Auteur: Mack

Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry.

Nadenken

Ik weet niet of u het mee heeft gekregen, maar de Aal, de zingende tandarts is overleden op 75-jarige leeftijd. Twee keer heb ik over hem geschreven, dus vandaar dat ik zijn overlijden ook even meld. Het voordeel van overlijden vind ik dat je de eindstreep hebt gehaald. Je hoeft niet verder meer aan te modderen in deze uit de hand gelopen levensvorm. Rust zacht, Aal.

Het zou natuurlijk prachtig zijn als er na dit leven nog iets is, tenzij het reïncarnatie is. Dat je nog een keer moet acteren in deze slechte musical. Niet dat ik klaag hoor, ik ben best tevreden en dankbaar voor hoe het me vergaan is, maar ik schaam me wel steeds meer voor hoe we dit leven leiden. En met ‘we’ bedoel ik uiteraard de anderen. Want je moet nooit aan jezelf twijfelen. Natuurlijk, richting anderen kun je best openlijk aan jezelf twijfelen, dat wekt ook sympathie op, als je in je hart maar weet dat je gelijk hebt. Zo doe ik het al decennia en het werkt uitstekend.

Mensen moeten natuurlijk niet doorkrijgen dat je zo denkt, vandaar dat ik het verder ook niet uitdraag. Maar in principe kunt u gewoon doen zoals ik doe, want er is over mijn handelen nagedacht. Soms niet heel diep, maar er is wel over nagedacht. Soms ben ik ook gewoon te lui om diep na te denken, en maak ik me er wel eens makkelijk vanaf, maar dan denk ik: ja, maar waarom moet ik er altijd over nadenken terwijl die ander dat nooit doet? Vind ik een redelijke gedachte van mezelf.

En soms heb ik gewoon mijn hersencapaciteit voor de dag verbruikt aan iets anders, mijn werk bijvoorbeeld. Dan is het op om zes uur en zet ik SBS6 aan. Dat kan ik dan nog net volgen.

Over kwantummechanica gesproken, als het antideeltje het deeltje opheft, dan is het helemaal niet van belang wat ik denk. Er is dan, in een parallel universum iemand die tegengesteld aan mij zit te denken. Niet erg slim van hem, want als ik dus van binnen weet dat ik gelijk heb, weet hij dus van buiten dat hij ongelijk heeft. Lijkt me heel vervelend voor hem, maar dat is eenmaal een natuurwet. Daar kun je niet tegen vechten.

Hee nieuwe, kun je tennissen?

Mijn zoon is weg bij defensie sinds een maand of vijf. Het was toch niet helemaal wat hij wilde, en eerlijk gezegd waren wij er ook niet rouwig om. Aan de ene kant jammer, maar zonder gevaar was het ook niet. De afgelopen vijf maanden was hij wat aan het lanterfanten, eerst een baantje als bediener van een lasrobot, toen een baantje bij een camping, dan weer even niks, ik zag het met lede ogen aan. Maar dan zag ik hem weer op zijn fiets vertrekken voor een sollicitatie en kwam hij weer vrolijk terug, aangenomen voor een baantje, en dat stemde mij toch positief, hoe makkelijk hij op dingen afstapt.

Toen wij in Frankrijk zaten moest hij een dag een test doen voor een eventuele nieuwe baan. Hij had een paar gesprekken, een fysieke en een psychologische test, en hij legde het met goed gevolg af. En deze week is hij begonnen. Hij moet kwart voor vijf op om om half acht op zijn werk te zijn. We hopen dat hij snel z’n rijbewijs haalt, zodat hij op een wat christelijker tijdstip kan opstaan.

Hij doet het allemaal maar. Z’n nieuwe baan is wat mij betreft nog veel gevaarlijker. Hij werkt in een penitentiaire inrichting, de gevangenis dus. Hij komt met verhalen thuis die mijn wenkbrauwen doen fronsen. Hij spreekt met langgestraften, levenslang soms en tennist met leden van motorbendes. Hij hoort ook wat ze op hun kerfstok hebben en ze zitten er meestal niet voor zweetvoeten. De bewakers zijn ongewapend, hebben alleen een alarmknop. En als ze daarop drukken stormt er een peloton met schilden en knuppels naar binnen en slaan alles neer wat zich niet direct overgeeft. Om sommige gevangen te overmeesteren heb je zes man nodig, zo breed zijn ze.

