Categorie: Geen categorie

Ik zag net een documentaire over natuur in de landen rond de oostzee.
Litouwen, Polen, die kant op.
Met verbazing zit ik te kijken hoe de natuur werkt.
Volwassen kikkers die niet opletten en gegrepen worden door een ooievaar, volwassen kikkers die niet opletten en gegrepen worden door een otter. En dan denk ik: Ook toevallig. Net op de dag dat die ooievaar ze grijpt is er een camera bij. Die kikker leeft al jaren in een poel en nét op die dag wordt ie gevangen. Ik kan daar niet bij. Ik begrijp niet hoe die kikker groot heeft kunnen worden.
En een bever die een dam bouwt en ook weer gegrepen wordt door een wolf. Zo pats boem is de bever weg. In de maag van de wolf.
Eigenlijk is de natuur onbegrijpelijk. Een soort doet zijn best om voort te bestaan, zonder dat het leven van het individu belangrijk is. Als hij zich maar voortgeplant heeft.
Nu is er een konijnenziekte in Nederland, maar geen konijn die zich er druk over maakt. Het wordt licht, het beest gaat op zoek naar eten en gaat weer slapen.
Vragen die beesten zich nooit eens iets af?
Of denken mensen onterecht dat ze slimmer zijn. Kijken die konijnen ook gewoon naar documentaires over mensen in Afrika zonder dat wij dat weten?
En vragen die konijnen zich misschien ook af hoe het in vredesnaam kan dat een mens snapt hoe hij de weg naar huis weer vindt na een dag jagen?
Misschien is dat het geheim van de natuur. Dat iedere soort denkt dat hij de intelligente is?

De afgelopen dagen was ik weg. Geen idee hoe ik er kwam maar ineens zat ik op de Noordpool. Gelukkig was het daar winter want ik had geen sjaal om. Want niets is irritanter dan een sjaal in de zomer.
Maar ik heb dat hele stuk terug naar huis dus op een zelfgemaakte slee afgelegd. En dat valt niet mee want nergens is er een bouwmarkt open. En zonder sledehonden schiet het ook niet erg op.
Maar goed, halverwege Noorwegen werd ik achterna gezeten door een stelletje Trollen, maar die zagen niet dat ik geen sledehonden bij me had, dus die scheten bagger. Een geluk bij een ongeluk want op bagger zat ik net te wachten. Want de sneeuwgrens lag al kilometers achter mij.
Nou ja, op een gegeven moment heb ik van een holle tak een snorkel gemaakt en ben naar Ameland gezwommen.
Ik weet niet zeker of het Ameland was, alhoewel het er wel barstte van de Ames. Eigenlijk waren er zoveel Ames daar dat ik het gauw voor gezien hield en de boot heb genomen. Ik had best de benen kunnen nemen, maar die boot lag daar nou eenmaal. En eenmaal, andermaal, verkocht zeggen wij altijd.
Dus uiteindelijk kwam ik weer thuis, en heb het gevierd met een glaasje bier. En misschien hooguit nog eentje.
Maar meer zeker niet.

Ik heb een talent voor autorijden. Vind ik zelf dan. De twee redenen die ik daarvoor kan aanvoeren is dat ik sinds ik mijn rijbewijs heb gehaald nooit tegen een andere verkeersdeelnemer ben aangebotst en dat ik uit een familie kom waar iedereen in één keer slaagt voor z'n rijbewijs.
(klinkt leuk, je hebt er verder niks aan)
Maar aan de andere kant heb ik totaal geen richtingsgevoel en geen gelukkig beslissingsvermogen.
Woensdag nog, ik hoor op de radio dat er een file stond op de A28 van twee kilometer voor Strandnulde. Maakt mij niet uit, ik ga er dan een afslagje eerder wel af en rij binnendoor. Maar zodra ik de snelweg opkom staat het al muurvast. En met muurvast bedoel ik niet een leuk hollands muurtje, nee, meer Chinese-muurvast. Ze hadden de snelweg afgesloten. Al 20 km vóór Strandnulde.
En ik dacht nog toen ik het op de radio hoorde, moet ik niet een andere route nemen? Ja. Had ik moeten doen. Normaal doe ik er een half uur over om op mijn werk te komen, ditmaal was het drie uur.

Dat bedoel ik dus met geen gelukkig beslissingsvermogen.
Maar omdat ik dat van mezelf weet, en ook mijn gebrek aan richtingsgevoel ken, blijf ik netjes in de file.
Dat had ik dus niet moeten doen.
Twee collega's (waaronder één vrouw nota bene) zijn uit de file gevlucht en hebben een alternatieve route genomen. En waren ongeveer anderhalf uur eerder op het werk.
En dan spring ik pas echt uit mijn vel. Want als ík dat had gedaan was ik nu nog aan het zwerven geweest, en was bovendien die file in no-time opgelost.
Dus beste lezers, jullie denken wel "Die Mack heeft alles mee." maar zo zie je maar, zelfs bij de besten gaat wel eens iets mis.

