Categorie: Mack is maatschappij-kritisch

Jammer, ik schreef daarnet weer een stuk dat het niet verder dan concept brengt. Het bevatte info over mijn werk, en aangezien je soms niet weet hoe een koe een haas vangt besloot ik het toch maar niet te plaatsen. Straks herkent iemand het en ik had de poppen toch al aan het dansen vandaag. Werk gaat dus wel ten koste van je onafhankelijkheid als blogger en dat is een kwalijke zaak. In de politiek is het allemaal redelijk goed geregeld, al zijn de wachtgeldregelingen ook niet meer wat ze waren. Maar in elk geval, in de politiek moet je kunnen zeggen wat je wilt, zozeer zelfs dat als je iets gezegd hebt dat niet bij je partijgenoten in de smaak valt en ze je eruit willen zetten, je het dan in elk geval niet terug hoeft te nemen omdat je ineens zonder inkomen dreigt komen te zitten. Je kunt minimaal een paar jaar vooruit.

Zo zou het met bloggers ook moeten zijn. Een wachtgeldregeling. Het gaat schitterende verhalen opleveren. Ongecensureerd en rauw. Ik geloof zelfs dat in arbeidscontracten tegenwoordig al iets staat over social media, en ik heb ook een akkoord moeten geven op een gedragscode die ik moest lezen en accorderen, omdat een andere mogelijkheid er niet was. Als je niet voor een bepaalde datum op akkoord klikt, krijg je HR in je nek dus het is allemaal wat dictatoriaal. Het enige wat ik als verzetsdaad heb kunnen doen is aangeven dat ik ongelezen op akkoord heb gedrukt omdat als er geen keus is, het ook geen zin heeft om de gedragscode te lezen. Zal hen boeien, door mijn akkoord is er weer aan een zinloze procedure voldaan en de accountant, die uiteindelijk de baas is, is weer tevreden.

Vroeger waren accountants echte ambachtslieden. Kundige serieuze mensen die fraude konden opsporen en die konden hoofdrekenen. Met veertienkolommenpapier, een vulpotlood en een telmachine waren ze gewapend. Ze hadden hetzelfde respect als de Porsche-brigade van de rijkspolitie. Maar tegenwoordig zijn het zeikerds. Ze controleren niks meer maar doen aan damage control. Zetten alles dicht met procedures, en zolang ze maar niet van de lekken horen, zijn ze tevreden en geven ze de vereiste verklaring dat het allemaal klopt. Want zonder zo’n verklaring kom je als bedrijf nergens. Terwijl de goedkeurende verklaring van de accountant een formaliteit is. Het zegt niks behalve dat er in theorie is voldaan aan de vereiste procedures. En daarom, een wachtgeldregeling voor bloggers! Pas als die er is en er verschijnt geen negatieve publiciteit over je bedrijf, dan pas heb je zekerheid dat de cijfers kloppen.

En zo ramden we er in drie weken tien afleveringen uit de serie Band of Brothers doorheen. Na de laatste aflevering bleef ik naar de televisie staren. De interviews met de echte hoofdrolspelers, oude mannen ten tijde van de opnames -eind jaren negentig- ongeveer 80 jaar oud en nu waarschijnlijk allemaal dood, maakten diepe indruk. Ze kwamen aan het begin van elke aflevering aan het woord, maar na de laatste werden hun namen in beeld gebracht en wist je wie de oude man was die zojuist gesproken had. Ze hebben elke gebeurtenis uit de serie meegemaakt. Mede dankzij hen leven wij nu in vrede, dat weten we allemaal wel en daar wil ik zeer zeker niks aan afdoen. Maar op één of andere manier wordt hun leven verfilmd, en het mijne niet. Zij waren niet uitbundig blij nadat het Duitse leger gecapituleerd had, want voor hen betekende het afscheid van hun intense leven en van hun broeders.

