Categorie: Autoliefde

Ik reed vanavond terug van een cursus en had op de heenweg al gezien dat mijn auto op 25 kilometer na bij de 100.000 km grens was. Ik realiseerde me ineens dat ik morgen een afspraak heb bij de garage om de hoek, dus ik reed daar  heen om hem er vast neer te zetten. Toen ik er was stond de teller op 99.999 en ik zette de motor af. Maar toen dacht ik: "wat nu als die jongens morgen een proefritje maken en ik mis de 100.000 km stand?" Nee, dat zou toch niet kunnen? Dat is net zoiets als de verjaardag van je vrouw vergeten. Ik heb er een kilometer bijgereden en hem daar geparkeerd op precies 100.000 km. Ja, dat voelde echt een stuk beter.

Met gepaste trots moet ik toch even vertellen dat mijn auto het fantastisch deed tijdens dit motorweekend. Met een lichte inspanning hield ik de accelererende racemonsters goed bij en kon ik vrij makkelijk aanhaken. Op bochtige bergwegen, met slecht weer en bij een slecht wegdek kreeg de auto het steeds makkelijker om te volgen. Ik genoot met volle teugen van zijn krachtige V6, zijn strakke wegligging en zijn directe stuurgedrag. En ook op snelwegen was het vrij makkelijk. Natuurlijk, als ze voluit accelereren zijn ze niet bij te houden, maar de Alfa kraande zich werig. Echter, in de stad of op drukke wegen was het moeilijk ze te volgen, maar gelukkig werd er steeds gewacht als ik een stoplicht niet haalde of als ik nét niet snel genoeg kon oversteken.

Ik kreeg zelfs complimenten over de snelheid van mijn auto en dat het een mooi gezicht was om erachter of ervoor te rijden. Oei, ik groei. Maar het mooiste compliment kreeg mijn Alfa vanavond van mijn bloedeigen vrouw, nadat ik met twee kinderen aan boord met 170 km per uur haar inhaalde op de A50 (omdat Hans dat wilde) en ik in het voorbijgaan een enorm kwaaie kop naar me zag kijken, en thuis zei dat ze wel boos was, maar het stiekem toch wel een heel mooi gezicht vond om een rode Alfa als een streep aan zich voorbij te zien trekken. Ik heb haar even omhelsd want van haar hou ik nog nét iets meer als van mijn Alfa.

Auto’s zullen dus mijn voorkeur boven motoren houden, hoewel ik moet zeggen dat het me best mooi lijkt om rustig door zo’n mooi landschap te toeren op een motor. (mits het mooi weer is). Het allergrootste nadeel van een auto ondervond ik overigens in de Harz. Tijdens een snel stukje bergaf had ik drie motoren voor mij en ééntje achter mij. Ik zag in recordtempo flits, flits, flits, toen kwam mijn flits, en achter mij volgde nog een flits. De motorrijders vonden het een stuk minder erg dan ik, niet omdat ze meer geld hebben, maar omdat ze geen kentekenplaat hebben aan de voorkant.

Als ik op een tweebaansweg rij, waar je grotendeels niet mag inhalen (N344, Amersfoortse weg) vanwege een doorgetrokken streep, dan moet ik geduldig zijn tot aan de stukken waar de streep onderbroken is en waar je dus wel mag inhalen. Maar altijd -en nee, niet meestal- heb je precies op dat punt tegenliggers zodat je nog niet kunt inhalen. En altijd -en nee, niet meestal- als de laatste tegenligger voorbij is, begint de doorgetrokken streep weer. Wilt u eens op dit verschijnsel letten? U zult zien dat het altijd -en nee, niet meestal- opgaat.

Het was vandaag de dag van de eerste F1 race van het seizoen 2010, en niemand minder dan Michael Schumacher stond weer aan de start in Bahrein. Reden genoeg om weer te kijken, zoals ik eigenlijk elk seizoen wel een reden vind om tijdens de Formule 1 op de bank te hangen. Het lijkt sowieso een veelbelovend seizoen, met behalve Schumacher de volgende twee beroemde namen: Lotus en Senna. Lotus deed voor het eerst sinds 1994 weer mee, evenals de naam Senna, die ook voor het eerst weer meedeed sinds het verongelukken van Ayrton op 1 mei 1994. Het ging hier echter om het neefje van, en over wie de grote Ayrton Senna eens zei: "Dacht je dat ik snel was? Dan heb je m'n neefje Bruno nog niet gezien." We moeten overigens nog een jaar of zeven wachten voordat we de volgende Verstappen op de baan kunnen zien, maar ook die ligt op schema.

