308 km/u door de provincie.

Op Geen Stijl dook een filmpje op waarop te zien is hoe een jongeman in een Nissan GT-R 308 km/u haalde. Gewoon in Nederland en niet eens op de snelweg. Nee, een tweebaansweg. Ik las op nu.nl dat de politie de snelheidsovertreding onderzoekt. Ik ben geen jurist, maar mij lijkt het toch sterk dat hij hiervoor strafrechtelijk vervolgd kan worden. En als het wel zo is, dan is het zijn eigen domme schuld.

Nu lees ik praktisch nooit op Geen Stijl, maar er viel mij iets op. Het overgrote deel van de reageerders daar vond de actie schandalig. Idioot, maniak, ik hoop dat je je te pletter rijdt, als je mijn dochter raakt ga je de rest van je leven met pijn verder, en meer van die loze kreten die men slaakt als men zich anoniem waant. Ikzelf denk wel: oei, wat gaat hij onverantwoord hard langs die medeweggebruikers, als er eentje niet oplet heb je een vreselijk ongeluk. Aan de andere kant, ik zou het niet durven maar ik vind het een schitterend filmpje. Ik hou wel van dit soort burgerlijke ongehoorzaamheid in een bloedsnelle auto. De Nissan GT-R is goedkoper en beter dan de meeste Porsches. Natuurlijk, als de bestuurder een ongeluk had veroorzaakt zou ik er anders over denken, maar dat is het hem nou juist, het ging allemaal goed.

Nee, mijn verstandelijke ikke keurt deze actie af, maar mijn gevoels-ikke vind het geweldig. Maar die Geen Stijl reageerders vallen me zwaar tegen zeg. Anarchisten in hart en nieren veranderen plots in moraalridders omdat iemand hen aftroeft met een daad.

Vaderdag

Alleen met mijn kleine meisje reed ik naar de Julianatoren. Het zou niet druk zijn, want het was zaterdag en geen stralend weer, topdrukte is er op mooie zondagen. Het was er inderdaad ook niet druk, afgezien van CSV Apeldoorn, die een uitje voor de jeugd verzorgde, en 500 motoren met zijspan die onder politiebegeleiding de parkeerplaats op kwamen. De zijspanklasse vergrijst trouwens razendsnel. Ik heb er niet één berijder gezien die niet al volledig grijs of wit was. Toch weerhield dat hen er niet van om in de attracties te stappen.

Tammar had de middag van haar leven. In bijna alle attracties is ze geweest, behalve het spookhuis, want dat stinkt volgens haar. Verder vond ze alles geweldig en als volleerd achtbaangebruikster wist ze ook dat ze haar handjes in de lucht moest steken. Ze heeft zelfs geheel op eigen kracht alle 100 treden van de Julianatoren betreden zodat we uitzicht hadden over de Veluwe. Niet dat dat haar interesseerde, ze wees alweer aan waar ze straks in wilde.

Voor een vader is het ook een grote attractie, zo’n dapper dochtertje van twee die vanuit elke attractie waar ze alleen in zat, lachend naar haar vader zwaait.

Maak het de kat wijs.

Een jaar of twee geleden heb ik van mijn pas overleden collega een zonnebril gekregen. Een Ray-ban, dus met aanzien. Nu ben ik geen zonnebrildrager, eigenlijk alleen in de auto zet ik hem op. Mijn zonnebril kostte mij niets, en dat was maar goed ook want het was een onding. Als ik remde viel hij al van mijn gezicht. Ik ben er ooit mee langs een opticien gegaan, maar die zei dat hij niet te stellen was; het was een meeverend model. Pas twee weken geleden heeft mijn zwager hem met een tang verbogen, en nu past hij. Er zitten nu krasjes van de tang op, maar dat zie je alleen als je hele scherpe ogen hebt.

