slaan wat ik had. Of ik heb er overheen gewalst, dat kan ook. Nou ja, u doet het er maar even mee. Als u het er niet mee eens bent dan kunt u klagen in het reactieveld, bij voorkeur vergezeld van een suggestie hoe of het dan wel moet.
Muur.
De kantine op mijn werk heeft hooggeplaatste raampjes; ik kan er net door naar buiten kijken. Meestal als ik koffie haal en ik moet even wachten tot het apparaat het kopje vol heeft, kijk ik snel naar buiten. Naar mijn auto, die met z'n opvallend rode kleur tussen al die trieste, zwarte zakenauto's een lust voor mijn oog is. En of er niet toevallig iemand een sportwagen heeft geparkeerd, die ik anders mis. Want het gaat mij niet gebeuren dat er een Porsche heeft gestaan die ik niet heb gezien. Mijn oog viel op een schilder aan de overkant. Hij was een gigantische muur aan het overschilderen. Rood moest-ie worden. Hij had pas een klein stukje aan de rechterkant gedaan met een grote roller. De muur was lichtbruin, zoals satésaus. Niet de donkerbruine van het cafetaria (die eigenlijk lekkerder is) maar de lichtbruine, die je bij de Chinees krijgt. En dus kon je het kleurverschil heel duidelijk zien. De schilder werkte in verticale stroken van boven naar beneden. Vlak onder het dak gebruikte hij een kwast, net als rondom de kozijnen in het midden, maar daar tussenin gebruikte hij de grote roller. De roller was zeker een halve meter lang, of breed, ik weet niet hoe je dat rollertechnisch aanduidt. Maar het rolleren ging van: grote sprongen, snel thuis. Ook een lust voor het oog, hoe zo'n schilder in een moordend tempo een muur van kleur laat verschieten. Als hij een strook klaar had, rustte hij even uit en veegde het zweet van z'n gezicht. Hij deed een stapje naar achteren en bekeek het van een afstandje. Dan zette hij z'n ladder een stukje naar links en begon weer bovenaan. Ik vroeg me af of hij de muur voor het eind van de dag af zou hebben. Toen ik een paar uur later weer koffie haalde was er geen spoor meer van de schilder, of het moest de volledig rood geschilderde muur zijn.
Corps, Frankrijk juli 1993
Een kat genaamd inbundig
Ik ben een uiterst serieus mens. Tenminste, zo kom ik over. Chagrijnig, uit de hoogte, en zeker niet in voor een geintje. Een beetje zoals Hermanus in het echt is, zo is bij mij de eerste indruk. Dat komt allemaal omdat ik een kat in de boom heb. Die kat luistert naar de naam 'inbundig' en zit nogal vaak in de boom. Als de kat u wat beter heeft leren kennen klimt hij voorzichtig de boom uit. Als de kat zich op zijn gemak voelt gaat hij grapjes maken. De kat houdt van veel verschillende mensensoorten en kan zich makkelijk aanpassen aan het gezelschap. Maar de kat zal nooit op een feestje de microfoon pakken en luidkeels roepen: "Daar moet op gedronken worden hie-haa-hoo" Of: "Is everybody happy?" Of: "Wat een spreker is die man, wat een spreker is die man!" Nee, de eigenschap om dat te kunnen roepen ontbeert de kat en eigenlijk is hij daar wel tevreden mee. Een rondje polonaise om zijn goeie wil te tonen, dat lukt met wat tegenzin nog net, maar zodra er een ronde gelopen is haakt de kat af en klimt terug in zijn boom. Want die heeft-ie altijd bij de hand.
Bill Clinton in Noord Korea
Bill Clinton is in Noord Korea in een poging om twee Amerikaanse journalistes vrij te krijgen die zijn veroordeeld tot 12 jaar werkkamp wegens het illegaal oversteken van de grens. Wat zou ik mij moeten voorstellen bij een Noord-Koreaans werkkamp? Ik vermoed iets wat op voormalig concentratiekamp Dachau lijkt, waar geen controle op de autoriteiten is en waar dus de autoriteiten kunnen doen en laten wat ze willen met gevangenen. Misschien als je je heel gedeisd houdt dat je die 12 jaar overleeft maar vermoedelijk krijgt je familie na een jaar of vijf een brief dat jij (inmiddels gecremeerd) jammerlijk bent overleden aan vlektyfus. Zoiets.
