Categorie: Mack vindt ergens wat van

Ik las over een Chinees bedrijf waar je niet hoefde te solliciteren als je niet bereid was om werkweken van 72 uur te maken. Elon Musk (die van Tesla) was het daarmee eens en zei dat hij soms wel eens 120 uur per week werkte. Dat betekent zeven uur slaap per etmaal en de rest is werken. Ik heb het vaker gezien, mannen die hun werkweek benoemden. Ze werkten al gauw 12 uur per dag. Efficient is het allemaal niet. Ze rekenen ook het uit eten gaan met klanten mee als werk. En hun oeverloze gezwam rekenen ze ook mee.

Na zessen neemt mijn hersencapaciteit af. Als ik een dag heb zitten denken en rekenen is het om die tijd wel klaar. Dat zal helemaal gelden voor iemand die lichamelijke arbeid verricht. Iemand die verantwoording draagt over de veiligheid van anderen mag niet eens zoveel werken. Dat zou levensgevaarlijk zijn. Mijn conclusie is dan ook dat als je zoveel uur per week werkt, je werk niet echt belangrijk kan zijn. Anders zou je het nooit vol kunnen houden.

 

Thierry Baudet, dat is Frans voor Dirk Ezel, won laatst vanuit het niets 13 zetels in de Provinciale Statenverkiezingen. Dat was knap van hem. Een beetje dom van de anderen vond ik het ook, want Thierry c.s. konden ongehinderd een aantal keren per uur via de radio een reclameboodschap de lucht in slingeren over hoe slecht Rutte wel niet was. En als je gevoelig bent voor reclameboodschappen dan kon je hier wel eens door beïnvloed raken.

In elk geval, we wensen Thierry veel succes. Zelf zou ik hem wel willen aanraden wat bescheidener te beginnen. Het behalen van 13 zetels voor de provinciale staten verkiezingen -niemand weet precies waar dat voor dient- was voor Thierry reden om een “I have a dream-achtige” speech te houden die verder niemand begreep. Alsof we aan de vooravond stonden van een meteorietinslag die de vernietiging van het leven op aarde zou betekenen. Alsof hij in zijn eentje de tweede wereldoorlog had beëindigd en nu het voortouw moest nemen in een nieuwe koers. Alsof hij aan de rode zee stond en de zee had laten wijken om zijn aanhangers er door te laten.  Ik hou er niet zo van. Ik weet hoe dit soort dingen zijn weerslag heeft op de gewone man. Had je vroeger slechts coaches voor sporters, tegenwoordig heb je ze ook voor werknemers. Masseurs, idem dito. Zei je vroeger tegen een kamer, “ik neem hem”, tegenwoordig moet je je aan de verhuurder presenteren en hem overtuigen waarom jij de beste huurder bent.

Ik ben dus bang dat als je straks in je bedrijf verkozen wordt tot BHV-er, je er ook een speech aan moet vastknopen. Dat als je mag toetreden tot de personeelscommissie, je ook een speech klaar moet hebben. En dat we straks meer sprekers dan toehoorders hebben. Laat het speechen nou over aan mensen die daar echt voor in de positie zijn en voor momenten dat mensen daar ook behoefte aan hebben. Zoals wanneer er een meteorietinslag dreigt, of je hebt net de oorlog beëindigd, of je staat aan de rode zee en laat deze wijken. Maar 13 zetels in de eerste kamer, kom op zeg. Big deal.

Wat wij hier cabaret noemen, hebben ze in Amerika ook, maar ik geloof dat ze het daar stand-up comedy noemen. De cabaretiere was Ellen Degeneres, bekend van haar show, maar oorspronkelijk was ze stand-up comedian. En ze deed het best aardig vond ik, niet dat compleet overspannen Amerikaanse gedoe. Ze deed me in de verte zelfs denken aan Toon Hermans, met haar rustige voorkomen en haar visuele imitaties van alledaagse gebeurtenissen.

Alleen dat publiek zeg, wat zijn Amerikanen toch van plastic. Instemmend gejoel na elke grap die ze maakte over haar coming-out, waarschijnlijk om te laten merken hoe ruimdenkend ze zelf wel waren, en zodoende tegelijkertijd hun bekrompenheid laten blijkend. In Europa toch al een jaar of dertig niet interessant meer. Maar waar het pas echt mis ging was toen Ellen na afloop het publiek de kans gaf om vragen te stellen. Dan kunnen ze zichzelf echt niet meer helpen, en staan ze de meest rare capriolen uit te halen om de aandacht te trekken zodat ze microfoon krijgen. En als ze die dan krijgen dan stellen ze niet een vraag, maar gaan ze eerst zichzelf aanprijzen om uiteindelijk, nadat ze zichzelf volledig voor lul hebben gezet bij een stomme vraag uit te komen. In Nederland zouden ze met de grond gelijk gemaakt zijn door de cabaretier.