Omdat zonnebrillen er in allerlei prijsklassen zijn, en ik bedacht dat als je hem alleen in de auto gebruikt, dan zou een exemplaar van de Hema van 10 euro toch ook moeten volstaan? Ik las eens op de site van de zonnebrillenfabrikant en leerde daar dat een goede zonnebril noodzakelijk was. UV straling is namelijk schadelijk voor de ogen, en goede zonnebrillen filteren die. Bovendien is een goede zonnebril rustiger voor de ogen.

Nu ben ik niet van gisteren, en snap ik dat een zonnebrilfabrikant zoiets zegt. Maar aan de andere kant vraag ik me af waarom mensen dit soort onzin als zoete koek slikken en er rustig € 100 voor betalen? Als zonder zonnebril lopen slecht voor je ogen zou zijn, zouden alle indianen wel blind geweest zijn. Onze katten lopen altijd zonder zonnebril en neem van mij aan, die zien scherper dan een Ray-Ban drager, dus maak het ze maar wijs. Oké, er zijn situaties dat een zonnebril prettig is. Op een regenachtige begrafenis van een jetsetter bijvoorbeeld. Of als je Ray Charles heet. Verder vermoed ik hier de grootste legale zwendel ooit.

A Christmas Carol

Mijn gevoel bedriegt me zelden dus kreeg ik vandaag een certificaat in de bus met het daarbij behaalde cijfer 8. Normaal komt de uitslag op zaterdag, nu heb ik dus niet in spanning gezeten. Al zou ik dat waarschijnlijk toch niet gezeten hebben, hooguit op het moment dat ik de postbode zie aankomen om te spotten of hij een grote of een kleine envelop komt brengen. Ik ga er tenminste vanuit dat als je gezakt bent, en er dus geen certificaat meegestuurd hoeft te worden, de uitslagbrief in een kleine envelop past.

Het zijn cijfers die ik nog nooit gehaald heb. Tenminste niet op examens en niet in deze mate. Mavo Engels en SPD bedrijfseconomie, dat waren mijn enige achten. Voor de rest waren het vijven, zessen en zevens. Niet dat er wat mis is met zessen, maar dit is natuurlijk best iets om jezelf een schouderklopje voor te geven. Ik moet er nog vier, als het allemaal goed gaat ben ik volgend jaar om deze tijd klaar. Nou ja, klaar…klaar ben je nooit natuurlijk. Er valt nog zoveel te ontdekken.

Ergens is het jammer dat ik toen ik negentien was er de brui aangaf. Gedemotiveerd en niet in staat het leven te lijf te gaan. Ik zakte voor de MEAO wegens een hevige hormonale kwestie en had geen zin meer. Ik ging werken in een supermarkt als manager of the cooling department totdat ik na ruim een jaar uit dit feestelijke baantje getrokken werd door een ex-werkgever van mijn vader. Ik wilde eigenlijk niet, maar ik voelde dat als ik die kans niet zou pakken, ik daar spijt van ging krijgen. Het werden vijf harde jaren die ik niet leuk vond, maar waar ik nu met een glimlach aan terugdenk. De ex-werkgever van mijn vader, toen ongeveer zestig, is nu tachtig en werkt nog steeds. Hij liep toen gemiddeld twee jaar achter met zijn belastingaangiften, en hij schijnt die achterstand tot de dag van vandaag gehandhaafd te hebben. A Christmas Carol is een prachtig verhaal.

The dark side of the moon.

Vanavond is er een maansverduistering. Om ongeveer tien uur zou deze onzichtbaar moeten zijn. Tot nu toe werd altijd aangenomen dat een maansverduistering werd veroorzaakt doordat de aarde tussen de zon en de maan in stond, zodat de maan als het ware de schaduw van de aarde over zich heen geworpen kreeg. Maar wetenschappers hebben nu ontdekt dat dat niet de precieze oorzaak is.

