Duisenberg sterft in zwembad zuid-franse villa.

Wim (Juuwro) Duisenberg. Ik zie hem nog zijn spullen bij elkaar pakken toen z'n laatste werkdag erop zat. Hij heeft zijn pensioen zo lang mogelijk weten uit te stellen, waarom zullen wij nooit weten al heb ik een vermoeden, maar erg lang heeft hij er niet van kunnen genieten.
Voor boekhouders is dit een zwarte dag, al is er wel één lichtpuntje; Hij stierf een ware 'sex, drugs and rock 'n roll'-dood en dit plaatst hem toch nog in het rijtje: Elvis Presley, Brian Jones, James Dean, André Hazes, Jim Morrisson, Paul McCartney en Kurt Cobain.

Afscheid van een tijdperk.

2002-2005
136 PK, 1372 CC, 208 NM, turbocompressor, wielspin in de tweede versnelling, 0-100 7,8 sec. top 210 km/u.
Op mijn werk noemden ze hem "Il Punto" en werd hij in één adem genoemd met Ferrari, Maserati en Lamborghini. Collega's bleven even staan als ze er langs liepen, niet zelden stonden ze als een klein jongetje naar binnen te kijken om een glimp op te vangen van z'n instrumentarium.
Zijn parkeerplek werd altijd vrijgehouden. Soms zag je iemand de auto zachtjes strelen.
Gisteren was de sfeer op mijn werk diep bedrukt, men realiseerde zich dat het de laatste dag was dat "Il Punto" bij hen zou zijn. De meesten droegen een donkere zonnebril, sommige vrouwen huilden zacht. Eén had er zelfs een rouwband om.
Niemand wenste mij een prettig weekend maar in plaats daarvan een goedbedoeld "Sterkte".
Mijn collega's vonden dat ik mij goed hield maar dat was slechts de buitenkant. Ik huilde van binnen. Drie-en-een-half jaar zijn we samen geweest.

Mack is depressief

Vrouwtje: Hoi poepie, lekker gewerkt??
Mack: Ja hoor…. (zo down als het maar kan)
Vrouwtje: Heb je honger? Ik heb lekker gekookt!
Mack: Swah…. Ik lust denk ik wel wat..
Vrouwtje: Schat, is er iets??
Mack: Nee hoor… (weer erg down)
Vrouwtje: Vanavond Top Gear op tv he, eindelijk weer op vrijdag!
Mack: Oja…..

Mijn man gaat morgen zijn turbo inruilen voor een station…… Zielig he!!

Niet lachen naar de dokter!!!!

Hier maar weer eens een logje van moi, ook om even een update te geven over Hans.

Wij dachten namelijk dat we vandaag zouden horen dat alles oke is met Hans, en dat er op de longfoto verbetering te zien is. Wij dachten dit door de kinderarts een maand geleden, die dit min of meer verwachtte en ons dit dan ook zo vertelde. Nou, als een kinderarts dat verwacht, dan willen papa en mama dat zeker wel geloven….
Natuurlijk hadden we het kunnen weten want dat &^%&^%&*%ziekenhuis komt altijd met &^%&^%&^%&nieuws als je het niet verwacht.
En ja hoor…. Het was weer zover. Er is geen verbetering te zien op de longfoto, waardoor we nu weer aan een aangeboren longafwijking moeten gaan denken, gaaaaap. Ik ben er niet eens meer echt van onder de indruk.
De foto is WEER naar Utrecht, ze bellen WEER als ze daar de uitslag van hebben, en dan zullen ze ook vast WEER met het meconiumverhaal komen. Of misschien doen ze eens gek en verzinnen ze iets nieuws!!! Je weet het niet….
En Hans??? Hans lag breeduit te lachen bij de kinderarts, terwijl we daar dik een uur binnen waren. En hij wil nu al niet luisteren want ik had nog zo met hem afgesproken: Niet naar de arts lachen, alleen naar mij!!!!

