Het voorrecht van de jarige.

Afgezien van dat er drie van de vier gezinsleden niet lekker waren, haat ik verjaardagen in mijn eigen huis. Na een nacht met een overgevend kind dat twee keer zijn bed onderspuugde had ik er eigenlijk al geen zin meer in. De eerste keer heb ik hem in een ander bed gelegd en de kots laten liggen maar toen ik dat een uur later aan Linda (die ook niet lekker was en daardoor wakker lag) opbiechtte, vond ze dat geen goed idee. Dus kon ik alsnog de zooi opruimen. Een uurtje daarna had hij weer z'n bed onder gespuugd en werd de nacht voor de derde keer op grove wijze onderbroken. En toen ik de vanmiddag wat slaap probeerde in te halen op de bank terwijl Hans een dvd'tje keek, was het na vijf minuten alweer kotsalarm. En natuurlijk haalde hij de wc niet, dus die hogedrukstraal kwam in de gang terecht.

Ik heb geen idee waarmee je braaksel opruimt, en Linda en Tammar lagen ook slaap in te halen, dus ik heb het met een emmer en een dweil gedaan. Was dat goed? Toen ik het opgeruimd had en Hans weer voor de televisie zette, en ik m'n ogen weer dicht deed stond na een kwartiertje de eerste visite al voor m'n neus.
Ik zeg het ze ook gewoon, dat ik het haat al die visite. Dat het niet persoonlijk is maar die tsunami van visite elke keer, gek word ik ervan. Ik heb vanavond in mijn eentje besloten dat ik mijn aankomende verjaardag niet vier. Mijlpaal of niet. Ik ben er niet en ook niet op een andere dag. Gewoon alsof ik niet jarig ben. Want ik ben jarig, dus ik mag kiezen.

Ballon.

Weet u wat mij een heel erg naar, triest en depressiegevoelig beroep lijkt? Ballonkunstenaar. Man, ik moet er niet aan denken wat er met me gebeurd was als ik destijds op de Havo handelswetenschappen had laten vallen i.p.v ballonkunsten. Als ik zo'n trieste ballonnenblazer in de stad tegenkom die van een paar ballonnen een hond maakt en daarmee kleine kinderen vermaakt dan springen de tranen in m'n ogen. Van verdriet ja! Kunt u een erger beroep verzinnen? Daarbij, als ik iets níét heb zijn het wel knoop-in-een-ballon-leg-genen. Mijn moeder kon dat als de beste, een knoop in een ballon leggen, Linda ook, geen enkel probleem, maar ik kan alleen maar blazen en ze vervolgens met plakband proberen dicht te krijgen. Hoe gaat dat in godsnaam, zo'n knoop in een ballon? Wat een hel! Ja, Tammar is vandaag jarig dus vieren we het morgen en Linda heeft vanavond al twee keer overgegeven dus ik heb slingers opgehangen en zes ballonnen opgeblazen waarvan er één ontploft is en twee er op dit moment zachtjes aan het leeglopen zijn. En de andere drie zieligerds hangen aan de slingers. Met een boterhamzakjesdichtmaakstripje. Meer waren er niet. En het waren geen gewone ballonnen met een ballonvorm, nee nee nee nee, het waren ballonnen in de vorm van een zeehond. Wat een dolle boel!

Hoe lang kennen wij elkaar eigenlijk?

Dat vroeg ik me vanavond af. En daar heb ik spijt van want het was een hels karwei om het uit te zoeken. Maar de doorzetter wint. Zie onderstaand het logje waarop u uzelf voor het eerst hier meldde. Gek eigenlijk, net toen ik er mee bezig was schoten er allerlei dingen door mijn hoofd die ik hier en op deze plaats zou schrijven in plaats van deze regels. Want nu weet ik niet meer welke dingen dat waren. Komt omdat ik compleet gaar ben nu. Nou ja, veel plezier ermee. Ik hoop dat het voor u leuker is dan voor mij.

Lees verder “Hoe lang kennen wij elkaar eigenlijk?”

Tot uw dienst.

Kent u dat? Je opent een weblog en de dwangmatige logger heeft gemeend een keer overijverig te moeten zijn en er staat me toch een lap oninteressante tekst! Allemachtig, wat denkt-ie wel niet, dat ik geen andere dingen te doen heb? Soms staat het dan nog helemaal vol met linkjes waarvan het de bedoeling is dat je ze allemaal aanklikt. Ja doeehooeeiii. Ik wacht wel even tot er een korter logje verschijnt.

