Categorie: Geen categorie

Stel je bent een onschuldige Maya en je wordt op een dag gevangen genomen door een andere Maya-stam die je op haar beurt verkoopt aan het zonnevolk om geofferd te worden aan de zon. Je bent ingesmeerd met blauwe verf en terwijl je de trappen van de tempel wordt opgejaagd zie je muurschilderingen van blauwe mannetjes wiens hart eruit wordt gesneden om vervolgens te worden onthoofd.
Nou, dat geeft je toch niet bepaald zin om de top van de tempel te beklimmen lijkt me.

Deze film van Mel Gibson was superspannend en 'de moeite waard' zou een understatement zijn. Moeite doen, moet je om deze film te zien! Tenzij je je teveel inleeft en niet meer kunt bedenken dat er overal cameramensen omheen staan, want hij is toch wel erg bloederig.

Het blijft moeilijk om afscheid te nemen van een vertrouwde omgeving en goeie collega’s. Vrijdag heb ik het gedaan. Gelukkig waren mevrouw Mack en Hans er ook om me te steunen. Ik kreeg lovende woorden, belachelijk mooie cadeau’s en een mooie kaart waar een persoonlijke afscheidsgroet van collega’s op stond.
Van een collega kreeg ik nog een persoonlijke verrassing, een verpakte knoflook omdat hij altijd als hij aan mijn bureau zat naar knoflook stonk, en een boek van Stephen Hawking, u weet wel, mijn favoriete invalide schrijver. Van een ander kreeg ik vanochtend nog een kaart in de bus met een persoonlijke afscheidsgroet.
Een collega (ex-marinier) meldde zich met militaire eer bij me af en bij een ander brak z’n stem.
De reden van mijn vertrek was onrust. Mijn werk vond ik erg leuk, mijn collega’s ook, zelfs met mijn directe chef kon ik steeds beter opschieten. Maar iets in mij riep dat ik niet moest blijven zitten tot aan mijn pensioen. Dat het goed is om eens te veranderen. Ik wilde die angst om te veranderen overwinnen. En dat heb ik nu doorgezet.
In ruil heb ik er een paar het adres van dit log gegeven. Zodat ze me niet helemaal hoeven te missen. En ik hen niet. Over sommigen heb ik in het verleden zelfs logjes geschreven. Die kunnen ze nu mooi gaan zoeken. Hebben ze wat te doen nu ze toch tijd over hebben aangezien ze niet meer naar mijn slappe geouwehoer hoeven te luisteren.

Morgen is mijn laatste werkdag bij mijn huidige werkgever. Na 11 jaar stop ik ermee en ga het boekhouden elders proberen. (Als sommigen toch eens wisten waar…) Aan een afscheidsreceptie ontkwam ik niet dus dat is morgenmiddag mijn deel. Ze denken dat dat leuk is, maar ik vind het naar om afscheid te moeten nemen van goede collega's. Ooit heb ik op 15-jarige leeftijd afscheid moeten nemen van mijn vader omdat die naar het ziekenhuis ging om euthanasie te laten plegen. Sindsdien vind ik afscheid niet meer zo grappig.
Maar goed, dat is niet hetzelfde. Ik krijg nu toch het idee dat ik gewaardeerd werd want ik mocht geheel onverwacht een horloge (zonder inscriptie) uitzoeken. Volgens mijn baas moest het een aandenken zijn en een leven lang meegaan. Ooit kreeg ik voor mijn heilige communie van mijn opa en oma een horloge dat het nog steeds doet. Ik schat dat dat destijds vijftig gulden kostte en het is nu 30 jaar oud. Ik mocht vandaag een horloge uitzoeken waarmee ik omgerekend ruim 1100 jaar oud zou worden. Omdat ik dat een beetje overdreven vond heb ik er nu eentje uitgezocht waarmee ik ruim 800 jaar word. (en voor dat geld heeft het nog maar één wijzer ook!) Misschien reageer ik ooit nog eens op een logje van uw achter-achter-achter-achter-achter-achter-achter-achter-achter-achter
achter-achter-achter-achter-achter-achter-achter-achter-achter-achter-
achter-achter-kleinkind.

Bjorn heeft mij getagged. (?)

1. Toen ik alleen woonde hing ik met kerst ook de kerstkaarten van oude jaren op om het te laten lijken alsof ik heel populair was.
2. In de auto doe ik soms net alsof ik Ayrton Senna ben.
3. Ik had ooit eens een telefoonrekening van 700 gulden door het vele chatten.
4. Ik ben nooit commando geweest, ik ben niet eens in militaire dienst geweest.
5. Ik ben ooit door de Gendarmerie thuisgebracht omdat ik te ver was afgedreven met de surfplank.

Ik geef de tag door aan Ellen, To, Therese, Wilgengebroed en Kyu.

Met vrouw en kind door het dorp lopend riep iemand mij toe: "Hee chef!" Ik herkende hem als een oud klasgenoot van de MEAO naast wie ik vroeger zat en met wie ik indertijd ook nog wel privé omging. Ik meende hem al gezien te hebben tijdens mijn sollicitatie bij m'n nieuwe werkgever. "Jij wordt mijn nieuwe chef." zei hij.
Een kort, stroef gesprekje volgde. Ik voelde me ongemakkelijk. Hij zat destijds bij de geslaagden, ik bij de gezakten. Nu word ik straks zijn chef. Hij was altijd een aardige jongen maar erg vrolijk word ik er niet van.

