Ik heb wel eens verteld over onze directe buren, dat die vooral in de zomer nog wel eens herrie maken op een irritante manier, maar dat dat sinds anderhalf jaar, na een ingreep van Linda, een stukje beter gaat. Nu gaat het over de buren aan de andere kant. Vreselijke mensen. Nu kunt u denken, als allebei de buren problemen geven, ligt het dan niet aan jullie? Oordeelt u zelf.
Toen wij hier net kwamen wonen, zes jaar geleden, was haar man net overleden. Het eerste wat we deden was een condoleancekaart in de bus. Ze leek een aardige vrouw. Ze had een hond die het totaal niet kon vinden met onze vorige hond, Randi. Om twaalf uur, als ik lag te slapen kwam ze op klikkende hakken de hond uit laten, waardoor onze hond, die dat geluid associeerde met haar hond, totaal over de zeik ging. Dat hield aan tot het geluid wegstierf en Randi stil werd en herhaalde zich als ze even later terugkwam en de pleuris opnieuw uitbrak. Elke avond opnieuw. Ik vond dat ze andere schoenen aan moest doen, maar Linda vond dat ik dat niet mocht vinden. Vrijheid van meningsuiting, ho maar!
Wij houden van natuur, van beestjes, dus bij ons komen egels in de tuin. De buurvrouw heeft een bladerenfobie. Dus als er een paar blaadjes vallen komt ze met de bladblazer naar buiten. Meerdere keren per week, meestal als ik zit te werken, blaast ze blad. De egels bij ons schrikken daarvan, tenminste, dat vrezen wij. Ik heb meegemaakt dat ze drie weken op vakantie was en binnen een kwartier na thuiskomst al bladeren stond te blowen.
Een jaar na het overlijden van haar man woonde ze ineens samen met een andere man. Een ongelofelijke kakker met een rode broek, een sjaaltje en net te veel haar met een middenscheiding. Loopt gelijk rond in de buurt als het mannetje en hij heerst met domme humor op de buurtapp. Hij noemt de buurvrouw in het bijzijn van anderen “het management.” Zij staat daar schaapachtig bij te lachen. Als er niemand bij is, noemt hij haar “lief.” Als ik ergens een hekel aan heb is het wel aan mannen die hun vrouw “lief” noemen. En vooral mannen van zeventig met een rode broek en een sjaaltje. Ik vind Linda lief, maar ik noem haar gewoon “hé”. En ik weet dat hij haar zo noemt omdat onze veranda aan hun oprit grenst.
Toen Lori nog pup was lieten we haar plassen in de struiken en kwam de buurvrouw na een paar dagen vertellen dat anderen daar last van hadden omdat er kinderen speelden. Ze zei niet, “hee, flikker op met die hond,” nee, er speelden kinderen van anderen, en zij wilde ons daarvoor waarschuwen.
Regelmatig rijden er BMW’s door het hofje die bij haar op de oprit parkeren omdat ze daar op visite gaan, en als ze weer weggaan roept de buurvrouw met bekakte en te harde stem: “Nou, dag hoor, daag!” Laatst hoorde ik haar klagen dat ze het te druk vond en geen zin had in visite op zondag, waarop haar rode broek heel beslist zei: “Nee, de zondag is van ons!”
Dat doorstaan we dan allemaal en maken er naar buiten toe geen drama van, tot er gisteren ineens acht trekkers en zestien vrachtwagentjes de straat inrijden – hier overdrijf ik voor het eerst in dit verhaal een klein beetje -en een monteur die net bij ons was, er niet meer uit kon. Dus ik vraag of ze even iets aan de kant kunnen, wat de mannen ook gewoon doen, en ik zie de buurvrouw met haar schaapachtige bakkes op haar oprit staan. De mannen komen een boom, die op gemeentegrond staat, naast haar huis, maar vlak achter onze tuin, kappen. Voordat ik het weet is de boom al doorgezaagd en wordt de bovenkant over ons garagedak getild. Die boom die altijd zorgde voor schaduw en waar eekhoorns veelvuldig gebruik van maakten. Want mevrouw had zoveel blaadjes op haar oprit.
Nu schijnt de zon vol in onze tuin, rechtstreeks in onze achterkamer, direct in mijn aquarium. Ik appte Linda om te zeggen dat ze een hoer was. De buurvrouw dan. En die achterlijke sjaaltjesdrager van haar ook! En godver, gewoon een prachtige boom weg omdat het miss Piggy niet aanstaat. Nee, dit is lekker. Ik legde op de app aan Linda uit dat dit vreselijke mensen waren die niks bijdragen aan de wereld, sterker nog, ze maken haar kapot, en moesten dus dood. Dat eindigt dan met een huilen van het lachen smiley en kan ik weer verder met m’n werk. Nee, leuk buurtje hier. Je kunt nog beter op Kanaleneiland wonen,
Mack 