Hoe werkt het dan wel precies? In Amerika, in het stadje Polaroïde zit het NIM. National Institute of Moondarkness. Enkele wetenschappers van het NIM hebben ontdekt dat de maan oplicht door fluoriserende deeltjes op het oppervlak van de maan. Deze deeltjes absorberen het licht van de zon en slaan deze energie op. Vandaar ook dat de maan gewoon door kan schijnen terwijl de zon allang onder is. Op het moment dat de aarde tussen de zon en de maan schuift, wordt de aantrekkingskracht van de aarde omgezet in een afstotende kracht. De maan draait dan om zijn as, net als bij tegenpolen van twee magneten. De donkere kant draait dan naar de aarde toe, en het lichtgevende deel draait van ons af. Doordat de maan 180 graden om zijn as draait, raakt op aarde het getij compleet van slag. Waar het eb is wordt het vloed, en andersom. Dit is echter nog nooit waargenomen omdat tijdens de maansverduistering iedereen omhoog kijkt.

Op Saturnus, die zich tegengesteld beweegt t.o.v. onze aarde, is onze maan tijdens een maansverduistering ineens zichtbaar. Normaal zien ze hem daar niet, omdat de donkere kant altijd naar hen toewijst. De bevolking van Saturnus staat wat dit betreft nog voor een raadsel. Eens in de zoveel tijd is daar tijdelijk een lichte bol zichtbaar. De bevolking van Saturnus noemt dit verschijnsel het zogenaamde “bazrquef-kwierk” Op aarde zouden wij dat vertalen als: verlichte heiligheid. Wij dachten vroeger ook dat onweer veroorzaakt werd door de god Donar. Over de precieze toedracht van onweer vertel ik u volgende keer. Als u over de maansverduistering tenminste verder geen vragen meer heeft.

Zoek.

Ik schreef mijn verbijstering van mij af, klikte op plaatsen, en ineens was-ie weg. Het zal wel weer de schuld van web-log zijn, of misschien toch mijn eigen schuld en moet ik her en der eens zoeken. Misschien dat hij op uw weblog terecht is gekomen? Iets kan toch niet zomaar weg zijn?

Nou ja, misschien is het gewoon een kwestie van goed zoeken.

Ik vermaak me wel met een liedje.
 

Of anders met een plaatje.
Angelina-Jolie

De bankgiroloterij

♪Diedeldiedeldie. Diedeldiedeldie♪

“Met Mack?”

“Spreek ik met de heer M. Webber, geboren 22-9-1969 te Utrecht?”

“Ja, daar spreekt u mee.”

“Komt het gelegen dat ik bel?”

“Nee, dat niet, maar zegt u het maar, want anders zit ik er de hele week tegenaan te hikken dat u terugbelt.”

“Oh, nou in dat geval, u speelt mee in de bankgiroloterij?”

“Ja, volgens mij wel.”

“Ja, volgens mij ook. Mag ik u bedanken dat u meespeelt? De goede doelen zijn er erg blij mee.”

“Ja, doet u maar.”

“Wanneer heeft u voor het laatst wat gewonnen?”

“Ik heb nog nooit wat gewonnen. Hooguit een keer de inleg terug, maar per saldo sta ik op een dik verlies.”

“Oh. Nou ja, deze maand mag ik u namens de bankgiroloterij aanbieden om mee te spelen voor dubbele kansen. En de eerste maand krijgt u van de bankgiroloterij gratis. Hoe lijkt u dat?”

“Daar geef ik geen antwoord op totdat ik weet waar het addertje schuilt.”

“Er is geen addertje. U bepaalt zelf hoe lang u meedoet. Dat mogen vier maanden zijn, twee, maar u mag ook alleen deze maand gratis meespelen. U stuurt dan gelijk een briefje dat u het opzegt.”

“Ah, dus toch een addertje.”

“Nou, het is maar een simpel briefje hoor. U kunt ze zo van internet downloaden.”

“Nee, ik kan zelf schrijven. Maar heeft u enig idee hoeveel instanties die mijn rekening willen plunderen ik in de gaten moet houden? Dat is een dagtaak hoor. Bovendien, het mooie van de bankgiroloterij vind ik juist dat je niks hoeft te doen, en dat de prijs vanzelf bijgeschreven wordt. In theorie dan hè?”