De vriendelijkste die hij vandaag sprak was een levenslang gestrafte die een eigen wikipediapagina heeft waarop zijn criminele verleden staat vermeld. Uiteraard klopte dat niet volgens de man. Ik moet er toch niet aan denken, de rest van je leven opgesloten in een gevangenis. Maar dan moet je het ook wel knap bont maken, wil je dat lukken.

Hij heeft pas twee dagen gewerkt en nu al meer verhalen dan ik ik 35 jaar.

BBB, eat this!

Ik las vandaag iets over de Euraziatische lynx, in het Latijn de Lynx lynx, zodat we nu weten dat Lynx met een hoofdletter “Euraziatische” betekent. Het is een prachtig roofdier dat in de ons omringende landen voorkomt, maar niet hier. “Nederland is te klein voor de Lynx,” klonk het vroeger, toen de soort nog algeheel voorkwam in de lage landen en het beest werd afgeknald door de boeren. Ook al. Als boeren ergens last van hebben, moet het dood. Of het nu wolven, vossen, mollen of roofvogels zijn, kapot zal het.

En net nu de boer in zijn bestaan bedreigd wordt komt daar Caroline om ze te beschermen en doet een debiele uitspraak over stikstof. Of Els Rechts, in een gereformeerde sekte grootgebracht en verder geen zin in verandering, predikt hoe de refo’s de afgelopen 70 jaar leefden, en dat het zo moet blijven.

Ik vraag me af waarom we boeren nog nodig hebben. De melk staat toch in de supermarkt? Nou dan! Het halve land lijdt onder hun bezettingsdrang en alles staat vol mais. Ik eet nooit mais! En ondertussen moet alles kapot van ze. Behalve de schapen dan. Die worden liefdevol verzorgd tot aan hun dood, en dan begraaft de boer ze. Ik ben er een beetje klaar mee. Sowieso met mensen die niet kunnen samenleven met de natuur.

Laatst stond in Epe bij het gemeentehuis een menigte te protesteren tegen de wolf. Dan komen er teksten voorbij als: waar zijn onze kinderen nog veilig? Of, het is wachten tot er een dodelijk slachtoffer valt! De burgemeester hoorde het zooitje bezorgden ernstig aan en heeft nu maatregelen genomen. Hier moest ik al gniffelen. De burgemeester als machtigste man van Europa. Er komt nu slachtofferhulp voor mensen die geconfronteerd zijn met een brutale wolf en er komen borden met “pas op voor de boze wolf!” Dat was niet helemaal wat de bozige menigte voor ogen had. Die wil een kogelregen door het bos zodat elke wolf wordt uitgeroeid en ze er weer lekker rustig kunnen lopen net als de afgelopen zeventig jaar. Met geen enkel belang bij het feit dat de natuur zich aan het herstellen is, getuige de komst van de wolf.

Ik liep met de hond langs de schaapsherderin, die met drie border collies en twee kuddebewakingshonden schapen aan het hoeden was. Het verbaasde mij want mij was verzekerd dat dit niet meer gebeurde sinds de komst van de wolf. Één voordeel heeft het allemaal wel: het is heerlijk rustig op de hei. Ik liep er met Lori en keek om me heen. Geen mens te zien. Mooi zo. En die Lynx, die komt ook nog wel.

De nieuwe waarheid

Om te zeggen dat de wereld in brand staat is overdreven maar het smeult wel. Ik vraag mij af wat er mis is gegaan sinds de tijd dat ik op school zat. Toen was de wereld overzichtelijk, achter het ijzeren gordijn zat de vijand, aan de andere kant van de oceaan zaten onze bondgenoten. Europa, Nederland voorop, was een rechtsstaat die vanzelfsprekend was en een beschaving had die verfijnd leek. Ik was jong en had respect voor ouderen, want ouderen waren wijzer dan ik. En daar ging het gedeeltelijk fout, want waarschijnlijk was dat niet zo. Tenminste, dat ontiegelijk domme gezwets bereikte mij toen niet, of het drong niet tot me door wat impliceert dat ik zelf misschien ook wel dom zwetste.

Maar nu lijkt men het prima te vinden als de rechtsstaat wordt afgebroken. Want daar gaat het over, er is maar een ding belangrijk in de rechtsstaat en dat is of je vertrouwen hebt in onafhankelijke rechters. Dat je je neerlegt bij hun uitspraken en niet dat je, als iets onwelgevallig is, de rechters in twijfel gaat trekken. Dat werkt niet namelijk, tenzij je de rechtsstaat wilt afbreken. Maar tegenwoordig is het eigen gelijk belangrijker dan dat.