U mag natuurlijk best protesteren tegen uw nieuwe typering in mijn linklijst. Maar wel met geldige argumenten en wat u dan wel graag lust. Ik probeerde tegelijk aan u en aan een gerecht te denken.
Tevreden?

Ik krijg dingen toch ook snel voor elkaar ook, hè? Ik plaats een oproepje op een Duits weblog en ik ben al dagen volop aan het mailen in het Duits en krijg het gecorrigeerd terug. Het enige dat ik in ruil hoef te doen is het Nederlands van betreffende weblogster te corrigeren en hier en daar wat uitleg te geven.
Het nadeel is, als ik een stukje tekst in het Duits schrijf ben ik een uur bezig. En dat gaat ten koste van het webloggen. Misschien vindt u mij nu een verrader en dien ik kaalgeschoren te worden, maar bekijk het eens van de andere kant, zonder Duitsland zouden de Polen onze oosterburen zijn.
Verder heb ik mijn SPD bedrijfsadministratieboek van zolder gehaald om eens te kijken hoe het ook alweer zat met een fabricageboekhouding. Vannacht om vier uur was ik klaarwakker en dreunde op:

710 Goederen in bewerking
aan 600 verbruik grondstoffen
aan 601 directe lonen
aan 602 toeslag indirecte fabricagekosten.

Een beetje medelijden is wel op z'n plaats…

Duits was altijd een kwestie van uitzingen en laten vallen zodra het kon. Een taal waar je je bek over breekt als je al niet gestruikeld bent over alle naamvallen. In de vierde klas Mavo werd Duits dan ook grundlich uit mijn vakkenpakket verwijderd, om voorgoed de vergetelheid in geschoten te worden.
Maar, zoals met alles wat je probeert te vermijden, het komt weer een keer op je pad. Bij mij dus op 1 februari, als ik bij mijn nieuwe werkgever ga beginnen.
Om niet de minst Duits sprekende dumkopf van het bedrijf te worden, ga ik een autodidactische spoedcursus Duits volgen. Mijn autoradio weigert een Duitse zender te ontvangen, mevrouw Mack weigert een Duitse tv-zender aan te horen dus ik heb maar eens in bijzonder slecht Duits gereageerd op een weblog.de, in de hoop dat ik net die ene bereidwillige Duitse heb gevonden die mein reaktionen auf ein paar punkten mahl korrigieren wölte oder so etwas.
En ik zal die grapjes over de oorlog ook maar eens af moeten gaan leren. Ja, hör mahl einz, dahzu zahlen wir dich kein 8500 oiro pro monat, herr Überbuchhalter!

Mijn wat lage logfrequentie van de laatste tijd heeft veel te maken met mijn gemoedstoestand, en die is wat nerveus. Ik heb een maand geleden gesolliciteerd als Hoofd Boekhouding bij een bekend bedrijf in Vaassen en inmiddels ben ik aangenomen. Ik vond mijzelf nogal veilig vastgeroest zitten bij mijn huidige werkgever en dat gaf een dubbel gevoel. Het werk is plezierig, het salaris redelijk, de collega's zijn prettig, ik sta bijna nooit in de file maar ik werk er al bijna 11 jaar en ik heb niet de rust in mijn hoofd om, nu ik nog jong ben, veilig te blijven zitten tot aan mijn pensioen.

Lees verder “Uit 35 sollicitaties…”

Ik ben aan de late kant, maar toch nog op tijd. De radio 2 top 2000 komt er weer aan. Ik heb een typisch katholiek lijstje ingediend want het hele jaar luister ik niet naar radio 2, behalve met kerst.

Kerst is een bijzonder feest. Kerst is het feest van de versterkte gevoelens, of ze nu blij of triest zijn. En je moet er natuurlijk mee opgevoed zijn. De meeste mensen in Europa zijn dat. Ik ben er redelijk in geslaagd mijn kinderherinneringen aan kerst te bewaren. Buiten donker en koud, binnen warm, kerstfilms, kerstboom, sneeuw, opa en oma op bezoek, een lieve papa en mama, kerstliedjes op school en een onderwijzer die een prachtig kerstverhaal vertelde. Meer geluk paste er niet op mijn DNA. Als ik er zelf iets aan had kunnen doen was het gewoon egoïstisch geweest, jezelf zoveel toe bedelen. Maar dat kon ik uiteraard niet en dan neem je het maar. Maar als ik het kon zou ik het delen met anderen die het nodig hebben.

Wat ik wel kan delen is mijn top 2000-lijstje. Komt-ie.

U2 – Beautiful day (2000)
Waterboys – The whole of the moon (1986)
Jackson Browne – The load out/Stay (1977)
Joan Osborne – One of us (1996)
Gé Reinders – Bloasmuziek (1999)
Rolling Stones – Beast of burden (1978)
Eagles – Lyin' eyes (1975)
Elvis Presley – In the ghetto (1969)
New Radicals – You get what you give (1999)
Labi Siffre – (Something inside) So strong (1987)