Categorie: Vaderlijk gedrag

Omdat mij geen onderwerp te binnen schiet, neem ik gewoon bij wijze van uitzondering de dag een keer met u door.
Om kwart over acht werd Hans pas wakker, wat hebben wij toch een geluk met dit kind.
Om half tien viel Hans een grote blauwe buil op z'n voorhoofd omdat hij ons verteld had dat hij al kon staan, maar dat was toch niet zo. M.M. en ik ruzieën nog over wiens schuld het was, maar dat is van de schrik die je als relatief onervaren ouders krijgt.
Om tien uur vertrokken wie richting Utrecht om een bezoekje te brengen aan ons nieuwe nichtje Esmee. Ze is pas een week oud en weegt nu 2750 gram.
Om vijf uur hebben we shoarma gegeten, twee grote broodjes en frietjes voor maar 9 euro, wat wij niet duur vinden. Het is de goedkoopste van de drie shoarmazaken in Vaassen. Drie ja! Meer dan er in heel Amsterdam te vinden zijn. En dat voor een dorpje van amper 13000 inwoners.
Om tien over zeven ben ik gaan hardlopen, om elf over zeven barstte er een hagelbui los die zeker tien minuten duurde. Om tien voor acht was ik weer terug, wat betekent dat ik 10 minuten lang vet verbrand heb. Volgens een sprookje ga je pas na een half uur hardlopen, vet verbranden.
Om negen uur hebben we 'Dit was het nieuws' gekeken en daarna 'Onder de tram' wat ook een leuk programma is. (Oké, het haalt het niet bij Temptation Island, maar dat moet je ook niet verwachten)
En nu zit ik hier te overdenken of dit een nuttige dag was. Ja, volgens mij wel.

Om het lijden van Goede Vrijdag nogmaals te herdenken begaven wij ons op tweede PinksterPaasdag naar Karwei om een zandbak voor Hans te kopen. Gelukkig stonden de zandbakken vooraan in de winkel zodat wij gelijk konden aansluiten in de lange rij.
Om het lijden voor de kindjes wat te verzachten had Karwei een Happy Hop springkussen geplaatst waar de kinderen naar hartelust in konden springen. Hans vond het ook reuze interessant, dus ik heb hem even geholpen met er naar toe stappen, en hield hem een tijdje vast vlak voor het gaas van de Happy Hop, zodat hij de kindjes kon zien springen.

Soms vergeet ik dat de wereld waarop we Hans hebben gezet een harde, rare wereld is waar kinderen beschermd moeten worden tegen kwade, duistere machten.
Een jongetje van een jaar of vier met een rotkop komt ineens vanuit het niets en slaat hard precies op het gaas waar Hans met z'n gezicht staat te kijken. Tijdens deze actie maakte hij een brulaapgeluid. Hans schrok een beetje maar lachte snel weer toen ik het jochie een bloedneus sloeg het jochie weer brullend de andere kant op vloog.

Nee, het leven is niet altijd gemakkelijk als je volwassen bent. Er wordt van je verwacht dat je oerinstincten onderdrukt dus je deelt geen snelle harde dreun uit. Maar er zijn etterkinderen en er zijn etterkinderen. Dit was er duidelijk eentje uit de laatste categorie. Die zou ik rustig in een donker bos aan een boom binden.

(Aanleiding voor dit logje: Moeder ontkent knijpen ander kind.)

Onze zoon is -vinden wij zelf- erg goed gelukt. Hij is erg ambitieus want hij wil dingen die hij nog niet kan. Lopen bijvoorbeeld. Hij kan nog niet eens zelf gaan zitten maar lopen aan twee handen doet-ie als een kievit. Toen mevrouw Mack mij smeekte om met haar te trouwen heb ik haar een voorwaarde gesteld. Ze moest zes zonen voor mij baren. Nu is er 2 januari een kleine kink in de kabel gekomen waardoor zes ineens een beetje voortvarend lijkt.

De cardioloog heeft gezegd dat mevrouw Mack beter het eerste jaar niet zwanger moet worden i.v.m. de medicijnen die ze slikt. Aan de andere kant heeft hij gezegd dat stoppen met roken meer doet dan alle medicijnen die ze gebruikt. En sporten is belangrijk. Iedere dag een half uurtje intensief bewegen is voldoende. Dan hoefden we ons niet teveel zorgen te maken over een eventuele zwangerschap.

