Domme kracht

Wij hebben een zwembad in de tuin. Elk jaar een paar weken en dan laat ik hem weer leeg lopen. Het is best een joekel. Het opblazen is een heikel punt. Ik heb wel een elektrische pomp maar om één of andere reden gebruik ik die liever niet. Het ding maakt herrie en ook die doet er wel een uur over voordat beide compartimenten opgeblazen zijn. Gelukkig hebben we ook een handpomp. Zo’n redelijk modern ding met ook een zuigstand. Toen ik nog wat onwenning was heb ik eens een kwartier lang het zwembad op staan zuigen voordat ik in de gaten had dat de slang in het verkeerde gat zat.


Maar de pomp is krachtig en ik voel mij een gladiator met gestaalde spieren als ik het zwembad oppomp. Het is zwaar werk, het zweet loopt over mijn torso en bij elke op- en neergaande beweging spannen staalkabels van spieren zich. Al dat krachtige blanke vlees werkt samen om het doel te bereiken. Het moet wel een erotisch gezicht zijn.


De pomp heeft één nadeel. Hij blaast bij de opgaande slag en niet bij de neergaande slag zoals te doen gebruikelijk en zoals ik gewend ben van de fietspomp. Maar een kniesoor die daarop let. Een uur en liters zweet later is het zwembad hard opgeblazen. Ik ben trots op mijn haast Duits aandoende doorzettingsvermogen en op de door mij geleverde prestatie.


Maar aan al mijn geleverde prestaties zit een keerzijde. Deze keer was het een buurvrouw die net zo’n pomp had als wij met als enige verschil dat die lucht blies op de zowel de op- als neergaande beweging. Sodejuu. Ik ging lezen op onze eigen pomp en ook daarop stond dat hij op beide beweging lucht blies. Onze pomp was @@!#$$%$ kapot! Heb ik dat hele zwembad op staan blazen met een vijftig procent pomp! En mijn geduld hielp me deze keer ook na twee uur proberen niet om de pomp weer 100% te krijgen. Hans vroeg me daarna om een nietige krokodil op te pompen. Met de wetenschap dat de pomp kapot was lukte het me amper. Terwijl ik dat hele zwembad dat vijfhonderdmiljoen liter lucht meer bevat dan die krokodil onverstoorbaar oppompte. Stalen spieren is één maar onwetendheid is vele malen effectiever.

Sind wir da doch eingegartent!

Hoe Duitsland het toch elke keer weer flikt is mij een raadsel, maar op elk tournooi staan ze er weer en laten de wereld zien dat zij één van de topfavorieten voor de eindzege zijn. Altijd doen ze het weer, de Duitsers. Of je nu in de generatie van Beckenbauer, Rummenige, Matthäus of Ballack zit, het maakt gewoon niet uit. Er moet iets in de genen van Duitsers zitten dat ze boven zichzelf uit laat stijgen, en dat ze haast onoverwinnelijk maakt. Want de beste spelers ter wereld zijn het niet, zeker technisch niet geweldig maar wel krachtig, ze hebben het uithoudingsvermogen van een paard en ze hebben de wil om te winnen. En het zijn natuurlijk meesterprovocateurs.

En worden ze verslagen, dan is dat vaak door de latere wereldkampioen in een zwaar bevochten overwinning. En dat het in de genen zit, dat kan natuurlijk niet echt dus moet er iets anders zijn waardoor de Germaan zichzelf het gevoel kan geven dat hij onoverwinnelijk is en waardoor hij ook daadwerkelijk beter wordt dan hij is. Misschien staat er wel een verborgen passage in het 14e couplet van het volkslied dat de natie toeschreeuwt dat ze voetbal-ubermenschen zijn. Misschien wordt ze op school verteld dat Michael der Reuter een beroemd Duits admiraal was die de zeven wereldzeeën overheerste. Dat der Kristoffel Kolumbus uit Hamburg Amerika ontdekte. Dat Adolf Hitler een hele nare Oostenrijker was. Dat Duitsland zich in WOII moest verdedigen tegen wel 20 landen omdat die het allemaal tegelijk op hun mooie land voorzien hadden. Duitsland moet wel aanbeden worden door de rest van de wereld want waarom zouden alle Amerikaanse filmsterren anders Duits spreken? En Miami Vice is geïnspireerd op Derrick.