De openingsrace van het seizoen 2010 was een spannende, ondanks dat het circuit is uitgetekend in de woestijn, en je door een overschot aan asfalt aan beide kanten van de baan, geen plek hebt om fatsoenlijk te crashen. En dat lukte dan ook niemand. Bruno Senna kon overigens niet imponeren en was één van de eerste uitvallers. Team Lotus brak ook geen potten, evenals Michael Schumacher die een kleurloze wedstrijd reed. Michael is gekomen om voor de 8e (!) keer wereldkampioen te worden en heeft om hem daarbij te helpen, voor het, volgens hem, beste team gekozen. Dit seizoen wordt overheerst door Duitsers want er stonden er maar liefst 6 aan de start. Een ongewenste situatie want zo wordt de kans op het "Deutschland uber alles" volkslied wel erg groot. Vóór het Schumacher tijdperk konden Duitsers alleen nog maar hard rechtdoor rijden, nu domineren ze de F1. Het leek er ook lange tijd op dat een Duitser, Sebastian Vettel, er met de zege vandoor zou gaan, maar door wat onduidelijke probleempjes viel die iets terug en konden de beide Ferrari-coureurs Alonso en Massa toeslaan. De eerste dubbel van Ferrari is binnen. Op de derde plek eindigde Lewis Hamilton. De eerste Duitsers kwamen op plek vier, vijf en zes. Zelfs Olav Mol was niet irritant. Dit gaat een mooi seizoen worden.

Ik had een probleempje met mijn auto. Ja ja, kom maar kom maar. Hij wilde bij volgas niet meer boven de 6.000 toeren komen. Terwijl de toerenteller bij 7.000 pas in het rood loopt. De garage dacht eerst aan de toerenbegrenzer maar die kent dat verschijnsel niet, een V6 die meer dan 6.000 toeren aankan. Het vreemde was, dat hij bij half gas wel boven de 6.000 kwam. Gelukkig, bij nadere inspectie vond de garage de oorzaak. Ik was de auto een weekendje kwijt maar dan krijg je ook wat terug: een nieuwe luchtmassa-meter a raison van € 200,- Ik haalde hem gisterenavond op en de monteur zei: "hij loopt weer als een speer. Trekt ook veel beter." Vanochtend toen ik de auto warm had gereden, probeerde ik het. Ik merkte niks van het betere optrekken, en knalde bij 6.000 toeren gewoon weer tegen de blokade aan. Dus geen enkel verschil met de vorige luchtmassa-meter. En zo herken ik de ware automonteur. Dat is net een verkoper van gebakken lucht. Als een automonteur in één keer weet waarom je auto hapert, wantrouw hem dan ten diepste. Donderdag gaat hij weer terug. Dan wil ik mijn oude luchtmassa-meter terug en ook de verdwenen 1000 toeren. Wordt vervolgd.

Ik weet het niet meer hoor. Waarom maken Italianen toch zulke mooie auto's dat ik bijna moet huilen. Kijk deze Alfa Guilietta nu toch weer eens. Hij is wonderschoon! Echt met afstand de mooiste middenklasser van het moment, als je het mij vraagt. Het moet toch dodelijk frustrerend zijn voor Duitse designafdelingen, dat Alfa doodleuk met zoiets komt? Woedeaanvallen zijn volksziekte nummer 1 bij de oosterburen. Er zijn al Duitse autofabrikanten die Italianen aan het hoofd van hun designafdeling hebben staan om hun auto's wat meer Schwung te geven, maar het wil niet echt lukken. Het blijft emotieloos, koud staal, gemaakt om het ego van de bestuurder een boost te geven, wat er bij onze oosterburen gemaakt wordt. Voorrang krijgen is een kwestie van sympathie.

Kent u ze, van die clubjes motorrijders in hun midlife-crisis, of soms vér daarna, die samen een toertochtje uitzetten om eens even een paar dagen weg van huis te zijn en te genieten van de rit, de natuur en de biertjes? Je komt ze regelmatig tegen in de Vogezen, de Ardennen, de Eiffel en al die gebergtes die niet zo ver te berijden zijn.

