Categorie: Vaderlijk gedrag

Hans is niet zuinig met kusjes. Het Nijntje-schilderij, het lampje, Fietjepietje (de kat), twee stenen Mackiespekkies (bulldoggen), mama, papa, oma's, opa's, de hele dag buigt hij zich voorover om kusjes uit te delen. Vanavond was een van de twee hondjes van mijn schoonouders op haar rug op de bank gaan liggen, haar achterpoten wijd gestrekt.
Hans boog zich naar het hondje toe en gaf het beest een kusje op de onderbuik.
"Zo," zegt mijn schoonvader. "Hebben jullie de slaapkamerdeur open laten staan?"

Het is me toch alweer een tijd geleden dat er een foto van Hansjepansje is verschenen. Dit is Hans tijdens afgelopen vakantie, terwijl hij een Liga eet. Daar wordt hij meestal erg blij van. Hij kan al één woordje en dat is "AH!". "AH!", gebruikt hij voor bijna alles, van koeien tot auto's en van croissantjes tot ballen.
Voor hem bestaat de hele wereld uit één woord en hij begrijpt niet waarom er zo nodig meerdere woorden uitgevonden zijn. Hij vindt dat maar omslachtig. Hans zegt "AH!" en wijst het aan met een Hitlergroet. Het is maar goed dat hij zijn snor nog niet kan laten staan. Elke keer als er een auto over het campingpad kwam rijden begroette Hans hem met "AH!" en zijn rechterarm schuin naar voren.
Wij riepen dan: "Doe maar zwaaien" waarop hij zijn arm op en neer bewoog, zodat wij er niet van beschuldigd konden worden hem extreem rechts op te voeden.

Hans is nu 1 jaar en bijna 2 maanden en had vandaag wat verlate verjaardagsvisite doordat hij op z'n verjaardag longontsteking had. Dat leverde hem een schommel, een New Holland Tractor, een oranje stoeltje, een kruiwagen, commandocamouflagekleding (met camouflageregenlaarsjes) en een tegoedbon voor z'n eerste schoentjes op. Hans is een blij kind. De laatste tijd zit hij goed in z'n vel en kraait grote delen van de dag van plezier. Raggen op de bank of op ons bed is zijn favoriete bezigheid en als een ware stuntman laat hij zich daarbij plat op z'n rug vallen, waarbij hij het uitgiert van het lachen. Z'n neus afvegen aan de bank kan hij ook al helemaal zelf.

Vanmiddag toen hij sliep en ik weer tijd had om te filosoferen kwam er een vreemde gedachte in mij op. Ik vond het vreemd dat toen hij nog niet verwekt was, wij hem toen ook niet misten. Want ik kreeg het gevoel dat Hans geen toevalstreffer was maar dat hij al jaren ergens aan het wachten was om bij ons te komen. Stom, denkt u misschien, zeker niet opgelet bij biologie, maar achteraf had het nooit een ander kind kunnen zijn. Begrijpt u een klein beetje wat ik bedoel of heeft u zoiets van die Mack heeft te lang in de zon gezeten?

Ja, meneer de P., het gaat prima met Hans. Helaas is-ie gisteren in een moment van onachtzaamheid mijnerzijds met z'n loopstoel van de stoeprand afgerend en omgekukeld. Een buil en een schaafwondje op z'n koppie waren het gevolg. Terwijl ik echt dacht dat zo'n loopstoel net als een go-kart niet om kon vallen. Weer mooie nepperij van de firma loopstoel & co. Vandaag heb ik van Hans Antonie het groene R&F de Boer T-shirt gekregen dat ik op bijgaande foto draag. En een tegeltje met z'n handafdruk. "Geef me de vijf", staat erop. Ik mag toch weer niet mopperen. Met mevrouw Mack gaat het ook goed. Zeker nadat ze me zaterdagochtend vermanend heeft toegesproken omdat ik teveel met mijn benen op tafel zat en ik toegezegd heb dat ik voortaan het voetensteuntje zou gebruiken.