Door alle ellende die zij meemaakten, door hun gezamenlijke bloedvergieten werden zij broeders voor het leven. Als ze er over praatten, deden ze dat ontroerd, en ontroerd is intens. Hun levens waren intens door de oorlog, en onze levens zijn oppervlakkig door de vrede. Of ik dan soms wil dat het oorlog is? Nee geenszins. Net als de soldaten uit Band of Brothers dat niet wilden. Maar er viel niks te willen, ze moesten het ermee doen. Maar het vechten om de bezetter te verslaan, het speculeren over het einde van de oorlog, het bevrijden van steden en het optrekken met je makkers om een doel te bereiken, dat maakte het leven intens. Sommige nieuwe soldaten die er net bij kwamen, hadden nog geen actie meegemaakt en hoopten op een confrontatie met de Duitsers. Ze kwamen wel van een koude kermis thuis en waren daarna in één klap genezen, als ze het al overleefden. Ik kan me voorstellen dat als je onder vijandelijk mortiervuur waarbij veel van je kameraden omgekomen zijn, hebt gelegen, je intenser en respectvoller leeft.

En dat deed je dan allemaal voor jouw nazaten, de feestgeneratie die het bevrijde land intussen opnieuw heeft bezet, en van weekend naar weekend feest. Dan moet je toch het gevoel hebben dat ze je nalatenschap aan het verbrassen zijn. Je hoort de oude mannen er niet over. Zij zijn blij dat ze mochten dienen tussen hun heldenvrienden en ze zijn blij voor elke heldenvriend die het heeft overleefd. Zonder blij voor zichzelf te zijn en zonder zichzelf als held te zien.

Vanochtend op de radio hoorde ik een hoogleraar forensische psychologie, als ik dat goed onthouden heb, over de dementie van de meneer die de familie de Mol afperste. Dementie had volgens hem, en ik geloof hem, niet per se met vergeetachtigheid te maken. Vergeetachtigheid onstaat in een dieper deel van het brein, had iets met slechte verbindingen te maken, veel te moeilijk voor een dinsdagavond. De vorm van dementie die zorgt voor normvervaging ontstaat achter je wenkbrauwen. Oude mannen leiden volgens de hoogleraar soms ook aan deze normvervagingsdementie en laten dan dingen zien aan verpleegsters die ze niet zouden hebben laten zien toen ze nog niet aan deze ziekte leden. De man die de familie de Mol afperste wist niet goed wat goed en slecht was volgens de hoogleraar. Waarom hij dan zo zijn best deed om anoniem te blijven is mij een raadsel, maar het zal wel. Ik vind het trouwens een verzachtende omstandigheid dat het hier de familie de Mol betrof, want die perst mij ook af. Kan geen Formule 1 meer zien zonder daarvoor te moeten betalen.

Ik vind het goed dat er naar verzachtende omstandigheden wordt gekeken. Maar kun je dan niet net zo goed stellen dat bij criminelen, pedofielen, pyromanen het deel van de hersenen dat voor normbesef zorgt, minder ontwikkeld is? En dat ze er eigenlijk niet zoveel aan kunnen doen? Of is dit een veel te vooruitstrevende gedachte waar we nog niet klaar voor zijn en zeker niet op zitten te wachten? Ik zit er namelijk niet op te wachten. Ik zie toch meer in het ouderwetse goed en kwaad, vrije wil en vieze oude mannetjes.

Tijdens het uitlaten van de hond kom je soms zonderlinge mensen tegen. Ik besef dat de zonderlinge mensen op hun beurt denken dat ik zonderling ben, en misschien hebben ze ook een deel van het gelijk. Zo was er vanochtend de man die mij tegemoet kwam lopen. Ik had de hond onaangelijnd naast mij lopen om haar het onaangelijnd naast mij lopen te leren. Volg! Randi luistert al heel behoorlijk dus als ze niet wordt afgeleid gaat het prima. Nu gaat het natuurlijk om dat afleiden, en de man die ons tegemoet kwam was de afleiding. Hij had een nette broek met een vouw aan waaraan ik dacht te kunnen opmaken dat hij naar de kerk ging. Randi week in het voorbij gaan even van haar lijn om de man eens flink in zijn kruis te ruiken, maar de man liet dat niet toe en sleepte zijn kruis naast de stoep in het gras. Randi probeerde het nogmaals, maar de man wenste niet onzedelijk betast te worden, keek mij angstig aan en ontweek zonder iets te zeggen met zijn kruis de kop van Randi. Ik corrigeerde de hond, maar voelde mij een beetje schuldig over het hulpeloze gezicht van de man en leerde dat ik in het vervolg als er iemand aankomt, haar even aanlijn.

