Auteur: Mack

Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry.

Koos Spee neemt ons niet langer serieus.

Vanochtend stond de vijand weer eens met een onopvallende Ford Mondeo met veel te grote verstralers langs de kant van de weg. Op 300 meter afstand kon je de fotoapparatuur in de auto zien hangen. Daarbij stond de wagen ook nog eens zo opvallend langs de weg dat hij je haast niet kon ontgaan. En het verachtelijkste van alles: onbemand! Zo van: Eind van de dag eens kijken hoeveel sukkels er nu weer ingetrapt zijn. Vergelijkbaar met een stroper die een klem uitzet. Met van die grote tanden die dichtslaan en diep in de poot van de vos doordringen. Alleen was dit een val voor hooggeschoolde vossen met een waarschuwingsbord "Pas op, Val!" erbij. Gelukkig is stropen verboden in Nederland. Hier moet je het niet in je hoofd halen om een dergelijke val uit te zetten. Wij zijn China niet!

Aan de andere kant, het is natuurlijk ook heel nobel zo'n flitskassa langs de weg. De BV Nederland vaart er wel bij en als er genoeg wordt binnengeschraapt kan het laagste belastingtarief flink omlaag, wat natuurlijk een flinke koopkrachtverbetering betekent voor de laagste inkomens.
Je haalt die inhalige VVD'ers er ook zo uit. Die remmen allemaal vlak voor de flitser.

Liefdadigheid

Vroeger, toen Formule 1 nog een gevaarlijke sport was, woonde ik op een flatje met een omgerekende huur van 250 euro per maand. Geldzorgen kende ik niet en als ik een andere auto wilde dan spaarde ik een paar maandjes en dan kocht ik een geldverslindende hot-hatch. Als ik mee kon op wintersport hoefde ik alleen even niet over te boeken naar mijn spaarrekening en hoppakee, geregeld. Als ik iets wilde hebben kon ik het meestal wel kopen. Echt veel sparen deed ik niet, want ik wilde wel het juiste vrijgezellen-imago. Dus niet zo eentje die 80.000 euro op de bank had staan. Van ellende moest ik geld gaan weggeven.

Tegenwoordig is het heel anders. Ik heb nu een geldverslindend brullend monster en mevrouw Mack is ook niet goedkoop. En de kinderbijslag is ook bij lange na niet genoeg om een van beiden van te onderhouden. Eigenlijk leven we tegenwoordig van de liefdadigheid. Als er hier iets kapot gaat staan er gelijk familie en vrienden klaar om het overleden apparaat te vervangen. En praktisch iedereen in mijn linklijst doet soms een financiele bijdrage om ons door de roodste dalen heen te helpen, waarvoor nog hartelijk dank. Misschien een beetje lullig voor die ene die zich nu in negatieve zin aangesproken voelt maar ik begrijp best dat je daar misschien helemaal niet aan gedacht hebt. Geeft niks. Stuur maar een mailtje, dan regelen we het alsnog.

Apeldoorn

Kent u een duffere stad dan Apeldoorn? Als het er regent wordt het nog twee keer zo duf. Het gemeentehuis is lelijk en de inteelt ook. De overige bevolking heeft een rode broek aan en loopt met z'n kraagje omhoog en praat een vreemde mix van Veluws en kak. Er is geen winkel waar ik impulsief mijn irisbonnen uit wil geven en er is geen kroeg waar het gezellig is. De bioscoop stamt uit de oorlog en in één op de twee winkels wordt verbouwd. Je kunt er ook niet een maand wegblijven of er zit een andere winkel op de plaats waar je iets bekends dacht aan te treffen. In het weekend is het er vaak knokken en er zit niet eens een hogeschool, laat staan een universiteit. En dat wreekt zich gelijk. Intelligentie verdwijnt en alcoholisme neemt toe. Met als gevolg de oprichting van de Apeldoornse Geheel Onthouders Voetbal Vereniging.
Een jaar of vijftien geleden heeft zich een grote verbouwing van de binnenstad van Apeldoorn voorgedaan. Er kwam een overdekt winkelcentrum de Orangerie, er werden buitenlanders toegelaten en de Hoofdstraat werd voorzien van een gekleurd stukje plaveisel. Parkeerplaatsen zijn er zat (logisch) en het oude mooie gemeentehuis werd vervangen door een lelijk nieuw gebouw wat in Kiev niet zou misstaan. En 'La Tour' is gebouwd, het hoogste gebouw van Gelderland zeggen ze. Een kantorenpand wat de indruk wekt dat er een grote accountantsorganisatie zit maar in werkelijkheid voor de helft leeg staat.

Apeldoorn is een stad zonder stadsrechten (geen idee wat je extra mag met stadsrechten) en vanouds bekend om de bosrijke omgeving en zijn kapitale villa's. Apeldoorn was ooit bedoeld als woonplaats voor koningin Wilhelmina en als inningscentrum voor de rijksbelastingen. En zo hadden ze het moeten laten.
Dat was prima. Maar nee, net als alles en iedereen moet er tevergeefs aan het imago van een grote stad worden gewerkt. Maar dan moet het nog even doorfokken.

