Een waargebeurd verhaal.

Zoals wel vaker liep ik vandaag door het bos. Ik besloot een pad te nemen wat ik eigenlijk niet eerder had gezien. Wat vreemd was want ik kwam hier toch al jaren. Het pad ging redelijk steil omhoog. Ik verbaasde me na een tijdje hoe hoog dat pad ging. Ik wist niet dat zoiets in Nederland bestond. Ik zag steile rotswanden en had een uitzicht over de Veluwe als ik niet eerder had. Omdat mijn nieuwsgierigheid niet te bedwingen was moest ik verder omhoog. Na een kwartiertje zag ik waar het pad naar toe ging. Op de top van deze heuvel, stond een oude ruïne. Een gevoel van ongeloof en spanning kwam over mij. Ik wilde verder. Bij de ruïne aangekomen zag ik dat deze totaal was overwoekerd door onkruid en klimplanten.
Ik stond voor het kasteeltje en voelde mij vreemd. Dat ik deze plek niet kende. Ik liep om het kasteeltje en zag een trap naar boven. Voorzichtig liep ik omhoog. Halverweg de trap miste er een aantal treden. Ik moest langs de muur verder klimmen. Ik hees me omhoog en kwam terecht op een soort vliering met aan het eind een deur. Ik voelde mijn hart in mijn keel kloppen toen ik de deur opendeed. Ik kwam een kamer binnen. Er hing een muffe geur. In het midden van de kamer stond een bed. En in dat bed lag iets. Een man. Een dode man. Ik schrok. Deze man moest hier al jaren gelegen hebben. Hij was totaal vergaan, zijn kleren hingen als dorre lappen om hem. Ik voelde mij nerveus. Ik had hier een hele bijzondere ontdekking gedaan. Een plek die vergeten leek midden in Nederland, en een man die hier ik weet niet hoe lang geleden was overleden. Dit was een unicum.
Plotseling kwam vanuit de andere hoek van de kamer een broodmagere Duitse Herder op mij afgelopen.
Het beest keek mij vragend aan, leek uitgehongerd en deed een poging tot kwispelen. Ik besefte ineens dat die hond hier al die jaren opgesloten had gezeten. Bij zijn dode baasje.
De hond besefte dat hij eindelijk gevonden was en accepteerde mij als zijn nieuwe baas.

Ik weet, het is een ongelofelijk verhaal, maar vandaar dat ik nog geen riem voor hem heb, boswachter!

Auteur: Mack

Mack is nu bijna vijftig en begon in 2004 met bloggen en volhardt tot nu toe. Kwam zelfs met de blogwet 2011 om tegenwicht te bieden aan de vele overlopers van weblog naar hypes zoals FB, Twitter en andere vluchtige en oppervlakkige zelfbevlekking. Of hij in al die jaren wijzer is geworden, is de vraag. Hij denkt zelf van wel. Mocht u na het reageren zien dat uw reactie in afwachting is van moderatie, dan komt dat omdat ik dat noodgedwongen zo moest instellen. Een stalker. Als u een vaste reageerder bent met telkens dezelfde gegevens, (naam, e-mail) zult u er geen last van hebben, anders moet ik de reactie handmatig even toelaten. Sorry voor het ongemak.

9 gedachten over “Een waargebeurd verhaal.”

  1. Helaas, dat verhaal heeft ooit eens in de krant gestaan. Heeft nooit iemand je verteld dat je alleen eigen verzinsels moet geven? 😉

  2. De boswachter geloofde mij op m’n blauwe ogen en als ik direct naar huis ging en nooit meer in het bos zou komen kreeg ik geen bekeuring.

  3. Had die hond z’n baasje opgegeten? Want je weet, als ze eenmaal mensenvlees hebben gegeten, willen ze niets anders meer.

  4. hahahaha…… Tja, die herder zal zijn kostje wel bij elkaar gehaald hebben in het bos? Alle nietsvermoedende roodkapjes en oude omaatjes opgegeten en als toetje de haasjes en konijntjes, met af en toe een eekhoorn….

Zegt u het maar

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s