“Oh. Mag ik u dan misschien wijzen op de extra jackpot die elke maand gegarandeerd valt? Dat kost slecht € 1,50 extra. U kunt er een Mini Cooper mee winnen.”

“Een wat?”

“Een Mini Cooper. Een auto.”

“Man, dat is toch geen auto? Dat is een gadget op wielen.”

“Maar u kunt er ook nog veel andere prijzen mee winnen hoor.”

“Wat kan ik nu eigenlijk winnen?”

“U kunt nu een half miljoen winnen.”

“Doet u dat dan maar.”

“Dat hebt u al.”

“Echt?”

“Nee, ik bedoel, u maakt er kans op.”

“Oh! Ja, nee, dat wist ik wel. Da’s toch mooi hè, dat ik daar kans op maak. Misschien moet u me eens meehelpen hopen. Volgens mij helpt dat meer dan een dubbele inzet. Nee, ik hou het gewoon bij mijn half miljoen hoor. Daar ben ik dik tevreden mee.”

“In dat geval wens ik u nog een fijne dag.”

“Dank u wel. Had maar eerder gebeld.”

“Hoezo?

“Dan had ik er langer plezier van gehad.”

“Waarvan?”

“Van die fijne dag.”

“Ah zo.”

“Nou, in het kader van de wet telemarketing, krijgt u zo nog een bandje te horen. Blijft u even aan de lijn?”

“Doe ik. Tot ziens.”

En dan krijg je diezelfde vent aan de telefoon die ook de belastingtelefoon beantwoordt. Verdient zwart bij als telemarketeer. Vast ook nog nooit wat gewonnen.

Neerleggen

Ik was van plan een geweldig logje te schrijven. Ik had het al sinds gisteren, en vanavond moest het er dan van komen. Eerst probeerde ik iets over Kroatië, daarna iets over Syrië, maar ik liep hartstikke vast. Ik vermoed omdat ik de kern van de problemen wilde blootleggen, en tegelijkertijd ook met de oplossing aan wilde komen draven. Maar zo simpel is dat allemaal niet, want mijn tolerantie geldt niet voor degenen met wie ik het niet eens ben. Toen ik deze onvolkomenheid in mijn karakter opmerkte, wiste ik de tekst.

Want ja, ik ben al lang op zoek naar de absolute waarheid. Die waarheid waarvan al vaststaat dat hij niet bestaat. De waarheid die het gedachtengoed te boven gaat, en die ik in een andere richting had moeten zoeken dan die waarin ik zocht. Want mij simpelweg neerleggen bij een probleem kan ik slecht. Ik verwacht dat dat komt omdat mijn 41-jarige hormonen nog eenmaal een poging doen mij te laten denken dat ik de wereld kan verbeteren. Maar zelfs al zou mij dat lukken, dan nog was ik niet tevreden met het resultaat. Want iets verbeteren kan iedereen. Het gaat erom dat je het goed maakt. Liever nog, perfect.

Nou ja, het zal de moeheid zijn. Misschien moet ik me eens gaan neerleggen. Want morgen worden mijn inspiratiebronnen weer rond acht uur wakker. Tenminste twee van hen. De derde liet mij vanochtend tot bijna elf uur uitslapen, dus morgen maak ik haar niet voor half tien wakker. Vrouwen kunnen immers veel beter tegen slaapgebrek dan mannen. Net als pijn, daar kunnen ze ook veel beter tegen. Je hoort dan ook zelden dat een man mishandeld wordt door zijn vrouw. Die gevallen zouden dan ook zwaarder bestraft moeten worden, als je tenminste mannen en vrouwen gelijk wilt behandelen. Aan dat laatste schort het in Syrië nog. Maar laat ik daar niet over beginnen, anders loop ik weer vast.