Mensen die in Amerika zijn geweest vertellen me wel eens dat Amerikanen in het echt heel aardig zijn, en niet zo dom als ze overkomen. Waarom ze dan zo dom overkomen is me een raadsel. Ik ken er via mijn werk een aantal, en het zijn over het algemeen rare lui. Misschien kent u de uitdrukking “een te grote broek aantrekken”, dat geldt voor Amerikanen letterlijk en figuurlijk. Zij schijnen onze bescheidenheid maar vreemd te vinden. Gelukkig begint het publiek van Jan Dino en andere hysterische stand-up comedians zich ook steeds meer te laten horen. Want het is natuurlijk vreemd dat de man of vrouw op het podium meer aandacht krijgt dan jij, Jan Publiek, die toch zeker ook recht heeft op zijn moment of shame.

Sommige dingen zijn toevallig, of ze worden zo door je geest gemanipuleerd dat ze toeval lijken. Beide namen in de titel zullen u waarschijnlijk niks zeggen, en mij zei alleen de laatste iets. Patrick is een Nederlands coureur en in 2005 schreef ik iets over hem. En vanochtend bij het opstaan dacht ik daaraan, ik weet niet waarom. Maar Patrick mocht destijds in een F1 auto rijden, en toen hij daarna gevraagd werd hoe het was antwoordde hij: abso-fuckinglutely better than the best sex. Zijn moedertaal is Nederlands en de vraag was ook in het Nederlands. Ik denk dat hij wat indruk probeerde te maken op de popiejopies van de de F1, Olav Mol en Tom Coronel.

Daarnet keek ik een filmpje van Jimmy Johnson, een Amerikaans Nascar kampioen, die een paar rondjes in de F1 auto van Fernando Alonso mocht rijden. Op de vraag wat hij er van vond, antwoordde hij: Ik denk dat ik nog weken blijf glimlachen. Het is de meest opwindende gevoel dat ik ooit in een auto heb gehad. Vergelijk het met gevoel dat je hebt als kind, als je met kerst de kamer binnenloopt en de kerstboom staat er. 

De bescheiden Nascar kampioen uit Amerika tegen de opgeblazen Porsche cup coureur uit Nederland. Vanochtend dacht ik aan die aanstellerige term van Huisman, en zojuist laat een Amerikaan zien hoe je het ook kunt omschrijven.  

Ineens was het alweer gebeurd. Ik had het nooit gehoord, want dan had ik er iets aan gedaan, maar ineens hoorde ik het overal. Het is erin geslopen en voordat ik het wist was het ingeburgerd. Een flesje bubbles. Een flesje bubbles! Iedereen heeft het over een flesje bubbles! En daar bedoelen ze dan champagne mee.

Nu vind ik champagne al uit de hand lopen, maar als je het dan “een flesje bubbles” noemt, loop ik gillend naar huis. Dat is de enige plek waarvan ik zeker weet dat ik er die term niet zal horen. Wat de mensheid bezielt, ik heb het me vaak afgevraagd, maar ik geloof niet dat het tij te keren is. Ik ben de strijd tegen gekte aan het verliezen. Wat moet ik nu doen? Me aansluiten bij de flesje bubbleszeggers om niet uit de toon te vallen, of moet ik het belachelijk gaan maken en op dat moment een fles Spa rood opendraaien? Ligt dit nu aan mij? Waarom pakken ze die mensen niet op, die dat zeggen?

Een collega viel binnen en kwam iets vragen over Linked-in. Ik zei dat ik het niet wist, omdat ik nooit op Linked in keek. Hoe ik dan ooit aan een andere baan dacht te komen, vroeg ze verbaasd. Tja, daar had ik natuurlijk niet van terug. Goh, nooit over nagedacht. Hoe deed ik dat vroeger eigenlijk? Tijd voor een flesje bubbles.

Obama kwam naar ons land om hier vier ton op te halen voor een uurtje kletsen. Nu kon hij kletsen als de beste, en ik geloofde hem ook nog, hij leek me zelfs een uitstekende president, al is dat wat lastig beoordelen van een afstand en weet ik niet wat hij precies heeft betekend. Een man die met elke situatie overweg kon, in tegenstelling tot die botte hark die er nu zit.

Ik ben blij dat een kaartje € 1000 kostte, zodat niemand uit mijn omgeving erheen kon. Want daar moet je toch niet aan denken zeg, dat je daarbij bent. Dan zal Obama nog meevallen, maar waar je dan in terecht komt! Mensen die 1000 euro betalen om een uurtje naar iemand te komen luisteren zijn vermomd labiel. Het zijn gevaarlijke gekken. De beste advocaten of psychiaters, die persoonlijk advies geven en zich moeten verdiepen in jouw situatie, kosten dat nog niet eens. De beste artiest, die jou gaat vermaken, die kost dat nog niet eens. En dan komt er een ex-president, en dat is niet alleen Obama, spreken en iedereen is lyrisch. Over drie weken zijn ze 90% vergeten van wat hij zei. Over een half jaar 99%. Over tien jaar weten ze alleen dat ze er ooit eens bij waren. Ik moet er niet aan denken, dat je dat meemaakt en na afloop met je zakenrelaties moet gaan lopen keuvelen over wat de ex-president zojuist te melden had. Dit scheen over leiderschap te gaan. Een college over leiderschap. Leiderschap wordt zowel overschat als onderschat. Je hebt natuurlijke leiders, en die zijn extreem belangrijk, maar die kunnen prima functioneren zonder dat ze dit verhaal hebben aangehoord. En je hebt leiders die op de positie zitten, maar van nature volgers zijn. En die hebben wat aan deze gebeurtenis. Meer aan het erbij geweest zijn, dan aan het verhaal.

