Stapje

"De mensen kunnen geen stapje terug meer doen," zei mijn oma (92) vanavond tegen mij. Niet echt een quote waarmee je de nobelprijs voor de filosofie binnen roeit, maar toch zit er meer dan een kern van waarheid in die woorden. Of je daar nu eerst 92 voor moet worden is de vraag, maar het zou kunnen dat mijn oma een diepere betekenis in die woorden ziet dan ik. Mijn oma hoeft zich niet meer druk te maken over een economische crisis want haar AOW loopt vast nog wel even door. Ik probeer me er ook maar niet druk over te maken want er iets aan veranderen gaat toch niet lukken, tenzij ik mijn boekhoudcommandopak weer van zolder haal. Maar nog even niet.

Maar een stapje terug doen? Wie heeft er nog geleerd om de tering naar de nering te zetten? Ik niet in elk geval. Ja, mij is geleerd dat je moest sparen voordat je kon kopen en dat je nu eenmaal niet alles kon hebben, maar ik kan me geen stapjes terug herinneren. Ja, toen ik samen ging wonen met Linda, toen schoot ik in één klap van welgesteld tot onder de armoedegrens, maar dat heeft iedereen die samen gaat wonen met Linda, dus daar schrok ik niet zo van. Maar wat is een stapje? Ik vind je baan verliezen bijvoorbeeld geen stapje. Dat vind ik een stap. Een stapje terug is geen kunst, maar een stap, dat lijkt me een probleem. En dan nog uitsluitend als het een individuele stap is. Want zeg nu zelf, als iedereen morgen in de bijstand raakt, wat is daar dan erg aan?

Ratsj.

Hans heeft al sinds een hele tijd hier en daar een bultje. Volgens het consternatiebureau zijn het waterwratjes en gaan ze van zalf niet weg. Maar wel vanzelf. Dus we wachten en we wachten. Hij had er eentje op zijn schouder en die heb ik nadat mijn geduld op was een handje geholpen. Met een mesje. En dat hielp, want het bultje is weg, niks meer van te zien. Maar hij heeft er ook nog twee in zijn lies. Als hij per ongeluk in zijn broek heeft geplast, wordt zijn huid rond die bultjes erg rood. Niet alleen zijn huid raakt geïrriteerd, maar ook ik! Ik kan niet tegen bultjes, wratjes, puistjes en meeëters. Ten aanval!
Van Linda mag ik er absoluut niet aanzitten want zij vindt het een hele enge tic als iemand constant allerlei bultjes opensnijdt, -krabt of uitdrukt. Ik vind het niks bijzonders want ik doe dat mijn hele leven al. Mijn vader deed het ook en eigenlijk is het een traditie die overgaat van vader op zoon. Maar de twee bultjes in Hans' lies werden wit en ik kon het gisteren niet langer bedwingen. Met een schaartje heb ik zo'n onding verwijderd. Bloeden natuurlijk, maar dat hoort erbij. Maar mooi dat ik niet meer aan die andere mocht komen. En dat Linda erachter kwam. En pisnijdig werd. Een overdreven reactie natuurlijk, want bultjes moeten eenmaal weg. En mijn methode is nu eenmaal een beproefde methode.

Nèhnèhnèhnèhnèh.

Ik las nog niet zo lang geleden in de krant dat de politie een inbreker die op de vlucht sloeg in zijn been had geschoten. Vanavond las ik dat de politie gericht heeft geschoten op een automobilist die na een stopteken te hebben genegeerd, op de vlucht sloeg. Wat is er aan de hand met Nederland? Toen ik nog naar Blik op de Weg keek staakte de politie vaak de achtervolging als een vluchtende automobilist, brommer- of motorrijder het te bont maakte en gevaarlijke situaties veroorzaakte. Schieten gebeurde alleen als agenten zelf in bedreigende situaties verzeild raakten.

