Mijn vrouw vertelde mij vanavond in de auto over een wilde fantasie van haar. Ze vertelde dat ze zich regelmatig op woensdagavond al rijdend terug van school naar huis, afvroeg wat er zou gebeuren als ze bij een snelheid van 140 km/u ineens heel snel het stuur een zwiep naar links en weer terug zou geven. Ik moest niet schrikken want ze zou het niet doen zei ze, maar ze vroeg het zich gewoon af. Zij dacht zelf dat de auto dan over de kop zou slaan.
Kijk, dat is nu mijn vrouw. Niet van die standaard wilde fantasieën die je discreet in een onbedrukt langwerpig pakketje krijgt thuisbezorgd, of iets met een gespierde donkere eilandbewoner, maar gewoon iets echt spannends. Eventueel kan de spanning nog opgevoerd worden door een paar kinderen achterin mee te voeren. Nou ja, ik heb haar uitgelegd wat er volgens mij zou gebeuren. Misschien moest u dat ook nog maar eens doen, gewoon voor de zekerheid.
Everything’s gonna be allright
Ik las vandaag een slaapverwekkend interview met een mij bekende in een plaatselijke bedrijvengids. Een ondernemer die vertelde over kansen en uitdagingen en over toegevoegde waarde. Over spelers op de markt en over een deel van de koek. Als je erover nadenkt, wat heb je dan eigenlijk een armoedig bestaan als je in het bedrijfsleven terecht bent gekomen hè? Gelukkig dat ik het zelf allemaal niet door heb anders zou je toch soms niet goed worden. En hoe vreemd eigenlijk dat er scholen zijn die mensen leren hoe ze zo goed mogelijk kunnen functioneren in die wereld van zakencentra en maatpakken. Ik denk er maar niet teveel over na want ik moet nog tot 2034 las ik in een door Zwitserleven aan mij gerichte brief.
Het is ook beter om niet na te denken en gewoon mee te doen. Maar soms word je geconfronteerd met iemand die liever aan de kunstacademie ging studeren dan aan het grote ja-knikken mee te doen. En die pakt bijvoorbeeld een gitaar en zingt spontaan een lied. Of schildert een mooi schilderij. En tenzij je veel geluk hebt en er uitzonderlijk goed in bent verdien je daar geen droog brood mee. Een gedurfde toekomstkeuze want je bent in de onbegrepen minderheid. Maar als je dood gaat aan het eind van je leven heb je wel gezongen.
In tegenstelling tot wat ik vroeger dacht zingt Bob Marley niet dat er zonder vrouw ook geen huil zou zijn, nee, hij zingt in Jamaicaans dialect: huil maar niet meisje. Is dat niet mooi van Bob? Ik vind het mooi.
Een warme zomernamiddag.
Omdat het buiten weer kouder wordt, en de zomervakantie net achter ons ligt zal ik proberen u nog éénmaal mee terug de zomer in te trekken, en u te leiden naar een mooie zomervakantie in het verleden.
U bent in een warm land, waar u destijds net de liefde van uw leven ontmoet heeft, althans, dat dacht u want hij/zij zit momenteel niet bij u in de huiskamer, en eigenlijk wist u dat toen ook al, diep van binnen, dus u bent in een geluksstemming met een tikkeltje tristesse erdoor. U ligt in een hangmat en een petje bedekt uw gezicht. De krekels beginnen wat zachter te krieken want het is al laat in de middag. De warmte van de dag begint nu pas aangenaam te worden. Mede-vakantiegangers zijn al begonnen met het bereiden van de avondmaaltijd en u hoeft straks alleen maar aan te schuiven. Het belooft nog een heerlijke avond te worden. Op de radio speelt een zomernamiddagmuziekje en tevreden luistert u de dag uit.
