De stoel.

Gisteren overleed hij, Stephen Hawking, de aan de rolstoel gekluisterde ALS patiënt die maar liefst 76 werd. Als ik het goed begreep was hij de oudste ALS patiënt ooit. Sinds 1985 kon hij niet meer praten en al ver daarvoor raakte hij verlamd. Decennia lang was hij totaal verlamd, alleen zijn hersenen bleven onaangetast. Al die tijd heeft hij zitten nadenken in zijn stoel.
Zijn boek -a brief history of time- is meer dan tien miljoen keer verkocht. Ik las in de krant dat het door de complexiteit misschien ook wel het meest onuitgelezen boek ooit was. Dat geldt dan niet voor mij. Ik heb het al vijf keer uitgelezen en ben gisteren aan de zesde keer begonnen. Als eerbetoon. Deze keer denk ik niet dat ik alles ga snappen, zoals ik vorige keren dacht maar al snel bedrogen uitkwam. Het valt gewoon niet te snappen, maar voor mij is dat geen probleem. Ik hoef dingen niet per se te begrijpen. Ik vraag me sommige dingen gewoon niet af. Ze zijn eenmaal zo. Zo kwam ik er vanochtend achter wat Michael Jackson eigenlijk bedoelde in zijn lied Billy Jean. Billy Jean, is not my lover, she’s just a girl who claims that I am the one, the chair is not my son. Voor mij is dat echt geen reden om op onderzoek uit te gaan hoor, als de stoel niet je zoon is. Klopt als een bus namelijk, ik ken niemand die een stoel als zoon heeft. Hooguit een pietsie overbodig van Michael, om dat te vermelden. Goed, bleek het dus te gaan om een kid en niet om een chair. Zing dat dan duidelijk, denk ik dan. Wat ik wel moet toegeven is dat ik het nummer ineens briljant vond doordat ik de tekst begreep. Vanaf 1982 tot 2018 was de stoel niet mijn zoon. Prima, niks aan de hand. En in een ochtendje wordt het ineens duidelijk. Dat is nu wat de aan een rolstoel gekluisterde Stephen bedoelde met zijn brief history of time. De stoel is weg, voor mij en ook voor Stephen. Ik ben benieuwd of hij weer loopt en of hij nu zijn onderzoek kan voltooien. Of hij dan nu eindelijk het geheim van het heelal heeft ontfutseld.

Het mannetje van de mens.

We zijn weer op ons vertrouwde adres in Schubbekutteveen. Het is als thuis, maar dan ergens op een onvindbare plek in Drenthe. We hebben hier een vrijstaand huis, en er zijn stallen met paarden. Drie paarden inmiddels. De verantwoordelijkheid voor de paarden neem ik op me. Zwaar werk. Waterleidingen zijn afgesloten wegens de kou, dus sjouwen met waterbakken en zware balen met hooi voeren. Wat eten die beesten een hoeveelheden! Ik begrijp nu waar de uitdrukking ‘honger als een paard’ vandaan komt. Het is stervenskoud buiten, maar binnen kunnen we de temperatuur gewoon regelen. Je verwacht het niet hier in dit onontgonnen gebied. Het mooiste is als je door de achterdeur naar buiten stapt. Dan is daar het grote niets. Ik loop met de hond langs een kanaal, de kou trotserend. Je voelt je gelijk weer man hier. Tevreden snoof ik de kou op. Ik dacht zelfs dat ik in de verte een wolf spotte, maar het zal wel een vos of een hond zijn geweest. Er stond trouwens een bericht op social media: weer wolf gespot op Veluwe. Dat doen ze expres volgens mij, van die weerwolf. En de nacht hier, die is ook zo zwart. Ik dacht vroeger dat je in Frankrijk de sterren beter zag omdat je hoger zat, maar nee, dat is het niet. Ik vloog vorige week via Zeeland over de Randstad naar Schiphol, het is één langgerekt lint van lichtvervuiling. Hier is het aardedonker. En koud. Morgen het ijs weer uit de drinkbakken hakken. Katten, kippen, paarden, vissen en een hond hebben we hier. Pas als die allemaal geen goede plek voor de nacht hebben, kan ik gaan slapen. Zo werkt het hier in de wereld van honderd jaar terug. En anders doe ik net alsof. Doe ik net of het min 30 is. En of ik een wolf zag. Want met een lullige -2 of een loslopende hond hoef ik u niet vermoeien.