Vanwaar deze ommekeer? Is de politie het zat om steeds maar weer uitgemaakt te worden voor halfzachte eieren? Gelijk hebben ze. Schiet er maar op los. Een opgestoken middelvinger? Pang! Dat doet-ie hooguit nog één keer met zijn andere middelvinger. Ik draag voortaan een kogelvrij vest. Of zouden ze dat dan ook binnen de kortste keren verbieden net als radarverklikkers, speelgoedpistooltjes, blauw licht op je auto en allerlei andere politiewerkverstorende zaken waardoor ze niet konden winnen?

Cleansister

Ik was laatst naar het concert van Coldplay met mijn schoonzus (39) en mijn schoonmoeder (42). Het was een geweldig concert maar mijn schoonzus wilde expliciet in het logje daarover genoemd hebben hoe leuk ze is. En dat was ik even vergeten. (Niet dat ze het is, maar om het te noemen.) Maar wat wil je om twee uur 's nachts? Dan denk je daar toch niet meer aan? Bij deze dan. Hier ziet u haar in actie met Tammar. Een jaartje geleden, toen was ze 38. Wat leeftijdsopbouw betreft dus een volkomen normale vrouw.

Over vrouwen, mannen en de was doen.

Een beetje bladerend door nu.nl kwam ik bij het volgende berichtje. Vrouwen hebben 200 redenen voor seks. Ik las het even door want zoiets kán belangrijke informatie bevatten maar ik schoot er niks mee op. Ik realiseerde me ineens wat een onoverbrugbare kloof er bestaat tussen mannen en vrouwen. Mannen hebben er maar één reden voor. Twee hooguit, maar dan houdt het op. Wie maken het leven nu nodeloos ingewikkeld, vraag ik mij dan af. Zo kom je toch nooit uit een vraagstuk? En beste vrouwelijke lezers, ik vroeg mij gelijk af, hebben jullie overal 200 redenen voor en kunnen we beter ophouden elkaar te begrijpen, of beperkt het zich tot het nu.nl-bericht? Als jullie bijvoorbeeld de was te drogen hangen, schuilen daar dan ook allerlei ondoorgrondelijke redenen achter? Als uw mannelijke medemens de was ophangt, probeert hij de was droog te krijgen. Of denken wij nu te simpel en missen we de hele essentie van het was ophangen?

Scherp

Ik ben niet zo van de foto's. Linda wel. Dus toen Linda deze foto maakte was-ie ook van uitstekende kwaliteit en 2,57 MB. Ik heb wat zitten wegpixelen tot er uiteindelijk nog maar 90 KB overbleef. Want anders is m'n opslagruimte in één keer vol. En zeg nu zelf, wat heeft u liever? Één haarscherpe foto of tien wat mindere? Is het niet net als met een spannende film? Als je het verhaal zit te volgen let je toch ook niet op beeldkwaliteit? Dat doe je alleen als je de beeldkwaliteit aan je vrienden demonstreert. Of zegt u, rot op Mack met je opslagruimte, wij willen een scherpe foto!?

Amateurneuroloog

Ik vroeg mij regelmatig af hoe herkenning werkt. En ik denk het nu te weten. Herkenning werkt net als alle andere kunstjes. Weet u hoe kunstjes werken? Als volgt. Stel, u kunt een kunstje, bijvoorbeeld jongleren. Er was een tijd dat u dat nog niet kon, u heeft dat ergens onderweg in uw leven geleerd. In uw hersenen zitten neuronen. Heel veel neuronen zelfs, misschien wel 100. Ik heb trouwens geen idee wat neuronen zijn maar iedereen schijnt ze te hebben. Als u iets oefent, dan maakt neuron 1 een verbinding met neuron 2. Er groeit een flinterdun stroomdraadje tussen de ene en de andere neuron. En als u verder oefent wordt er een verbinding gelegd met neuron 3, 4 enz. Als u het kunstje beheerst is er dus een verbinding van stroomdraadjes in uw hoofd gelegd en de volgende keer als u het kunstje wilt doen, dan hoeft u alleen even de stekker erin te doen. Dat verklaart dus ook als ik bijvoorbeeld van lichaam zou ruilen met Marco van Basten, dat ik dan nog steeds geen topspits ben maar zou ik ruilen van hersenen, dan zou ik ineens weten hoe ik een omhaal tegen FC den Bosch in de kruising moest krijgen.