1. Amsterdam 750.000 inwoners
2. Rotterdam 600.000 inwoners
3. Den Haag 475.000 inwoners
4. Utrecht 250.000 inwoners
5. Eindhoven 210.000 inwoners
6. Tilburg 180.000 inwoners
12. Apeldoorn 135.000 inwoners

Ja, weet ik al.

Mijn opa en oma (samen 180 jaar waarvan 132 getrouwd) hebben en rijk leven. Ze wonen nog steeds op zichzelf, opa liep op zijn 80e nog hard door het Panbos en fietst nu nog elke zondag met twee kunstknieën naar de kerk, en oma staat nog kwiek op uit haar stoel, weet feilloos de verjaardagen van haar kinderen, schoonkinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen en weet ook nog op wat voor soort school ze zitten. Dus niet van: "Hoe gaat het op school?", nee, "Hoe gaat het op het VMBO?". (Voorbeeld natuurlijk, in mijn familie heeft niemand gestudeerd.)
Ik ben hun oudste kleinkind en Hans is vernoemd naar zijn opa die toevallig ook hun oudste (overleden) zoon is, dus ik heb niet één maar wel twee streepjes bij ze voor. Ik kom er dan ook graag. Maar dat heeft dan weer alles te maken met het feit dat zij nog de enigen zijn die ik ken die mijn weblog niet lezen en die ik dus iets kan vertellen zonder dat ze me hoeven te onderbreken met: "ja, dat had ik al gelezen op je log!"

(De inspiratie voor dit logje heb ik opgedaan bij ex-collega Hans die ik een half jaar niet had gezien maar die ik daarover in twee minuten had bijgepraat. Trouwens Hans, je snapt ook wel dat mijn zoontje in werkelijkheid naar jou vernoemd is, maar voor de familie moet ik het wat anders brengen.)

Muzikanten sterven uit.

Ik ben a-muzikaal. Het enige wat ik goed kan is luisteren naar muziek maar daar houdt het op. In de brugklas kregen we allemaal een blokfluit en daarmee kon ik op een gegeven moment 'doos waarop je 'n deksel doet' spelen. Voor de rest weet ik alleen dat mijn kwijl in de blokfluit ongelofelijk stonk.
In de 4e klas lagere school mocht ik niet meezingen van een onderwijzer omdat mijn stem zo bromde. Als ik het top-40 spel speel met mevrouw Mack en ik moet neuriën, dan raadt zij het nooit al doe ik 'lang zal ze leven.' (Ik verdenk haar er wel van dat ze het expres niet raadt om mij af te houden van mijn plan om auditie bij Idols te gaan doen.) Als een volle Arena op de maat meeklapt met The Police krijg ik het nog voor elkaar om uit de maat te smurfen.

Toch weerhoudt dit alles mij er niet van om muzikant te worden. Nee, het is mijn marketing-inzicht dat mij er van weerhoudt. Kijk, er zijn 8 noten. do re mi fa sol la si do. (cdefgabc) Daarmee zijn een beperkt aantal combinaties mogelijk. (met één noot is één combinatie mogelijk, met twee twee, met drie zes, met vier 24, met vijf eehh… nog meer.) Nou en omdat Marco Borsato en Frans Bauer alleen al verantwoordelijk zijn voor 60 procent van het totale notenverbruik lijkt het mij niet meer dan logisch dat we in 2007 aan de laatste combinatie gaan komen. Het gat in de markt is zo goed als dicht.

Zwaailoos

Omdat Hans besmet is met mijn autoliefdes krijgt hij een speciale behandeling bij de kinderopvang. Ik mag hem 's ochtends speciaal naar een ander klasje brengen omdat hij vandaar uit beter kan zwaaien naar papatoto als die wegrijdt.
Ik zeg dan altijd: Ga je zwaaien naar papa-auto? Dan keert papa nog even om in de straat en dan kun je zwaaien.
Vanochtend keerde ik om in het smalle straatje en er stond een onbekende moeder met een Peugeopel of zoiets de weg te versperren. Ik wachten, zij wachten. Ik dacht bij mezelf: "aan de kant takketrol" en bleef vriendelijk naar haar kijken. Ik had het idee dat ze mijn plaatsje wilde hebben omdat ze wat moeite had met achteruit inparkeren. Ik bleef vriendelijk kijken en siste in mezelf "nou schiet eens op troel, ik moet er door, mijn zoontje staat te wachten. Ze zat moeilijk te kijken en probeerde haar auto in een enorm gat te parkeren waarvan zij dacht dat het nooit kon passen. Toen ze er schuin in stond zag ik mijn kans schoon en wurmde mij erlangs. Ik had mijn raampje open en zei haar vriendelijk gedag en dacht bij mezelf "aan de kant met dat barrel." Ze antwoordde met: "eenrichtingsverkeer".

