Categorie: Geen categorie

Lekker handig. Om acht uur afspreken bij de kapper terwijl ik gisterenavond naar een concert van Blof (www.blof.nl gok ik) geweest ben. Nou ben ik wel wat gewend qua concerten (Anita Meyer, Oscar Harris, Gé Reinders) maar dit sloeg toch alles hoor. Wiet, bier, sex, door de zaal vliegende stoelen, Hell's Angles, het leken de Stones in hun jonge jaren wel.
Maar Blof kreeg zelfs mij zover om mee te springen en keihard " Straks kom ik bovuuuuuuhhhhhuuuhhhuuuhhhuuhhhh" te zingen.

Blof. Onthou die naam. Daar gaat u meer van horen.

Heeft u dat wel eens gehad? Dat u iets wilde zeggen in een groep, maar u kreeg de kans niet omdat iemand anders al wat zei? En dat toen ineens bleek dat wat u wilde zeggen belachelijk was? En dat u dus blij was dat u het niet gezegd had?
Dan bent u behoed door st. Loslipicus. De beschermeling tegen domme opmerkingen.
Ik moet u waarschuwen. Overweeg uw woorden in het vervolg tweemaal. Hij is overgeplaatst.
In Nederland werd het zelfs hem te gek.

Ik ga naar de stad,
Ik ga naar de stad,
Ik ga naar de stad, en daar koop-ik een zak patat.

Ik ga naar de stad,
Ik ga naar de stad,
Ik ga naar de stad en dan koop-ik daar een grote-zak patat.

Want ik heb een rijksdaalder over,
Want ik heb een rijksdaalder over,

Ik heb een rijksdaalder over, en ik eet me helemaal zat.

Zo, de tekst heb ik, maar op welke melodie zou die nou lekker lopen?

Er schijnt een serie op tv te zijn over een asociale familie Tokkie. (sorry, geen link.) En dat programma trok meer dan een miljoen kijkers.
En die werken allemaal bij mij. En ze reageerden allemaal als volgt:

"Heb je dat gezien? NAAAAAAAAHHHHH! Echt waar! Wat een domme lui. Die zijn echt te stom om voor de duvel te dansen!"
"Smerig! Getver, wat een aso's!"

"Ja, maar waarom kijk je dan?" Doe ik een vergeefse poging.
" Nou, kijk, ik wilde natuurlijk wel even zien waar het over ging."
"Dus volgende keer hoef je het niet meer te zien?" vraag ik onnozel.
"Nou, ja, ik blijf er niet voor thuis maar als er toch niks anders op is.."

En dan moet ik me @#$%$#$%%$ altijd maar rustig houden!!

Weet je waar ik een hekel aan heb? Aan meelopers. Verachtelijke figuren vind ik het. Ik kan er niet tegen!
Mij hoeven ze echt niet te vragen voor de Nijmeegse vierdaagse.

Onderstaand een grap waar ik erg om moest lachen. En dat hoort niet bij zo'n harde grap. Maar ik kan er toch niks aan doen dat ik moest lachen?
Verdorie, helemaal in dubio gebracht. Mensen die twijfelen aan mijn oprechte bedoelingen verwijs ik naar de log "wraak" van een paar weken geleden.

"Dodenherdenking moet absoluut in stand gehouden worden." zei vanmiddag een collega.
"Ook mijn opa is omgekomen in een concentratiekamp."
"Oh ja joh? Waar heeft ie dan gezeten?"
"In Dachau, van de wachttoren gevallen."