Nou dat leek mij ook leuk en ik heb me ook aangesloten bij een motorclubje om een toertocht te gaan rijden in mei. Wat Mack, rij jij dan ook motor? Dat wisten we niet? Wat een verassing! Nou eh nee, geen motor, maar ik ga per Alfa Romeo! De motorrijders dachten eerst dat ik niet serieus was maar dat ben ik wel degelijk. Ik zie het verschil niet; zij houden van motorrijden, ik van autorijden. En dat ding van mij komt nooit eens een keer een fatsoenlijke berg tegen, dus ik rook mijn kans.

Naarmate we verder praatten raakten ze overtuigder van mijn ernst. Ze waren eerst een beetje bang dat ik het niet bij zou kunnen benen *duivelse grijns* maar ik zei dat ik wel naast ze zou komen rijden in de stromende regen. Of dat als ze in de bloedhitte met hun motorpakken stonden te klooien dat ik dan vast op het terras ging zitten. Nee, ik zie dit als een uiterst serieuze en prettige kans, in een dag of vier zo'n 1200 kilometer af te leggen per Alfa 156. Natuurlijk, je blijft een beetje een vreemde eend in de bijt, en misschien sta je zelfs wel een beetje voor lul in de auto met een groep motorrijders mee, maar dat is alleen bij terrasjes, als je er bij blijkt te horen. En bij u natuurlijk, nu ik dit verteld heb en u ziet in gedachten een Alfa achter een groepje motoren aantuffen. Maar let op mijn woorden, dit zul je na mij steeds vaker gaan zien. Ik verdien een plekje op Wikipedia.

Ik ben uiterst hinderlijk gezelschap. Dat beaamt iedereen. Gelukkig voor mij zijn er ook masochistische mensen, die er desondanks voor kiezen om in mijn gezelschap te verkeren. Maar waarom ben ik dan zo hinderlijk? Nou, ik stuur het gesprek altijd richting auto's. Wat heb ik in mijn leven veel over auto's gepraat zeg! En gelezen. Het hoogtepunt van mijn irritantheid moet gelegen hebben tussen de jaren 87-93 toen ik zo ongeveer alles tot mij nam wat over auto's ging. In die tijd voerde de emotie "blij" de boventoon als het over auto's ging. Met de auto's van tegenwoordig heb ik dat een stuk minder, maar ik voel nog steeds de emotie die ik destijds voelde als ik iets lees over auto's uit die jaren.

Zo was er in 1988 een test van de Lamborghini Countach waarbij de aankomst op de fabriek, het weer van die dag, en wat details over de testrijder werden beschreven. De naam van de testrijder was Valentino Balboni en er stond dat hij jong was, donker haar had, een zonnebril en een lichtblauwe overall droeg. Er stond iets over een truukje met de Countach dat alleen een testrijder kon weten; rijden met geopende vleugeldeuren was mogelijk tot 200 km/u. En 's avonds als het werk was gedaan ging Balboni naar huis in zijn eigen auto. Een Opel Kadett. Vooral dat laatste feit maakte indruk en heb ik altijd onthouden.

Nu zijn we 22 jaar verder en heeft Lamborghini een ode aan Valentino gebracht. Het is de Lamborghini Gallardo LP 550-2* Valentino Balboni. Ik moest even een traantje wegpinken toen ik het las.
* de 2 in de naam slaat op het feit dat deze auto eindelijk weer eens 2-wiel (achter) aangedreven is in plaats van 4wd. Terug naar hoe het was en zoals een sportwagen aangedreven hoort te worden.

Voor omgaan met teleurstellingen schijnen cursussen te bestaan, die soms wegens gebrek aan belangstelling niet doorgaan, grapte Herman Finkers destijds. Ik ging vandaag richting RAI omdat ik een kaartje had voor Top Gear Live om mijn grote helden, Clarkson, Hammond en May eens in levende lijve te zien. Voor sommigen is het al een teleurstelling als de gay van het stel, James May er niet bij is, maar wat dacht u van mijn teleurstelling?