Hetzelfde geldt voor wetenschappelijk onderzoek of het NOS journaal. Het zou best zo kunnen zijn dat er soms iets aan de uitslag of berichtgeving schort, maar het is handig om te vertrouwen in hun onafhankelijkheid zodat je ook gaat snappen dat je eigen mening soms bijstelling nodig heeft. Maar het is niet zo dat het allemaal complotten van de overheid zijn om de waarheid te verhullen. Zou dat wel zo zijn, dan zou iemand het bewijs daarvoor aanleveren (binnen veertig jaar). Ik hoor sommigen denken, maar diegene krijgt dan een ongeluk voordat hij dat bewijs kan aanleveren. Ja, in Rusland wel. Hier niet.

Morgen word ik 56. Als ik niet uit een raam val tenminste. Ik heb drie boeken gekregen over de DDR. Die was er nog toen ik op school zat. Marita Koch heeft nog altijd het wereldrecord op de 400 meter. Dat staat al veertig jaar. Het werd van de week bijna gebroken door een atlete die geen doping gebruikte. Of maak ik me nu schuldig aan het in twijfel trekken van een erkend record? Ja, het werkt wel in elk geval, dat in twijfel trekken van de waarheid. Maar binnenkort zal het record er wel een keer aangaan. Veertig jaar duurt het ongeveer voordat het niet meer relevant is wie er gelijk had, omdat er dan een nieuwe waarheid is.

Nu zijn we veertig jaar verder sinds voor mij alles overzichtelijk was en nu is er die nieuwe waarheid; niets is nog waar. Dus kunnen we terug naar wanneer het mis ging en een ander pad inslaan? Weet iemand de weg terug?

Echte emoties

Wat ik dan altijd wel weer knap vind is hoe dapper bepaalde mensen zijn. Ik heb dat zelf niet, als mijn beste vriend wordt doodgeschoten zou ik dagen van slag zijn. De Amerikaanse president is echter alweer opgekrabbeld en op de vraag hoe het met hem ging na de moord, leek zijn focus alweer op een verbouwing te liggen. De vrouw van arme Charlie, ook al zo dapper. Amper een dag na de moord op haar man was ze alweer in staat een toespraak op tv te houden. Ongelofelijk hoe die mensen hun emoties in bedwang weten te houden. Ik zou weken niet in het openbaar verschijnen.

En dan Charlie zelf. Als ik toch middenin iets zat wat acht keer erger was dan de holocaust, nou, ik weet het niet hoor, maar ik zou in het bos gaan liggen huilen en liggen wachten op mijn dood. Ik zou geen hap meer door mijn keel kunnen krijgen en misschien ter plekke mijn verstand verliezen. Ik zou niet meer willen leven. Gelukkig was Charlie sterker en kon hij wel gewoon nog lachen.

Wellicht zijn het Amerikanen die anders met dit soort dingen omgaan. Wat dat betreft ligt of lag een man als Gerard Cox mij meer. Eergisteren zocht ik nog zijn liedje over die mooie zomer op en luisterde het via YouTube. Dat liedje roept emoties op die ik beter kan begrijpen. Al gaat het ook over dingen die waarschijnlijk nooit meer terugkomen. Over een zomer die wekenlang duurde, die zowat in mei begon, waar je maandenlang naar uitkeek, waarbij je met een vlot op de rivier voer en waar je de geur van haring en die van zonnebrand tegelijk op snoof.

Nu is het alweer september, en het enige wat nog aan de zomer herinnert is dat het nog groen is buiten, maar dat gaat niet lang meer duren. Gerard maakte dit lied mooier dan het origineel. Nee, met Gerard Cox gaat een echte man heen. Een aardige, niet zeikerige man, die niet zo ingewikkeld deed. Een echte Rotterdammer moet ik misschien wel zeggen, en daar zijn er steeds minder van.

Zaterdag

De schade van de overstroming is hersteld. Door mij persoonlijk en de kosten zijn vier dagen stroom van een elektrisch kacheltje. Ik heb het laminaat teruggelegd en het valt me nog niet tegen. Het klikte niet meer echt goed en hier en daar zie je een naad maar het is de bijzolder maar. Ik had wel ruim een uur vertraging doordat ik het niet snapte. Ineens paste het niet meer en ik dreigde gek te worden. Een stuk was ineens te lang maar dat kon natuurlijk helemaal niet. Maar toch was het zo. Dan moest ik verderop tekort komen, maar ik kon niet verder.