Alles is beleving

Ik was in Milaan de afgelopen dagen en ik vond het er schitterend. Misschien is Italië wel het mooiste land ter wereld. Maar dat heeft vooral te maken met je eigen beleving. Want ik genoot al van de taxirit door industriegebied en ik vroeg aan de chauffeur of we al op het dichtbij gelegen Monza reden. Mijn collega stond doodsangsten uit. Toeterend en gebarend en hard remmend vond de man zijn weg door het verkeer. Alfaatjes scheurden links en rechts voorbij. Dat onderdeel van het land bevalt me heel erg. De binnenstad is overweldigend mooi, ik zou er een moord voor doen als wij ook zo’n kathedraal in Vaassen hadden. Aan de andere kant, dan zou Milaan niet meer bijzonder zijn. Het overdekte winkelcentrum met Gucci, Armani, en allerlei andere oorlogsmisdadigers completeerde het gevoel dat ik had om op een bijzondere plaats te zijn.

Ik at een pizza, een dunne met weinig beleg, en hij smaakte uitstekend. De minuscule kopjes koffie ook. De mannen zijn slank, lopen in keurige pakken en hebben strakke baardjes. De vrouwen zijn slank en klein en proberen er iets van te maken. Het slonsgehalte is wat lager dan gemiddeld, dat valt wel op. Italianen zijn drukke praters. Maar ik vind ze niet overdreven vriendelijk. Het vliegtuigpersoneel was ronduit chagrijnig zelfs. Dat doet de KLM stukken beter. Maar het maakt niet uit, mijn beleving was positief. En daarmee staat of valt het beeld wat verder niet overeen hoeft te komen met de werkelijkheid. De werkelijkheid wordt toch schromelijk overschat, het gaat om de beleving.

Ik heb het gewoon gedaan

Zo, eindelijk na ik weet niet hoelang webloggen, hak ik de knoop door, en ik ga door. Ik betaal voortaan een bedrag aan WordPress, en u ziet geen advertenties meer. Aardig van mij he? Zo ben ik. Nu heb ik ook geen hele andere dure hobbies, maar als (ex) boekhouder moet je dit wel weer op een of andere manier terugverdienen. Dus moet ik ergens op bezuinigen. 48 euro gaat deze grap mij jaarlijks kosten, dus ik moet wat verzinnen. De Mikro Gids is de klos. Die kost mij 50 per jaar, en ik heb hem al zeker 10 jaar niet gelezen. Verdwijnt zo bij het oud papier. Verspilling van de bovenste plank! Dan kan ik dat geld net zo goed aan u besteden. En geloof het of niet, ik heb vandaag een salarisverlaging gehad. Men bleek een fout gemaakt te hebben en ondanks dat ik vroeger de salarisadministratie zelf deed, had ik geen idee hoe mijn eigen salaris in elkaar zat. Een half jaartje geleden kreeg ik een verhoging waar ik niks van wist. Prima, als jullie het zeggen. Bleek nu dus een foutje te zijn, en het moest gecorrigeerd worden. Een voorzichtig telefoontje van mijn manager, en vandaag een voorzichtig mailtje van HR, of ik het nieuwe voorstel wilde ondertekenen. Vijf minuten later had ik mijn handtekening gezet, en het geheel teruggestuurd. Dat haddden ze mooi niet verwacht, iemand die zo snel met een verlaging akkoord zou gaan. Had ik ze mooi te pakken!

In het leven

Ik sprak gisteren iemand die ik een jaar of acht niet had gesproken. Zij somde wat hoogtepunten op van de afgelopen jaren. Het klonk goed. Ik probeerde dat ook, maar kwam niet ver. Ja, ik had net als zij kunnen noemen dat ik een studie had afgerond, maar erg sexy klinkt mijn studie niet. Bovendien, een hoogtepunt in je leven, wat is dat? Ik had geen verre reis gemaakt, ik had geen nieuwe liefde gevonden, geen huis gekocht, het leek allemaal wat doods. En dat is het ook, dus moet je het niet proberen op te leuken, want dat voelt de ander. Hoogtepunten? Mijn dochter die honderuit tegen me kletst. Mijn zoon met wie ik samen PSV kijk. Onze vakanties naar Frankrijk. Samen een mooie film kijken. Een net verschoond bed. Een wandeling met de hond. Een mooie blog. Een goed boek. Een autorit door het donker. De glimlach van Jennifer Aniston. Ik probeer het niet mooier te maken dan het is. Dus ik zei maar dat er geen hoogtepunten waren. Geen groots en meeslepend leven en geen vermelding in de geschiedenisboeken voor mij.

