Op ieder potje past een dekseltje

Maandag belde de dierenarts: "De as van Mack kunt u hier afhalen". Gisteren ben ik er dus even langs gereden en het opgehaald. Het is voor mij niet nieuw want 2 jaar geleden hebben we onze kat Theo moeten laten cremeren (nadat hij doodgebeten was door die k**honden van de buren). Theo zat alleen in een iets kleiner potje.
Maarja, Mack was 32 kilo, dus een groter potje is logisch. Gisteren was ik bezig aan het aanrecht en ik kon mijn ogen niet van het potje afhouden. Daar zit nou je hond in. Het blijft raar. Het doet me eerlijk gezegd ook weinig. Ik heb niet echt het gevoel dat Mack daarin zit….
We strooien hem vanavond uit over het grasveld voor de deur, daar speelde hij zo graag.
Nu maar hopen dat de mensen van de gemeente morgen geen "bladerenblowerdag" hebben…

Niet voor mij.

November is traditioneel de maand van de wegomleidingen. Het hele land barst ervan, het is een wonder dat mensen uberhaupt nog op de plaats van bestemming komen.
Maandag zag ik op weg naar mijn werk een bord: Vierhouterweg afgesloten 8 t/m 10 november.
Ik denk dan, leuk, maar dat geldt vast niet voor mij. Dus vanochtend rij ik de gewone route over de Vierhouterweg en kom tot de conclusie dat deze wegversperring toch ook voor mij gold. Een kilometer of acht terugrijden is dan het onvermijdelijke gevolg.
Op de radio hoor ik de verkeersberichten. "Op de A28 staat een file van 11 kilometer tussen Ermelo en Nijkerk, de oorzaak van de file is inmiddels opgeheven, maar de file is erg hardnekkig en zal naar verwachting nog enkele uren duren."
Nah, die geldt vast niet voor mij, denk ik dan. Op de A28 aangekomen staat er nergens, maar dan ook nergens file. En vooral tussen Ermelo en Nijkerk niet. Sterker nog, de weg was veel leger dan normaal.
Ja, zo leer ik het natuurlijk nooit.

Aflossingsvrij.

€ 25.000,- lenen tegen € 32,- per maand adverteert Postkrediet.nl. Met bovendien nog een gratis dagje Dolfinarium (Marina!) als je nu een lening afsluit.

Zo, da's een hoop maanden aflossen denk ik dan bij mezelf. Maar het is nog veel mooier. Het gaat hier om een aflossingsvrije lening! Je hoeft dus helemaal niet af te lossen. Geweldig, ik bestel gelijk een knalgele Fiat Punto Abarth. Hoe doen ze dat bij postkrediet? Nah, da's van later zorg, eerst een leninkje afsluiten.

Bij het boekhouden handelt men (tenminste rasboekhouders) volgens het voorzichtigheidsprincipe. Verliezen neem je van tevoren, winsten pas als ze gerealiseerd zijn. (beter één vogel in de hand, dan tien in de lucht) Tevens hou je rekening met goed koopmansgedrag, wat zoveel wil zeggen als, je huid niet weggooien voordat de beer op je schiet.
Bij de reclamemakelarij is het precies andersom, zij stellen de zaken altijd gunstiger voor dan ze zijn, veel geschreeuw, weinig wol, en eigen haard, vertrouw nooit de gasten van de waard.

De tekst van Postkrediet kan ook luiden:

€ 25.000,- lenen tegen €66 euro per maand exclusief eventueel belastingvoordeel als u de lening besteedt aan onderhoud of verbetering van uw eigen huis mits dit uw hoofdverblijf is.
De lening is aflossingsvrij, maar dient wel degelijk afgelost te worden, als u dood bent staan wij als eerste op de stoep om uw nabestaanden te dwingen hun huis te verkopen.
Daarbij zijn de maandlasten alleen het eerste jaar vast, daarna betaalt u het dan geldende rentepercentage.

Maar ja, dat zal wel teveel afschrikken.

Werknemernummer 14.