Tja, ik uit het nietige Nederland ben natuurlijk behoorlijk jaloers op het grote Duitsland en hun voetbalprestaties. Want weer zijn ze in de halve finales aanbeland. Maar dit keer zal het anders gaan. Want de Duitsers spelen werelds, om niet te zeggen: Nederlands. En Nederland speelt zakelijk, om niet te zeggen: Duits.

Ik voorspel een finale Nederland-Duitsland waarbij Duitsland gelijk na de aftrap de bal zeventien keer rond speelt en voordat er ook maar één Nederlander de bal geraakt heeft wordt Miroslav Klose in het Nederlands strafschopgebied ten val gebracht en krijgt Duitsland een penalty in de eerste minuut…

NED-BRA

Ik zag gisteren op tv een paar fragmenten uit de wedstrijd Nederland-Brazilië uit 1974, die door Nederland met 2-0 werd gewonnen. Wat vooral opviel was hoe keihard de wedstrijd was. Alleen Willem van Hanegem had in zijn eentje al zes rode kaarten moeten hebben. Maar wat nog meer opviel was de hardheid van de Brazilianen. Na elke tackle van Van Hanegem of Rensenbrink stonden ze gewoon weer op, en geloof me op mijn woord, Van Hanegem tackelde in 1974 veel harder dan de voetballers van nu. En hebt u die getackelden van nu wel eens gezien? Schreeuwen, liggen, omrollen, met de hand op de grasmat slaan van pijn, brancard erbij, en twee minuten later voetballen ze gewoon weer. Mijn conclusie: de effectieve speeltijd was  vroeger zeker tien minuten langer.

Geduld

Als er iets is waar ik veel van heb, is dat behalve charme, geduld. Tenminste soms. Het ligt eraan waarvoor. Als ik iets moet doen waar een ander niet uitkomt is mijn geduld eindeloos. Eigenlijk is het helemaal geen geduld maar gewoon de wil om te winnen. Maar vraag mij niet om ’s ochtends de luier van mijn hevig tegenstribbelende dochter te verschonen met dit warme weer, want daar heb ik geen geduld voor. Nee, ik heb alleen geduld voor zaken waar ik na het bereiken van het resultaat bewondering van mijn medemensen voor krijg. Zo gaat het gerucht hier in de buurt dat ik een expert ben in het opsporen van minuscule lekjes in opblaaszwembaden, -boten, -krokodillen, -poppen, (ik denk, ik zeg het zelf vast even) en eigenlijk alles wat maar opblaasbaar is en een ventiel heeft. Dus onze opblaasboot zit vol met fietsbandplakkers. Honderden, nee duizenden schat ik. Van die hele boot is niet meer te achterhalen wat voor kleur hij oorspronkelijk was, zo vol met fietsbandplakkers zit hij. Hans en Tammar raken high van de solutie als ze in de boot zitten. Vanavond, tijdens de eerste voetballoze avond sinds weken had ik geen idee wat ik moest gaan doen. Gelukkig had de overbuurvrouw een zwembad dat langzaam leeg liep. Qua lucht, niet qua water. Na een uur zoeken had ik het lek gevonden en het werd door mij vakkundig gerepareerd.

Ook ik heb een belangrijke functie

Hoe klein een ingreep ook is, als het je kind betreft is het altijd spannend. Hans moest vanochtend voor een neusamandeloperatie naar het ziekenhuis alwaar hij zich kranig gedragen heeft. Vooral vóór de operatie was hij een bikkel die zonder verschijnselen van vrees de operatiekamer binnenstapte. Zes minuten nadat hij onder narcose werd gebracht werd Linda al geroepen dat hij weer bij was. Net een half minuutje te laat want een zuster zat een huilende Hans op niet te zachtzinnige wijze een drankje toe te dienen. Na het drankje bleef Hans nog een minuut of tien zielig huilen, en de zuster zei tegen hem dat het nu wel weer over mocht zijn met het huilen. En zo'n opmerking moet je niet maken waar Linda bij is, want zij is als een leeuwin voor haar welp, en dat in combinatie met haar aanleg voor leslezengeven zorgde ervoor dat de verpleegster duidelijk gemaakt werd dat zij zich niet moest bemoeien met wanneer onze kleine judoka huilt en wanneer niet.

