Categorie: Geen categorie

Volgens de relativiteitstheorie van Einstein moet het mogelijk zijn om minder snel oud te worden.
Het komt erop neer dat als iemand met bijna de lichtsnelheid een ruimtereis zou maken, hij volgens de achterblijvers op aarde maar ook volgens de reiziger zelf, minder snel oud is geworden dan de achterblijvers.

Ikzelf begrijp de relativiteitstheorie niet want zij voorspelt dat gelijke klokken langzamer en sneller kunnen lopen. Volgens mij is dat niet zo, dat is slechts wat je waarneemt omdat je eigenlijk het verleden inkijkt.
Maar volgens Einstein wel dus laten we er maar even van uitgaan dat die gelijk heeft.
Als iemand mij kan uitleggen waarom de lichtsnelheid voor iedere waarnemer gelijk is, HEEL GRAAG!

Voor degenen die afhaken, waaronder ikzelf, kunt u hier zelf een relativiteitstheoretische ruimtereis maken en eens zien hoeveel jaar u jonger weet te blijven dan de achterblijvers op aarde. Door middel van lichtsignalen meten de achterblijvers hoe oud u bent en andersom.

Bij het een na laatste veld vult u in hoe snel u reist in % van de lichtsnelheid (c) en in het laatste veld vult u in hoe vaak u signalen naar uw achterblijvers op aarde uitzendt.

Ik heb gisteren het toppunt van luiheid slimheid gezien. Ik liep langs de Arkervaart waar een visser zat te vissen. Een paar meter naast hem zat een reiger. Niet op een paal, niet in het riet, gewoon op het beton van de kade. Net toen ik langs kwam had de visser beet. Hij haalde de vis van de haak en gooide hem de reiger toe. De reiger ving de vis en vloog ermee naar de overkant. Een snelle slik en de vis was weg. Dit alles in een seconde of vijftien. Ik vond het een mooi staaltje samenwerking tussen mens en dier.

Kent u het gevoel dat je iets leest wat door een geleerde is geschreven, maar dat je voelt dat er iets niet klopt? Of eigenlijk, dat je ook nog weet waar de denkfout zit? Ik zit met zo'n probleem dat er nu voor heeft gezorgd dat ik voor de achtste keer hetzelfde boek aan het lezen ben. Het boek heet "het heelal" van Stephen Hawking.
Natuurlijk denk je eerst dat je het nooit beter kunt weten dan een van de meest briljante natuurkundigen ooit. Vervolgens ga je denken dat als het echt niet goed zou zijn, er wel anderen op dat idee gekomen waren. Maar na verloop van tijd ga je toch twijfelen of je zelf in al je eenvoud niet nog veel briljanter bent. Of Hawking het probleem niet nodeloos ingewikkeld benadert. Maar omdat je nooit natuurkunde hebt gehad, ben je bang een flater te slaan en daarom schrijf je Hawking geen brief met de vraag of hij rekening gehouden heeft met het feit dat. Nee, dat doe je niet want natuurlijk heeft hij daar rekening mee gehouden. Hij lacht je om je onnozelheid. Maar toch blijft het knagen. We zullen het nooit weten.

De uitgerekende datum van een zwangere vrouw zegt niet zoveel. Slechts zelden klopt het. Futre's vrouw is echter op de seconde uitgerekend. Vannacht om drie uur, 52 minuten en 10 seconden is het zover. Dan wordt Diego Armando geboren. Als het tenminste een jongetje is en mijn horloge goed staat.

Oh ja, vul die poll snel nog even in nu het nog kan.

De film Zwartboek is absoluut geen verkeerde film. Joden, Duitsers,…alle ingrediënten voor een oorlogsfilm bij elkaar. Carice van Houten speelt de hoofdrol en haar tieten spelen een knappe bijrol. Dat verhaal over die sexuele revolutie in de jaren zeventig is trouwens complete onzin. In de oorlog deden ze al dingen waar ze in de jaren zeventig een beetje zenuwachtig om zouden giechelen. En mijn opa en oma maar vertellen dat dat hele andere tijden waren. "Dat wist je niet eens in die tijd." Nee nee..
Aan het eind van de film had ik het natuurlijk weer niet begrepen. Dus ik mailde mijn goede vriend Futre om wat antwoorden. Hij belde me terug en zei dat ik te diep nadacht. En dat mag dan misschien zo zijn, en ik wil best op het verkeerde been gezet worden maar alleen als ik het niet had kunnen zien aankomen. Dus niet zo van: het is geel en geen kanarie? Toch een kanarie. Daar hou ik niet van. Want dan kan ik het ook. Wat dat betreft was Derrick beter. Dat zag je nooit aankomen en achteraf was het stom dat je het niet had zien aankomen, want elke vrijdag om half negen was-ie er weer, op nederland 2.
Goed, een kleinigheidje in de film dat waarschijnlijk alleen opvalt als je echt goed bent, dus laat u zich vooral niet afschrikken door mij.
Uiteindelijk is het wel zo dat als je in je hart net vrede hebt gesloten met de Duitsers (ze zijn allang niet meer zo goed in voetbal) het na de film weer compleet oorlog is. Ja, ik heb 'the funny walk' al weer een paar keer gedaan.

