Categorie: Typisch Mack

We staan aan de vooravond van de verkiezingen en ik weet het al. Ik heb geen kieswijzer ingevuld, geen debatten gevolgd, ik stem gewoon zonder dat ik daar een halszaak van maak. Ik denk niet dat een politieke partij de boel helemaal om kan gooien dus in die zin maak ik me niet vreselijk druk. Ik heb tenminste nog niet meegemaakt, zelfs het afgelopen anderhalf jaar niet, dat het ineens allemaal anders werd. De grootste politieke verandering die ik me kan heugen vond plaats onder Balkenende, met een keiharde versobering van de sociale zekerheid. Maar misschien zit ik er naast.

In elk geval, ik lees een boek over de strafkampen van Rusland, die er nog steeds zijn, en waar nog steeds mensen worden doodgemarteld, en dan denk ik: ok, waar hebben we het helemaal over hier. Nergens over. Ik lig in een lekker bed, ik heb te eten, ik heb werk en ik kan me druk maken over een bedrijf dat me geld afhandig probeert te maken. Ik weet, ook wij hebben onze problemen en die moeten ook serieus genomen worden, maar ik had ook in Soedan geboren kunnen worden als mijn ouders daar toevallig op vakantie waren in september 1969.

Maar nee, ik werd in Utrecht geboren, in een tijd van voorspoed, ik was altijd gezond en ben dat nog steeds volgens mij. Sommige dingen zaten niet mee, maar het was niets vergeleken bij een strafkamp in Siberië.

Dus ja, ik ga stemmen en ik hoop dat pas over een kleine vijf jaar weer te hoeven doen. Ondertussen vermaak ik me wel.

Er is een gadget waar maar weinig mensen iets mee hebben, maar ik kan niet zonder. De hoogtemeter. Ik had hem in een paar auto’s, maar vooral in de laatste was hij geweldig. Altijd op het scherm was de actuele hoogte beschikbaar, waardoor ik mij in het buitenland als een kind zo blij voelde als ik door de bergen reed. En hoewel in Nederland minder zinvol, toch als ik over de A50 bij Terlet kwam, of over de Amersfoortse weg, wierp ik altijd even een blik op de hoogtemeter die dan bijna 100 meter aangaf.

Mijn huidige auto heeft geen hoogtemeter, dus had ik hem nooit moeten kopen, maar ja, de ratio heeft de beslissing gemaakt in plaats van het gevoel, en auto’s dien je te kopen met gevoel. Met als gevolg dat ik nu een auto heb die ik respecteer, maar waar ik minder liefde voor voel dan voor mijn Franse Voitures. Dit onder andere door het gemis van de hoogtemeter.

Dus wat heb ik gedaan? Ik bestelde een horloge met hoogtemeter. En dan niet zo’n smartwatch, maar een analoge met een luchtdrukmeter. Ik ben geen persoon voor een smartwatch, te veel opties, te veel mogelijke displays, ik word daar onrustig van. Ik had vroeger een autoradio waarbij ik kon kiezen tussen een oranje of een blauw display en dat vond ik al lastig. Als je het op blauw had staan wilde je toch weer zien hoe oranje eruitzag en andersom. Zinloos. Ik wil één keer een keuze maken, en dat is het dan. Ik wil dan ook nooit naar een tapas restaurant.

Het was nog geen eenvoudige zoektocht, een goed afleesbaar analoog horloge met hoogtemeter, maar het is onderweg. Als ik geen hoogtemeter had gehoeven was ik stukken goedkoper uit geweest, maar de ratio deed even niet mee.

Ik keek in mijn eentje een film dus hoefde ik geen rekening te houden met of het een goede film was, ja of nee. Het was een Franse film over een balletdanseres, typisch mijn genre.