De stiltecoupé

Het werk was gedaan en omdat ik toch in de buurt was besloot ik even langs Paleis Noordeinde te lopen. Ik had het nog nooit gezien en ik kom tenslotte zelden in de binnenstad van Den Haag. Het zou slechts drie minuten lopen zijn, maar na 1 minuut lopen was ik er al. Was dat nu alles? Er stonden wat toeristen te kijken en een gids sprak de groep toe. “Reken maar dat ze…,” was het enige dat ik opving. Ik maakte eruit op dat hij bedoelde dat ze de mensen die voor het paleis stonden onopgemerkt in de gaten hielden. Ik keek nog heel even en vond dat de koningin een bescheiden paleisje had. Het was dat het afgesloten was met hekken, anders had er zomaar een willekeurige welgestelde Hagenees kunnen wonen. Ik liep terug. Dan nog maar even door het Binnenhof, ook daar was ik nooit geweest.

Het Binnenhof. Het werd aangeduid met een bordje “Buitenhof”. Haagse humor, dacht ik. Natuurlijk hoopte ik een bekend politicus tegen te komen om hem eens even diep in de ogen te kijken met zo’n blik van: hier loopt uw toekomstig dictator. Maar nee, ze waren allemaal hard aan het werk. Ik liep terug naar mijn trein. Nou ja, niet mijn trein, maar de trein die ik moest hebben. Dankzij een digitaal informatiebord vond ik hem zonder het te hoeven vragen bij de informatiebalie. Die geel-blauwe borden, die ik op Den Haag CS trouwens niet zag hangen, kon ik nooit lezen. Een hele vooruitgang.

De trein zou aankomen op spoor zes en ik wachtte op een bankje en at een boterham. Naast mij zaten een negermoeder en een negerkindje friet te eten. Een duif probeerde een gevallen frietje op te pikken, maar het negerkindje schopte naar hem. De duif fladderde verschrikt achteruit, maar pakte het frietje toch. Wat dat betreft kunnen ze van nature toch niet goed met inheemse diersoorten omgaan, die negers. Ik gooide een stukje brood in de richting van de duif, en binnen een minuut liepen er vijf. Waar ze allemaal vandaan kwamen, Joost mag het weten. Het was hier overdekt.

Toen de trein kwam, stapte ik vast in, al zou het vertrek pas over een kwartier zijn. Ik pakte mijn boek en begon te lezen. Het negerkindje en de negermoeder stapte ook in en praatten wat. Een mevrouw voor hen attendeerde hen erop dat dit een zogenaamde stiltecoupé was, dus als ze wilden praten dat ze in een andere coupé moesten gaan zitten. Pure discriminatie, dacht ik. Maar even later kwamen er twee jongens die ook een gesprek begonnen, die het zelfde lot wachtten. De vrouw zei hen dat als ze wilden praten, dat ze beter in een andere coupé konden gaan zitten. De jongens keken verbaasd, maar dropen af. Toen kwam er een stel Duitsers, twee meisjes en een jongen met grote reiskoffers. Het meisje leek op Eva Auad, met wie ik tegenwoordig op Hyves bevriend ben, en die soms een berichtje bij mij achterlaat. Jaja, het kan verkeren.

Ik was benieuwd wat de vrouw nu zou gaan doen. De trein was inmiddels gaan rijden, en de vrouw deed niets. Maar uit de andere hoek kwam er nu een streng kijkende vrouw aan die naar de Duitsers liep en hen wees op het bordje “Silence”. “Het is hier een stiltecoupé!”, zei ze streng. De Duitsers vervolgde hun conversatie op fluistertoon maar na vijf minuten was het volume weer ouderwets Duits. Toen was het de beurt aan een meneer, net als de twee eerdere vermaners ook al wat op leeftijd. “Het is hier een stiltecoupé, daar zijn jullie net ook al op gewezen!” Het meisje dat op Eva Auad leek, keek schuldbewust mijn kant op, en ik knipoogde naar haar. Nou nee, dat zou mooi geweest zijn, want knipogen op het juiste moment moet je kunnen. Nee, ik glimlachte naar haar, en ze keek vriendelijk terug. Op dat moment ging de telefoon af van de jongen die naast de laatste vermaner zat, iets wat natuurlijk ten strengste verboden is in een stiltecoupé. Hij nam op en zei luid: “Ja, ik zit hier in een stiltecoupé naast iemand die zich verschrikkelijk zit te ergeren aan het feit dat hij in een stiltecoupé zit.” Vanaf dat moment was het uit met de stilte. De jongen stapte net als ik in Apeldoorn uit. Dat vond ik toch wel apart. Iemand die zo assertief is, daarvan had ik verwacht dat hij er in Gouda of Utrecht, desnoods Amersfoort uit moest, maar nee, Apeldoorn. Daar waar het altijd stil is.