Nou, met herkenning is het net zo. Als u iemand voor de eerste keer ziet begint het verbindingen leggen. Als u diegene na een week weer tegenkomt ziet u wel iets bekends maar u weet niet precies wat. Maar na twee ontmoetingen zijn de verbindingen wel gelegd en weet u het een week later wel. En hoe vaker u iemand ziet, hoe steviger de verbinding. Vandaar dat u uw klasgenoten van vroeger direct herkent als u ze jaren later weer eens tegenkomt. Of dat u een bekende Nederlander op straat kunt herkennen. De bekende Nederlander heeft echter geen idee van wie u bent. Want die heeft geen neuronencircuit opgebouwd.

Met herkenning is nog iets raars aan de hand. U herkent een klasgenoot van vroeger, ondanks dat u de persoon die voor u staat nog nooit heeft gezien. Dat wil zeggen, geen lichaamscel van die persoon is nog dezelfde als die van het kind waar u destijds mee belletje trok. Alle cellen waaruit die persoon bestaat zijn inmiddels vervangen door andere dus letterlijk niks is meer hetzelfde. En toch herkent u die persoon. Dat werkt als volgt: het stevig gelegde circuit in uw hoofd wordt constant afgeracet door stroompjes. Bliksemsnel. Zo snel dat er hier en daar wel eens een bochtje wordt afgesneden of te ruim genomen. Er ontstaat wat speling in de afgelegde weg. Soms wordt een rondje afgelegd in 38,3 nanoseconden, dan weer in 36,9. Zodat u iemand ook nog herkent als de moleculaire opbouw van die persoon licht is gewijzigd. Want dat gebeurt natuurlijk al als u tegen de wind in fietst. En dan zou u niet meer herkend worden door degene naar wie u onderweg was. Dat zou toch lullig zijn.

Nou, zo werkt het volgens mij.

Coldplay

Het is eigenlijk veel te laat om een logje te schrijven want ik moet morgen gewoon werken, maar ik moet heel eventjes bekomen van de gebeurtenissen van vanavond.
Ik was in het Goffertpark bij een concert van Coldplay. Het was met afstand het beste concert dat ik heb bijgewoond. Wat een superband, -muziek en -show. Wat een geweldige zanger en bandleider, die Chris Martin. Hij zingt alsof hij verkouden is maar dat maakt het alleen maar echter. Een sympathieke man zonder kapsones die misschien wel de beste band van het moment aanvoert. Ik ben nog steeds onder de indruk van het concert waar kosten noch moeite waren gespaard. Twee jaar terug was ik bij The Police, die stonden alleen wat geld bij elkaar te spelen, Coldplay moet waarschijnlijk geld bijleggen.

En ik heb nog nooit zoveel mensen bij elkaar gezien. En die wilden allemaal met de bus terug naar het station. Vandaar dat ik wat laat thuis ben. Je moet dit niet iedere week hebben. Ook niet ieder jaar. Maar zo heel af en toe een keer.

Heil Mack.

Dat ik graag dictator wil worden is natuurlijk niet zomaar een grapje. Dat diep gewortelde verlangen komt ergens vandaan. Ik zal het u uitleggen. Kijk, ik word natuurlijk niet zomaar even dictator, zoals de eerste de beste dictator in een willekeurige bananenrepubliek. Het is niet mijn bedoeling om uitsluitend mezelf te verrijken en een luxe leventje te leiden in een afgelegen en zwaarbewaakte villa. Nee, ik ben een dictator in spé met een ideologie, eentje die het beste wil voor zijn volk. Het gaat me eigenlijk niet eens om het dictator zijn an sich, maar laat ik geen Duitse termen gebruiken, het gaat me om het uiteindelijke doel. Wat is dat doel dan, o dictator Mack?