Het stoppen met roken is erg lastig. Vijf hardnekkige sigaretten per dag staan een broertje of zusje voor Hans in de weg. En geen Allen Carr die daar wat aan verandert. Misschien dat dreigen met Emile Ratelband helpt? Of anders met een hele lelijke draagmoeder?

De ergste pokken zijn voorbij en zijn nu korstjes geworden. Ik veegde van de week Hans' mond af met een snoetepoets en iets te enthousiast veegde ik er ook een pok af. De pok viel op de grond. Pok. In bad weekte er nog eentje los. Waterpok.
Hans maalt er niet meer om. Samen met hartsvriendin Fietjepietje heeft hij de grootste lol in bad. Hij vond het ook totaal niet erg om zo gepokt, bloot en nat op de foto te gaan en had er zelfs geen bezwaar tegen als ik de foto op m'n weblog zou plaatsen. Dat vrije heeft-ie van z'n moeder. Die zou dat ook niet erg vinden. Ik denk dat ik de 18+ status maar aanvraag.

Citaat uit de film 'the Bourn Identity' : 'Je pense que j'ai oublié ma clé'

'Nou mevrouw Mack, wat betekent dat?'

'Hans is zijn sleutel vergeten!'

'Hans? Hoezo Hans?'

'Hans je pense.'

Kom ik soms niet geloofwaardig over ofzo?

De waterpokken zijn nu ook op mij overgesprongen. Niet verwonderlijk want als kind heb ik het nooit gehad, en er is kennelijk geen tegenhouden aan als iemand in je buurt het heeft. Ik zit onder de rode blaasjes. En dan bedoel ik niet twee of drie, nee ik bedoel zes triljard! En het moeilijkste voor mij is, ik mag er niet aankomen, terwijl als ik normaal maar iets heb wat op een beginnend puistje lijkt, zorgvuldig door mij wordt verwijderd. Ik voel me ook niet erg fit, het schijnt voor een volwassene (en ja, daar hoor ik ook bij!) soms niet zo'n pretje te zijn. En je wordt helemaal agressief van de jeuk! Hans heeft er volgens ons niet zo'n last van. Die maakt dezelfde geluidjes als normaal, alleen ziet hij er helemaal niet uit, zijn blaasjes zijn al geel aan het worden.

En ik ga echt niet meer over straat zo!!!!!!! Ik denk dat ik maar zo'n melaatsenratel van vroeger aanschaf als ik door het dorp moet. WATERPOKKEN! WATERPOKKEN!

Eindelijk is de digitale computer op onze camera aangesloten. Ik kan dus vanaf nu real-live soap tonen hier. Hans heeft de waterpokken. Gekregen van een of ander stom wicht. Het zijn bultjes -soms van een halve centimeter- die over zijn hele lichaam zitten.
Ikzelf heb nooit waterpokken gehad. En dat is maar goed ook want alles wat er op mijn lichaam niet hoort te zitten, druk ik uit of ga ik te lijf met messen, hete naalden of soms een betonschaar. (Jolie good fun)

Ik was indertijd de grootste leverancier van croutons voor Unox cup-a-soup.

Gisteren zat Hans naast me in z'n kinderstoel, zo rustig en vertederend naar zijn Liga te kijken, af en toe een klein hapje nemend, dat ik dacht: Ik heb het toch maar mooi voor elkaar….

Veel mensen hebben de irritante gewoonte om een naam af te korten. Heet je bijvoorbeeld Elizabeth, dan zijn er altijd luiwammessen bij die je Liz, Bet of El noemen. Het 'Ron Brandstedersyndroom' heet dit. Ik vind dat hiertegen keihard moet worden opgetreden.
Ikzelf ben niet van de afkortingen maar van de verlengingen.
Heet je bijvoorbeeld Hans, dan noem ik je Hansiepans, heet je Mack dan noem ik je Mackiespekkie, heet je Mevrouw Mack dan noem ik je Mevrouwmackdepinda.

Onze buurhond heet Choco maar die noem ik Chocopasta, en onze poes Sophie heet Fietjepietjepietjepietjepietje.

Hans' eerste woordje dreigt nu ook 'Fietje' te worden in plaats van 'mama'.

Ftjuh! Ftjuh!