Nu was dit niet echt zonderling, dat kwam ’s middags pas. Op de hondenuitlaatplek in het bos stapte ik uit mijn zojuist geparkeerde auto. Twee vrouwen waren aan het bekvechten. De een zei dat de ander normaal moest doen omdat haar hond niks deed, de ander zei dat ze niet wilde dat haar hond besprongen werd door een andere hond. Ik liep achter de laatste vrouw aan en haalde haar in. Randi en haar hond speelden even en ze vertelde mij over het incident van zojuist. Dat ze niet wilde dat er naar haar hond werd gegromd omdat die dan haar sociale karakter zou verliezen. Het beest was pas een jaar oud. Ik merkte op dat honden elkaar sociaal gedrag aanleren, maar daar was ze het niet mee eens. Eerst speelden Randi en haar hond door achter elkaar aan te rennen, maar als snel kwam het moment dat er even de rangen en standen bepaald moesten worden en begonnen de honden spelenderwijs naar elkaar te grommen. “Nee, dit wil ik niet,” zei de vrouw en vroeg of ik kon doorlopen. Ik zei dat ik al liep dus dat het misschien beter was als zij zou stoppen, en ze volgde mijn advies op. Haar hond kwam nog een paar keer achter ons aanrennen, maar werd steeds teruggeroepen door haar angstige bazinnetje.

Halverwege het rondje kwam ik haar weer tegen en de honden zochten elkaar weer op. “Nee, ga jij maar naar je baasje riep ze tegen een enthousiaste Randi, en ik liep door, Randi een keer roepend, maar die liet zich de kans om te spelen niet ontgaan. Het duurde dus eventjes eer ze kwam en de vrouw weer rust had. Wat zo’n vrouw op de hondenuitlaatplek te zoeken heeft is mij een volslagen raadsel. Ik denk dat ze er vaker komt want ik kreeg laatst ook al verontschuldigingen van een vrouw wier hond Randi grommend op haar rug legde. Ik merkte op dat er niks aan de hand was, dat ze alleen even uitmaakten wie de baas is. “Oh, ik ben zo blij dat u zo reageert, er zijn namelijk mensen hier die worden kwaad.” Ik denk dat die mensen geen hond zouden moeten hebben. En ze zouden zeker niet naar een hondenuitlaatplek moeten komen. Eigenlijk zouden andere mensen er grommend bovenop moeten duiken.

Op de radio zei iemand: “naar die tijd moeten we terug.” Ik dacht dat het iets met normvervaging te maken had, maar ik was net iets teveel in gevecht met een stoplicht dat op rood dreigde te springen om het goed door te laten dringen. En zonder dat ik wist waar het over ging had ik er toch een mening over. Want volgens mij moet je nooit terug naar een oude situatie willen. Natuurlijk, er zijn best uitzonderingen. Zo wilde je gedurende de oorlog terug naar de situatie van voor de oorlog, toen de Duitsers nog aan de goede kant van de grens woonden. Velen streefden dat na en toen het was gerealiseerd bleek dat het een goed streven was. Maar verder kun je volgens mij beter niet terug naar een oude situatie als die situatie inmiddels veranderd is. Anders is het als de nieuwe situatie er nog niet is, dan kan het wel goed zijn om tegen te werken want in tegenstelling tot wat men ons graag wil laten geloven is een verandering niet vaak een verbetering. Maar als de veranderde situatie eenmaal is opgetreden is het beter om de nadelen ervan ongedaan te maken en de voordelen te behouden. Situatie 2.0

Wat kunt u hier nu mee? Nou ja, niet zoveel, behalve mijn ongelijk aantonen met een voorbeeld. Maar volgens mij had dit door Cruijff geschreven kunnen zijn, zo logisch zit het in elkaar. Met de wijsheden van Cruijff kunnen we in de praktijk ook niks, maar zo zijn ze ook niet bedoeld. Ze zijn bedoeld om u terug te laten denken aan de basis. Omdat de maatschappij daar inmiddels behoorlijk van weggedreven is en degenen die terug proberen te roeien een hart onder de riem te steken. Ach, je komt vanzelf ergens uit en dan is daar situatie 2.1.