Als boekhouden voetballen was, was ik Johan Cruijff. De kunst beheersend tot in de perfectie. Opgaand in de cijfers en handig manoeuvrerend door de kolommenbalans. Fouten worden tot op de laatste cent gecorrigeerd. Marge van netto, marge van bruto, kostprijzen, wegingsfactoren, marge per artikelgroep, 500 formules in 1 spreadsheet, controlegetallen en geen enkele fout. Elke maand weer. Kopiëren, plakken, zoek en vervang, controleren en een onnavolgbaar margeoverzicht afleveren. Vandaar uit verder naar balans en winst-en verliesrekening.
Een nieuw financieel pakket staat ons in het vooruitzicht. De cursusleider schrijft mijn vragen op, en zegt dat hij erop terugkomt. Waarom die sortering, en waar dient dat veld voor? Is het niet beter om die en die tussenrekeningen op één en dezelfde verslagleggingsrekening te zetten? Ik leg hem uit hoe de boekingsgang zou moeten zijn en aarzelend vult hij de door mij genoemde rekeningen in op de plaats die ik aangeef. Als de balansuitdraai niet op gang komt zeg ik hem het vinkje in het onderste veld uit te zetten. De man doet het en de balans rolt over het scherm.
Ik voel mij Cruijff die, voor het eerst in New York, tegen de taxichauffeur zegt:”Hier links, da’s korter.”

De baas is van huis

Deze week was het duidelijk te merken dat de baas een weekje weg is. Collega's nemen het er gelijk van en werken een stuk minder hard. Maar waar ik mij het meest aan heb gestoord is het feit dat ze allemaal zonder uitzondering te laat kwamen. Sommigen wel meer dan een uur. Ik stoor me daar enorm aan, ik hou niet van zo'n instelling, maar ben kennelijk de enige die het wel normaal vindt om ook als de baas weg is gewoon om half negen te beginnen. Ik verraad mijn collega's natuurlijk niet, maar het is wel irritant dat mijn baas niet kan zien dat ik als enige gewoon op tijd begon deze week. Nou ja, dan troost ik me maar met de gedachte dat komend weekend de wintertijd ingaat en ik ook een uurtje langer kan slapen.

Seedorf, je moeder is een hoer.

Ja, het PSV-publiek zorgt er vanavond voor dat er een echte ouderwetse Championsleaguesfeer hangt in het stadion, aldus commentator Jeroen Gruter tijdens de wedstrijd PSV-AC Milan.
Seedorf zelf leek het niks te deren, gewend als hij inmiddels is aan aan zijn adres gerichte scheldpartijen vanaf de tribune.
Toch moeten die scheldpartijen hoognodig stoppen. Het duurt niet lang meer of ik krijg nog sympathie voor Clarence. (In mijn aard zit het steevast partij kiezen voor de underdog.)

Hierarchie in de bijbel

Ik heb ooit het nieuwe testament uitgelezen. Daarnaast heb ik op katholieke, openbare en Christelijke scholen gezeten en samen met een milde katholieke opvoeding moest ik het doen voor wat betreft mijn kennis en uitleg van het Christelijk geloof.

Wat ik er, kennelijk onterecht maar dat komt zo, altijd uit heb opgemaakt is dat er een bepaalde hierarchie in de bijbel bestaat, die toch redelijk serieus dient te worden genomen.
Zo is God de vader de belangrijkste in de bijbel. Daarna komt zijn zoon Jezus, toch ook geen kleine jongen. Vervolgens heb je Mozes waar je ook rekening mee moest houden, en dan had je nog vier evangelisten die het levensverhaal van Jezus vertellen, en daarna kwamen nog wat apostelen die hier en daar wat brieven schreven.

Nou vertelt Jezus ons meerdere malen dat wij niet mogen doden. Naastenliefde, geen kwaad met kwaad vergelden, hij die zonder zonden is werpe de eerste steen, Petrus die tot de orde wordt geroepen als hij slaaf Malchus met het zwaard te lijf gaat, en misschien zijn er nog wel meer voorbeelden.
Mozes stelt in het vijfde gebod: "Gij zult niet doden."

Echter, in een brief van apostel Paulus aan de Romeinen 13: 1-7 staat dat een mens zich moet onderwerpen aan een overheid, want er is geen overheid dan door God. De overheid staat in dienst van God, als toornende wreekster voor hem, die kwaad bedrijft.

Als je nu puur kijkt naar de hierarchie in de bijbel en het aantal keren dat er gezegd wordt dat er niet gedood mag worden, en je kijkt naar de brief van Paulus en zijn rang in de bijbel dan lijkt het mij een klinkklare overwinning voor Jezus en Mozes, er mag niet gedood worden.

