Ik herken mensen die proberen te scoren en daardoor maar wat loos idealistisch gezwets de lucht in slingeren. Daarom kijk ik maar niet naar het lijsttrekkersdebat. In plaats daarvan verdiepte ik mij in een aflevering van Zembla, waarin het Nederlandse belastingklimaat werd aangevallen door onder andere Obama. Die noemde Nederland een belastingparadijs tot grote ergernis van Wouter Bos en Jan-Kees de Jager, die vervolgens druk hebben uitgeoefend op het Witte Huis, en vreemd genoeg heeft dit geleid tot het verwijderen van alle bij naam genoemde landen op de lijst. (Ned, Ier, Bermuda) In plaats daarvan sprak het Witte Huis slechts over belastingparadijzen.
Obama was niet de enige, hij had steun van enkele binnenlandse en buitenlandse belastingdeskundigen. In de Tweede Kamer bracht iemand aan de orde dat Nederland een belastingparadijs zou zijn, die vervolgens vakkundig de mond werd gesnoerd en door de voorzitter gemaand werd zijn woorden terug te nemen. Belastingparadijs, ontkenning en monddood maken van tegenstanders. Dat is ook Nederland.
Even daarvoor zag ik een item over de monopoliepositie van de pharmaceutische industrie, die veel te hoge prijzen rekende voor kankermedicijnen. En ik altijd maar geloven dat we het hier zo goed doen. Maar als dit zelfde item over Rusland was uitgezonden, had ik gezegd: zie je wel!