Op de heenweg naar de camping waar Tammar een nachtje ging logeren, ging het al mis. De auto gaf een alarm achter me hoorde ik een kind geschrokken reageren. Tammar had aan aan de deurhendel gezeten, in de veronderstelling dat die wel op slot zou zijn. Ik remde en reed naar de vluchtstrook. Ik deed wat zogenaamd bozig en Tammar was de eerste vijf minuten daarna stil. Toen hoorde ik: “sorry papa.” Ik legde haar uit dat het levensgevaarlijk was en dat ze er nooit meer aan moest komen. Ik begrijp zulke nieuwsgierigheid wel, ik had dat ook als kind, alleen had mijn vader de kindersloten er wel op zitten. Bij mij is het een knopje voorin en ik weet nooit of de deuren nu dicht of juist open zijn.

Toen we er bijna waren begon de navigatie wat vreemd te doen. Hij vond dat ik linksaf moest terwijl er geen weg links was op dat moment. Links van me was een ventweg en daar reed een motoragent. Iets verderop ging ik links en de navigatie stuurde me een heel verkeerde richting op, en toen ik dat door had keerde ik om. Nu gaf de navi aan dat ik de weg moest oversteken en rechtdoor gaan, al zou dat in eerste instantie, komende vanuit de oorspronkelijke richting, rechts geweest zijn. Geen idee waarom hij dat niet gelijk aangaf. Oversteken en rechtdoor dus, als stond daar duidelijk een bord dat ik er niet in mocht, tenzij ik op één van de huisnummers 1 t/m 4 moest zijn. Nou ja, boeien.

Uit een hinderlaag sprong de motoragent die ik zojuist nog zag rijden en hij gaf me het stopteken. Ik stopte en vroeg waar ik naar toeging. Ik legde hem uit naar een camping en dat de navigatie aangaf dat ik hier in moest. Hij zei dat de weg hier afgesloten was i.v.m. een gevaarlijke oversteek en dat ik een bekeuring kreeg. Dat er even daarvoor een bord had gestaan waarop stond dat de navigatie uit moest. Had ik niet gezien. Of ik het bord met de afsluiting wel gezien had, vroeg hij. Ik bevestigde, maar ik gaf aan dat het nooit serieus kon zijn als sommige mensen er wel doorheen mochten. Hij typte mijn gegevens over en keek naar mijn nummerplaat. Tammar was onder de indruk en vroeg of we nu geld moesten betalen. De agent stuurde me niet terug i.v.m. de gevaarlijke kruising maar liet me de weg vervolgen en wees de weg naar de camping, wat op zich goede service is voor 90 euro. Tammar zei dat ik het wel uit haar spaarpot mocht halen.

Op de terugweg, ik had Tammar inmiddels afgezet, reed ik even langs Yukiko, die daar in de buurt woont. Ik vertelde de verhalen en uiteraard moest ze lachen, want ze moet altijd lachen. Maar dat met die deur open, dat had ze vroeger ook wel eens meegemaakt met iemand. Dat kind vloog in een bocht uit de auto. Ongedeerd gelukkig, maar dat kon gebeuren in die tijd zonder autogordels. Ik gaf aan dat het natuurlijk niet echt kwaad kon met Tammar, want ze zat in de gordel en de deur kreeg ze niet open door de rijwind. Waarop Yukiko me verbeterde en zei dat het door de voorwaartse beweging kwam. Ik geloofde haar niet, maar liet het maar zo. Ze weet niet dat ik afgestudeerd ben in de aerodynamica. Nou ja, ben ik ook niet. Maar die bekeuring, daar ga ik nog eens even over nadenken. Of dat zomaar wel kan, dat sommige mensen die weg wel in mogen en ik niet.

Ik heb een hekel aan betweters, maar dat zou betekenen dat ik er vanuit ga dat ik dat zelf niet ben en ik wel gelijk heb. En natuurlijk vind ik dat ik gelijk heb. Het grootste geval van een betweter in de afgelopen jaren vind ik Alexander Klopping, die echter omarmd wordt door DWDD. Vanavond hoorde ik er eentje bij DIDD. (Dit is de dag) Frank Bosman is zijn naam en die krijgt van mij gelijk het predicaat betweter. Het onderwerp was privacy op internet en Frank was op de hand van de NSA. Of eigenlijk op de handen van Facebook en Google.