Ik verstond het pas toen ik haar voorbij was en keek eens achterom bij het einde van het straatje. Inderdaad, eenrichtingsverkeer. En dan ga ik over de zeik. Ze veranderen hier in dit stomme gat elke week de verkeersregels. Eerst mag je ergens 80, dan 60 en als ze dan nog niet genoeg bekeuringen binnenhalen maken ze er een 30-km zone van. En nu dit weer. Welke stomme V-hals heeft dit nu weer bedacht? Wat denken ze nou, dat ik in mijn positie voortaan de richting van de pijl opga en mijn allerliefste zoontje van 2 teleurgesteld en zwaailoos ga achterlaten?

Nah, dan kennen ze mij nog niet. Toen ik achttien was, was tegen het verkeer inrijden mijn specialiteit. Speciaal daarom ben ik ooit eens gevraagd om een Ferrari te besturen in de achtervolgingsscene in de film "Against all odds" Dat werd gelijk met afstand de beste achtervolgingsscene ooit gemaakt.

Lachen. HAHAHAAA

Mensen die keihard lachen om hun eigen grap kracht bij te zetten kan ik nog wel pruimen, vervelender vind ik het als het in zo'n geval een grap is ten koste van een ander, bijvoorbeeld van mij. De grap is gemaakt en door hun keiharde geblaat (en ondertussen naar medestanders zoekende ogen) ontnemen ze mij de kans om er snel op te reageren zodat je ze wel voor hun smoel moet slaan. Overmacht!
Tegenwoordig (lees: op mijn leeftijd) kan ik er natuurlijk niet meer steeds op los beuken en in ons beschaafde kikkerland wordt van je verwacht dat je met iedereen discussieert tot de dood erop volgt. Je bestookt elkaar met woorden, niet met de vuist.
De koning van de lach om eigen grap is natuurlijk Emile Ratelband. Misschien herinneren de oudere lezers onder ons nog een uitzending van Kopspijkers waar Ratelband het bloed onder de nagels van professor Piet Vroon lachte, en ze Vroon tegen moesten houden omdat hij anders Ratelband tegen de vlakte had geslagen.
Kijk, dat was nou zo'n typisch geval waarin onze maatschappij tekort schoot.

Mack is op de helft en diep zult u gaan…

Als ik nadenk over mijn eigen leven moet ik constateren dat ik al een end ben. 38 word ik morgen dus dan heb je statistisch bekeken het meeste brood wel op. De eerste 10 jaar duurde een eeuwigheid ondanks dat ik me de eerste twee niet kan herinneren. De volgende vijf jaar duurde zeker een halve eeuw, de vijf jaar daarop minstens tien maar de laatste 18 gingen in een jaartje of vier voorbij. En dat is zorgelijk. Want het gaat vast alleen nog maar sneller naarmate je ouder wordt. Op een goeie dag ben je tachtig en moet je constateren dat het voorbij is. In blessuretijd wachten op het eindsignaal.
Maar het kan ook morgen al voorbij zijn. Of gisteren. Of bij je geboorte of zelfs nog daarvoor. Overtreffende trap: De grootste pechvogels eindigen in een tissue. Denk daar maar eens over na, meelezende pubers!

Zou dood zijn erg zijn? Geen idee. Zou je het gevoel hebben dat je nog van alles wilt maar niet meer kunt? Of bestaat er geen ziel en maakt het dus niks uit of iemand je morgen in je achterhoofd schiet zonder dat je het in de gaten hebt? Of is er de hemel en komt dus alles goed? Misschien reïncarneren we wel. Misschien mag je zelfs je ouders wel uitkiezen! (Zorg dat je op dat moment nuchter bent)
Atheïst zijn is sowieso een slechte keuze. Want je krijgt gelijk of je krijgt ongelijk. En als je ongelijk krijgt lachen ze je uit en als je gelijk krijgt kun je niet meer denken: "Zie je nou wel? Ik had gelijk." Ik weet nu al dat ik me daar in mijn kist dood aan zou liggen ergeren mocht dat de uitkomst zijn.
Niet dat ik denk dat er niks meer is. Tuurlijk is er wat. Tsss. Maar wat ik nu denk is niet belangrijk. Als ik 80 ben denk ik er misschien heel anders over. Als ik nog kan denken tegen die tijd. Maar dat zit wel goed. De verwachting is dat er binnen een jaar of 10-15 een medicijn met een remmende werking tegen Alzheimer komt. Als het bij mij nu inzet kan ik drie IQ-punten per jaar verliezen, en heb ik er over 15 jaar nog steeds meer dan Winnie de Jong om maar eens een voorbeeld te noemen.

Wat wel mooi is, is dat ik Hans' jeugdige leeftijd mee beleef. Die heeft op dit moment nog een eeuwigheid te gaan voordat hij tien is. In zijn bijzijn herinner ik steeds meer van mezelf toen ik heel klein was en soms begrijp ik hem omdat ik me herinner hoe het bij mij voelde. Ik krijg een beetje kindertijd terug door hem. En in mijn kindertijd was ik onsterfelijk.