Wonderen bestaan.

Heeft u wel eens gekeken naar het KRO programma 'Wonderen bestaan.'? Daar komen allerlei mensen aan het woord die vertellen over een 'wonder' wat ze hebben meegemaakt.
Nu zijn er volgens mij drie mogelijkheden.

1.Het wonder berust op toeval.
2.Het wonder is niet echt gebeurd.
3.Het wonder kan wetenschappelijk verklaard worden.

Dat het wonder wel echt is gebeurd kan natuurlijk niet. Want noem mij nou eens een wonder uit de geschiedenis waar geen van bovenstaande drie beweringen voor opgaat?
Ik verdoe mijn tijd niet meer met dit soort grappen.
Vanavond lees ik lekker verder in mijn boek waarvan de schrijver al meerdere malen is ontvoerd door bewoners van de planeet Cozjky-B6, en waarin hij ons verklaart waar alle in de Bermudadriehoek verdwenen schepen en vliegtuigen zijn gebleven.

De zin van de discussie.

Een paar maanden geleden heeft energiebedrijf Essent mevrouw Mack telefonisch benaderd om over te stappen van de Nuon op Essent omdat dat goedkoper zou zijn.
Zo gezegd, zo gedaan.

Nu ging dat al niet helemaal zonder slag of stoot, dubbele voorschotten, geen avondstroom meer en de tenaamstelling was ineens gewijzigd in mevrouw Mack's meisjesnaam.
Dat laatste wilde ik laten veranderen en ik heb eens gebeld.

'Ja, goedemiddag met Mack, ik wil de tenaamstelling laten wijzigen.'

Essent: 'Dat gaat niet telefonisch.'

'Oh? Hoezo niet? Dat kan ik toch doorgeven?'

Essent: 'Nee, dan moet uw vrouw het huidige contract beëindigen, en u moet een nieuw contract invullen en ondertekenen.'

'Is dat niet een beetje omslachtig?'

Essent: 'Misschien wel, maar wij mogen dat niet anders doen, wij houden ons strak aan de procedure voor dit soort dingen, dan kan er ook niets mis gaan.'

'Maar toen u mijn vrouw destijds benaderde, hoefde u u niet aan de procedure te houden en kon, omdat u een nieuwe klant kreeg, wel alles telefonisch worden afgehandeld?'

Essent: 'Eh, toen hebben wij het contract van de Nuon met uw handtekening overgenomen.'

'Maar u heeft wel een andere naam boven die handtekening gezet.'

Essent: 'Ja, dat is vreemd. Dat had zo absoluut niet gemogen want wij moeten ons aan strakke procedures houden.'

En ik was dus weer uitgeluld ondanks dat ik de Knock-Out had toegediend. En zo vat ik de huidige samenleving even snel samen, degene met de slechtste argumenten, wint.

Wij formuleren soms wat moeilijk.

Zo, vandaag heb ik bij mijn goede vrienden van de belastingdienst een tegemoetkoming in de kosten van de kinderopvang aangevraagd.
Ik heb twee keer de belastingtelefoon moeten raadplegen.

De eerste keer (ik zal u er inhoudelijk niet mee lastig vallen) las de mevrouw de toelichting met mij mee, en concludeerde inderdaad dat er een onduidelijkheid stond bij de vraag over het toetsingsinkomen. Wij formuleren soms wat moelijk, was haar verweer.
Geeft niks, zei ik. Ik en mijn collega helpen u er wel mee hoor.

Mijn tweede vraag schiep nog veel meer verwarring.

De vraag van de belastingdienst luidde: "Heeft u heel 2005 dezelfde echt/huisgenoot?"
Ik zei tegen de mevrouw dat ik alleen ja of nee kon aangeven, maar dat ik eigenlijk zocht naar vakje "Ik hoop het van harte."

Vond ze ook scherp, adviseerde mij 'ja' in te vullen en wenste me een prettig weekend.