Mensen klagen over hun privacy maar zetten wel elke scheet op Facebook was zijn argument. En hoe naïef kun je zijn door te denken dat Facebook en Google gratis zijn? Als mensen op Google zoeken worden hun gegevens doorverkocht aan de NSA en dat is de prijs die ze betalen voor Google. We willen wel dat we alles snel kunnen opzoeken op internet maar we willen daarentegen ook dat onze privacy gewaarborgd blijft. En dat kan niet. Sterker nog, we kiezen daar zelf voor door gebruik te maken van Google en Facebook, dus moeten we niet achteraf gaan lopen janken.

Heeft de man een punt? Ongetwijfeld, zal hij zelf denken. Maar nee, ik vind van niet. Of misschien wel een punt, maar dan een hele stompe. Want wat ik op Facebook zet, zet ik daar neer uit vrije wil. Mijn profiel is niet openbaar dus ik wil niet dat anderen behalve vrienden daar kunnen kijken. Dat dat toch gebeurt is een schande. Google, ik wil daar gebruik van maken en ik wil niet dat mijn gegevens nagetrokken worden. Wat zegt u, dan kan Google niet meer gratis zijn? Dat stond niet in de voorwaarden. Moeten ze dan, zoals Frank opperde, maar een tekst opnemen op Google waarin gewaarschuwd wordt dat de gegevens doorverkocht worden aan de NSA? Ja, dat zouden ze kunnen doen, en dan gaan we op zoek naar een nieuwe zoekmachine die de privacy niet verkwanselt. Want toen Google begon was dat toch niet het verdienmodel van Google B.V. En nu achteraf, als iedereen aan Google een secundaire levensbehoefte heeft, eventjes de spelregels veranderen, ja zo werkt dat misschien in Noord Korea, maar hier niet! Als Google of Facebook niet van hun reclame-inkomsten kunnen leven dan gaan ze maar geld vragen voor hun diensten, eens kijken wat er dan nog van overblijft.

Ik zie al dat ik uw belastingaangifte gratis en in vertrouwen kom doen en later alle informatie doorspeel aan uw buurman die mij daarvoor betaalt. En dat ik dan zeg: hoe naïef kun je zijn zeg! Nee, er is iets grondig mis met de woorden “eer”, “waardigheid” en “trots”. Er is een wat negatieve bijklank aan die woorden komen te hangen, en ik ben bang dat Rita Verdonk er medeschuldig aan is. Maar de woorden hebben geen politieke kleur, iedereen zou ze hoog in het vaandel moeten hebben. Tenzij je natuurlijk stinkend rijk wilt worden, dan staan ze je in de weg.

In Mali woedt een conflict dat niemand begrijpt. De lokale bevolking van Timboektoe heeft het aan de stok met die van Bamako. Waarover, dat weet niemand. Het enige dat bekend is, is dat ze zich in Touaregs verplaatsen. Touaregs zijn militaire pantservoertuigen gemaakt in de Duitse stad Wolfsburg. En dan moet je ingrijpen, dat vind ik ook. Dus besloten de Fransen tot militair ingrijpen. Luchtaanvallen met Mirages, nondejuu. Dat vind ik ergens wel mooi, dat Frankrijk zoiets kan beslissen. En ook dat het zich verantwoordelijk voelt. Ook Nederland heeft in het verleden het nodige aan kolonisatie gedaan, en dat zou wel eens de belangrijkste reden voor de aanschaf van de JSF kunnen zijn. Dat Nederland, mocht de toestand in Zuid Afrika uit de hand lopen, niet internationaal voor paal staat als het daar militair ingrijpt. En natuurlijk als afschrikmiddel voor de Duitsers, maar daarover een andere keer meer.

Nederland is een bondgenoot van Frankrijk. Jaarlijks gaan er een miljoen Nederlanders richting Frankrijk op vakantie. Daarvan klagen er 900.000 over de massale aanwezigheid van Fransen op de lokale campings. Franse campings krijgen er in de beoordelingen stevig van langs als de voertaal ter plaatse Frans is. Maar over het algemeen is de relatie tussen beide landen goed. Niet voor niks hebben de Fransen gekozen voor François Hollande als president, met in zijn naam verwijzingen naar beide landen. Zou hij François Allemagne geheten hebben, zou het niks geworden zijn. Maar Nederland is dus bondgenoot en stuurt ook soldaten naar de oorlog tussen Islamisten en nationalisten.