Aan het eind van de ochtend belde Hans me op mijn werk dat de klappertjes die ik bij zijn pistool had gekocht niet de goeie waren. (Goh, en hoe was het in het ziekenhuis, Hans?) Ik weet hoe hij uitgekeken had naar zijn klappertjespistool dus ik zei tegen hem dat ik er straks aan kwam en dat ik andere klappertjes zou gaan kopen. Dat vond ik nu lullig, de verkeerde klappertjes voor mijn zoon. Hoe kon dit nu, ik had ze toch zelf uitgezocht?  Dan moest het werk maar even wachten want first things first. Ik reed naar huis en bestudeerde daar de gebruiksaanwijzing van de revolver. Het was een Smith and Wesson 357 Magnum en dat model leverde voor mij geen enkel probleem op. Korte tijd later liet ik de eerste klappers aan Hans horen. Mama's zijn dan wel heel goed in het bijstaan van hun kind in het ziekenhuis, van revolvers hebben ze geen verstand.

Het beste voetballand ter wereld volgens Mack’s zelfverzonnen regels.

Het zal ongetwijfeld eerder zijn gedaan, maar ik weet niet waar en wanneer. Maar ik vond dat het tijd werd voor een overzicht waar je wat aan hebt. Rangen en standen, daar hou ik van. Ik ben dus eens gaan kijken welk land er op basis van prestaties op het WK, het EK en de Copa America zich het beste voetballand aller tijden mag noemen.

Ik heb geprobeerd een zodanige puntentelling te verzinnen dat Nederland bovenaan zou eindigen, maar op een eerlijke consequente manier ging dat niet helemaal. Of ik zou voor de winnaar van het EK in 1988 100 punten toe moeten kennen en voor de nummer twee, zes, maar dat liep nogal in de gaten. Uiteindelijk kwam ik tot de volgende puntenverdeling: de eerste vier op een WK krijgen respectievelijk 10, 8, 6 en 4 punten en op een EK of een CA is dat 6, 4, 2 en 1 punt. Verder heb ik bij Tjecheslowajoegeslovakije en aanverwante landen de punten bij elkaar opgeteld, omdat ik met de puntentelling begonnen ben in 1959 en die landen niet steeds dezelfde grootte en naam hadden. Bovendien vormden ze geen bedreiging voor de positie van Nederland, anders had ik er zeker aparte landen van gemaakt.

Dus alle resultaten gescoord voor 1959 worden door mij nietig verklaard. En dan kom je uiteindelijk tot een verrassende uitslag. Duitsland is niet de beste! Hoera! Download bestand

Onbetaalbaar

Ik had het zwembad opgezet en Hans was met drie vriendjes uit de straat aan het keten in het water. Maar plotseling verdwenen de drie vriendjes en Hans bleef huilend achter. Nu hou ik niet van gehuil om niks, maar ik ben ook niet helemaal ongevoelig voor het leed van mijn kroost. "Ik wil met iemand spelen," snikte hij en ik ging op mijn hurken zitten en sloeg mijn armen om hem heen. Hij drukt zich dan tegen me aan en gaat nog een tandje hartverscheurender snikken. Nu verscheurt het mijn hart geenszins omdat dit alledaags klein leed betreft waarvan hij nog veel zal meemaken in zijn kinderfase, maar ik probeer hem wel te troosten.

"Hans, weet je wat? Jij mocht dinsdag als je uit het ziekenhuis komt (neusamandelen, red.) toch een cadeautje uitzoeken? Wat vind je ervan als we dat nu gaan doen, maar dan laten we het inpakken en krijg je het als je uit het ziekenhuis komt? En dan gaan we voor nu een frisbee halen dan kan jij met papa frisbeeën op het veldje." Hij steekt dan zijn beide armen gestrekt in de lucht en laat een onderdrukte juich horen en op dat moment kan ik hem wel opvreten, zo gek ben ik op hem.

