Auteur: Mack

Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry.

Hyena

Ik kwam er net achter dat op mijn nieuwe iPhone alle video’s uit whatsapp zijn verdwenen. Ik nam weer contact op met IT, die er niks van begrepen en weer een backup terugzetten. Lang verhaal kort, nu ben ik nog meer geschiedenis kwijt. Hij verontschuldigde zich, normaal ging het altijd goed maar hier om een of andere reden niet. Ik heb me er inmiddels bij neergelegd en besloot mijn humeur er niet door te laten verpesten.

Want ondertussen is het 11 oktober en slaap ik nog steeds zonder pyjama. ‘s Avonds laat laat ik de hond uit in mijn poloshirt en ben ik best blij met het mooie weer. Tussen de middag loop ik een ronde in het bos met mijn kleine hyenahond en laatst bleef een vrouw achter haar tuinhek staan omdat ze dacht de Lori een jonge wolf was. Goed, niet de slimste, dat merkte ik ook in de rest van het gesprek, maar toch was ik blij met haar vergissing. Als Lori loopt heeft ze een lichtvoetige draf die me doet denken aan een vos. Ze is echt prachtig en vrijwel dagelijks krijgen we dat te horen.

De fokker waar ze vandaan komt heet “Dutch hyena’s” en veel mensen maken die vergelijking. Maar “de” wetenschap heeft onlangs bepaald dat hyena’s tot de katachtigen behoren en niet tot de hondachtigen. Ik weet niet hoe ze daarbij komen, want er is niks katachtig aan een hyena. Ze kunnen niet spinnen, niet slaan met hun voorpoten, niet klimmen, geen nagels intrekken en ze jagen voornamelijk op langzame prooien. Echt het tegengestelde van een kat, als je het mij vraagt. Het zou mij niet verbazen als hier sprake is van biologische dwaling.

Als gewone mensen het over katachtig hebben doelen ze vaak op de reflexen. Maar sinds Lori een tik op haar neus heeft gekregen, weet ze dat als ze de kat uitdaagt, ze nog sneller moet reageren. En het lukt haar met gemak om die slaande voorpoot te ontwijken. Het gaat niet lang meer duren of ze klimt een positie op onze huiselijke ladder, waar ik nog altijd fier bovenaan sta. Want iemand moet de dakgoot vegen.

Utrecht

Vrijdag was ik een dagje in Utrecht, mijn geboortestad. Ik had mijn moeder meegenomen, ook haar geboortestad. Een stad verandert onder je kont vandaan als je er even niet meer komt. Maar toch, het oude blijft hetzelfde en anders brengen ze het wel in de oorspronkelijke staat terug. Zo loopt de Catherijnesingel weer onder Hoog Catherijne door, en zit ik te wachten tot de het schip van de Domkerk herbouwd wordt zodat kerk en toren weer een geheel vormen.

Ik ben voor het eerst in de Domkerk geweest. De toren had ik al een paar keer beklommen maar de kerk had ik nooit bezocht. Best aardig hoor, maar wat kaal aan de binnenkant. Zonde van zo’n mooi bouwwerk als je het mij vraagt. Bij ons moesten de protestanten het zonodig overnemen en de kerk ontdoen van elk tierelantijntje, anders hadden we nu kunnen wedijveren met het buitenland. Nu winnen zij, en is het geluk weer eens met de dommen van Milaan of Keulen.

Er is ook nog een complex onder de Dom maar dat komt later nog wel een keertje. De Dom klinkt al mijn hele leven magisch mede door de trotse vertellingen van mijn opa en oma, net als eigenlijk heel Utrecht die magie van hun gekregen heeft. Want het lag in het midden van het land, het had het grootste overdekte winkelcentrum van Europa en ook nog eens de hoogste toren van Nederland. Eigenlijk gewoon van Europa omdat de rest valsspeelt en er een hele lange spits op heeft gezet omdat hun toren niet hoog genoeg was.

We aten bij een Italiaan op een van de terrassen van de Oude Gracht en we liepen over de Drieharingenstraat en de lange Elizabethstraat. Utrecht moet de stad met de mooiste straatnamen zijn. Neude, Vreeburg, Hardebollenstraat, Zakkendragersteeg. Oudkerkhof, Mariaplaats, Janskerkhof, Domplein. Tevens heeft het de mooiste wijknamen. Wittevrouwen, Oog in Al, Lombok, Ondiep. En tenslotte heeft het de mooiste plaatsnaam: Utrecht. Maar misschien ben ik hierin niet geheel onpartijdig.

Some guys

Door de koning gedwongen liep ik ergens anders in het bos, nog wel dwars door zijn kroondomein maar niet meer op de zijpaden. Prima, op de doorgaande weg kan de hond los, op de zijpaadjes mag dat sowieso niet.