Ik weet niet of er onder mijn miljoenenpubliek veel lezers zijn die ervaring hebben met digitale telefonie van KPN, maar ik ben er in elk geval erg over te spreken.
Gisteren moest ik drie keer mijn eigen telefoonnummer bellen (Hans en ik waren in oma's huis) om met mevrouw Mack te worden doorverbonden. Het was een noodgeval want Hans had echt een mooie straal braaksel gefabriceerd. Ik mag wel zeggen, een straal om trots op te zijn. Twee kamers onder, de hal onder, ik onder, Hans onder. En lachen daarna! Maar ik dwaal af.
Ik belde dus mijn eigen huis, neemt er een mevrouw op met: "Hallo?".
Ik vroeg met wie ik sprak maar het enige antwoord dat ik kreeg was de vraag met wie zij sprak. En dat vond ik knap onbeschoft voor iemand die in mijn huis de telefoon opneemt en nota bene met de hoofdbewoner spreekt. Toen ik mijn naam noemde werd er opgehangen. Welgodvergloeiende, ik sta hier met een kind vol kots op m'n arm, ik bel naar huis, en een of andere sloerie gooit hem erop. Ik dus nog een keer bellen:
"Met Martin?"
"Ja, hallo Martin doe me je vrouw eens want die heeft een bijlesje opvoeding nodig."
"Ik heb geen vrouw, ik ben vrijgezel."
"Oh. Wat doe jij trouwens in mijn huis, Martin?"
Tuuttuuttuut. Welhebjeooit! Nog een keer bellen.
"Met mevrouw Mack?" (met nummerherkenning zegt ze natuurlijk gewoon hoi, maar even voor het verhaal)
"Ja, met mij. Waarom hangt Martin mij net op en die sloerie daarvoor ook?"
"Waar heb je het over?"
"Laat maar, kun je onmiddellijk hierheen komen met alles wat schoon in de kast ligt?"

Ik juich die digitale telefonie toe. Niet al dat moderne moeilijke gedoe maar gewoon weer ouderwetse telefonistes die je verkeerd doorverbinden. Dat KPN dat digitaal noemt vind ik een slimme marketingzet.
Bovendien kan ik gewoon weer onvriendelijk zeggen: "Verkeerd verbonden" in plaats van dat je nederig je excuses moet maken omdat je zelf verkeerd hebt gedraaid.

Als ik op de radio over een familiedrama (vader schiet zes kinderen dood) hoor vind ik dat meestal erg. Op een schaal van één tot tien vind ik dat wel een acht. Later als het op het journaal komt en een getuige uit de buurt komt tekst en uitleg geven, dan zakt de waardering naar zeven of zes. Dat ligt dan meestal aan die getuige. Trainingsjack aan, mat in de nek, gouden ketting om, ik ben wel zo bevooroordeeld dat ik dan ineens het drama beter kan plaatsen. Meestal ben ik wel opgelucht dat het geen doorsnee gezin was waar zoiets gebeurde. Uw waardering voor mij kan nu, indien nog mogelijk, ook twee of meer punten zakken, maar verderop in het logje gebeurt dat toch dus vandaar dat ik me niet druk maak om het te zeggen.