Even later lopen wij hand in hand naar de speelgoedwinkel in het dorp voor een frisbee en een cadeautje. Ik probeerde hem aan een afstandbestuurbare auto te krijgen (€ 17,95) maar die wilde hij niet. Hij wist niet goed wat hij wilde dus zijn we de hele winkel een paar keer rondgelopen. Uiteindelijk wilde hij een vilten piratenhoed. (€ 1,95) "Nou Hans, wat zou je ervan vinden als we er een pistool bij doen? (€ 6,95) en een dvd van Sneeuwwitje (€ 1,99)?" Ja, dat was een geweldig idee. "Weet je papa, dan wil ik graag de piratenhoed en het pistool en de sneeuwitjedeeveedeef nu en de frisbee als ik uit het ziekenhuis kom."

En toen moest ik weer streng zijn en hem duidelijk maken dat dat niet de afspraak was. Hij wordt dan weer verdrietig en dramt een paar keer dat hij de cadeautjes nu al wil, maar ik ben -ahum- keihard. Nee, het liefst zou ik hem zijn zin geven maar puur uit opvoedkundig oogpunt vond ik dat niet verantwoord en bleef op mijn vaderlijke strepen staan.

Bij de kassa kreeg hij nog een oranje bal (gratis) van de kassajuffrouw, maar nadat ik die één keer in de struiken geschoten had was die al lek. Ze weten best wat ze weggeven.  Hans en ik liepen op de terugweg weer hand in hand terug en wij waren de dikste vrienden. Ze zeggen altijd dat je geen vrienden met je kinderen moet proberen te zijn, maar een betere vriend dan Hans heb ik nooit gehad. Ik ben blij dat ik hem niet zijn zin gaf, anders zou hij dinsdag zo'n waardeloze frisbee krijgen in plaats van een klappertjespistool met 1800 klappers. Hands-up!

Het racistische vraagstuk

Ik keek het Nederlands Elftal in de wedstrijd tegen Kameroen en ik zag Elia invallen. Elia is een donkere speler, tegen het roetzwarte aan, om maar eens een ouderwetse term te gebruiken. Hij speelt ook nog eens behoorlijk goed, al kwam hij vandaag iets minder uit de verf (haha) dan in de wedstrijd tegen Denemarken. Maar wat ik mij altijd onbewust afvraag, zou zo'n jongen als Elia in zo'n wedstrijd tegen Kameroen zich nou niet meer verwant voelen met de donkere tegenstanders dan met zijn blanke ploeggenoten? Ik zag hem aan het einde van de wedstrijd wel een schitterende pass geven op een Kameroenees, die hem helaas niet in eigen goal kopte.

Stel dat ik  in een ver verleden naar Botswana was verhuisd, en ik was genaturaliseerd tot Botswaan én ik had het geschopt tot het Botswaanse elftal, waarin ik de enige blanke was, dan zou ik mij volgens mij stiekem verwant voelen met de Europeanen tegen wie ik speelde, en ook zo'n verkeerde voorzet afleveren op een blanke verdediger. En nee, dat heeft niks te maken met ubermensch gevoelens, maar gewoon met je wortels. Want op een of andere manier blijf je die trouw.

Nu vraag ik mij af, hebben meer mensen hier last van of ben ik gewoon een rasechte racist die het prima kan vinden met mensen met een andere huidskleur? Of ben ik gewoon wereldvreemd en totaal niet ingeburgerd in de multiculturele samenleving? Tot ik het antwoord op die vraag weet: Hup Elia!

http://www.youtube.com/watch?v=sssqBjaTzOU

Massastrandingen verklaard

Gisteren was er in het journaal een bericht over een massastranding van dolfijnen op de Kaapverdische Eilanden, West-Afrika. 92 dolfijnen werden gevonden op het strand en alle dieren vonden de dood. De wetenschap kent de precieze oorzaak van massastrandingen van dolfijnen niet. Men vermoedt dat de dieren ziek zijn, of dat ze gedesoriënteerd raken in ondiep water. Tevens denkt men dat de hechte band die de dieren met elkaar hebben een rol speelt. De groep volgt blindelings de leider, ook al zwemt die het strand op.