Ik zag een prachtig interview met de commandant der Nederlandse strijdkrachten. De kwantiteit van het leger mag dan achteruit zijn gegaan, dat geldt bepaald niet voor de kwaliteit. Want men leert tegenwoordig van het verleden. De commandant verzekerde dat er deze keer geen gebied of bevolkingsgroep verdedigd hoefde te worden, en omdat er bij een eventueel conflict een verzoek om Franse luchtsteun kán worden gedaan, is er ditmaal besloten om zwáárbewapende soldaten naar het gebied te sturen. Want van lichtbewapende soldaten is niemand onder de indruk. In 1995 had men dat ook al moeten beseffen natuurlijk, het was niet voor het eerst in de geschiedenis dat we onder de voet werden gelopen. Maar nu gaat het beter. Zwaarbewapende soldaten, voor als de Fransen het verzoek om luchtsteun weer niet begrijpen. En JSF’s, als afschrikmiddel voor de Duitsers.

Wat we nu nog nodig hebben is een hele grote airco. De aarde gaat eraan mensen, ik heb het vanavond gezien en het werd verteld door André Kuipers, astronaut van beroep en dus betrouwbaar. Zijn er toevallig astronauten onder mijn lezers? In Groenland loopt men ’s zomers ook al gewoon in korte broek, de temperatuur is vijf graden toegenomen in drie jaar. Alarmerend. Dit viel samen met het nieuws dat in Brazilië weer veel te veel bos werd gekapt, het is een hopeloze situatie voor een nietige weblogger. André wees heel duidelijk in de richting van de CO2, maar Wikipedia haalt ook de zonneactiviteit erbij. Er zijn onderzoekers die voorspellen dat de temperatuur vanaf nu snel zal afnemen als gevolg van lage zonneactiviteit. Er zou sprake zijn van een naderende ijstijd. Anderen spreken dit weer ernstig tegen, zoals het altijd gaat. Maar wie het juiste verhaal vertelt doet er niet zoveel toe, het lijkt me handig als we massaal de computers uit gaan zetten. Want die moeten toch veruit de grootste boosdoener zijn, co2-uitstootkundig gezien. Elke dag staan er miljarden stroomvretende computers aan waar men vroeger een kaartje legde. Het opwekken van de energie voor al die computers is alleen al verantwoordelijk voor zeker 2 graden temperatuurstijging.

Als je nog verder leest ziet het er bepaald niet rooskleurig uit. Over een miljard jaar is de zon zo heet dat al het water op aarde is verdampt. Alleen extremofielen kunnen dan nog overleven. Dagelijks zie ik ze om me heen lopen, die extremofielen en het lijkt me geen prettige plaats, een aardbol met alleen nog extremofielen. Kunnen nooit eens normaal doen. Ik ben nou echt benieuwd hoe de natuur het probleem op lange termijn gaat oplossen. Zit de natuur er eigenlijk wel mee, dat ze eraan gaat? De natuur als geheel niet, kleine, sterfelijke onderdelen ervan wel. Nee, de aarde ga je niet klein krijgen. De aarde zal zichzelf beschermen door haar meest kwaadaardige cellen, de hebzuchtige mens, met een grote chemokuur van tornado’s, ziekten, overstromingen, plagen en gebrek te bestrijden. En meedogenloos neemt zij ook de gezonde cellen in haar val mee. Net zo lang tot het proces tot stilstaan is gekomen en er weer van de grond af aan gebouwd kan worden. Want voor de aarde is een miljoen jaar wat voor de mens een uurtje is. In dat uurtje vieren de extremofielen hoogtij. Zij zullen moeten zorgen dat er uiteindelijk een nieuw soort mens ontstaat. De homo sapiens kennen ze alleen nog van opgravingen.