Ballet is de hoogste danskunst, al ging het deze danseres om het dansen op zich. Ze danste voor haar overleden moeder en om erkenning van haar vader, die het maar druk had met zijn werk als advocaat. Haar lichaam is gespierd en soepel, heel anders dan het mijne, dat is alleen gespierd. Haar bewegingen zijn gracieus en haar gezicht is klassiek. Tijdens een voorstelling breekt ze een enkel en gevreesd wordt dat ze nooit meer kan dansen. Later, tijdens haar revalidatie komt ze in contact met een groep moderne dansers, uiterst vage lui. Maar Elise, zo heet ze, heeft daar geen oordeel over zoals ik en danst met hen mee.

Een vagerd met een neusring probeert haar te versieren met vage bezweringen want mannelijke dansers zitten niet op dansen omdat ze dansen zo leuk vinden. De danseressen denken echter van wel. Gelukkig valt ze niet voor de vagerd, en ook niet voor haar fysiotherapeut met knot die zogenaamd alleen vrienden met haar wil zijn. Elise denkt ook echt dat het zo werkt.

Uiteindelijk gaat ze voor de minst vage uit het groepje -de wet van vraag en aanbod- en hij heeft het geluk met haar naar bed te mogen. Dat hele dansen interesseert hem ineens geen reet meer, want zo zijn ze, die mannelijke dansers. Het lukt haar ook nog haar vader tot tranen toe te roeren met haar dans, al had hij liever gezien dat ze rechten was gaan studeren, want zo zijn vaders. Nou ja, niet helemaal want zijn tranen waren echt. Vaders willen hun dochter graag gelukkig zien, maar niet met een danser met een knot of een neusring.

Nee, deze film had ik weer prima uitgezocht. Onder het mom van hoogste danskunst lekker naar een gespierde, soepele jonge meid kijken. Want zo zijn ze, die mannelijke bloggers.

Op deze voorlopig heetste dag van het jaar werden bepaalde evenementen aangepast of afgelast. Te heet, te gevaarlijk, en een organisatie moet eenmaal mensen tegen zichzelf in bescherming nemen. Ik zelf kan goed tegen warmte, ik weet niet waarom. Ik zweet wel erg, misschien daarom juist wel, zweten is tenslotte afkoelen.

Ik besloot een grote struik uit de voortuin te graven. Toen ik eraan begon om een uur of tien was het nog koel, maar dat veranderde snel. Ik groef, ik zaagde, ik zweette en ik dronk. Twee buren en de postbode uitten hun bezorgdheid. Om ze gerust te stellen zette ik een hoedje op. En ik moet eerlijk toegeven dat het warm was. Ik sproeide mezelf nat met de tuinslang en toch moest ik af en toe even in de schaduw gaan staan. Ik dacht aan dwangarbeiders. Ik had tenminste nog te drinken. De struik gaf zich niet snel gewonnen. Ik zaagde dikke wortels door, maar hij bleef volharden. Ik zette de schop eronder, maar hij gaf niet mee. Ik wist niet zeker of ik dit ging winnen.

Na vIer uur gaf hij zich over en haalde ik de dikke stronk uit de grond. Ik zag eruit als een kolenboer, maar de triomf was aan mij. Ik had nog een uurtje nodig om alles op te ruimen en aan te vegen, maar ik had mezelf volledig gesloopt.

Na het douchen kon ik amper nog een stap zetten, en ik plofte neer in de veranda. Ik kon vrijwel niet meer bewegen, en ik kreunde bij elke inspanning. Als je eraan toegeeft, wat ik hier deed, dan wordt het ook moeilijk. De struik is weg, de zon is weg, mijn energie is weg. Morgen weer een nieuw avontuur.

Laatst lag ik in bed, ik hoor van de twee kamers van de kinderen een ongelooflijke herrie. Nou ja, ongelooflijk, ik hoorde herrie. De een had de tv te hard staan, de ander was luidkeels een telefoongesprek aan het voeren om half twaalf in het holst van de nacht. Ik pak mijn telefoon en zet in de groepsapp waar ik het hoofd van ben: Zachter!