Mitsubishi
Porsche
Mercedes
Lamborghini
Jaguar
Mazda
Audi

Graag gedaan.

Tegenwoordig is het heel normaal dat als iemand je terugbelt, dat ie niet terugbelt. Dus, hij zegt dat ie terugbelt maar hij doet het niet.
Irritant, want dit soort gasten zijn de oorzaak van de opwarming van de aarde. Ten eerste word je er witheet van en ten tweede moet je opschrijven met wie je gesproken hebt en wat de afspraken zijn omdat je weet dat als je het niet opschrijft, ze zich er niet aan houden. En dat kost je weer een extra blaadje, er moet weer een boom plat en daar is het verband.

En tegenwoordig heb je helpdesks. En als je bij een helpdesk werkt wordt je geselecteerd op afpoeieren. Vriendelijkheid en geduld zei je? Nee, ik zei afpoeieren. Dus vragen stellen als " Zit de stekker erin?" of "Heeft er iemand aan de software gezeten?" en meer van die Mavo onzin.
Nou liet ik me door dat soort vragen niet meer afpoeieren en moesten ze een andere tactiek proberen.
En dat is ze gelukt. Ze hebben nu een ondoordringbare internetsite waar je je vragen kunt stellen. Als je zover komt dan. Want je moet natuurlijk wel een waslijst van gegevens aanleveren voor de heren luie flikkers. En die heb je niet allemaal. Daar hebben ze voor gezorgd.
En ze zeggen erbij dat vragen die via internet worden aangemeld met voorrang worden behandeld.
En als het je dan lukt om er door te komen krijg je binnen tien minuten antwoord op een vraag die je niet hebt gesteld.
En daar staat dan bij: Wij hopen dat we u hiermee van dienst zijn geweest en sluiten de call. Zodat je weer van vooraf aan door hun procedure moet.

En dat hebben ze speciaal gedaan om mij dwars te zitten. Ik weet het zeker. En ik moet toegeven, ze trekken aan het langste eind. Ik heb me dus laten afpoeieren.

Tijd voor een nieuw pakketje dacht ik zo.

Eén van de mooiste dingen die je voor je hond of kat kunt doen vind ik toch een schoon kleedje in hun mand leggen.

Ik ben nu 34. En ik maak hele onvolwassen grappen. Ook op mijn werk.
Zoals een scheet laten in de la van je collega, en wachten tot ie 'm weer opendoet. Op het toilet na het plassen even flink met je broekriem tegen de zijkanten aanslaan alsof je je piemel aan het droogslaan bent.
Net doen of je een bolus op het buro van de directeur aan het draaien bent. Voor de deur waar een bordje "trekken" opstaat rukbewegingen maken. En sommige collega's halen dezelfde grollen uit. En we liggen er helemaal dubbel om.
Debiteuren/crediteuren was waarschijnlijk niet voor niets zo'n succes.

Zou dat nou nog over gaan? Zoiets kan toch niet als je de 40 gepasseerd bent?

Eén van de mooiste dingen die je voor je hond of kat kunt doen vind ik toch een schoon kleedje in hun mand leggen.

Lekker handig. Om acht uur afspreken bij de kapper terwijl ik gisterenavond naar een concert van Blof (www.blof.nl gok ik) geweest ben. Nou ben ik wel wat gewend qua concerten (Anita Meyer, Oscar Harris, Gé Reinders) maar dit sloeg toch alles hoor. Wiet, bier, sex, door de zaal vliegende stoelen, Hell's Angles, het leken de Stones in hun jonge jaren wel.
Maar Blof kreeg zelfs mij zover om mee te springen en keihard " Straks kom ik bovuuuuuuhhhhhuuuhhhuuuhhhuuhhhh" te zingen.

Blof. Onthou die naam. Daar gaat u meer van horen.

Heeft u dat wel eens gehad? Dat u iets wilde zeggen in een groep, maar u kreeg de kans niet omdat iemand anders al wat zei? En dat toen ineens bleek dat wat u wilde zeggen belachelijk was? En dat u dus blij was dat u het niet gezegd had?
Dan bent u behoed door st. Loslipicus. De beschermeling tegen domme opmerkingen.
Ik moet u waarschuwen. Overweeg uw woorden in het vervolg tweemaal. Hij is overgeplaatst.
In Nederland werd het zelfs hem te gek.