Na ruim een uur zoeken naar een ontbrekend plankje en nadenken hoe dit nu kon zag ik het ineens. Ik had ergens op een stuk dat maar één plank nodig had, een beginstuk gebruikt in plaats van een eindstuk. Ik haalde er weer een paar banen uit en verwisselde het stuk. Nu paste het weer zoals het bedoeld was. Ik lijmde de plintjes er weer op met montagekit en voor een zolder was het weer netjes. Ik ruimde alles op en de teringzooi die het afgelopen anderhalve week was, veranderde in een nette ruimte waar je weer kon lopen en waar de was weer gedaan kon worden.

Daarna maaide ik het gras en harkte en veegde zodat ook de tuin weer netjes was. Ik had nog een uur voor mezelf voordat ik mijn dochter op ging halen van haar werk. Het regende, dus fietsendrager erop en heen en weer. Ik was tevreden over wat ik allemaal gedaan had op deze zaterdag. Overdag ben ik een brave huisvader, maar ‘s avonds als de lichten gedoofd zijn…

Lasterpraat

Na vanavond weet ik het zeker, dit land zit vol met debielen. Een schaapherder wiens hond waarschijnlijk is gedood door een wolf schrijft dat zijn hond vermoord is door een wolf. Laat ik vooropstellen dat ik meer van honden hou dan van wolven. En dat ik het erg vind voor hond Daisy en voor zijn baas. Ik zou het ook erg vinden als mijn hond gedood werd door een wolf. Maar die kans acht ik uiterst klein. Daisy kon er niks aan doen, de wolf kon er niks aan doen. Alleen de herder kende het risico want zijn hond was recent al eerder aangevallen.

Er wordt bewust een term als vermoord gebruikt om de wolf in een kwaad daglicht te stellen. Een wolf moordt niet, een wolf doet wat een wolf doet. Ik moet het voor hem opnemen omdat het teveel aan boeren dat we hier hebben hem wil afschieten. Daarbij gebruiken ze valse sentimenten en plaatsen foto’s van opengereten schapen, waarbij ze hun kinderen opdracht gaven om er huilend bij te gaan staan en vertellen ze allerlei onzin over dat de wolf meer schapen doodt dan hij kan eten omdat hij eenmaal moordlustig is. En ondertussen is half Nederland in paniek en zit af te wachten tot het eerste menselijke slachtoffer valt.

En wat dan nog? Die redenering volgend moeten we alle gevaarlijke roofdieren ter wereld maar uitroeien. Want ook in andere landen vallen mensen soms ten prooi aan een roofdier, maar hoogstzelden aan een wolf. Nee, de mens denkt dat zijn leven maakbaar is. Totaal van de zotte. Ik vind het prachtig dat er wilde wolven zijn in ons land, en ja, ik vind het ook zielig voor hun prooi, maar eisen dat de wolf vegetarisch wordt terwijl ik shoarma eet is precies van het soort schijnheiligheid waar ik het over heb.

Ik laat mijn hond nog steeds los op de hei, maar ik ben wel oplettend. Ik vind het een aanvaardbaar risico, Lori is snel en sterk, luistert goed, ik laat haar niet 30 meter achter me en ik let op. Maar dat deed ik altijd al. Arme Daisy rende alleen over de hei en werd aangevallen door een wolf. Erg genoeg voor zowel eigenaar als hond. Maar niet de fout van de wolf. Je kunt het oneens zijn met het beleid, maar de wolf eigenschappen van een misdadiger toedichten staat gelijk aan in sprookjes geloven.

Twilight zone

Tussen de middag loop ik met de hond in het bos. Een klein stukje bos, een landweg en wat weilanden. Ver is het niet, tweeënhalf, hooguit drie kilometer. Het is een mooi stukje waar ik bijna alle soorten wild al heb gezien.

Op de landweg liep een oude mevrouw met een rollator. Ik had haar wel eens eerder gesproken maar dat leek ze niet meer te weten. Ze woont aan de landweg en ze is tachtig, want dat vertelde ze. Ze was vriendelijk en ik vertraagde mijn pas omdat ze een praatje wilde. Ze moest lopen van de therapeut want ze was gevallen. Even daarvoor had ze een hersenbloeding gehad en haar man was al 12 jaar dood. Die dingen wist ik, want dat had ze al eens verteld. Ik praatte over gezondheid en het weer.

Toen de lucht donker werd, keerde ze om, op tweehonderd meter van haar huis. Ik moest mijn ronde afmaken. Ze zei: het allerbeste meneer, en veel gezondheid. Ik wenste haar hetzelfde. Ik vond het mooi, hoe ze dat zei. Prachtig taalgebruik van een oudere.

Even later barstte de bui. Ik regende kletsnat. Ik had geen paraplu of iets bij me. De regen deerde me niet.