Noord Korea fascineert me ergens wel, want het is een dictatuur. Het grappige van een dictatuur is dat de bevolking er voor de overheid is in plaats van zoals in Nederland, de overheid voor de bevolking. Zorg dus dat als je in een dictatuur leeft, dat je onderdeel uitmaakt van de overheid. Dat maakt het allemaal wat draaglijker. Noord Korea bevindt zich in een lastig parket. Het moet een soort evenwicht zien te vinden tussen oorlog en vrede. Want een oorlog met alle andere landen betekent het einde van de dictatuur, en vrede met alle andere landen betekent eveneens het einde van de dictatuur. Ja, als dictator heb je het heus niet makkelijk. Zeker niet als je zelf 1,30 m bent en er komt een een Amerikaanse reus van 1,88 op je af. Dan wil je natuurlijk wel toegeven als de reus om vrijlating van twee landgenoten vraagt. Bill op zijn beurt bleef uiterst nederig en onderdanig. Een tactiek om Kim Jong-il gunstig te stemmen. Maar volgens mij trekt-ie dat gezicht omdat hij zijn lachen aan het inhouden is. Zodra hij weer de grens over is houdt-ie het niet meer en giert-ie het uit zoals hij ooit demonstreerde bij een persconferentie van Boris Jeltsin. "Whoeehaaahaahaaa, is he already nominated for smallest dictator ever? Call the Guiness Book of records, whooeeehahaahaha"
Hoe je een probleem maakt dat er niet is.
Als je terugredeneert in de geschiedenis lijkt alles logisch. Want alles is op een bepaalde plek op een bepaald moment gebeurd. Niets is zo onbepaald als het woord bepaald, zei mijn leraar Nederlands op de (het) Havo, maar dit terzijde. Ik moest er aan denken toen ik las van het verongelukken van Ferdi E. Nu komt hij in de krant omdat hij bekend is en zo weten we dat de ontvoerder dood is. Was het heel iemand anders geweest die daar op hetzelfde moment met z'n fiets was overgestoken, had het nieuws ons niet bereikt.
Ik vind iets vreemds en onverklaarbaars aan deze loop van de geschiedenis. Want zou dit ook gebeurd zijn als Ferdi E. zijn misdaad niet had gepleegd? Ik denk het niet, want waarschijnlijk was hij dan vandaag ergens anders geweest. Het feit dat hij vandaag op de juiste plek was om te verongelukken hangt dus samen met een andere gebeurtenis uit het verleden. Dat geeft toch te denken? Kennelijk hebben gebeurtenissen invloed op het verdere verloop van het leven. Ja, logisch Mack, dat weet ik al heel erg lang. Ja, ik ook beste lezer, maar hoe bepalend moet een gebeurtenis zijn om iets anders wat stond te gebeuren te dwarsbomen met een nieuwe gebeurtenis? Stel nu, Hitler zou als jong jongetje, toen hij nog onschuldig was, jammerlijk omgekomen zijn bij een aanval van een stier. Had dan de tweede wereldoorlog wel of niet plaatsgehad? Waarschijnlijk niet. En hadden we die stier dan dankbaar moeten zijn? Ik denk van wel, maar dan was ik misschien weer niet hier geweest om deze gedachte te produceren. Waarschijnlijk waren de dorpelingen boos geweest op de stier. Terwijl wij nu weten dat we de stier dankbaar hadden moeten zijn. Maar dat hadden we dan helemaal niet geweten want we hadden in dat geval nooit van die stier gehoord. Of zou het allemaal weer anders zijn gegaan als de jonge Adolf niet met 5 km/u door het weiland was gelopen, maar met 5,5?
