Auteur: Mack

Clubvoetbalpubliek heeft in tegenstelling tot schaatspubliek een slechte naam. Spreekkoren, vechtpartijen, drugs en middelvingers. Het schaatspubliek maakt er altijd één groot feest van. En toch, als ik naar schaatsen zit te kijken en ik zie een hossende, carnavalvierende en belachelijk uitgedoste menigte die mee zit te deinen met de hoempapaklanken van 'Kleintje Pils' ben ik altijd weer blij als er een voetbalwedstrijd is waar je alleen mannelijk gejuich en gezang hoort. Gewoon twee rivaliserende bendes tegen elkaar. Schelden als er een overtreding wordt gemaakt en schreeuwen naar de scheidsrechter. Geen hoempapaband die de stemming er in de dweilpauzes probeert in te houden met "Het kleine café aan de haven." Dan liever "Hiha-hondelul".
Weg met Kleintje Pils!

Hoewel ik er lichamelijk nog uitzie als een jonge god, merk ik toch dat ik geestelijk ouder aan het worden ben. Ik heb pas een andere auto met een werkelijk prachtig interieur, met slechts een snelheidsmeter, een toerenteller, een brandstofmeter, een klokje en een koelvloeistoftemperatuurmeter. Lekker overzichtelijk en ik snap waar alles voor dient. Alleen de alarminstallatie wil nog wel eens afgaan 's ochtends in alle vroegte. Ik stapte van de week in een nieuwe auto en op de plaats waar bij mij drie mooie klokjes zitten, zaten daar 4 triljoen knopjes waarvan ik er drie begreep. Iets met navigatie en stabiltiteitscontrole, ESP, tractiecontrole, launchcontrol, instellingen voor de schokdempers en weet ik wat allemaal nog wel niet meer.
Ik was gewoon blij dat dat er bij mij allemaal niet inzat. Overbodige ballast vind ik het. Net als mobiele telefoons met MP3-spelers en camera's erin, digitale camera's waarmee iedereen zijn kinderen filmt zodat er straks van een gemiddeld kind meer bewegend beeld is dan van John Wayne in z'n hele carrière.
Ik zit nog gewoon op windows-98 (Second Edition, dat wel) en ik heb nog nooit muziek gedownload. Mijn mobiele telefoon kan alleen bellen en sms-en. Een fototoestel heb ik nooit gehad. Vraag mij niet bij welke Pentiumversie we inmiddels zitten. Denk niet dat ik dom ben. Het is een vorm van desinteresse. Net zoiets als Bonnie st. Claire bij de nationale IQ-quiz. Die interesseerde dat ook niks.

Was er geen gelegenheid, was er ook geen dief. Zat de kat er niet op vastgebonden, was er gewoon nog spek. Twee gezegden uit de Nederlandse taal die aantonen dat niet de kijkers maar de makers van sterrendansen op het ijs opgesloten moeten worden.
Soms maak ik me kwaad over bepaalde pulp op tv. En dat slaat natuurlijk nergens op want door dat te doen dicht ik mezelf een hoger niveau toe dan de gemiddelde SBS-kijker, en zulk arrogant gedrag past helemaal niet bij me. Ik vind arrogantie misschien wel de mooiste eigenschap van de mens, mits hij op zo'n arrogant moment laat blijken zichzelf niet al te serieus te nemen.
Toen ik hoorde van de media-oorlog tussen SBS en RTL over kunstschaatsen met "bekende" Nederlanders dacht ik even dat we niet meer dieper konden zinken. Maar als ik er dieper over nadenk en ik denk aan mijn opa en oma die zo'n uitzending wel met veel plezier bekijken, vind ik het eigenlijk geweldige programma's. Ik was even geschrokken omdat ik een kijkcijfer hoorde van meer dan drie miljoen, maar ik herstelde toen ik mij bedacht dat dat gewoon alle bejaarden in Nederland zijn, en geen mensen in de kracht van hun leven.
Waarmee tevens aangetoond is dat relativeren een kunst is, en dat als ik 100 jaar eerder was geboren, niemand ooit van Einstein gehoord zou hebben.

Geef me één reden waarom we de programmamakers van RTL en SBS niet zouden opsluiten? Oh ja, ik weet hem al. Er is een markt voor bagger, het enige wat zij doen is schaamteloos in de stront roeren.
Heeft dan niemand meer respect voor de lagere schoolopleiding die hij heeft genoten? En nu heb ik het nog maar over een relatief onschuldig programma waar alleen de eigen hersencellen van doodgaan, maar er bestaat ook nog iets als 'Undercover-lover en Temptation Island, wat wel degelijk schade veroorzaakt aan de maatschappij.

Vandaag ging op mijn werk de telefoon.
-Goedemiddag met Mack.
-Ja, je hep me net gebeld!
-Nee hoor.
-Jawel, dit nummer staat in me mobiel. Wie ben jij?
-Zeg maar u hoor!
-Watte?
-Ja?
-Wat voor bedrijf ben jij?
-Een winstgevend bedrijf.

Nou ja, het kostte me nog redelijk wat moeite hem te overtuigen dat ik hem niet had gebeld, maar dat het iemand anders van ons bedrijf is geweest, en dat je op je werk niet de hele dag bijhoudt wie met wie belt.
Ik geloof niet dat die informatie tot hem doordrong, maar hij kon kennelijk wel een mobieltje betalen.
Ik vind het een vreemde gewoonte, onbekende nummers terugbellen die in je gemiste oproepen staan. Volgens mij gewoon een vorm van interessantdoenerij. Of van afgestorven hersenhelften, dat kan ook.