Nee, positief ben ik op het moment niet. Momenteel denk ik dat je steviger in je schoenen staat als je in ufo’s gelooft dan als je lid bent van de Elfstedenvereniging. Ik zag gletsjers zich terugtrekken met 40 meter per dag. Een in zichzelf gekeerde Metropool als New York, waar de mens zo veel mogelijk geld probeert te verdienen en dat vervolgens vernietigt door het aan de wereld te willen laten zien met enorme lichtreclames, dure auto’s en extravagante stijlen, worden enorme hoeveelheden CO2 uitgestoten. De aarde neemt wraak doordat als Groenland smelt, New York het eerste onder te laten lopen. Dat is dan tenminste wat. Maar van mij mag het gaan ontwrichtend gaan vriezen. Want wij liggen ook laag.

Inhoudelijk kan ik weinig toevoegen aan de Zwarte Pietendiscussie, er moet maar over gestemd gaan worden denk ik. Een referendum. Momenteel wordt uitgezocht op hoog niveau of Zwarte Piet een racistisch heerschap is. We horen het wel. Mocht het zo blijken te zijn, dan hebben we jaren lang achter de verkeerde aangelopen. Hij zal dan onmiddellijk verboden worden en skinheads zullen massaal de initialen ZP in hun keel laten tatoeëren. De eerste maal dat ik van hem hoorde was begin jaren ’70. Juffrouw Trees met haar supergehoor zei dat we stil moesten zijn omdat ze gekerm hoorde. En toen we gingen kijken zat Piet Pedro klem tussen het raam. Hij was helemaal zwart en hij praatte met een rare stem. Had ik het toen maar geweten dat hij negers belachelijk maakte. Ik heb het gewoon nooit gezien. Het enige wat ik probeerde was, toen ik inmiddels niet meer geloofde in de zwarte kleur van Zwarte Piet, te zien of ik herkende wie er onder de laag schmink zat. Mijn zus is Zwarte Piet geweest, maar ook mijn kinderen. Allemaal racisten. Natuurlijk, ze hebben het niet geweten, maar zo’n verleden blijft je je verdere leven achtervolgen als de Hitlerjugend.

Hoe moet het verder, heb ik mij afgevraagd. Intussen is de discussie zo ver opgelaaid dat tegen Zwarte Piet net zo raar wordt aangekeken als tegen inpandig roken. Dat was tien jaar geleden nog helemaal niet vreemd, maar in korte tijd is het “not done” geworden. Zo snel kunnen die dingen gaan. Beter kunnen we ons voorbereiden op een Zwarte Pietloze toekomst. Het is te hopen dat er geen mensen zijn die geen toekomst zien voor hun kinderen zonder Zwarte Piet en dat ze hun kroost in hun slaap vermoorden door ze op cyaankali te laten bijten. Het zou niet de eerste keer zijn.

Zelf heb ik zo de ziekte in van deze discussie dat ik wenste dat ik zwart was. Want dan had ik hier flink tegenaan kunnen schoppen en had men naar mij geluisterd. Omdat ik blank ben telt mijn mening nu niet, want ik mag immers niet voor een zwarte bepalen wat hij voelt. Ik mag ook niet vasthouden aan ouderwetse folklore, of zelfs een kinderfeest, want ik kan zo maar als rechts-extremistisch te boek komen te staan. Het lijkt een beetje op het N-woord in Amerika, dat niet erg is zolang het maar door N’s wordt uitgesproken. Als een blanke het uitspreekt ontstaat er ineens een probleem.

Het misdadige verleden van een groep rijke blanken achterhaalt ons, en wij gaan nu terugbetalen. Waarschijnlijk zal het er wel op uitdraaien dat we niet moeten zeuren en dat we met onze tijd mee moeten gaan. Was ik maar een Duitser, dan kon ik me tenminste nog beroepen op dat ik onmogelijk verantwoordelijk gehouden kan worden voor wat mijn voorouders misdaan hebben. Nee, ik ben een blanke Nederlander en ik dien de gehele schuld van het slavernijverleden op mij te nemen. Was ik maar zwart geboren. Het Morische ras. Sterker, leniger, sneller en knapper. Mijn naam heb ik al mee. In het gewone leven is die Maurice, en dat schijnt “de donkerkleurige” te betekenen. Wisten mijn ouders veel. Ik hoop dat ik deze naam legaal mag voeren de rest van mijn leven en ik vrees voor degenen die Piet heten.