Maar ik zie dit fout. Uit de brief van Paulus kan volgens Christenunie en SGP duidelijk worden afgeleid dat de overheid de doodstraf mag opleggen, want de overheid is er uitsluitend door God. (ja, ook die van Duitsland in 1933-1945) En als dat zo is, dan is Paulus met zijn ene argument dus oneindig veel belangrijker dan Jezus en Mozes met hun meervoudige gezamenlijke argumenten.
Voor de C.U. en de S.G.P. is dit reden om morgen in de eerste kamer tegen een Europees wetsvoorstel voor afschaffing van de doodstraf in alle gevallen te stemmen. Alle overige partijen zijn voor afschaffing.
De CU en de SGP snappen tenminste wie er de scepter zwaait!

Aan mijn beste vriend

Ik wilde graag nog één keer schrijven over Mack. Over de leuke dingen. Toen dacht ik: Ze krijgen wel een overdosis Mack op dit moment, maarja, dat komt doordat wij een "onderdosis" hebben en hier gillend gek worden. En het is een weblog dus ik dacht: Ze hoeven het niet te lezen, eigen keuze.

Ik heb Mack uit Goirle gehaald. Er stond een advertentie in de krant: Bulldogpuppen, 1250 gulden. Voor de mensen die er geen verstand van hebben, dat is heeeeeeeel goedkoop. Ik ben er dezelfde avond met een vriendin heengereden. Ze hadden er nog twee. Ik heb Mack gekozen omdat hij op een afstand alles bleef bekijken terwijl z'n broertje al meteen bij me op schoot zat. Ik hou nogal van een afwachtende houding.
Waarom een bulldog…. Ik vind het de clowns onder de honden. Ze lijken echt dom maar zijn in werkelijkheid zo enorm intelligent. Hij is vernoemd naar de vrachtwagen, de "Mack-trucks", deze hebben allemaal een embleem van een Engelse Bulldog op de auto.
Ik heb Mack zelf opgevoed, en denk niet dat ze dom zijn. Mack liep nooit aan de riem, zelfs niet bij de dierenarts. Als ik naar de supermarkt ging bleef hij netjes voor de deur zitten totdat ik er weer was. Daar tegenover stond dat ik niet langs een cafetaria kon lopen, want hij zat dan al binnen. "Mag ik een rauwe frikandel?"… Ik kreeg vaak een verbaasde blik, totdat ze me kenden. Dan wilde ze de frikandel graag zelf aan Mack geven.
De eerste drie zomers van zijn leven heb ik erover gedaan om hem te leren zwemmen (80% van de Bulldoggen kan niet zwemmen). Dit hield in dat ik langs het water stond met een badpak aan, een bal in het water gooide en maar moest hopen dat hij niet zonk. Drie keer heb ik er achteraan moeten springen omdat hij onder water was. De eerste keer stond ik er in mijn kleding, daarna wist ik beter. Maar hij was een echte waterrat, je moest alleen de bal niet te ver het water in gooien (anders kreeg je meteen zo'n blik van: Doe het effe lekker zelf) en je moest hem altijd in de gaten houden. Nooit wegkijken, want als hij dan onder water ging, wist je niet waar je zijn moest. Na het zwemmen gebeurde het met regelmaat dat hij met het uitschudden gewoon omviel. Dat was niet zielig, daar was hij gewoon een bulldog voor. Die hebben dat soort dingen. En het was erg lachwekkend om te zien.
Soms liep ik een stuk met hem, moest ik een weg oversteken, waren we bijna bij de stoeprand, dan miste hij de stoeprand gewoon en klapte op z'n bek. Nee, dat was niet zielig, dat was lachwekkend. Hij zat er niet mee want het grootste voordeel van een bulldog: Ze hebben een loeihoge pijngrens, daarom ideaal in een gezin met kinderen.
Kwaad worden op hem had geen zin want iedere vorm van aandacht betekende in zijn hoofd maar één ding: spelen!!!! Gaf je hem een ram, dan haalde hij een speeltje. Gaf je hem een trap, dan haalde hij z'n speeltje. Begon je lief tegen hem te praten en wilde je hem knuffelen dan dacht hij maar één ding: Bewijs maar dat je van me houdt, speel met mij!!! En ging dan de bal halen.
Bullen denken ook maar in één rechte lijn. Als je hem laat zitten en hij moet blijven, je legt een bal 500 meter verder met daartussen allerlei opstakels, dan zullen deze allemaal omliggen als hij bij de bal is. Ja, ook mij heeft hij meerdere malen omver gelopen omdat ik "in de weg liep". Moet je daar maar niet gaan lopen. Stoelen, tafels, hordeuren, je moeder, je kan het zo gek niet bedenken, hij liep het omver of kapot.
En toen kwam "Commando Mack" in zijn leven. Het leven werd een groot feest. Want als Mack 5 minuten intensief ging liggen staren naar Commando Mack, dan stond deze meteen op met de zin: Hij wil spelen… Ik ga even naar buiten met hem. Geweldig. Elk weekend lekker 2x naar het bos, iedere avond met hem spelen, Mack had Commando Mack in z'n zak.
Hij was vrolijk, trouw, lief, sterk en hij stonk en liep altijd te hijgen.