Na een tijdje zag ik een stel, niet meer piepjong maar wel jonger dan ik. Zij was jaloersmakend mooi, met lang bruin haar, ze droeg een bruine rok en een lange jas. Hij had een wijde trainingsbroek en een strakke trui aan. Hij kon het hebben. Aan hoe ze elkaar aanraakten kon ik zien dat ze nog niet heel lang een stel waren. Ik probeerde Lori bij me te houden, wat best lang lukte, maar uiteindelijk liep ze toch naar ze toe, en luisterde ze niet meer naar mij. Ze gedroeg zich gelukkig wel en sprong niet als een dolle tegen ze op. Van dichtbij was de vrouw net ietsjes minder oogverblindend dan van veraf, maar nog steeds erg knap. Hij was een beetje een patserig typje, maar dat kan ook jaloezie mijnerzijds geweest zijn. Ze maakten een paar opmerkingen over Lori, dat ze zo’n mooie tekening heeft (dat horen we echt dagelijks) en dat ze zo enthousiast was. Ik zei kort wat terug en liep terug naar de parkeerplaats waar ik onze oude Modus zocht. Er stond ook een gloednieuwe Porsche. Het duurde heel even eer ik door had dat die vast van hun was. En ja hoor, ze liepen naar de zwarte Taycan en ze stapten in.

Ik hoorde mezelf denken, als je knap bent is je kans om rijk te worden ook groter. Ik zat te denken of hij niet een ex voetballer was die ik niet herkend had. Ik startte de oude Modus en reed achter de Porsche de parkeerplaats af. Porsche centrum Amsterdam stond er achterop. Ze reden ook linksaf, naar het westen, ik rechtsaf naar het oosten. Some guys have all the luck zeggen ze weleens, me gelukkig prijzend dat ik in het oosten woon.

Pleurop!

Door een domme communicatiefout met mijn manager is mijn collega benadeeld. Ik had iets verkeerd begrepen, maar voor mij was het logisch. Het gebeurde anderhalve maand geleden al, maar het werd nu pas duidelijk, en nu kan het niet meer hersteld worden. Mijn collega liep een promotie mis waarvan ik dacht dat ze die zelf geweigerd had. Maar er bleek nooit met haar gepraat te zijn, dat was wat ik verkeerd begreep en mijn baas ook onduidelijk meedeelde destijds. Daardoor heb ik iemand anders voorgedragen die het nu is geworden. En dit zou niet aan het licht gekomen zijn als mijn collega niet twee keer naar mij hintte vandaag. De eerste keer hapte ik niet, maar de tweede keer zei ik dat ze de kans had gehad. En daar kwam het balletje aan het rollen en realiseerde ik de fout.

Ze was overstuur en huilde. Ik voelde me rot, maar ze wilde niet dat ik haar belde. Ik moet het morgen ook nog aan mijn manager vertellen, al zei ze dat dat niet hoefde. Het enige wat ik wist te doen is een ongelofelijk duur bloemetje in Hongarije te laten bezorgen. Wat me thuis ook nog op verontwaardiging kwam te staan. Ik krijg nooit bloemen! Jij laat je ook altijd inpakken door die wijven, jij kan er toch ook niks aan doen? Daarna lacht ze al snel weer hoor, die Linda van mij, maar toch even laten voelen.

Nou ja, dit was ongelukkig maar ik heb gehandeld naar eer maar niet naar geweten. Want zou ik dit geweten hebben, had ik geen 75 euro aan Pleurop hebben hoeven besteden. En niet dat het hiermee is opgelost, want dit ga ik nog lang horen van haar, maar ik heb excuses gemaakt. Want de fout kan ik niet meer herstellen.

Siri

Ik wilde olie peilen, maar de auto stond nogal onhandig geparkeerd onder een struik. En peilen lukt alleen als de auto een paar minuten niet bewogen heeft, dus liet ik hem staan. Door de struik en de openstaande motorkap was het zo donker dat ik de peilstok niet meer terug in het gat kreeg, en dat is eenmaal noodzakelijk om te peilen. En trouwens ook om de olie binnen de motor te houden. Ik wilde de zaklamp van mijn telefoon aanzetten, maar omdat ik een nieuwe heb, en die eikel van Steve Jobs het nodig vond om de zaklamp op een andere, onvindbare plek te verbergen dan waar de zaklamp op mijn vorige telefoon zat, ging dat dus niet.