Look into my eyes…
Look into my eyes, look into my eyes, not round the eyes, but into the eyes… Zo begon een licht gestoorde hypnotiseur zijn sessies in de serie Little Britain. En zo snel als u het leest, zo snel raakte het slachtoffer onder hypnose. Vanavond presenteerde die guitige Jan Smit uit Volendam een nieuw -tenminste dat hoop ik, want ik kom overal te laat achter- programma. Een amusementsprogramma met een gehypnotiseerde kandidaat. Nu ben ik best een nuchter persoon (ja, als je een ufo ziet, dan zie je er gewoon een, daar doe je niks aan) maar van dat hypnose geloof ik helemaal geen zak. Nu geloof ik trouwens geen enkele spontane actie in televisieprogramma's want ik denk dat alles gepredestineerd is op een manier waarop de Reformatorische gezindte uit Rijssen nog jaloers zou zijn, mochten zij dit te weten komen. Zo erg is het naar mijn mening met spontane programma's op televisie. Laten wij bidden dat ik ongelijk heb.
Maar, die hypnose… Ik weet dat je soms door herrie heen kunt horen als je erg geconcentreerd bent. Of dat je geluiden blokkeert als je diep in gedachten bent verzonken. Of soms pijnprikkels niet voelt als je afgeleid bent. Maar dat hypnotiseurs je zomaar even onder hypnose brengen, dat gaat er bij mij niet in. Maar als u van mening bent dat dat wel kan, of dat het programma van die guitige Jan Smit uit Volendam echt is, of als u zelf wel eens onder hypnose geweest bent zonder dat u stiekem toch nog bij bewustzijn was omdat u de hypnotiseur niet wilde beschamen, spreek mij gerust tegen.
Er huist een rapper in elk van ons.
Als het om auto's gaat, voel ik mij vaak onbegrepen. Zowel door mannen als door vrouwen. Die laatste groep neem ik het niet kwalijk, maar dat veel mannen mijn autoliefde ook niet meer begrijpen, dat baart me toch ernstig zorgen. Want wie kijkt er nog naar het ontwerp van een auto? Wie ziet nog fraaie, vloeiende en trefzekere lijnen? Wie let er nog op de historie van een automerk? Wie raakt er nog in vervoering van een melodieuze brul van de motor? Wie houdt er nog van achterwielaandrijving? Wie houdt er nog van autorijden eigenlijk?
Allemaal niet belangrijk! Er moet bloetoes in zitten, en ruimte. Er moet tomtom in zitten, en de motor moet de modernste techniek bevatten, ongeacht of die techniek een verbetering is. En de auto moet een A-label (aflaat) hebben want daarmee worden onze milieu-misdrijven ons vergeven. Op papier moet hij veilig zijn en hij moet stikken van de electronische rijhulpjes. En hij moet vooral nieuw zijn. Want nieuw gaat boven mooi! Liever een nieuwe middenklasser die niet meer stuurt van de opties, dan bijvoorbeeld een Citroën DS. Als we ergens op visite gaan dan moeten we een nieuwe middenklasser diesel kunnen neerkwakken op de oprit.
Droomauto's zijn allang niet meer de Porsches, Ferrari's of Aston Martins. Welnee. Liefst een Duitse diesel met de trekkracht van een Mack. En als het dan nog kerstboomverlichting aan de voorkant heeft, nou, dan is het in elk geval goed, al lijkt de auto op een volgespoten condoom. Ja, er huist een rapper in elk van ons.
Motoragent geschept.
Gedverderrie wat een naar beeld op het journaal. Een motoragent wordt geschept door een auto terwijl hij verkeer naar de andere rijbaan probeert te loodsen. Dat deed hij om vrij baan te scheppen voor een ambulance die net een gewonde aan de andere kant van de weg had opgehaald. De ambulance kreeg inderdaad vrij baan, maar niet helemaal zoals vooraf was bedoeld. Wat moet je trouwens, als ambulancebestuurder als je in zo'n situatie verzeild raakt? Doorrijden naar het ziekenhuis of eerst gaan kijken hoe de agent eraan toe is? De agent raakte zwaargewond bij het ongeval. En die bestuurder van de gele Seat? Tja…die zal zich kapot geschrokken zijn. Hij had wel iets beter op kunnen letten. Maar ook de actie van de motoragent vond ik niet het meest professionele politieoptreden ooit. In elk geval, sterkte en beterschap agent.