Nu is hij niet meer. Ik ben blij voor hem dat ik de beslissing genomen heb. Mijn grootste angst was altijd dat hij verschrikkelijke pijn zou krijgen. Dit kan nu niet meer gebeuren. Hij was mijn beste vriend, dik 9 jaar lang. Ik hield van hem als mijn eigen kind. Alles zal moeten slijten, en dat gaat wel een tijdje duren. Maar hij was in één woord geweldig.

De toestand in de wereld. Door G.B.J. Mack

Over een jaar of twintig is er geen WAO meer, geen ziekenfonds en geen VUT, pre-of vroegpensioen. Kinderbijslag en hypotheekrenteaftrek zijn dan afgeschaft en alle WW gevallen moeten opnieuw worden beoordeeld om te kijken of hun werkloosheid deze mensen niet ergens verwijtbaar was zodat ze gekort kunnen worden op hun uitkering. Verzekeringen zijn onbetaalbaar en AOW is er nog slechts nog voor de mensen die kunnen aantonen dat zij geen kinderen konden krijgen.
Bijstand uitsluitend nog als je iedere dag aantoont dat je op straat bent wezen bedelen, de opbrengsten hiervan worden uiteraard wel in mindering gebracht op de uitkering.

En dan vraag ik mij af: Zou er dan een politicus opstaan die roept: "Ik heb een fantastisch idee!"?
En dat die dan met het plan komt, dat er voor mensen die niet kunnen werken een soort Arbeidsongeschiktheidsfonds moet komen, dat er voor mensen tot een bepaalde loongrens een verplichte betaalbare verzekering komt die hun ziektekosten dekt, dat er iets verzonnen moet worden voor mensen die werkloos raken, dat het eigen-huizen bezit gestimuleerd moet worden door bijvoorbeeld de rentekosten aftrekbaar te stellen, dat mensen het recht hebben om wat eerder te kunnen stoppen met werken, dat er door de overheid moet worden bijgedragen in de kosten van de opvoeding van kinderen, enz..enz.., en dat die dan echt denkt dat hij dat zelf verzonnen heeft?

Of nog mooier, over twee jaar komt er een ander kabinet dat roept: Dat nieuwe zorgstelsel, dat moesten we maar niet doen. En dan alles weer ongedaan maakt.
Dat zou toch lachen zijn.

Eigenwijs tot het laatst.

Om kwart voor vier hadden we een afspraak bij de dierenarts. Ik had 's middags toch maar vrij genomen omdat ik de cursus die ik had toch niet kon volgen.
Ik had 's ochtends al afscheid van Mack genomen, dus daar had ik me een hoop tranen kunnen besparen.
Om half vier zijn we erheen gereden, Mack nam zijn bal mee en heeft nog gevoetbald in de wachtkamer met een andere dierenarts. (Dit zullen weinig honden hem nadoen, maar hij was eigenwijs tot het laatst.)
In het vervloekte kamertje ging Mack zitten en gaf de dierenarts nog een poot. Dit deed hij altijd, respectvol voor doktoren als wij hem hebben opgevoed.
Een slaapprikje in z'n bil en drie minuten later snurkte hij. Daarna kreeg hij een spuit in z'n hart (aderen in een voorpoot zijn niet te vinden bij een Bulldog) maar daarmee kregen ze hem niet klein. "Sommige honden hebben twee spuiten nodig." zei de dierenarts. Mack bleef na de tweede spuit in z'n hart ook nog gewoon doorsnurken. (eigenwijs tot het laatst) Na de derde spuit hield het snurken op, en even later z'n hart.
Verstandelijk is het goed wat we hebben gedaan, maar gevoelsmatig voelde ik me een verrader. De hond gaat met je mee omdat hij je vertrouwt, en wij misbruikten dat vertrouwen.
En natuurlijk is het zo niet, maar wie kan altijd zijn verstand boven zijn gevoel laten gaan?
Er hangt hier nu een vreemde stilte in huis.