Ik ben tegen zinloos werken.

Een paar jaar geleden had ik een frustratie waar ik inmiddels weinig last meer van heb, maar die nog steeds latent aanwezig is. Het gaat hier over de zogenaamde managersfrustratie. Als je bij een middelgroot bedrijf werkt krijg je er gegarandeerd mee te maken, met de manager. In het begin denk je nog dat het aan jezelf ligt. Hij kan het allemaal prachtig vertellen. Veel beter dan jij ooit zult kunnen en hij heeft zijn zaakjes op orde. Dus als hij zegt dat het allemaal heel anders moet, dan zal dat wel beter zijn voor het bedrijf. Want hij is de deskundige. Hij vertelt jou hoe je je werk beter kunt doen zonder dat hij snapt wat je doet.

Na een tijdje met hem gewerkt te hebben, in zijn vergaderingen gezeten te hebben, zijn workshops gevolgd te hebben en naar verfrissende nieuwe ideeën geluisterd te hebben, heb je hem door. Hij zegt maar wat, brengt ook maar in praktijk wat ze hem op de managerscursus geleerd hebben, zit er vooral voor zichzelf in plaats van voor het bedrijf (net als iedereen, alleen hij ontkent het) en houdt anderen van hun werk om zelf ook iets te doen te hebben. En je doet er niks aan, je krijgt hem niet weg en hij blijft je dingen toezeggen die hij niet waar gaat maken. Dat laatste is niet erg, maar zeg het dan ook niet toe. Als jij hem een probleem voorlegt en hij luistert, probeert hij het probleem echt niet te analyseren en op te lossen. Nee, hij steekt een lang verhaal met irrelevante details af zodat jij de draad kwijt raakt en opzout uit z'n kantoor. En als hij je weggekregen heeft is hij vergeten wat je kwam zeggen, du moment que je weer buiten staat.
En juich niet te hard als hij ontslagen wordt, eh pardon, een onoverkomelijk meningsverschil over de te varen koers met de directie heeft, want je kunt je eventjes bevrijd voelen maar vroeg of laat komt er een ander die zegt: "we gaan het helemaal anders doen."

Ja, lang heb ik deze managersontleding verkondigd maar ergens dacht ik nog steeds dat het wel aan mij zou liggen en dat ze best een functie hebben. Maar neen, hoe langer ik zonder manager werk (ik heb tegenwoordig gewoon een chef) hoe meer ik overtuigd raak van mijn gelijk. Managers zijn onzin! Zonder hen verloopt alles stukken beter, bovendien scheelt het het bedrijf klauwen met geld. Want je spaart niet alleen hun loonkosten uit, er kunnen ook nog eens een aantal fte's uit die hij dagelijks van het werk houdt! Dat noem ik nog eens een win-win situatie om hem eens even met z'n eigen termen om de oren te smijten.

Een banden- en uitlaatspecialist hier uit de regio staat bekend om zijn kwaliteit en ultralage prijzen. Uit het hele land komen zijn klanten. Een poosje geleden stond er een interview met de eigenaar in de krant. Hoe het toch kon dat zijn bedrijf zulke lage prijzen hanteerde. "Simpel," zei de eigenaar. "Wij hebben hier geen managers in dienst. Iedereen is dus productief" Een gevoel van triomf maakte zich van mij meester toen ik het las. Toch maak ik mij geen illusies dat alle managers op korte termijn omgeschoold worden tot productieve medewerker. Ze hebben nu eenmaal wel het talent om hele groepen mensen te overbluffen met hun waarheid. Groepen mensen die ook maar voor zoete koek slikken dat ze een cursus management by exception moeten gaan volgen omdat ze daar nu eenmaal beter van gaan werken.

De hele maatschappij is vervuild en doordrenkt van bestuurders op zelfverzonnen functies. Het houdt elkaar wel lekker bezig, dat wel. Scholen hebben hun complete leerdoelen aangepast om het de managers maar naar de zin te maken. Zodat elke loodgieter tegenwoordig een scriptie aflevert die hij op het loodgietersexamen moet verdedigen tegenover een stuk of vier hoogloodgieters. En niemand die zich ooit eens afvroeg: is dit nu allemaal wel nodig? Kunnen we niet beter gewoon aan het werk gaan en luisteren naar mensen die ervoor hebben geleerd? Maar ook daar speelt de maatschappij dan weer handig op in door het gelijkheidpricipe te verkondigen, zodat elke huisarts zich tegenwoordig tegenover een patient zit te verantwoorden waarom hij hem een bepaald middel voorschrijft. Zo ontstaan discussies tussen leken en experts en wie varen daar wel bij? Precies, degenen die liever praten dan werken.