Om kwart voor tien reden Menzo (dat is degene met wie ik ging) en ik hier weg om om 12 uur bij de show te zijn. Amsterdam-Vaassen is een uur rijden, dat weet elke Amsterdammer. Dus als alles May zat zouden wij er om kwart voor 11 zijn. Nou, dat was niet zo. Om kwart voor 11 stonden wij in een file van 1 kilometer waar we volgens een bord een kwartier vertraging zouden hebben, maar om kwart voor twaalf waren we er nog niet uit. Om 12 uur precies stonden we voor de RAI, alleen nog met een nog niet geparkeerde auto. We moesten route 12 volgen, maar dat was een eenmalig bord. Uiteindelijk hebben we de auto ergens in Amsterdam neergezet, zonder te betalen, want dat zijn wij hier zo gewend aan de goede kant van de rivier, en meldden ons om half 1 aan de ingang met onze kaarten. Maar, wij mochten er niet meer in. Alle plaatsen waren bezet. En wij waren niet de enige die dit was overkomen, een stuk of dertig min of meer opgewonden mensen stond te klagen bij de informatiebalie. Bloody hell.

Een stuk of veertig sportwagens stond opgesteld en daar zijn we dan maar even langsgelopen, maar het deed me niks. Ik hoorde de stemmen van Clarkson en Hammond uit de zaal komen waar wij niet in mochten. Een irritant verkopertje kwam naar me toe met de vraag of hij me blij kon maken. Ik antwoordde dat hem dat niet meer zou lukken vandaag. Maar opdringerig als ze zijn, die verkopers, probeerde hij het toch met z'n abonnement op Top Gear magazine. Ik vertelde hem dat ik getrouwd ben met Autovisie en dat ik daar al vóór dat hij geboren was, abonnee was. Dat zou dan volgens hem langer dan twintig jaar moeten zijn, en dat klopt ja, 1988 om precies te zijn. Ik vond het een goed argument maar mevrouw Mack vond naderhand dat ik nu toch echt oud begin te worden, als je zo'n opmerking maakt. Menzo kon me net tegenhouden, anders had ik uit frustratie een deuk getrapt in een Audi R8, die daar een beetje popie stond te doen tussen de gevestigde sportwagenorde. Zo'n cursus omgaan met teleurstellingen is niks voor mij. Onverrichter zake, keerden wij huiswaarts.

Het was weer een zwaar weekend dat in het teken stond van twee verjaardagen, die op zaterdag gevierd werden in Emmerich, net over de grens in Duitsland. Duitsland is een land dat ligt ten oosten van ons en is vooral bekend door haar snelheidslimietloze autobahnen. Voor de rest heeft Duitsland weinig nut. De zaterdag begon goed; ik was met Hans naar zwemles geweest en na afloop kon een moeder met haar twee kindjes niet meer met haar Ford Focus van de parkeerplaats afkomen wegens gebrek aan grip in de sneeuw. Maar gelukkig was daar Supermack to the rescue. Met zijn enorme spierkracht duwde hij de auto eigenhandig achteruit het hellinkje op, en dat werd beloond door die moeder die tenminste nog snapt hoe je met dit soort dingen om moet gaan. Iets met handige, sterke man zei ze, en dat werkt beter voor je humeur dan een overdosis prozac.

's Middags brachten wij de kinderen te logeren omdat Duitsland altijd laat wordt. Gezelligheid kent geen tijd bij de Emmenthalers. Maar wat mij nu weer ter ore kwam over onze oosterburen…het schijnt zo te zijn dat unsere freundliche Freunden von dem andere Zeite, Witschen maken over onze gierigheid. Ik stond wel even met mijn oren te klapperen zeg! Belgen doen dat, Amerikanen doen dat en nu de Duitsers ook al. Er zal dus wel een kern van waarheid in zitten, net als in de bewering dat Duitsers geen humor hebben want anders kwamen ze niet dertig jaar na de Belgen en de Amerikanen ook nog met deze grap. Terwijl echte hilariteit ze juist weer niks doet getuige het feit dat ze om WO II grapjes dan weer totaal niet kunnen lachen. Ze nemen zichzelf veel te serieus, die Duitsers. Kijk maar eens naar Michael Schumacher (dat is een Formule 1 coureur uit Duitsland) die beweert dat hij voor de 8e keer wereldkampioen gaat worden. Deze op papier beste coureur aller tijden denkt dat hij op zijn 41e nog wel een potje kan breken bij de jonge garde. Kijk, dat ik op mijn veertigste nog zo een auto van zijn plek duw, wil niet zeggen dat iedereen nog tot topprestaties komt op die leeftijd.

's Nachts reden we terug per Alfa Romeo door de Tiefschnee, in Duitsland strooien ze niet zo snel als hier, en dat was genieten met volle teugen. Natuurlijk deed ik tegen Linda alsof ik die sneeuw liever niet had, maar dat was valse bescheidenheid. Over topprestaties gesproken: ik en m'n Alfa.