Categorie: Autoliefde

Ik ga het eerlijk toegeven, een auto is voor mij een deel van mijn imago. Ik ben wel eens jaloers op mijn eerste baas, een redelijk vermogende registeraccountant die rustig in een oud Peugeotje 205 naar z'n klanten reed. Dat hoge niveau van eigenwaarde heb ik nog niet bereikt. Tot die tijd is een auto belangrijk voor mijn imago.

Een Alfa 156 vind ik schitterend maar ik heb geen Alfa-hoofd. Je moet daar een speciaal hoofd voor hebben. Een BMW-3 serie is veel te patserig en fatsoenlijke Audi is veel te duur. Een Citroën is voor intellectuelen of andere vreemde kostgangers en een Daewoo, nou nee, daarvoor ben ik teveel autoliefhebber. Bij een Ford denk ik aan gietijzer en bij een Honda aan petjes achterstevoren. Een Lancia vind ik te link, bovendien komt daar ook al jaren geen fatsoenlijk model meer vandaan. Voor Mercedes zijn mijn buik en beurs te plat, en Mazda maakt stomme bling-bling achterlichten. Mitsubishi en Nissan, het zijn prima auto's maar ik loop er niet warm voor. Een Opel is van binnen net een lijkkist dus ook die moet weg. Een Renault die recht doet aan z'n reputatie start niet meer als het regent en Peugeot is al jarenlang de weg kwijt als het gaat over modellen. Saab maakte vroeger Saabs maar tegenwoordig Opels. Seat klinkt fout in m'n oren en Skoda heeft z'n twijfelachtige imago nog niet weggepoetst.
Toyota's zijn geen auto's maar produkten en Volkswagens trekken richting vluchtstrook zodra ze een file zien. Bij een Volvo denk ik aan een hoed.

Blijft over: Lamborghini, Ferrari, Porsche, Maserati en Fiat. Dat gaat lastig worden.

Ik ben een auto aan het uitzoeken. Of het daadwerkelijk tot een aankoop gaat komen weet ik nog niet maar het zoeken (en het geld hebben) is een feest op zich. Vorig jaar moest ik wegens familieomstandigheden afscheid nemen van mijn razendsnelle Fiat Punto GT (met wielspin in de tweede versnelling) en heb ik hem ingeruild voor een Fiat Marea Weekend turbodiesel. Van echte liefde tussen de diesel en mij is geen sprake. Wel hebben we respect voor elkaar. Hij is een werkpaard en brengt ons en onze bagage comfortabel van V. naar waar we moeten zijn. In ruil onderhoud ik hem goed en was hem af en toe.

Het idee is dat mevrouw Mack haar Toyota Starlet wegdoet en mijn Marea gaat rijden. Handig voor de boodschappen en de kinderwagen en airco in de zomer is ook wel lekker. Het nadeel is dat hij 50 euro per maand meer kost aan motorrijtuigenbelasting, maar trouwe medewerkers (de auto, niet mevrouw Mack) mogen wat meer kosten.
Ik ga hier vlak in de buurt werken dus ik hoef niet zo nodig meer diesel. En ik hoef geen station meer want die hebben we dus al.

Vrij spel voor mij!

Afgelopen donderdag moest ik voor mijn werk naar Antwerpen, en dat werd extra interessant doordat ik meereed in een 200 pk Alfa Romeo 166.
De reis ging vlot, de Alfa bracht ons snel en veilig heen en terug. Maar wat was ik blij dat ik weer in mijn Fiat Marea mocht. Wat een knalharde auto. Wat een gestoot en wat deed mijn zitvlak zeer. De Marea is vele malen comfortabeler en dit is de eerste maal dat ik comfort boven sportiviteit verkies.
Mijn jeugd is nu definitief voorbij…

Vandaag reed Michael Schumacher zijn 250e en laatste formule 1 race. Een race waarin hij theoretisch nog wereldkampioen kon worden, maar een vroegtijdige lekke band maakte snel een einde aan die illusie. Desondanks werd hij nog vierde na een heldhaftige inhaalrace, en liet zien dat hij nog altijd de beste is. Het afscheid van Schumacher was voor mij een beetje emotioneel. Ik heb hem 16 seizoenen gezien, twee keer in het echt, zeker drie seizoenen vervloekt maar er was en un momento dado geen ontkennen meer aan, Schumacher is de beste aller tijden.
In 1991 was ik 21/22 jaar en al die jaren heb ik hem op zondag zien racen. En als ik het miste, las ik er de volgende dag over in de krant. Ik zag hem vandaag zijn laatste pitstop maken en besefte dat hij nooit meer terug zou keren in een grand prix. Iemand 16 jaar praktisch iedere zondag zien betekent dat die iemand een deel van je leven is geworden. En helemaal niet zo'n onbelangrijk deel, het voelt alsof je na jaren afscheid van je collega's neemt, alsof je hond dood is, ja zelfs alsof je verkering uit is…