Tot slot wil ik eindigen met een mooie overdenking. Als je tijdens een hevige onweersbui je computer aanzet en op buienradar gaat zitten kijken of het al zo hard onweert dat je de pc uit moet zetten, dan ben je heel geschikt als manager.

De kale waarheid!

Het moet maar eens ronduit gezegd worden, mannen met veel haar zijn aantrekkelijker dan kale(nde). Zo, dat is eruit. Kijk, kaal is lelijk. Kaal staat symbool voor oud en zwak terwijl een dikke bos haar symbool staat voor jeugd en kracht. We kunnen het wel ontkennen met z'n allen, door Bruce Willis leuk te vinden of Vin Diesel, of erger, door ons eigen kalende dak nog kaler te scheren om zo de indruk te wekken dat je niet kaal bent en dat het een bewuste keus is, maar dat helpt niks. Kaal is gewoon minder mooi dan haar op je hoofd.

Kaalheid heeft ergens mee te maken waar ik nog niet uit ben. Het valt mij op dat popsterren zelden kaal worden. Kennelijk weten die al op hun 17e dat ze nooit kaal zullen worden. Of omdat ze muziek maken worden ze niet kaal. Neem nou the Rolling Stones. Allemaal extreem knappe kerels met nog precies hetzelfde haar als toen ze 18 waren! Hoe doen ze dat? Als er eentje kaal was geworden, dan was hun carrière vroegtijdig voorbij geweest want wie gaat er nu naar een concert van een kale? Precies, niemand. Ze moeten het dus geweten hebben. En het zijn echt niet alleen the Stones hoor, zet honderd popsterren naast elkaar en aanschouw dat er niemand kaal is. Ook niet op latere leeftijd. Kaalheid moet op één of andere manier met muziek te maken hebben. Of met films. Of met formule 1. Gewoon met sterrenstatus heeft het te maken. Alleen, is het nu zo dat ik bijvoorbeeld, als ik een ster was, ook niet kalend zou zijn geworden, of was ik bij voorbaat kansloos geweest om een ster te worden omdat ik dun bezaaid ben? Daar kom ik dus niet uit. En als ik nephaar neem, dan blijf ik de uitstraling houden van een voormalige kale, en dat is altijd stukken minder dan een jonge god met wapperende lokken. Eigenlijk is het een foutje van de natuur, kaalheid. Ik zou zelf zover willen gaan door van een genetische afwijking te spreken. Zelfs het argument dat kaalheid op wijsheid zou duiden, gaat niet op. Was Einstein kaal? Neen. Newton? Ook niet. Misschien is het gewoon wel een lagere levensvorm, die kalen(den).

Mack komt overal te laat achter (10)

Nou, het is weer eens zover. Verbijstering alom toen ik vanochtend de krant las. Dat ik daar nu nooit opgekomen ben zeg! Nu is mijn jeugd voorbij dus het is te laat. De nieuwste trend op het gebied van dronken worden is niet de alcohol op te drinken, maar er een tampon in te drenken en die vervolgens in je hol te stoppen. Vaginaal kan eventueel ook, maar in het kader van de wet gelijke behandeling, propageer ik het eerste. Een tampon kan evenveel wodka opslorpen als een gemiddelde Rus. En als je die volgedrenkte OmzetBelasting vervolgens anaal inbrengt, dan schijnt het zo te zijn dat de alcohol nog veel sneller werkt dan oraal. Ik heb het vanmiddag even geprobeerd met een koud biertje maar ik vond het maar niks. Wel de lasten, niet de lusten noem ik dat, want ik vind dronken worden juist een vervelende bijwerking van bier. Bovendien lust ik mijn merk bier anaal niet, kwam ik vanmiddag achter. Het enige voordeel dat ik kan bedenken is dat je niet meer tegen de lamp loopt bij alcoholcontroles van de politie.