Hetzelfde heb ik met mensen die vreemde dingen meemaken. Iemand ziet een marsmannetje of kabouters in het bos. Als je dan later de betreffende persoon op televisie ziet, weet je gewoon dat die persoon ze niet allemaal op een rijtje heeft. Ik vind het ook altijd erg prettig als de persoon in kwestie gestudeerd heeft. Piet Vroon bijvoorbeeld die zich zijn geboorte zei te herinneren vind ik geloofwaardig, als Hendrik uit Den Bosch hetzelfde beweert, vind ik hem een aandachtsorgel.
Voor mijzelf ben ik de meest geloofwaardige persoon op aarde. Alles wat ik vertel is waar, en als het niet waar is, weet ik daarvan. Mijn vorige logje was geen grapje, ik beweer dus dat het waar is.
Als een van u, (behalve de P., want dat is een orakel) hetzelfde zou beweren zou ik denken dat u een beetje labiel bent geworden of dat u chronisch gebrek aan aandacht heeft. In het meest gunstige geval zou ik denken dat uw verbeelding goed ontwikkeld is. Ik zou u in elk geval niet geloven, want het zou belachelijk zijn iemand die logjes schrijft te geloven.
Goed, nu komen we dus waar ik (niet) naar toe wilde, u neemt mij, voorzover u dat al deed, na mijn vorige logje niet meer serieus. U mág mij uit zelfbescherming niet meer serieus nemen, anders lachen uw naasten u uit. U kent mij niet dus u denkt gewoon dat ik een klap van de molen heb gehad. Ik ben nu de persoon geworden die ik zelf niet zou geloven. Tien jaar avondschool ten spijt.

Ik had sinds vrijdag weer behoorlijke rugpijn. Vanochtend ging het wel weer maar na het stofzuigen, vaatwasser uitruimen en autowassen had ik het toch weer goed voor elkaar. Vanmiddag onderweg naar een verjaardag dacht ik: Shit, Ibuprofen vergeten. Als commando raak je weliswaar niet echt in paniek, maar toch…
Toen ik binnen was en een plekje had gevonden zag ik een vrouw mij nogal paniekerig en doordringend aankijken. Omdat ik me daar altijd vrij ongemakkelijk van ga voelen, keek ik maar eens de andere kant op. Even later keek ik weer en het mens zat mij nog steeds aan te kijken alsof het helemaal niet goed met me ging, maar afgezien van rugpijn ging het verder prima.
Opeens werd mij door mijn beruchte schoonzus meegedeeld dat ik even naar binnen moest omdat de mij paniekerig en doordringend aankijkende mevrouw mij kon helpen. Zij had toen ik binnenkwam ineens veel pijn in haar rug gekregen en kennelijk kwam dat door mij. Het zweet liep haar over het voorhoofd, en ze vroeg of ik even op een krukje wilde gaan zitten. Ze kwam achter mij zitten en zonder dat ik kon zien wat ze deed (ik dacht dat ik een massage zou krijgen) voelde ik mij een beetje licht worden. "Oh, je hebt het wel erg" zei ze tot twee keer toe. Het viel wel mee, maar in gezelschap ga je daar natuurlijk niet tegenin. Na een paar minuten zei ze dat het klaar was en ging ze haar handen wassen. Ik kon haar natuurlijk niet af laten gaan dus ik zei dat de pijn weg was, maar de eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat dat ook grotendeels zo was. En iedereen was verwonderd, ikzelf vond het eigenlijk vanzelfsprekend dat het haar zou lukken. Ik ben vast betoverd.

Ooit heb ik in mijn jeugd wetenschappelijk onderzoek gedaan naar de kruisspin. De resultaten van dit onderzoek, die u verder in geen enkel proefschrift terugvindt maak ik nu pas bekend.
Ik heb hier zolang mee gewacht omdat ik mij pas sinds kort realiseer welk een baanbrekend onderzoek ik heb verricht, en omdat er vroeger geen web-log bestond natuurlijk.

-Als je een wesp in een spinnenweb gooit, lukt het de wesp niet de spin te steken voordat hij is ingesponnen. (En daarna al helemaal niet.)
-Als je een andere spin in een spinnenweb gooit, lukt het die spin te ontsnappen zonder vast te lopen op het vreemde web, voordat de eigenaar-spin hem te pakken heeft.
-Als je een heel klein stukje pannenkoek in een spinnenweb gooit, en je maakt met je vinger op die plaats trillende bewegingen, trapt de spin in de valstrik en wikkelt het stukje pannenkoek razendsnel in, en bewaart hem voor mindere tijden.

Door dit onderzoek ben ik de spin gaan waarderen. Als ik er eentje in huis aantref vang ik hem levend en laat hem buiten weer los.

Als ik een nieuw logje schrijf staat er boven in beeld: Een nieuw bericht opstellen: Vind je dat nou leuk? Grote lummel! Het is een oude truuk die al werd toegepast door de Duitsers in WO II. Een beetje negatieve propaganda de ether in strooien en dan hopen dat de vijand gedemotiveerd raakt. Tegenwoordig zie je het veel bij voetbalwedstrijden. De tegenstander uit z'n concentratie proberen te brengen bij een penalty. En nu probeert Ilse-media het bij mij. Maar ik ken die truuks. Ik schrijf onverstoorbaar voort. Clarence Seedorf mag van geluk spreken dat ik geen voetballer ben geworden.