En Obama? Jammer. Jammer dat hij ook laat zien dat president van Amerika niet meer is dan een opstapje naar een lucratieve speechcarrière. Want speechen, dat kan hij als de beste. En bij elke speech een ander gezicht. Een triest gezicht, een vastberaden gezicht of een strak gezicht met pretogen. Maar wat een ander er nu mee opschiet, met dat verhaal van hem? Ik weet het wel. Je betaalt € 1000 euro, je plakt dit op je aanzien, en de rest van je leven heb je twee minuten aandacht als je vertelt dat je er was.

La Casa de Papel is de Netflix serie die ik momenteel volg. Nou ja, volg, ik kan niet wachten op de volgende aflevering. Het is een Spaanse serie die gaat over een briljant bedachte overval op de Spaanse variant op Joh. Enschede, door mij altijd aangeduid als Johan Enschedede. Het begint voorspoedig voor de bankrovers en nadelig voor de politie, maar langzaam draaien de rollen om.
Er speelt een actrice in mee waar ik het warm van krijg, en tot overmaat van ramp speelt ze ook nog de verleidster. Goed dat ik geen beveiliger ben, want ik zou kansloos zijn tegen zoveel sensueel geweld. En dan hebben ze haar in de serie niet eens voordelig neergezet. Ursula heet ze, googelt u maar eens.

Van alle Netflix series die ik gezien heb, vind ik deze de beste. Het is ook uitstekend voor mijn taalgevoel. Ik spreek inmiddels vloeiend Spaans. Niet dat ik te verstaan ben voor een Spanjaard, maar hier thuis gooi ik de ene na de andere Spaanse zin eruit. Inclusief de c die als een Engelse th klinkt. Policia Nacional. Het is verslavend. En irritant voor mijn huisgenoten. Maar je kunt het toch nooit iedereen naar zijn zin maken.

Ik had de zaak van de twee Armeense kinderen niet gevolgd, totdat het al bijna te laat was. Ik weet dus weinig over de achtergronden en de beweegredenen. Maar wat ik wist is dat er twee kinderen van jonge leeftijd uitgezet dreigden te worden. Kinderen die hier al tien jaar- hun hele leven- waren. Ik vond het een grote schande. Toen ik hoorde dat we geen uitzondering konden maken omdat er dan massaal kinderen hun ouders zouden ontvluchtten en Nederland binnen zouden komen, wist ik dat er iets niet deugde. Kinderen ontvluchten hun ouders niet om het beter te krijgen. Omdat het spreekwoord luidt: beter ten halve gekeerd dan ten hele gedwaald, ga ik niet afgeven op het kabinet, maar zeg ik hulde dat het besluit om ze toch niet uit te zetten genomen is. Ongeacht de beweegredenen. Even was ik bang dat mijn land twee onschuldige kinderen in een nachtmerrie zou storten, ik had het woord nazipraktijken al paraat. Gelukkig hoef ik het nu niet te gebruiken.

St. Laurent du Verdon, 25-7-2018

Ik lees wel eens dat de bij het moeilijk heeft en dat de wereld het zonder bij moeilijk gaat krijgen. Meestal staat er dan ook bij dat het onze -de mens- schuld is, zodat degenen die er vatbaar voor zijn zich verantwoordelijk voelen, en degenen die verantwoordelijk zijn zich in het geheel niet aangesproken voelen.

In Lac Ste. Croix plegen bijen massaal zelfmoord. Honderden dode en halfdode bijen drijven in het water en zwemmende kinderen worden massaal gestoken. Ik zag drie steekpartijen dus ik moet er tientallen gemist hebben. Wat is dat voor zinloos geweld? Een bij sterft sowieso als hij steekt, dus ik begrijp dat hele verdedigingssysteem niet, maar hij lag toch al dood te gaan, dus waarom die steek?

En ons een beetje een schuldgevoel aanmeten, wij maar bijvriendelijke tuinen aanleggen maar ondertussen massaal harakiri plegen! Nee, mijn respect voor de bij is er niet groter op geworden. Het is nog niet zo erg als met de gehate wesp, wat helemaal een zinloos misbaksel is, maar als ik hier niet snel opheldering over krijg, dan bekommer ik me tijdens de wespenjacht ook niet meer om de bijvangst.