Lees verder “Mack komt overal te laat achter (10)”

Vrijdagavond

Ik fietste elke vrijdagavond naar sporthal "Onder de bogen" waar wij judoles kregen van meneer en mevrouw van Gent, zij de zwarte band, hij de zoveelste dan. Op mijn 11e had ik de blauwe band en ik had verkering met Angelique (l) en even daarvoor trouwens ook met Claudia. (r) Angelique zat ook op judo en elke vrijdag om kwart voor negen fietsten wij zo langzaam mogelijk terug naar huis. En als zij afsloeg bij de Hortensiastraat waar zij woonde en ik nog een stukje verder moest, riepen we nog een hele tijd "houdoe" totdat we elkaar niet meer konden horen. Dan kwam ik om negen uur thuis, moest snel douchen en kreeg ik nog een bakje chips. Daarna moest ik naar bed en mocht ik nog even lezen. Mijn spiraalbed stond halverwege de linkermuur en daarachter stond een kastje. Daarop stond een koffertje dat eigenlijk een monopick-up (33,45 en 78) met luidspreker was, en vanuit mijn bed keek ik op een grote deurposter van Elvis die mij, op zijn beurt, lachend aankeek. Ik herinner me zo'n vrijdagavond, ik lag onder de dekens (geen dekbed) met het boek "het spookt op de spoorbaan" uit de serie Arendsoog. Het was half tien op een zomeravond en ik heb toen met mezelf afgesproken dat ik dat moment altijd zou onthouden.

En dan nog eens wat…

Hoever moet tolerantie gaan? Daar worstel ik mee. Hoeveel incidenten moet je registreren voordat je een groep mag veroordelen? Dat mag toch nooit? Al zitten van de 12.719 Vaassenaren, er 12.718 in de gevangenis, dan nog mag je om wille van die ene, de groep niet over één kam scheren. Want misschien ben ik die éne wel. Volgens de wet trouwens wel. In Nederland mag je één persoon uit een groep aansprakelijk stellen voor geleden schade die de groep heeft veroorzaakt. Het wetsartikelnummer ben ik vergeten, maar dit is wat ik onthouden heb van lessen privaatrecht. En dan nog eens wat, wat is dit voor een NSB-praktijk dat de politie heeft gevraagd om uw buurman met een mooie auto aan te geven bij ze? Maak even allemaal landverraders van ons. Laat de politie het lekker zelf uitzoeken zeg! Ik kan het toch niet helpen dat jonge jongens in een veel te dure BMW steeds hun middelvinger naar agenten opsteken?

Overdenking.

Het nieuws van de brand in Kampen waarbij vier jongetjes zijn omgekomen maakte me vanochtend eventjes depressief. Ik hoorde 'Kampen' en ik hoorde '14 kinderen' en ik dacht 'streng gereformeerd'. Natuurlijk dacht ik dat, maar vond het daarom niet minder erg. En ik vraag me wel eens af wat erger is: vier kinderen verliezen als je er vier hebt of vier kinderen verliezen als je er veertien hebt. Ik denk dat eerste, eerlijk gezegd. Hoe dan ook, het is een verschrikkelijk drama waarbij praktisch al het andere verbleekt.
Op nu.nl staan er bij elk bericht rijen met reageerders klaar, zo ook hier. Want de directeur van de school waarop de kinderen zaten had slachtofferhulp geweigerd omdat volgens hem Christenen daar op hun eigen manier mee omgaan. Maar dat was slechts een klein zinnetje uit dat hele nieuwsbericht en toch spitst de discussie zich daar op toe. Want als we tegenwoordig streng gelovigen kunnen pakken, zullen we het niet nalaten. Want ze hebben nu eenmaal ongelijk en ze houden hun ongelijk vol terwijl het overduidelijk is dat ze ongelijk hebben, dus we pakken ze. En vooral die zak van een schooldirecteur die het waagde in zo'n situatie nog steeds in God te geloven, moest eraan 'geloven'.

Slechts een enkeling die de ernst van de situatie begrijpt en slechts zijn medeleven betuigt. En misschien wel heel veel die hun mening ondergeschikt vonden aan dit drama. De meeste oorlogen ontstaan door het geloof is een veelgehoord argument. Ik denk het persoonlijk niet. Want wat als er nu een oorlog ontstaat tussen gelovigen en ongelovigen, kun je dan zeggen dat die oorlog vanwege het geloof is ontstaan?