Ik herinner me dat ik gisteren tot hier schreef. Ik had nog een zin getypt maar die typte ik terwijl ik in slaap aan het vallen was. Er stond ook iets heel raars. Iets wat totaal niet van mijn hand leek. Maar wel een complete zin, die ik overigens niet herkende. Het woord “brother” stond erin. Ik wiste het en vertrok naar dromenland. En nu is het alweer morgen. Zo vliegt de tijd.

Lekkage

Ik zag gisteren druppels vallen uit de dakgoot. En dat klopte niet. Ik keek of de dakgoot vol lag, maar dat was niet zo. Tenminste niet overvol. De dakgoot is al oud, en ik zat te bedenken wie een dakgoot kon vervangen.

Vanochtend roept de schoonmaakster dat er een overstroming is. Ik kom naar boven en inderdaad, de plastic bak waar de wasmachine in staat, stond vol water. Met wat moeite heb ik het eruit gekregen maar toen merkte ik dat de vloer nat was. En niet alleen de vloer, ook de spullen die daar lagen. En twee kasten een verdieping lager. Opgelucht concludeerde ik dat de dakgoot waarschijnlijk toch nog goed was.

Het laminaat wat daar nu negen maanden ligt, ligt te klotsen. Als ik er duw komt er water uit. Het trekt ook al krom. De buitenmuur is nat, maar die had allang droog moeten zijn met de zon van vandaag. Dat betekent dat spouw ook nat is en de isolatie. Ik ga niet eens de verzekering inschakelen. Na de lekkage vorig jaar in de keuken weet ik dat ze niet aan mij uitkeren. Als het uit de leiding komt wel, maar als het uit de afwasmachine komt dan niet. Dat gaan ze dus nu weer zeggen en ik heb geen zin in die onzin.

Ik had eergisteren het filter van de wasmachine opengehaald dus dat zal wel de oorzaak zijn. Tuurlijk, wat anders? Nu doet hij het gewoon weer. Ik probeer ook weer eens iets goed te doen, de gevolgen zijn vele malen erger.

Vanavond tijdens een stortbui vind ik weer druppels op het laminaat. Komt gewoon via een schoorsteenpijp naar binnen. Ik ben nu wel even klaar met lekkages. Ik heb nu hitte nodig om te drogen. Maar ja, zo’n lekkage komt natuurlijk net vlak voor de moesson die nu aanbreekt. Zondag heb ik pas weer tijd om het laminaat eruit te trekken. Vlektyfus!

Vrijheid

Wat mij meer en meer tegenstaat zijn enorm veel van mijn medemensen. Zodra er op social media iets wordt gedeeld over een misdaad, ontwaken ze uit hun hersendode toestand om amechtig op het toetsenbord te rammen en een opmerking te maken die hint in de richting van buitenlanders. En nee, ik ben niet heilig, als je hier microfoons ophangt ga ik ook de gevangenis in wegens discriminatie om geloof, afkomst, geslacht en seksuele voorkeur. Maar godsamme zeg, dat stomme volk dat iedereen over een kam scheert. Timmermans dit en asielzoekers dat. En Geert is de verlosser. Nou, ik zou niets eens willen samenleven met uitsluitend dat soort neo-nazi’s. Dus mocht het ooit zover komen, ik flikker ze er allemaal uit.

Tegelijkertijd weet ik ook dat het er weliswaar veel zijn, maar ze zijn een minderheid. En minderheden zijn er om gediscrimineerd te worden, vind ik. En ik mag dan niet van over één kam scheren houden, maar dat is vooral als anderen dat doen. Ik ben zelf wat genuanceerder, dus als ik het doe is er beter over nagedacht. En ik ben ook wel voor de vrijheid van meningsuiting, maar niet voor de vrijheid van de mening zelf. In principe moet er een algeheel geldende mening zijn, de mijne, en die mag dan overal vrij worden geuit zonder dat je bang hoeft te zijn voor vervolging door de overheid. Of roverheid zoals de eerder genoemde hardwerkende minderheid graag zegt. Want belasting betalen is een zwaar onrecht.

Nou ja, de kiezer heeft altijd gelijk, zeggen ze hier. Een vreemde gedachtengang. In Rusland zeggen ze dan ook heel wat anders. De gekozene heeft daar altijd gelijk. Die waarschuwt zijn opponenten altijd dat ze niet te ver uit het raam moeten leunen. En verdomd, regelmatig valt er een naar beneden. Maar dat krijg je ook als je te eigenwijs bent om te luisteren naar degene die gelijk heeft. Dank u wel.