Groeten, ook aan uw vrouw, kinderen en kleinkinderen,

Mack

Het gaat weer een stuk beter met Hans. De koorts is weg, hij eet en drinkt weer, zelfs de zusters mogen hem benaderen, zolang ze maar niet aan hem zitten. "You can look but you can't touch" lijkt hij te willen zeggen. Heel misschien mag morgen het infuus eraf en krijgt hij zijn linkerhandje terug van de dokter. Dat zou pas een mooi verjaardagskado zijn. Het is trouwens verbazingwekkend hoe snel een kind zich schikt in z'n lot, hij doet nu alles met één arm alsof hij er nooit twee had.
Wat hij nog steeds niet leuk vindt is wanneer mama weggaat, dan begint hij hard te krijsen. Echt veel harder dan wanneer ik wegga, want dan kijkt hij alleen verschrikt. Maar da's altijd nog een betere score dan wanneer de dokter weggaat, want dan steekt hij zijn tong uit.

Gekweld door verlatingsangst klamp je je vast aan papa en mama. Dokters probeer je weg te jagen door hard te huilen, zusters negeer je door je gezichtje in onze schouders te drukken. Je vingertjes -normaal een sabbeltroost- zijn verborgen door de dokter dus zelfs die kunnen je geen verlichting bieden. Dan begint dat stomme infuusapparaat ook nog te piepen en moeten er weer zusters bij komen om het opnieuw te verbinden zodat het gekrijs weer van voor af aan begint. En wat moet je daar de hele dag doen? De hele dag opgesloten in een traliebed en vast aan een slangetje. Zo kruipen de dagen ook voorbij. Als papa en mama even weggaan omdat je moet slapen raak je in paniek, je draait je op je buik en je krijst ons wanhopig na. Wij begrijpen dat het nu even niet anders kan maar jij snapt helemaal niks van wat je wordt aangedaan.
En dan dreigt de arts ook nog met sondevoeding als je niet begint met eten want je hebt al vier dagen niet gegeten.
Gelukkig zijn de zusters wel lief voor je, al heb je ze liever niet op je kamer, ze hebben je hele kamer versierd en je hebt zelfs een kadootje van ze gekregen. Een pizzahut om mee te spelen. Maar jij hebt liever iets wat rolt. Gelukkig kwam oma met mooie ballen en andere opa en oma met een Ernie en Bert motorfiets met geluid zodat papa daarmee kon spelen. En dat vond je zo interessant dat je vergat je mondje af te wenden als mama je een hapje worteltjes gaf. Papa moest er verplicht mee doorgaan van mama ondanks dat de zusters hem uitlachten maar hé, je hebt wel tien happen gegeten en ben je hopelijk gered van de sondevoeding. En je koorts was vandaag ook weg, dus voor iemand met longontsteking gaat het best goed met je.

Zijn eerste verjaardag gaat Hans doorbrengen in het ziekenhuis. Longontsteking. Het is begonnen als een virusinfectie maar nu stelden ze duidelijk een bacteriële infectie vast. Hij had niet bepaald de avond van z'n leven met twee longfoto's, een infuus waarbij twee keer geprikt moest worden en een aantal keren een kapje met stoom moeten inademen. (Ik kan er niet meer opkomen hoe dat heet.)
Mevrouw Mack slaapt vannacht in het ziekenhuis, haar stoppen-met-roken-poging is nu officieel mislukt. Een dag of vier zal hij naar verwachting wel moeten blijven. Daarna hoop ik hem hier weer gezond terug te zien en voorlopig eens uit dat ziekenhuis weg te blijven. Maar daar heb je als eenvoudige sterveling helaas niks over te vertellen.

Italië wordt wereldkampioen. Dat zou tenminste het beste zijn voor de Europese economie. Ik denk dus ook dat alle doelpunten van andere landen afgekeurd zullen worden om zo de economie een handje te helpen.
Daarop vooruitlopend hebben wij voor Hans al een voetbalpakje van het Italiaans elftal gekocht. Als jullie nu heel hard roepen, jongens en meisjes, komt er misschien wel een foto van…

Hier is-ie dan!

Toen ik gisteren thuis kwam zat Hans op het veldje voor ons huis, tussen nogal wat buren, wat beduusd te kijken naar de spelende honden Choco (4), Joy (1) en Joep (12 weken). Om de halve minuut kwam een van de drie Hans een lik in z'n gezicht geven ten teken dat hij geaccepteerd was in de troep. Toen Hans mij in de gaten kreeg verscheen er een lachje en twee armpjes strekten zich uit in mijn richting. Een duidelijke omkooppoging. Ik hapte toe en samen hadden wij een onweerstaanbaar effect op alle buurvrouwen. Eitjes deden een Mexicaanse springboon-imitatie en baarmoeders hingen een B&B bordje bij de ingang. Onnodig te vermelden dat de verloven van alle echtgenoten voor die avond werden ingetrokken…