De app wordt niet gelezen en de herrie gaat ongestoord verder. Ik erger me. Ik ergerde me zo erg dat ik grammaticale fouten negeerde en ik me begon te irriteren. Na vijf minuten ergeren was mijn appje nog niet gelezen terwijl ze normaal altijd alles in de gaten te hebben. Maar ik ben niet voor één gat te vangen en ik stuur Hans een DM. Direct Message betekent dat volgens mij. Ik noem het een privébericht via Instagram, maar dat terzijde. Ik weet dat hij die moet zien want laatst lag zijn telefoon naast mij en ik hoorde onophoudelijk zoemzoem als er een berichtje binnenkwam.

Nu niet, weer geen reactie. Ik wilde net uit mijn bed springen, zijn deur in trappen en zijn tv kapot gooien toen ik een bericht terugkreeg: alweer zachter, ik heb hem net al een heel stuk zachter gezet. En inderdaad nu ik luisterde hoorde ik de tv nog maar nauwelijks. Ik app terug dat hij dan moet reageren, want zo werkt dat in mijn hoofd. Als iemand ongevraagd en ongegeneerd een beetje herrie maakt dan heb ik daar enorm veel last van, als iemand gevraagd en met excuses enorm veel herrie maakt heb ik daar geen last van.

Ik was tevreden met het antwoord en liet de geluiden langs me heen gaan en viel al snel in een tevreden slaap. En ja, dan zou je kunnen denken, als je er geen last van hebt als ze laten zien dat ze rekening met je houden en wel als er geen rekening met je wordt gehouden, maak je het jezelf dan niet gewoon onnodig moeilijk? Nee, het antwoord is nee. Anders gaat iedereen straks naar eigen goeddunken een bak herrie zitten maken. Doe dat lekker in het oerwoud, als er een hongerige tijger in de buurt is! Of als je je verstopt hebt voor de Duitsers. Nee, dan ineens niet he? Nou precies, dan ook niet ineens de held uithangen als er geen tijger of Duitsers in de buurt zijn.

Het begint knap irritant te worden, die muizen steeds hier binnen. Eerst dacht ik dat de kat ze binnenbracht, maar ik begin te twijfelen. Er gaat hier geen week voorbij zonder dat we zo’n kreng vangen, en ik weet zelfs niet zeker of het niet steeds gewoon dezelfde is die terugkomt. Want ja, de val die ik gebruik is muisvriendelijk, als je hem tenminste regelmatig controleert, anders is het onmuizelijk.

Maar het zijn brutale krengen. Gaan gewoon midden in de huiskamer zitten zodat de hond mij vragend aankijkt wat we daar nu mee moeten. De kat geeft nooit thuis in zo’n geval. Laatst zit er één achter het gordijn in een hoek, die kon geen kant op. Ik had de theedoek gepakt om hem te vangen, ik trek het gordijn weg, gooi razendsnel de theedoek over hem heen, pak het beest op om er in de tuin achter te komen dat ik slechts lucht had gevangen. Maar de muis was verdwenen en ik had hem niet weg zien rennen. Tien minuten later, toen ik alweer iets anders aan het doen was, zie ik hem boven op het gordijn zitten, tegen het plafond aan. Ik ga er weer achteraan, het beest neemt een sprong, belandt op de eettafel, (het equivalent van 60 meter hoogte voor een mens) springt van de eettafel en verdwijnt achter de kast. We proberen hem met een swiffer weg te jagen, maar die ontwijkt hij vakkundig. Ik haal de val, zet hem naast de kast, en na een kwartier trapt hij erin. En dan laat ik hem vrij in de tuin.

