Categorie: Vaderlijk gedrag

Anderhalf uur ben ik bezig geweest om van een joekel van een gescand bestand iets toonbaars te maken.
En dat stomme Windows weigert mijn zoon op te slaan als jpg bestand zodat-ie niet zoveel ruimte kost als nu, want nu is-ie een bmp! Ja, er staat wel jpg maar dat is alleen maar de naam die ik aan het bestand heb gegeven.
Maar goed, Hans Antonie wilde even speciaal de groeten doen aan mevrouw de P., en aan mevrouw Anna-Maria Mantel-Giannattasio van wie hij een prachtige Ferrari-Schumacher jas heeft gekregen. Wij hopen binnenkort een digitale foto te kunnen maken als Hans hem aanpast.
Het is belangrijk dat Hans vroegt leert wie Schumacher is en wie Enzo Ferrari is, en dat papa's Fiat dezelfde richtingaanwijzerhendels heeft als een Ferrari 348 tb.

Dit is Hans met zijn drie maanden oudere neefje Dan. Volgens mij komt de naam 'Dan' van Dan Jansen, Amerika's snelste schaatser op de sprintafstanden. Als Dan een meisje was geweest had-ie Isa geheten, (Isa, Hoe's mee'jouw?) als Hans een meisje was geweest had ie 'Senna' geheten. (Na zeven en een halve maand zwangerschap van mevrouw Mack, kwam ik eindelijk met een meisjesnaam die we beiden leuk vonden.)
Achteraf ben ik blij dat Hans een jongetje werd. Toen de kinderarts na Hans' moeizame geboorte eindelijk met hem klaar was en mij vroeg: "En, hoe heet-ie?" was ik toch blij dat ik te midden van de doktoren en zusters een trots "Hans" kon laten horen en niet een kijk-eens-hoe-origineel-wij-zijn "Senna". Terwijl Senna voor een meisje best een leuke naam is. Voor een jongen is het natuurlijk belachelijk want stel nou dat-ie later z'n rijbewijs pas in zes keer haalt. Of diesel gaat rijden.
Stom is dat, Ayrton Senna staat hoog in mijn lijstje met 'te aanbidden personen' maar je dochter ernaar vernoemen gaat me achteraf toch weer te ver. Bovendien noemt tegenwoordig iedereen zijn zoontje al Senna, vooral in achterstandswijken.

(Een dochter Elvis noemen had mevrouw Mack touwens wel leuk gevonden, ikzelf durfde het niet aan. Ik ben Jan Rot niet.)

Dit heeft helemaal niks te maken met het op een foute manier opslaan van een bestand. Dit is een echt ouderwets olieverfschilderij. Zoals Rembrandt en ik dat alleen kunnen.

Mevrouw Mack is net uit het ziekenhuis en alweer geveld door een griepje, koutje, of iets anders onschuldig lijkends. Dus ik ben vanaf vanochtend vroeg alweer in de weer met Hans.
We wandelen door de winterse vrieskou en wij mannen voelen ons daar goed bij. De zon staat laag aan het uitspansel en schijnt ons fel tegemoet. Hans kijkt zwijgend naar indrukwekkend grote katten die in het weiland briesend en dampend op ons af galopperen. Kataklop kataklop kataklop.
Ik geef de katten een klontje en wij wandelen weer verder. Hoppa, hoppa, hoppa zeg ik, de wandelwagen voortduwend over een hobbelig zandpad. Hans trekt een lachmondje. Hem aankijkend zing ik: "Can't you see, I love you, please don't break my heart in two…" Dat klinkt hem helemaal bekend in de oren en een vette glimlach vanonder zijn mutsje is mijn deel.
Als we weer thuis zijn trek ik zijn jas uit en leg hem op een speelkleed. Sophie mag Hans graag en gaat bij hem liggen. Hans kraait het uit van plezier nu hij weer een kat van normale grootte ziet.
Als hij een paar maanden ouder is leg ik hem wel eens uit dat je op de Veluwe nu eenmaal hele grote katten hebt.

