Hinderlaag

Op de heenweg naar de camping waar Tammar een nachtje ging logeren, ging het al mis. De auto gaf een alarm achter me hoorde ik een kind geschrokken reageren. Tammar had aan aan de deurhendel gezeten, in de veronderstelling dat die wel op slot zou zijn. Ik remde en reed naar de vluchtstrook. Ik deed wat zogenaamd bozig en Tammar was de eerste vijf minuten daarna stil. Toen hoorde ik: “sorry papa.” Ik legde haar uit dat het levensgevaarlijk was en dat ze er nooit meer aan moest komen. Ik begrijp zulke nieuwsgierigheid wel, ik had dat ook als kind, alleen had mijn vader de kindersloten er wel op zitten. Bij mij is het een knopje voorin en ik weet nooit of de deuren nu dicht of juist open zijn.

Toen we er bijna waren begon de navigatie wat vreemd te doen. Hij vond dat ik linksaf moest terwijl er geen weg links was op dat moment. Links van me was een ventweg en daar reed een motoragent. Iets verderop ging ik links en de navigatie stuurde me een heel verkeerde richting op, en toen ik dat door had keerde ik om. Nu gaf de navi aan dat ik de weg moest oversteken en rechtdoor gaan, al zou dat in eerste instantie, komende vanuit de oorspronkelijke richting, rechts geweest zijn. Geen idee waarom hij dat niet gelijk aangaf. Oversteken en rechtdoor dus, als stond daar duidelijk een bord dat ik er niet in mocht, tenzij ik op één van de huisnummers 1 t/m 4 moest zijn. Nou ja, boeien.

Uit een hinderlaag sprong de motoragent die ik zojuist nog zag rijden en hij gaf me het stopteken. Ik stopte en vroeg waar ik naar toeging. Ik legde hem uit naar een camping en dat de navigatie aangaf dat ik hier in moest. Hij zei dat de weg hier afgesloten was i.v.m. een gevaarlijke oversteek en dat ik een bekeuring kreeg. Dat er even daarvoor een bord had gestaan waarop stond dat de navigatie uit moest. Had ik niet gezien. Of ik het bord met de afsluiting wel gezien had, vroeg hij. Ik bevestigde, maar ik gaf aan dat het nooit serieus kon zijn als sommige mensen er wel doorheen mochten. Hij typte mijn gegevens over en keek naar mijn nummerplaat. Tammar was onder de indruk en vroeg of we nu geld moesten betalen. De agent stuurde me niet terug i.v.m. de gevaarlijke kruising maar liet me de weg vervolgen en wees de weg naar de camping, wat op zich goede service is voor 90 euro. Tammar zei dat ik het wel uit haar spaarpot mocht halen.

Op de terugweg, ik had Tammar inmiddels afgezet, reed ik even langs Yukiko, die daar in de buurt woont. Ik vertelde de verhalen en uiteraard moest ze lachen, want ze moet altijd lachen. Maar dat met die deur open, dat had ze vroeger ook wel eens meegemaakt met iemand. Dat kind vloog in een bocht uit de auto. Ongedeerd gelukkig, maar dat kon gebeuren in die tijd zonder autogordels. Ik gaf aan dat het natuurlijk niet echt kwaad kon met Tammar, want ze zat in de gordel en de deur kreeg ze niet open door de rijwind. Waarop Yukiko me verbeterde en zei dat het door de voorwaartse beweging kwam. Ik geloofde haar niet, maar liet het maar zo. Ze weet niet dat ik afgestudeerd ben in de aerodynamica. Nou ja, ben ik ook niet. Maar die bekeuring, daar ga ik nog eens even over nadenken. Of dat zomaar wel kan, dat sommige mensen die weg wel in mogen en ik niet.

Auteur: Mack

Mack is nu vijftig en begon in 2004 met bloggen en volhardt tot nu toe. Kwam zelfs met de blogwet 2011 om tegenwicht te bieden aan de vele overlopers van weblog naar hypes zoals FB, Twitter en andere vluchtige en oppervlakkige zelfbevlekking. Of hij in al die jaren wijzer is geworden, is de vraag. Hij denkt zelf van wel. Het valt me op dat het steeds lastiger wordt om het met elkaar oneens te zijn. Zeker op facebook. Dan plaatst iemand iets en zet eronder: en zo is het! En soms is het juist helemaal niet zo! Maar als je dat zegt, dan kan je dat komen te staan op een afwaardering van het beeld dat iemand van je heeft. En dat moeten we bestrijden. Dus bent u het oneens met mij, zegt dat gerust, daar leer ik van!

6 gedachten over “Hinderlaag”

  1. Wij gaan naar Frankrijk, en alle kaarten heb ik al klaarliggen. Michelin kaarten van de departements. Wat is er leuker om, tijdens het rijden, de richting aan te geven. Uiteraard van de RN en de gele wegen.
    Moet ik wel zeggen dat de navi wel aan staat, maar het geluid uit.
    Als we tenminste op vakantie kunnen, want de bijna 100-jarige heeft een been gebroken tijdens het douchen, het goede been, het andere is verlamd. Ze is afgelopen donderdag geopereerd en wordt vrolijk morgen uitgezwaaid. Dag mevrouw, veel plezier thuis in je eigen bedje.
    De caravan staat ingepakt, maar ergens zie ik het somber in.

    Like

  2. Vroeger was alles veel gevaarlijker, we deden maar wat, tegenwoordig is alles dubbel beveiligd en we fietsen met helmpjes op. Wat een schatje is Tammar 🙂
    Sterkte Fien!

    Like

  3. @Fien: Ja kaarten lezen is leuk, en zeker die van Michelin. Alleen is volgens mijn natte vinger ruim de helft van de mensheid niet in staat tot kaartlezen; 10% (vinger nog steeds nat) houdt de kaart zelfs ondersteboven!

    Like

Zegt u het maar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.