Een werkelijk prachtig item in Top Gear vanavond. Sir Jackie Stewart (nu 67 jaar oud, drievoudig wereldkampioen formule 1) kwam om James May's (co-presentator van Top Gear, alias Captain Slow) rijkunsten te verbeteren. In een TVR Tuscan zette Sir Jackie op een willekeurig circuit een tijd neer van 1:58. James kwam niet verder dan 2:26. De oude meester nam plaats naast James en gaf hem aanwijzingen. "Kijk alleen naar wat voor je ligt, let niet op waar je nu bent." en "Geef alleen gas als je zeker weet dat je je voet niet meer van het gaspedaal hoeft te halen."
Een paar simpele instructies brachten James' tijd al snel naar 2:14. Aan het einde van de sessie reed James 2:06. 20 seconden van z'n oorspronkelijke tijd af door een briljante coach. De eerste ronde als co-piloot zei Jackie niets, hij observeerde alleen. Daarna kwamen zijn aanwijzingen. Alleen bezig met de vorderingen van zijn leerling en een ongeloofelijk gevoel voor de auto. Zijn schotse accent is mooier dan dat van Sean Connery. "A car can be like a mean dog. But if you'll approach it slowly, gently talking to it, it won't do something unpredictable."

Afgelopen zondag zag ik op mijn autoradio (dat kan) een waarschuwing voor een flitser op de A50. Het was aan de overkant dus ik hoefde me niet echt zorgen te maken. Bij de genoemde hectometerpaal stond de camera op de vangrail, zodanig verstopt achter het hectometerpaaltje dat een te-hardrijder volstrekt kansloos was.
Geflitst worden is irritant. Maar nog irritanter is het om aan de kant gezet te worden door een agent die jou een verhaal gaat ophangen over verkeersveiligheid wat-ie zelf niet gelooft. Want in 1987 was 120 rijden ook gevaarlijk en in 1988 ineens niet meer. Slaat echt nergens op. Weet u wel hoelang uw remweg is als u 140 rijdt? Ja, dat weet ik ja, dat is volkomen afhankelijk van hoe hard ik op de rem trap.

Ministers met een 1 op 7 rijdende gepantserde dienstauto gebruiken liever het achterbakse milieu-argument tegen hardrijders. Een Fiat Panda die 160 rijdt krijg je niet onder de 1 op 10. Daar hebben we het niet over. Nee, allicht niet. Je moet ook nooit praten over dingen waar je geen verstand van hebt. Het is dat ik me volkomen belachelijk zou maken, anders ging ik het nog opnemen voor de Duitsers.

Voor mezelf hoeft het allemaal niet meer hoor, sneldieselen is net zo belachelijk als snelwandelen, maar ik wil als vader straks ook tegen Hans kunnen zeggen: "Kijk Hans, daar komt een Pors* aan." En dat-ie dan ook begrijpt wat er bijzonder is aan een Pors!

*Zei kleine mack als-ie een Porsche zag.

Ik was vanochtend licht emotioneel toen ik het artikel las over Michael Schumacher die na dit seizoen een punt achter zijn carrière gaat zetten. 16 seizoenen lang heb ik hem op televisie zien racen, in 1996 en 1997 zelfs een keer in het echt. Na het seizoen 1992, waarin hij acht podiumplaatsen behaalde, en voor het eerst een overwinning behaalde (precies een jaar na zijn F1-debuut) was het niet moeilijk te voorspellen dat Schumacher een hele grote zou worden. "A star is born" stond er in 1991 al in Autovisie.
Schumacher werd uiteindelijk groter dan iemand kon vermoeden. Bijna alle records die er in de F1 te behalen zijn, staan op zijn naam. Zeven wereldkampioenschappen op zijn naam, en de achtste lijkt er aan te komen. (Juan Manuel Fangio is tweede met 5, Alain Prost derde met 4.)
In het begin mocht ik hem niet. Ik ontkende zijn talent en hoopte dat hij van de baan af spinde.
Al snel werd het een beetje belachelijk als je z'n talent ontkende, maar ik bleef (tot op de dag van vandaag) volhouden dat Senna groter even goed was. Maar uiteindelijk is Schumacher blijven leven en heeft dus de kans gekregen alle records aan gruzelementen te rijden en Senna niet.
Maar je moet het wel even doen. Er zijn tenslotte meerdere coureurs blijven leven.
Ik werd later ook wat milder richting Schumacher en nog later ging ik hopen dat hij races won. Dit jaar mag hij van mij weer als wereldkampioen afsluiten. Acht keer! Dat wordt met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid nooit meer vertoond. Ik kan later tegen Hans zeggen (als-ie zelf in de F1 rijdt) :" Ik heb de races van Schumacher nog gezien."