Hans huilt de laatste tijd wat vaker. Uitprobeerhuiltjes zeggen wij dan. Zodra je hem neerlegt in de box, in bed, of op het dak van de schuur, zet hij zijn snel in volume toenemende huil in, onderwijl het zieligste gezicht van de hele wereld trekkend, zodanig dat je er bijna van in de lach schiet. Na twee uithalen zet hij de huil weer om in een lach en gaat spelen in de box, in bed of op het dak van de schuur.
Vanmiddag haalde ik hem uit zijn bedje en was het goed mis. Hij had zijn hele oor vol tranen gehuild en we kregen hem niet meer stil. We hebben maar een lekker potje eten (iets met vis en stank) voor hem gemaakt maar daar werd het niet beter van. Iedere hap bleef in z'n mondje zitten en hij huilde om ons duidelijk te maken dat het niet lekker was.
Volgens de boeken proberen ze je dan uit en als je ze dan wat anders geeft is het einde zoek. Je moet doorzetten want ze proberen je uit. Wij willen geen zeikerds met eten.

Het boek ligt nu bij het oud papier en Hans kreeg een lekker Danoontje en een flesje opvolgmelk. Daarna was hij erg tevreden en mevrouw Mack heeft Hans beloofd nooit meer een potje met stinkvis te kopen voor hem.
Toen hij vanavond in bed lag begon hij, erg tegen z'n gewoonte in, te huilen. Omdat in het boek stond dat je ze dan vooral moet laten huilen, omdat ze juist willen dat je komt, zijn wij beiden naar boven gegaan hebben hem een schone luier gegeven en hem aan het lachen gemaakt. Tien minuten later lag de kleine schat weer rustig te slapen.

Stinkvis, hoe halen ze het in hun botte Olvarithoofd?

Kinderen worden tegenwoordig zo verwend en geknuffeld, wie gaat die kinderen eigenlijk leren dat ze niet het middelpunt van de wereld zijn? Aldus Louis van Gaal vanochtend in de Stentor. (ochtendkrant;red.)
Ik hield de krant met twee handen boven mij vast en las het nog eens. Het stond er echt! Ik danste door de keuken van blijdschap. Een normale ouder!
Hans, er is nog hoop voor je, jongen! Ome Louis gaat er voor zorgen!
Ik zal het citaat van Van Gaal goed in mijn oren knopen en er voor gaan zorgen dat Hans niet gaat denken dat-ie het middelpunt van de aarde is. Want het kenmerk van een middelpunt is, dat zo'n punt uniek is en dat hij al heel bevoorrecht is dat-ie daar al mee in hetzelfde huis woont.

Links ziet u Hans zoals u hem kent, en rechts ziet u een computeranimatie van Hans zoals hij er 36 jaar geleden uitgezien zou hebben. Interessant wat tegenwoordig toch allemaal kan, met Windows 98, Paint, en een scanner, niet? Ja, in huize Mack is slechts plaats voor de modernste techniek.

Morgen word deze schaterende schavuit een half jaar. Op het kinderdagverblijf mag hij volgende week z'n schoen zetten. Hij is er nu al opgewonden over.
Ikzelf (ik was een jaar of 10) vertelde mijn moeder vroeger een keer dat Sinterklaas niet bestond en dat papa of zij degenen waren die iets in mijn schoen deden. Toen ze dat ontkende (waar mijn broertje en zusje bij waren) hield ik vol.
's Avonds toen we naar bed gingen stonden er drie schoenen onder de brievenbus. De volgende ochtend hadden mijn broertje en zusje een lekkere chocoladesint in hun schoen en de mijne stond leeg, naast mijn andere schoen, onder de verwarming.
Ik moest me groot houden, maar de tranen stonden in mijn ogen. Ik kon natuurlijk niet huilen want ik geloofde immers niet meer in Sinterklaas.
Gelukkig mocht ik twee dagen later mijn schoen weer zetten en zat er de volgende ochtend iets in.
Ja, mijn moeder wist wel hoe ze met irritante betwetertjes om moest gaan.

Ruim 5 maanden is hij nu en het klopt wat ze zeggen over mannen. Ze worden charmanter naarmate ze ouder worden.

Dit jochie probeert de harten te stelen van iedereen die hem in zijn ogen kijkt. Hij lacht namelijk altijd terug. En bij de meesten lukt het hem ook nog zonder moeite, en bij de rest na enig aandringen. En hij ruikt ook nog eens naar baby. Ik ben best een beetje trots op dit kleine mannetje en af en toe kan ik bijna niet geloven dat ik zijn vader ben. Maar als ik samen met hem een formule 1 DVD kijk, kun je aan zijn enthousiaste bewegingen zien dat er een overdosis Mack-genen in hem zitten.

En al dit moois kost slechts 30 euro per maand aan kinderopvang. Tenminste, als je aan de belastingdienst opgeeft dat-ie al vanaf 1 januari bij het kinderdagverblijf is in plaats van 1 augustus. Anders wordt het ineens stukken duurder.