Ik vind het een beetje onbevredigend gegis van de wetenschap. Zeker om de groep als ziek te beschouwen komt over als "we weten het niet dus dan zijn ze maar ziek." Ik vind het ook niet logisch dat hele groepen zieken elkaar opzoeken en collectief zelfmoord plegen op het strand. Meestal zonderen zieke dieren zich af en zoeken een rustig plekje om te sterven en de Nederlandse kust, waar ook massastrandingen plaatsvinden, is daar geen goed voorbeeld van.

Ondiep water. Mwah. De zee rond de Kaapverdische eilanden staat nu niet bekend als ondiep. De Noordzee wel. Een meter of 20 op het meest ondiepe punt, afgezien van vlak langs het strand natuurlijk. Maar 20 meter is nog altijd genoeg voor dolfijnen om lekker in te spartelen. Ik heb wel eens een experiment met een voorntje in een laagje water van twee centimeter gedaan, maar de vis wist feilloos en binnen no time het diepe water weer te bereiken. En dat zonder sonar of hersenen van betekenis. En dat een sonar in de war zou raken van ondiep water, ik weet het niet hoor. Er zwemmen zo vaak dolfijnen in ondiep water. Het dolfinarium in Harderwijk bijvoorbeeld. Nergens is het water dieper dan 10 meter en geen dolfijn die er ooit de weg is kwijtgeraakt.

En de groepsband dan? De tijd dat leiders blindelings werden gevolgd ligt alweer 70 jaar achter ons. Bovendien, waarom zwemt die leider dan het strand op? Om de groep te laten verongelukken? Ik vind het onlogisch allemaal.

Elektromagnetische velden kan ik ook nauwelijks serieus nemen want dan zou de hele Bermuda driehoek bezaaid moeten liggen met aangespoelde vissen. Nee, de wetenschap maakt zich er hier met een Jantje van Leiden af. En daarom zal ik dan maar verklappen wat de werkelijke oorzaak is van massastrandingen. Dat de dieren massaal stranden gebeurt bewust en met voorbedachte rade. Dat is zo klaar als een klontje. Want als ze richting zee gesleurd worden door behulpzame mensen scheren ze even later twee keer zo hard het strand op. Waarom zou een dier dat in zee leeft zich op het strand werpen? Omdat er zich op het strand iets heel aantrekkelijks bevindt natuurlijk. En in welk geval is het strand te prefereren boven de zee? Als je een mens bent natuurlijk. Dolfijnen zijn gereïncarneerde mensen. Laten wij ze voortaan, als ze daar om vragen, in ons midden opnemen in plaats van ze terug te slepen naar de zee.

Ik begrijp er niks van

Als ik nadenk waar het in Nederland over gaat, dan kom ik niet ver. Vandaag werd bekend dat er door het besluitloze kabinet ingegrepen gaat worden in de kosten van de zorg. Een eigen bijdrage van maar liefst € 10 euro voor bijvoorbeeld logopedie. De anti-conceptiepil gaat uit de basisverzekering. Looprekjes moet je voortaan zelf betalen. Dat gaat toch helemaal nergens over man! Gadverdamme. En allemaal om een luizige 300 miljoen op jaarbasis te besparen. Ik heb zo'n hekel aan dat gebudgeteer door de overheid.

Schaf gewoon de hypotheekrenteaftrek af en schiet iedereen dood die bezwaar maakt. Dan ben je er toch? Dat gezeik over geld altijd. Ik kan er niet tegen. Ook dat gedoe over coalities vormen. Neem gewoon in de grondwet op dat als een premier eenmaal bevalt, dat die moet blijven zitten tot zijn dood. En balsem hem daarna en rek de termijn nog wat.

En schaf bejaarden- en verzorgingshuizen af! Het lijkt het toppunt van beschaving, om je bejaarden bij elkaar in een huis te stoppen, maar het is gewoon onmenselijk. Een beetje weg zitten kwijnen achter een raam, gadverdamme. Het is gewoon de lijdensweg onnodig rekken, dat is het. Wat is eigenlijk de grap van oud worden? De enige functie van oud worden is te zorgen dat je nabestaanden niet meer zoveel verdriet om je dood hebben. Eigenlijk zijn ze blij dat hun lijden voorbij is. Ik wou dat ik Tika uit Tita Tovenaar was. Dan deed ik dit…en alles stond stil.

Deze dus.