Zoals wel vaker liep ik vandaag door het bos. Ik besloot een pad te nemen wat ik eigenlijk niet eerder had gezien. Wat vreemd was want ik kwam hier toch al jaren. Het pad ging redelijk steil omhoog. Ik verbaasde me na een tijdje hoe hoog dat pad ging. Ik wist niet dat zoiets in Nederland bestond. Ik zag steile rotswanden en had een uitzicht over de Veluwe als ik niet eerder had. Omdat mijn nieuwsgierigheid niet te bedwingen was moest ik verder omhoog. Na een kwartiertje zag ik waar het pad naar toe ging. Op de top van deze heuvel, stond een oude ruïne. Een gevoel van ongeloof en spanning kwam over mij. Ik wilde verder. Bij de ruïne aangekomen zag ik dat deze totaal was overwoekerd door onkruid en klimplanten.
Ik stond voor het kasteeltje en voelde mij vreemd. Dat ik deze plek niet kende. Ik liep om het kasteeltje en zag een trap naar boven. Voorzichtig liep ik omhoog. Halverweg de trap miste er een aantal treden. Ik moest langs de muur verder klimmen. Ik hees me omhoog en kwam terecht op een soort vliering met aan het eind een deur. Ik voelde mijn hart in mijn keel kloppen toen ik de deur opendeed. Ik kwam een kamer binnen. Er hing een muffe geur. In het midden van de kamer stond een bed. En in dat bed lag iets. Een man. Een dode man. Ik schrok. Deze man moest hier al jaren gelegen hebben. Hij was totaal vergaan, zijn kleren hingen als dorre lappen om hem. Ik voelde mij nerveus. Ik had hier een hele bijzondere ontdekking gedaan. Een plek die vergeten leek midden in Nederland, en een man die hier ik weet niet hoe lang geleden was overleden. Dit was een unicum.
Plotseling kwam vanuit de andere hoek van de kamer een broodmagere Duitse Herder op mij afgelopen.
Het beest keek mij vragend aan, leek uitgehongerd en deed een poging tot kwispelen. Ik besefte ineens dat die hond hier al die jaren opgesloten had gezeten. Bij zijn dode baasje.
De hond besefte dat hij eindelijk gevonden was en accepteerde mij als zijn nieuwe baas.

Ik weet, het is een ongelofelijk verhaal, maar vandaar dat ik nog geen riem voor hem heb, boswachter!

Vermoeiend hoor, zo'n dag met m'n tante mee en naar al die mensen zwaaien. Stugge Groningers, denken zeker dat ik niets beter te doen heb dan spijkerbroekhangen. Gelukkig was Maxima erbij…lekker ding.

Vandaag las ik in de krant een bericht over een meisje van 12 dat naar de universiteit gaat. Europese IQ testen gaan niet verder dan 156 en zij scóórt dat ook. Maar eigenlijk zit ze dus nog hoger. Net als Einstein, Galilei, Newton en ik.
Maar dit meisje komt gewoon uit Amstelveen. En ze is pas 12. Ze gaat wiskunde én informatica studeren. Persoonlijk vind ik het jammer van dat informatica. Ik had liever gehad dat ze astronomie ging studeren. Of geneeskunde, natuurkunde, scheikunde, zoiets. Iets waar je een nobelprijs mee binnen kunt halen. Waarmee je iets belangrijks kunt betekenen voor de mensheid.
Dat je ontdekt wat zich voor de oerknal heeft afgespeeld. Of je ontdekt een geneesmiddel tegen kanker. Of een nieuwe brandstof.
Nee…het moest informatica worden. Alsof er niet al genoeg weblogs zijn.

Sta je voor je vakantiehuisje te voetballen, komt er ineens een ree op volle snelheid op je af lopen. Het beest ontwijkt behendig onze twee honden, maar klapt vervolgens wel in volle vaart op een hek. KLABAAM!
Koekkoek…lag ie dan…half bewusteloos voor het hek.
Gelukkig dankzij koelbloedig en heldhaftig optreden van mij kon ik de twee honden van hem vandaan houden.
De ree bloedde een beetje, maar kon, in tegenstelling tot de kat uit het vorige verhaaltje, wel na vijf minuten weer opstaan en weglopen.
En zeg nou eerlijk, hoevaak heeft u een wilde ree aangeraakt?
Ben ik niet geweldig?