Nou, u kunt allemaal zien dat er de nodige dingen mis gaan in dit land. Ik geef even een voorbeeld, excessieve bonussen en de Mack norm. Het is al een uit de hand gelopen feit dat er inmiddels mensen zijn die hun neus ophalen voor de Mack norm. Maar wat nog erger is, er zijn ook mensen die dat in het openbaar volhouden, dat ze meer waard zijn dan € 180.000 per jaar. Laten we even grof rekenen, netto € 6500 per maand. Hebben die mensen enig idee hoe de kostwinner van een modaal gezin zich voelt op de laatste dag van de maand? Nee, geen enkel. En mensen die met het talent geboren zijn waarmee je kennelijk in staat bent om zo'n bedrag of meer bij elkaar te schoffelen, staan die er wel eens bij stil dat ze geluk hebben gehad met die capaciteit? Welnee, ze zien het allemaal als eigen verdienste. Omgekeerd is iemand met minimumloon dus ook zelf schuldig aan zijn geldzorgen. Welnu landgenoten, dit inzicht moet veranderen!

Oh, en waarom kan dat dan niet democratisch, Mack? Nou, ten eerste omdat intussen wel bewezen is dat dat niet werkt. Je kunt het nu eenmaal niet iedereen naar de zin maken, dus je moet keuzes maken. Bovendien, nog één zo'n vraag en u krijgt vanavond een vervelend ongeluk. Ten tweede, omdat in een democratie altijd lolbroeken lopen die beweren dat als je de Mack norm invoert, dat al het talent dan naar het buitenland verdwijnt. Prima, eenmalig opzouten en nooit meer terugkomen.

Goed, nu is het wachten op de personeelsadvertentie in de krant waarin ik word gevraagd.

Roman.

Geheel tegen mijn gewoonte in ben ik eergisteren in een roman begonnen. Een verhaal, een fictieve gebeurtenis, een relaas ontsproten aan het brein van de schrijver. Normaal lees ik alleen boeken over iets dat echt gebeurd is, of over een onopgelost mysterie of over iets waar geleerden het met elkaar over eens zijn, maar waarvan we toch niet zeker weten of het zo is. Of de bijbel maar dat is om mezelf te wapenen tegen reformatorische aanvallen uit onverwachte hoek. En dat kan zomaar gebeuren hier op de Veluwe.

Maar die roman, die had ik vlak voor de vakantie gekocht met de bedoeling om 's avonds te lezen. Ik ben er niet aan toe gekomen. Eigenlijk zijn die dikke pillen, want dat is het, ongeschikt voor op de camping. Want de bedoeling van zo'n verhaal is dat je erin meegezogen wordt en dat vond ik een beetje zonde van die ruim € 2000 die zo'n kleine twee weken caravanhuur in het Zuid-Franse hoogseizoen kost. Gelukkig had ik ook wat andere boekjes met korte verhaaltjes bij me zodat ik steeds weer in de werkelijkheid van een zwoele zomeravond in Zuid-Frankrijk terecht kwam. Kees van Kooten en Martin Bril zijn daar uitermate geschikt voor.

Zo'n roman moet je thuis lezen, denk ik. Ik zou dat bij voorkeur vlak voor het ontwaken willen doen. Immers, dat is het moment waaruit ik zou willen ontsnappen. Maar omdat dat praktisch onuitvoerbaar is lees ik maar vlak voor het slapen gaan. Soms kan ik me echt verheugen op het boek dat op me ligt te wachten, maar nu heb ik dat nog niet. Ik ben nu drie hoofdstukken verder en ik heb zoiets van: dit had meeslepender geschreven kunnen worden. Maar misschien gaat het nog gebeuren, je weet het niet. De laatste roman die dat lukte (op Kruistocht in spijkerbroek na) ging over nazi's die een tijdmachine hadden uitgevonden waarmee ze zich naar de toekomst (destijds 1996) konden verplaatsen. Maar toen zat ik in Zwitserland, dus ik was neutraal.