Vanochtend, een uur of vijf, ik ga naar de wc en hoor een vreemd geluid. Ik kan het niet direct lokaliseren dus ik loop naar beneden. Het geluid houdt direct op. Ik loop weer naar boven en even later begint het weer. Het komt uit de meterkast. Het geluid is dusdanig hard dat ik op z’n minst een steenmarter vermoed als ik de deur opentrek, maar ik zie niks. Akelig stil. Ik heb de val er maar weer neergezet. En de boer, hij ploegde voort…

Mij kwam een vrouw tegemoet die volgens haar aan de rechterkant van de weg liep. Ik liep aan de linkerkant, dus de oplettende lezer begrijpt nu dat we aan dezelfde kant liepen.

Ik voelde me nog steeds niet optimaal, moe eigenlijk, en ik vroeg mij af waarom ze niet aan de andere kant liep. Je moet aan de linkerkant lopen is mij geleerd, dus grote kans dat dat nu veranderd is zoals ze alles veranderen om de grond onder mijn voeten weg te graven. De vrouw was jonger dan ik, dus zij zou die nieuwe regel wellicht kennen.

Maar ik niet, ik ben van de oude stempel dus ik loop links en anderen moeten opzouten. Het moment begon te komen dat één van ons moest uitwijken en ik stond in mijn recht. Maar, ik ben ook van de oude stempel en hoffelijkheid is belangrijker dan je recht opeisen. Ik week dus uit in de berm zodat ze ongehinderd kon passeren. Ze groette me ik het voorbijgaan, en ik voelde me iets minder moe. Dit voelde juist en zo moet het blijven. Een man moet offers brengen aan een vrouw die zich buiten haar huis waagt en moet zorgen dat ze niet in gevaar wordt gebracht.

Als het een andere man was geweest had ik mijn recht opgeëist en had die moeten wijken. Als hij mij geraakt zou hebben zou het uitgevochten moeten worden in een duel op leven en dood.

Nog geen drie maanden geleden verhuisden de kinderen van kamer. Ik legde laminaat, zette wat kasten in elkaar en legde de snoeren en kabels. Het was mooi, mooier dan die kamer ooit was.

Tambam ging haar kamer schoonmaken vandaag, een soort schoonmaakwoede en was de hele dag bezig. En ik was nietsvermoedend met andere dingen bezig, en zelfs nog wel tevreden met dit ijverige kind. Totdat ze mij riep om even te helpen op zondagavond na het eten. Ze had wat veranderd en er moest even een snoertje worden aangesloten.

En ik denk bij mezelf, waarom nu, waarom ik, waarom? Alles staat in de meest onmogelijke posities, zover mogelijk van stopcontacten of internetaansluitingen vandaan. De tv staat voor het raam en alle kabels hangen over de verwarming. Ik had speciale subtiele verlengsnoeren gekocht waar ze haar telefoon mee kon opladen bij haar bed, maar nu moest daar ineens een stekkerdoos met zes stopcontacten in. Dat gaat dus niet. En het leek ook ineens mijn probleem.

En ook hier geldt, waarom altijd die veranderdrift in de mens? Als iets werkt dan moet je het ongemoeid laten. Dat is ook precies de reden waarom ik gisteren zo over de zeik ging met mijn auto, we hadden twintig jaar lang cassettebandjes in de auto, dat werkte uitstekend, maar nee, dat moest van cd naar usb, naar streamen, en allemaal voor precies hetzelfde eindresultaat, behalve dan dat we enorm veel verder van een Elfstedentocht zijn verwijderd.

Nou ja, ik deed het vroeger ook, die zolderkamer om de haverklap veranderen. Ik had dezelfde zolderkamer, driehonderd meter verderop. Maar er waren nog niet zoveel kabels, en vooral viel ik mijn vader er niet mee lastig. Ik had niet eens een vader meer. En had ik hem wel dan had hij gezegd: over tien minuten staat alles weer zoals het stond!

Nee, met uitsluitend mannen zoals mijn vader en ik had de wereld er heel anders uitgezien. Dan schreef ik mijn logjes waarschijnlijk nog op papier, kopieerde ik ze 100 keer en stuurde ik ze per post naar u op. En daar was u net zo blij mee geweest als u niet beter wist!