Kent u Leo-dag-dames-en-heren-de-Haas, van het programma "blik op de weg" waarin de politie voornamelijk achter snelheidsduivels aanzit? Ik las in een interview in Autovisie dat hij laatst 280 km/u had gereden op de snelweg bij Emmen. Hij rijdt dan naar eigen zeggen eerst een rustig rondje om te kijken of er geen flitsers staan en trapt vervolgens het gas in van zijn Ferrari 550 Maranello, 360 Modena, Porsche 911 of Range Rover sport.

Leo de Haas, je bent een oetlul. Iedereen weet toch dat flitsapparaten helemaal niet meer werken bij snelheden van meer dan 260 km/u?

Vanochtend in de auto dacht ik wat na over het vorige logje over reclame en wilde toen het nieuws was afgelopen, de cd-speler aanzetten. In gedachten drukte ik het verkeerde knopje in zodat de radio een volgende zender zocht. Ik kwam terecht op radio 4 waar klassieke muziek werd gespeeld. Mijn gedachten dwaalden af naar een reclamespotje van eind jaren 80, waarin een jonge dirigent na afloop van een klassiek concert in zijn Volkswagen Corrado stapte en de muziek aanzette. De begintonen van "Driver's seat" van "Sniff 'n the tears" klonken en het spotje zorgde er destijds voor dat het nummer "Driver's seat" opnieuw werd uitgebracht en een nr.1 hit werd.
Ik drukte nog een keer op de zoekfunctie van de radio en hij stopte bij radio drie. "Driver's seat" van Sniff 'n the tears werd daar net gedraaid. Dit alles ging in een tijdsbestek van ongeveer 5 seconden.

Wil iemand mij even voorrekenen hoe groot de kans is dat zo'n voorval zich voordoet?

Vandaag was ik te vinden op het TT-circuit van Assen omdat daar het evenement "Viva Italia" aan de gang was. Een show met louter Italiaanse automobielen, bekend om hun schoonheid en sportiviteit. En daar kun je mij dus altijd wel een aantal uurtjes bezig houden, een racecircuit is altijd prachtig.
Het evenement begon al goed doordat bij de ingang het kaf van het koren (Niet-Italiaans van Italiaans) gescheiden werd. Dus alle italiaanse auto's bij elkaar op de parkeerplaats, Volkswagens en BMW's opzouten naar een andere. Ik mocht dus met een Fiat Stilo gebroederlijk optrekken met de Ferrari's, Lamborghini's, Maserati's, Alfa's en Lancia's. Vrinden onder elkaar.
De sprintwedstrijd werd gewonnen door een Fiat Coupe 20v turbo, die o.a. een Maserati 222 en een DeTomaso Panthera te snel af was. Diverse autoclubs verschenen op de baan. De Lamborghini-club had een Murcièlago, een Gallardo, diverse Diablo's en Countach's meegebracht, maar twee clubleden hadden hun Lambo niet klaar en brachten in plaats daarvan een Ferrari F40 en een Porsche Carrera GT mee. Jammer voor de club maar deze twee laatste auto's waren sneller dan de Lambo's. De Ferrari-club had ook een paar vreemde eenden in de bijt, een Porsche 911 Gemballa GT Biturbo en een Porsche Cayenne turbo, die ook voorin meededen, maar duidelijk de snelste was een Ferrari 512 BB LM, die met overweldigend verschil de rest inpakte.
Ik ga eens rustig nadenken over welke auto de mooiste was die ik vandaag zag. (Ondanks de aanwezigheid van een Fiat Punto GT -mijn vorige auto-, zal ik die niet kiezen.)