Wist u dat de startsnelheid waarmee het heelal begon exact goed is om het heelal steeds te laten uitdijen? Tot op weet ik veel hoeveel cijfers achter de komma? Dus laten we zeggen dat als het 24e getal achter de komma geen 8 was maar een 2, dan was het hele heelal niet uitgedijt, en waren we nu één klein suikerkorreltje met de massa van het heelal. Dat kan geen toeval zijn zou je zeggen. Nee, iemand wist die cijfers van te voren of er is al 100 gigatriljoen keer een oerknal geweest en nu net deze keer had-ie de goeie beginsnelheid. (ik verzin veel, maar dit laatste heeft iemand die er voor geleerd heeft verzonnen)
Het zou dus zomaar kunnen dat we nu juichen om de geboorte van een prachtige baby, zonder dat we weten dat die ervoor zou gaan zorgen dat in 2023 de maan ontploft en de aarde in een ongecontroleerde baan weg van de zon raakt. Met alle gevolgen van dien. Maar gelukkig, zes jaar geleden is een kind geboren die hem in 2022 in een dronken bui hartstikke dood rijdt. Ik bedoel maar. Alleen al dat ik erover nadenk is zonde van m'n tijd. Aan de andere kant, alle tijd nuttig besteden maakt het bestaan ook weer zo zinloos.
MeisterSinger
Ik ben een keiharde.
Ja, wij hebben weer eens wat te koop. Een schitterende kinderwagen met een nieuwprijs waarvan je een oude auto met apk zou kunnen kopen. Hij staat op marktplaats, maar weten wij veel wat we moeten vragen? Bieden dan maar, maar dat trekt alleen mensen die voor een dubbeltje op de eerste rij willen zitten. (en de buurvrouw, die de prijs zit op te drijven) En een iets serieuzere bieding van iemand (maar aan de lage kant) die schrijft dat ze niet veel te besteden heeft. Maar is dat ons probleem? Ja, kennelijk. Want wordt er hier op ons gemoed gespeeld of komt de mevrouw die niet veel te besteden heeft de kinderwagen straks ophalen met haar BMW X5? Straks is het Natasja Froger! Trouwens, de slager trapt er toch ook niet in als iemand met een bijstandsuitkering biefstuk wil hebben? Neem maar gehakt hoor! Bovendien, ik ben de barmhartige Samaritaan niet! Ik wil best een zwangere bijstandsmoeder aan een goedkope kinderwagen helpen maar niet vanwege het feit dat ze arm is alleen. Ze moet ook aardig en dankbaar zijn en ze moet graatmager (lees: uitgehongerd) zijn. Dat zijn aanvullende voorwaarden. Ik wil wel een goed gevoel aan zo'n buitensporige korting overhouden namelijk. Voor niets gaat de zon op.
Wifi
Mijn vakantie loopt bijna ten einde. Als er morgen geen hele nare dingen gebeuren kan ik terugkijken op een hele plezierige vakantie. Natuurlijk, ik had ook wel af en toe op een strandstoel willen liggen met een boek, of eens een keer een flinke hoge berg willen beklimmen, maar met kleine kinderen zit dat er nu eenmaal niet in. 's Ochtends als je (op hun aangeven) opstaat komen ze in je blikveld en verdwijnen daar niet meer uit totdat ze 's avonds in bed liggen. Best vermoeiend soms maar ach, het is ook wel weer leuk dat je je kinderen weer twee weken hebt kunnen bedienen naar hun wensen. En ook de laatste week thuis is plezierig verlopen. In Frankrijk twee weken geen nieuws gehoord, weinig stress, behalve gisteren toen ik met Hans en zijn vriendje een dagje naar de Julianatoren was en ik er achter kwam dat ze het chronisch oneens met elkaar zijn, maar daar stond tegenover dat ik een vrouwelijke collega van lang geleden tegenkwam, die wij destijds unaniem bestempelden als de mooiste van het bedrijf, en die mij vaak briefjes schreef of ik alsjeblieft iets voor haar kon doen en dan ondertekende ze met: je engeltje. Alsof je dan kon weigeren.