Nieuwe lichting dorpsgekken
Praktisch elke avond loopt er hier een hoestende idioot voorbij. Je hoort hem al van verre aankomen en met een heus Dopplereffect hoor je hem ook weer in de verte verdwijnen. Tussen elke hoest zit ongeveer 2 seconden pauze. Ik overdrijf niet. Wie is deze mysterieuze, hoestende idioot, wat mankeert hem en waarom neemt hij geen stophoest?
Evengoed is Vaassen toch een beetje een vreemd dorp. Een poosje geleden kwam ik toen ik Tammar bij de kinderopvang afzette, een niesende idioot tegen. Op de fiets. Die kwam niesend aan fietsen zonder ook maar de moeite te doen om haar hand voor haar mond te doen. Of om ingehouden te niesen. Ik heb zeker twintig niesen geteld. En zeker twaalf fluimen. En dat fietste al niesend gewoon door, met twee handen aan het stuur, alsof er niks aan de hand was. Volgens mij zijn er dan toch een paar draadjes in je nek niet helemaal goed aangesloten.
Record aan flarden.
Ik ben niet het type dat dagelijks zijn weblogstatistieken bekijkt maar zo af en toe als ik de one-stat knop zie staan dan klik ik er eens op. Ik heb ook geen tellertje dat bijhoudt hoeveel mensen er op de site geweest zijn en geen tellertje dat aangeeft hoeveel mensen er momenteel aanwezig zijn. Leuke gadgets maar het boeit me gewoon niet zo. Waar het natuurlijk wel om gaat zijn uw reacties. Die zeggen me iets, niet hoevaak dit weblog wordt bekeken want dat voelt een beetje als SBS6 en de kijkcijfers. En die kun je beïnvloeden met wat marketing-achtige truukjes maar houden wij onszelf al niet genoeg voor de gek?
En al is het vaak onzin hier, toch probeer ik er een zeker kwaliteitsniveau in te houden, want ik lees zelf ook nog wel eens terug in de archieven. En dan wil ik mezelf wél vermaken. En helemaal ongevoelig voor iemand die schrijft dat hij/zij het een mooi, leuk, grappig, ontroerend of inspirerend logje vond ben ik niet.
Webloggen is wat mij betreft ook een aangelegenheid tussen vreemde u (die ik niet ken) en mij (die u niet kent) zodat er een zekere afstand tussen ons blijft maar wij toch een soort zielsverwanten zijn. Er zijn natuurlijk ook mensen (niet-webloggers) die meelezen en die ik wel in het echt ken. Dat voelt soms wat ongemakkelijk omdat zij op de hoogte zijn van wat er zich in mijn hoofd afspeelt. Dus dan roer ik het onderwerp weblog in hun bijzijn meestal niet aan. Nadeel is ook dat die mensen alles al weten wat je hebt meegemaakt die week. Ik vertel ook nooit iemand dat ik een web-log heb, maar dat is vrij zinloos met een vrouw als Linda. Zij is een wandelend reclameblok voor dit log, het zou mij niet verbazen als zij op 28 augustus jl. een proeflesje op het ROC gewijd heeft aan http://www.mack.web-log.nl. Want dat persoonlijke pageviewrecord is aangescherpt op een manier als eigenlijk alleen Usain Bolt records kan aanscherpen. Bij nader inzien komt het natuurlijk gewoon doordat u allemaal een keer extra op uw persoonlijke linkje geklikt heeft op 28 augustus. Of kwam u echt Tammar feliciteren?