Het eerste wat ik deed toen ik thuis was, was een plaatje van Paleis Noordeinde googelen. Ik had kennelijk toch nog twee minuten moeten doorlopen. Voor de zekerheid checkte ik het Binnen/buitenhof ook nog even. Maar dat kwam wél overeen met wat ik gezien had.

Achterlijken en achterstanden.

Ik twitter niet. Dat is natuurlijk tegen beter weten in en te vergelijken met Nestorix uit Asterix en Obelix die zich verzette tegen toverdrank omdat de Galliërs tijdens het beleg van Alesia ook geen toverdrank hadden. Nu heeft een kandidaat voor het burgemeesterschap van New York -laten we hem Dick noemen- per ongeluk een pikante foto van zichzelf naar iedereen verstuurd in plaats van naar de vrouw -niet zijn echtgenote- voor wie die bestemd was. In blinde paniek delete hij de foto maar het kwaad was al geschied. Toen verzon hij dat zijn account gehacked was en tenslotte gaf hij toe dat hij het zelf was op de foto.

Daar gaat het burgemeesterschap, zou je denken. Maar nee, de eerste complottheorieën worden alweer van stal gehaald; Dick zou dit expres gedaan hebben omdat gebleken is toen Bill Clinton door het stof moest, hij vele malen populairder werd dan voorheen. Stel dat dit waar is, en dat weten we zodra de nieuwe burgemeester bekend is, dan krijg ik plaatsvervangende schaamte. Niet voor Dick, want er blijven eenmaal altijd machtswellustelingen, maar voor de Amerikanen die om die reden op hem stemden. Er zijn landen in het Midden-Oosten waar mensen hun leven geven voor een tikkeltje meer democratie, moet je zien wat die Amerikanen met hun rechten doen! Voor straf zouden Amerika en Syrië van regime moeten wisselen. Je moet nog oppassen dat je niet alle Amerikanen over één kam scheert, maar waar rook is is vuur, en Amerikanen maken een domme indruk.

Terug naar Twitter. Wat ik ervan weet is dat je korte berichten kunt plaatsen en dat het dan de bedoeling is dat anderen dat lezen. Het moet een hels karwei zijn voor een journalist om tussen die miljarden tweets net die éne te vinden die nieuwswaarde heeft. Teveel informatie leidt net zo min tot een oplossing als te weinig informatie. Ik zie iedereen Twitteren en Appsen, Facebooken en Hyven, Linkedinnen en Wikipediaën en weet ik wat allemaal wel niet nog meer. Ik rij achteraan mee als het gaat om de nieuwste technologie. Maar ik maak me daar geen zorgen over. Ik heb vanavond ontdekt dat het installeren van een draadloze printer een fluitje van een cent is, zelfs al heb je dat nooit gedaan, terwijl mijn rekenmachine mij voor veel grotere moeilijkheden zette toen ik een annuïteitenlening probeerde na te bootsen.

Met behulp van de (engelse!) handleiding is het gelukt. Mijn technologische achterstand op het peleton haal ik zo in. Daarna is het erop en erover. Want een HP 10bII financial calculator is moeilijker te bedienen dan een I-phone. Hoop ik.