Dus heb ik mezelf verlaagd tot het praten tegen mijn telefoon. Hé Siri, zei ik zo zacht mogelijk, en Siri werd wakker. Zaklamp zei ik, en Siri zei iets van: oké, ik heb de zaklamp aangezet. Een klein wonder als je het mij vraagt, en ik kon de peilstok terug steken en de olie peilen. Daarna riep ik Siri weer en zei dat ze de zaklamp uit moest doen. Ze gehoorzaamde. Aangezien ik nooit tegen mijn telefoon of auto praat, vroeg ik mijn dochter waar de zaklamp op mijn telefoon zat. Op een of andere manier wist ze dat. Net als dat ze nog veel meer over mijn telefoon wist, die ik net een dag heb en waar ik 90% van de ingestelde apps al verwijderd heb omdat ik ze nooit ga gebruiken. Ik vond het al heel wat dat Siri naar me luisterde.

iFake

Via mijn werk had ik een nieuwe iPhone aangevraagd. Ik had geloof ik een 8 en die voldeed prima, ware het niet, zoals bij elke iPhone, dat binnen no time de batterij leeg is, tenminste na een tijdje. Toen we op vakantie gingen en ik het ding op de heenweg alleen aan had staan en verder niet gebruikt had, was hij aan het eind van de middag leeg, zo druk heeft zo’n ding het met zichzelf.

Een programma als Strava of google Maps is niet te doen, want voor je je bestemming hebt bereikt, is je batterij al leeg ondanks dat het systeem zelf vindt dat de capaciteit nog 80% is.

Omdat ik vrij lang met mijn spullen doe, was het geen probleem en werd mij nu een 12 opgestuurd. Ik zocht van tevoren op hoe je de gegevens kon overzetten, dat kon heel simpel met de i-Cloud reservekopie. Natuurlijk. De kopie kon alleen niet gemaakt worden doordat er te weinig opslagruimte was, die je dan moest bijkopen. En omdat het een telefoon van mijn werk is, kon ik dat niet zomaar doen. Maar nu heb ik het toch gedaan, de rekening gaat als het goed is naar mijn werk, 99ct per maand extra, ik durfde het aan zonder toestemming.

En nu is mijn oude iPhone een reservekopie aan het maken, nog vijf minuten, nog zes minuten, u kent het wel, nu staat hij al ongeveer een kwartier op “nog 19 minuten.” Snel even aan de lader leggen voordat de batterij weer leeg is. Maar zelfs aan de lader loopt de capaciteit langzaam terug nu, tijdens het maken van de reservekopie. Nog 13 minuten, spannend….

Beyoncé

Ik las dat de sterrenstatus van Beyoncé inmiddels groter is dan die van Michael Jackson. Bij zo’n bericht haal ik mijn schouders op, maar dat is de leeftijd, want mijn echte ik, die van toen ik 30 was, gaat op zo’n moment proberen iedereen te overtuigen van het belachelijke van dit bericht.

Ik zou Beyoncé niet eens herkennen op straat. Ik ken één nummer van haar. Ik weet dat ze mooie benen heeft en dat ze met een Jay-Z getrouwd is, die ook erg bekend schijnt te zijn. Dan moet de conclusie zijn dat ik niet erg met mijn tijd ben meegegaan, want ik weet heus wel dat er nieuwe sterren aan het firmament zijn verschenen. En Beyoncé zal voor mij net te laat zijn gekomen en voor mijn dochter te vroeg, waardoor ik haar hele carrière heb gemist. En ze zal ongetwijfeld goed kunnen dansen en zingen, en als ik niet zo in de country & western en polka was blijven hangen, had ik er ongetwijfeld meer van meegekregen.

Maar groter dan Michael Jackson, voel eens even aan je hoofd! Na de tachtiger jaren was alle relevante popmuziek al gemaakt. Net als de beste voetballers hun hoogtijdagen al gehad hadden. Het zijn verwarrende tijden. En iedereen is in de war, of gewoon erg kort van geheugen. Een Michael Jackson wordt een keer in de vijftig jaar geboren. En toen Beyoncé werd geboren, waren die nog niet voorbij.

Maatregelen.

We waren gisteren bij Yukiko en haar partner, die net waren verhuisd naar hun nieuwe mooie stulpje. Ik heb al heel wat verhuizingen van haar meegemaakt, maar dit zag eruit alsof ze hier wel een flinke poos blijft wonen. Een mooi huis met een grote tuin, en geheel naar eigen stijl ingericht. Dat zie je niet zo vaak, een geheel eigen stijl. Wijzelf bijvoorbeeld hebben geen stijl, wij doen maar wat. Een andere vriendin van ons heeft ook een eigen stijl, maar de rest heeft een dertien in een dozijn stijl.