In het leven, het goede doel.

Allereerst…

En weer is er een jaar voorbij. Vroeger kregen we van WordPress nog wel eens een leuk cadeautje zodat je kon zien hoeveel logjes je had geplaatst, welke het meest gelezen was en wie er het vaakst reageerde. Ze worden daar bij WordPress al net zo onverschillig over een jaar als ik. Het interesseert me steeds minder, zo’n jaarwisseling. We hebben de deur dicht gehouden en ik heb geproost met een glas water omdat ik geen bier meer kon zien. Champagne is sowieso niet aan mij besteed. Best lekker, maar om nu zo’n hele fles te kopen voor één glaasje… Half één gingen we naar bed, en goed, ik geef toe, erg bruisend is het allemaal niet.

Vroeger zat ik tot zes uur in de ochtend bij buren te ouwehoeren. Met bier. En dan keek ik ook nog schansspringen. En ik vond het belangrijk om iedereen een gelukkig nieuwjaar te wensen. Ik dacht ook wel dat het zou helpen. Nu vind ik het minder belangrijk. Waarschijnlijk omdat ik in mijn hart weet dat iets wensen niks is. Het gaat je niet helpen om een beter jaar te krijgen. Echter! Een goed uitgesproken en gemeende wens zal uiteindelijk niks helpen, maar het kan de ander toch een goed gevoel geven. Dus niet: “allereerst de beste wensen” want als ik dat zeg, dan zeg ik het uit verplichting. Maar er zijn mensen die je net even wat extra’s gunt, en dat zijn de aardige mensen waar je net wat meer mee hebt. Kon je ze maar meenemen op een eiland al die mensen en alle eikels thuislaten. Dan heb je geen wifi meer nodig, want waarom zou je de eikels willen bereiken?

Onder mijn lezers zitten er best veel die ik waarschijnlijk mee zou nemen naar een eiland als het kon. Desnoods geheel tegen hun zin, maar als het even bij dictatoriaal besluit door mij beslist zou worden, nou, dan is de kans behoorlijk dat u mee moet. En als het dan na een paar jaar nog steeds vrede is op dat eiland, nou dan wens ik u uit de grond van mijn hart een gelukkig nieuwjaar, veel geluk, vrolijkheid en gezondheid. Maar dat wens je aardige mensen elke dag toe. Alleen op 1 januari spreek je het uit. Allereerst.

Johan Cruyff trui

Mijn nieuwe Johan Cruijff trui is binnen. Ik vind hem erg mooi. Hij stinkt alleen nog een beetje naar een of ander chemisch goedje. Om de goede maat te kiezen is onbegonnen werk, dat moet je op gevoel doen. Ik heb precies alle maten nagemeten op een overhemd dat me goed zat, en dan zou ik een maat M moeten bestellen. Maar M past me niet, dus ik heb 3 x XL genomen ondanks dat die dus veel te groot zou zijn. Hij past prima. Je kunt echt niet van die maten op aan. Of ik had geen overhemd moeten nemen als referentie maar een trui. Misschien was dat het wel. Maar ik denk dat de Amerikanen in de war zijn.

Hij was niet duur hoor. Veertig dollar of zo. En ik kon zelf de kleur uitzoeken. Legergroen met Johan Cruijff erop. Alleen de Amerikanen schrijven Cruyff. Omdat ze anders geen idee hebben hoe je het uitspreekt. Wij wel, wij weten dat een i na een u een ui wordt. En die j erna die spreken we niet uit. En precies dat doen ze nu weer wel in Spanje. Crojf. Die snappen het misschien beter. Maar de juiste uitspraak is dus Krui-jf. Verzin ik ook net hoor, trouwens. Het leukste aan de truij is dat ik de kleur kon uitzoeken met een plaatje. Je ziet dus elke keer de oranje beeltenis op een andere kleur verschijnen. Liefst had ik ze allemaal genomen, maar dat werd een beetje duur, bovendien was het afwachten of de maat goed was. Maar prima. Misschien had 4 x XL ook nog wel gekund. Het ging tot 5 keer XL. Ik dacht dat die voor die superobesitas Amerikanen zou zijn, dus zou een M prima bij mij passen met slechts 7 kilo overgewicht. Maar deze is goed. Altijd je gevoel volgen. En anders na de aanschaf de boel rechtpraten. Altijd doen.