Een paar weken geleden liep ik met Lori in het losloopgebied. Ik gooide de bal, zo’n oranje rubberen met zo’n kunststof werpding waardoor je zeker twintig meter verder gooit dan zonder. Wat de hond eraan vindt snap ik niet, maar ze kan er geen genoeg van krijgen. Totdat ik de bal door de kruin van een boom gooide en hij klem kwam te zitten precies tussen de oorsprong van twee takken. Lori was teleurgesteld dat de bal niet meer naar beneden kwam, en ik probeerde hem nog naar beneden te gooien met een stok, maar de bal zat te hoog. Bovendien had Lori haar zinnen nu op de stok gezet dus dat werd te gevaarlijk.

Ik kom niet dagelijks op die plek, maar als ik er was probeerde ik, als niemand keek, de bal naar beneden te gooien met een nieuwe bal. Maar dat was zo goed als onmogelijk. Soms miste ik het doel met wel anderhalve meter. Steeds als ik er kwam probeerde ik het een paar keer, maar hoe meer tijd verstreek hoe meer ik ervan overtuigd raakte dat die bal daar voor eeuwig zou blijven hangen.

Meestal loop ik tussen de middag ergens anders, en kom ik over een veld waar een paar tractorbanden liggen. Ook daar probeer ik de bal altijd in de banden te gooien maar nooit lukte me dat. Tot deze week. Een prachtige worp met de kunststof houder en de bal belandde precies in de tractorband. De afstand was zeker dertig meter dus ik was blij. De volgende dag kwam ik in het losloopgebied en beproefde mijn geluk. De eerste drie worpen kwamen in de buurt maar waren mis. Maar de vierde, een prachtworp die recht op het doel afvloog. En ja hoor, de bal kwam los en twee ballen vielen uit de boom. Lori wist niet hoe ze het had en met beide ballen in haar bek liep ze hijgend terug naar de auto. De voldoening die ik voelde! Ik wilde het eigenlijk gelijk appen naar mijn vrouw, maar besloot toch maar te wachten met vertellen tot ze aan het eind van de middag thuiskwam.

Is het u ook opgevallen dat we met z’n allen een nieuw stopwoord aan het ontwikkelen zijn? Jan-Joost van Gangelen doet het om de haverklap, maar hij is niet de enige, je hoort het steeds vaker. Het gaat om het woordje “zeker” als bevestigend antwoord op een vraag. Dus in plaats van dat je “ja” zegt, of “jazeker” of “vast en zeker”, is het nu alleen “zeker” geworden.

Nu ik het gezegd heb gaat het u zeker en vast ook opvallen. Mij vallen dit soort dingen altijd op omdat ik niet van overbodige veranderingen hou. We hebben al genoeg woorden, dus om er steeds weer nieuwe termen bij te halen, omdat taal zogenaamd leeft, is wat mij betreft onzin. Een jaar of twintig geleden zeiden veel vrouwen ineens om de haverklap: “geweldig” waar ze vroeger “wat leuk” of “enig” gezegd zouden hebben. En waar ze vroeger zeiden: “Chinees eten is lekker”, zeggen ze nu: “Sushi, ik hou ervan.” Niet alleen is Chinees eten niet meer in de mode, het is ook kennelijk ook niet meer lekker.

Mijn vermoeden, waar ik vroeger “mijn ergernis” zou zeggen is dat je nét even anders uitdrukken nodig is om je los te maken uit de saaie groep en over te stappen naar de hippe groep. Je wilt tenslotte bij de hippe groep horen. Dat denk ik tenminste, maar ik weet zeker dat niet iedereen dat met mij eens is. Dat hoeft ook niet, als je het niet met elkaar eens bent wil dat niet zeggen dat er ook twee waarheden zijn.

Nou ja, ik trapte er laatst ook zelf een keer in en tot mijn eigen teleurstelling antwoordde ik met het woordje “zeker.” Het gaat bijna vanzelf.