Mijn besluit staat vast…
Ik keek vanavond een lachwekkende film over vier mannen met een midlife-crisis die het zat waren. John Travolta was een van die vier mannen. Dit meld ik even omdat elke film met John Travolta goed is. En omdat ik alle films waar John Travolta in speelt in één keer snap. En daar hou ik van. Maar de mannen waren het dus zat en pikten het niet langer. Ze gooiden al hun excuses overboord, vormden een motorclubje en reden richting de Pacific. Uiteraard na toestemming van hun vrouwen, maar daar ontkomt niemand tegenwoordig nog aan. En ze beleefden avonturen! Zoals een echt ouderwets eerlijk gevecht, zonder messen, pepperspray of stroomstootwapens. Gewoon elkaar eens even flink voor de bek slaan. En dan zo mooi neervallen en weer opstaan. En als je er een hebt neergeslagen springt de volgende alweer op je. Waar lees je nu nog over zo'n prachtig eerlijk gevecht?
Tijdens de film ben ik eens aan het denken geslagen. Ik moest het ook maar eens doen, een Harley kopen, een leren helm en het ware leven gaan leiden. Zo de A50 op en richting Waddenzee. Als ik vroeg wegga ben ik voor het avondeten nog wel terug..
Levensvragen bij McDonalds
Een paar jaar geleden zag ik bij McDonalds een heel klein jongetje dat geen voetjes en geen handjes had. Zijn vader of moeder droeg hem en ik weet nog dat ik dat heel zielig vond. Een gehandicapt kind, dat de rest van zijn leven zal moeten knokken in plaats van onbezorgd te kunnen spelen, dat deed me toch wel zeer van binnen en ik bedacht me hoe on-vanzelfsprekend het is om een gezond kind te hebben. Niet dat je je dat normaal niet realiseert, maar je staat er ook weer niet elke minuut van de dag bij stil. En ik bedacht me of je als ouder moet ingrijpen als zo'n zware handicap tijdens de zwangerschap al zichtbaar is. Ik neigde ernaar om te zeggen van wel maar ik voelde gemengde gevoelens; zou een abortus in het belang van het kind zijn of is het eigen belang? Zou ik mijn eigen ongeboren kind wel of niet willen omdat het niet gezond is? Het is wel je eigen kind en je kunt er wel populair wetenschappelijk vanuit gaan dat een embryo nog niks merkt, dat er geen God is, en dat je het kind een rotleven geeft, maar weet ik veel of dat klopt!
Feit was in elk geval dat dit kind er gewoon was en dat het op een normale manier de wereld in keek. Als een kind. Alleen zijn ouders droegen hem en gaven hem te eten. Zo'n jochie van een jaar of twee weet nog van niks en voelt zich waarschijnlijk fijn bij zijn ouders. Dus moest hem dit leven inderdaad niet gegeven worden? Ik ben niet voor of tegen abortus omdat ik er nooit mee geconfronteerd ben, en om er dan een mening over te hebben vind ik ook zo wat. Misschien is die beslissing van abortus nog wel moeilijker dan die van euthanasie.
Ik zou het hele jochie waarschijnlijk vergeten zijn als wij hem vanavond bij diezelfde Mac niet weer tegenkwamen. Hij was van Hans zijn leeftijd en hij liep! Met protheses weliswaar maar toch. En hij speelde met een speeltje dat hij tussen z'n twee stompjes vasthield en hij stond bij de glijbaan te kijken. Ik denk niet dat hij erin kon. Ik had de neiging om iets tegen het jochie te zeggen. Dat hij zo goed aan het spelen was of zoiets. Ik heb het niet gedaan omdat ik ook weer bang was dat je hem dan ook niet normaal behandelt. Je spreekt hem immers aan juist omdat hij die handicap heeft, dat zou je bij een gezond kind ook niet gedaan hebben. Ik vond het een dom dilemma van mezelf. Dat je met zoiets niet normaal kunt omgaan. En natuurlijk keek ik af en toe naar hem, ook hoe hij later zijn vader een armpje gaf en zo als het ware hand in hand liep met zijn vader. En zijn moeder zag me ook kijken, maar keek me gelukkig niet vernietigend aan.
Mack 