Hier niet, hier was over alles nagedacht. Haar atelier, de huiskamer, de keuken, allemaal met een vleugje middeleeuwse hekserij. Ze gaf ons een rondleiding door het hele huis, en wij vonden alles mooi en zij lichtte toe. Bij de badkamer vertelde ze dat haar wens was om er geen toilet in te hebben, terwijl ik het juist hartstikke handig vind, als je onder de douche staat en je krijgt ineens aandrang, dat je dan niet zeiknat over de gang naar het toilet moet. Toegegeven, ik verzin dit voordeel ter plekke, want ik kan me niet herinneren dat het ooit zo gegaan is. Maar goed, ze lichtte toe dat het onhygiënisch is. Ik vroeg mij af waarom dan, maar het bleek te gaan om microscopisch kleine zwevende poepdeeltjes die zich aan je tandenborstel hechten.

Volgens haar is dat in een laboratorium onderzocht. Later stuurde ze me nog een linkje waarin het bevestigd werd. Nu is mij ineens duidelijk waarom sommige mensen bruine tanden hebben en waarom sommigen zo uit hun bek stinken, behalve vóór het poetsen. Mijn opties zijn nu: voortaan in de keuken poetsen, de tandenborstels onder een stolp bewaren, of, en daar heb ik voor gekozen, voortaan poetsen met Chlorix en naspoelen met WC-eend. En daarna zuigen op een toiletblokje.

Keihard.

Ik ben behoorlijk bijbelvast. Vooral het nieuwe testament ken ik goed en leef ik na. Dat is niet moeilijk, dat is makkelijk. Want mijn dochter, ik heb haar geloof ik wel eens genoemd hier, is hardleers. Ze pakt mijn spullen en geeft ze niet terug of maakt ze kwijt. Zo heb ik een oplader naast mijn bed liggen, die daar ligt zodat ik hem kan gebruiken als ik naar bed ga. En dat is fijn. Zelf gekocht, mijn lader.

Dochter echter, pakte regelmatig mijn lader. Ik heb alles geprobeerd, lijfstraffen, gevangenisstraffen, uithongeren, dwangarbeid…niks hielp. Totdat ik het zat was en haar vertelde dat als het nog één keer gebeurde, ik haar elektrische fiets op slot zou zetten, en ze met de gewone naar school kon! Barbaars gewoon.

Vanavond was het zover. Lader weg. Ik loop haar kamer op, pak de lader en vertel haar dat haar fiets op slot gaat. Smeekbedes, spijt, vergeten, ik zal het nooit meer doen, dat werk.

En dan komt het. Matteüs 18: 21-22. Toen kwam Petrus bij Hem en zeide: Here, hoeveel maal zal mijn broeder tegen mij zondigen en moet ik hem vergeven? Tot zevenmaal toe? Jezus zeide tot hem: Ik zeg u, niet tot zevenmaal toe, maar tot zeventig maal zevenmaal.

Ze zit nu aan de 382e keer…

Bijen

Ik heb een speciale herinnering aan een liedje van Kim Wilde die teruggaat naar 1988. Ik was tot over mijn oren smoorverliefd. Het was dus erger dan smoorverliefd of tot over je oren verliefd, wat de meeste mensen wel eens meemaken, behalve André Hazes. Ik weet dat, omdat, zou ik nog verliefder zijn geworden, ik het niet zou hebben overleefd. Nu zakte ik slechts voor mijn examen en rammelde mijn hart omdat het gebroken was.

Ik zat in de pauze ergens op een trap te wachten, toen de bescheiden hit van Kim Wilde klonk. Alle melancholie in de wereld overviel mij als een zwerm bijen. Deze pijn moest ik meedragen, de rest van mijn leven. Ik kon haar eenmaal niet vragen, ik had haar niets te bieden, ik had het al moeilijk genoeg met mezelf. Dus verder dan de schijn ophouden dat ik een leuke jongen was, kwam het niet. Ze beloonde me dan met haar glimlach, het maximaal haalbare. Al mijn verdere pogingen zouden het kapotmaken.

Toen het eind van het schooljaar dreigde, heb ik het kapotgemaakt door haar en haar vriendin op te halen met de auto. Het zou toch wel eindigen. Een examenfeest, na afloop drie zoenen op haar wang en dat was het dan. Ik deed me stoerder voor dan ik was, gezien het feit dat ik dit 35 jaar later nog schrijf.

En als ik Kim Wilde hoor, komt die zwerm bijen weer naar me toe, maar ze steken me niet meer. Het is de herinnering aan de melancholie die ik voel. Sinds vandaag weet ik pas dat ze met four letter word niet love bedoelde, zoals ik altijd dacht. Ze bedoelde fuck. En dan niet in letterlijke zin.