Ja, daar zaten mijn enige vrijgezelle mannelijke collega en ik (toen ook vrijgezel) dapper aan tafel op haar bruiloft. Met trillende onderlip. We kregen na afloop nog een foto van het bruidspaar die bij mij in een la verdween, maar mijn collega knipte de bruidegom eraf en hing de foto op aan de muur naast zijn bureau. Een duidelijk statement volgens mij. In elk geval, het ging goed met haar, ze had nog dezelfde man en haar twee kinderen leken veel op hem, ("heb je dat weer," merkte ze moeilijk kijkend op, om daarna weer in die lach te schieten die ze nog steeds had) ze had me gelezen in één of ander blaadje, en ze had pas ontslag gekregen vanwege de economische crisis. Oh ja, de crisis, daar wilde ik het nog even over hebben.
Ik heb de hele vakantie niks van mijn werk gehoord. En ik heb bewust mijn mail niet gelezen. Maandagochtend weer. Mijn buurvrouw en haar vriend werken beide bij hetzelfde ICT-bedrijf. Allebei ontslag gekregen. Ik zag hem altijd 's avonds laat uit zijn leaseauto komen, z'n stropdas een beetje losser getrokken, maar nog wel met z'n mobieltje aan z'n oor. Op vakantie belden ze hem wel vaak en dan pakte hij z'n laptop en deed nog een paar dingen voor de zaak. Mooi kut, denk ik dan. Je hebt een drukke baan en je slooft je uit en voor je het weet sta je gewoon op straat. Bedankt, maar we hebben je niet meer nodig. Nee, dan kun je nog beter niet gebeld worden op je vakantie. Goed, ik had het natuurlijk ook wel gewild, zo op de rand van het zwembad in je mobieltje praten en dat je je laptop erbij moet pakken, want nu was ik best wel een nobody. Iedereen zat te wifi-en. Ik ga er maandag weer met frisse moed tegenaan en als het aan mij lag was die hele recessie allang voorbij. Wat zeg ik? Dan was het niet ééns in het nieuws gekomen en had niemand er iets van gemerkt.
A star is reborn.
Michael Schumacher is een voorbeeld van één van de allergrootste sportmensen ter wereld, wiens carrière ik van het begin af aan heb gevolgd. De meeste grote sportmensen interesseerden mij pas nadat ze al over hun hoogtepunt heen waren of ik had toch op zijn minst hun beginjaren gemist. Zo niet bij Schumacher. Na zijn debuut in de F1 schreef Autovisie al: a star is born. En dat hadden ze goed gezien. Michael gaat nu waarschijnlijk na drie jaar zijn rentree maken in de F1. Eén van de twee Ferrari-coureurs, Felipe Massa, is uitgevallen met een gebroken schedel, en nu vervangt Schumacher, die amper hersteld is van slechts een gebroken nekwervel, Massa voor ik weet niet precies hoeveel races.
In elk geval, ik ken geen voorbeelden van sporters die nog succesvol waren in hun sport nadat ze al afscheid hadden genomen. Ik denk aan Nigel Mansell en Lance Armstrong, die presteerden nog wel aardig, maar niet meer wat ze vroeger presteerden. Ik weet wel legio voorbeelden van sporters die hun rentree maakten maar geen bal meer presteerden.
En toch trap ik er deze keer ook weer gewoon in. Die Schumacher gaat gewoon door waar hij gebleven was. Winnen dus. Hij kan niet anders volgens mij. Heeft iemand hem gezien laatst bij Top-Gear? Waar hij zogenaamd als The Stig onthuld werd? Het moment dat hij zijn helm afzette, de kalmte, de glimlach en de knipoog, de verbijsterde reactie van het publiek, alles wees erop dat Schumacher nog steeds wordt gezien als de grootste en dat hij de Buttons, de Hamiltons, de Raikkonens en de Webbers weer naar het tweede plan gaat verwijzen.
Mack 