We hebben hier intern een lijstje met dingetjes die in huis gedaan moeten worden, maar omdat we tot nog toe vergeten zijn om het lijstje ook op papier aan te maken, bestaat het lijstje alleen in onze hoofden. De hele week heb je ze paraat, die klusjes, maar zodra het weekend is slaat er iets op slot zodat we niet meer weten wat het ook alweer was. Om vervolgens op maandagochtend tot de ontdekking te komen dat we weer een paar klusjes vergeten zijn. Terwijl die klusjes best leuk zijn hoor. En nuttig. Het zijn van die 'kleine klusjes, groot plezier' klusjes. Maar vandaag had ik er twee onthouden. Eén ervan is tot een goed einde gebracht en de andere niet. Maar dan weet ik dat in elk geval en hoef ik er niet meer tegenaan te hikken. Gevaren schip. Maar niet teveel klusjes op zondag want er moet tenslotte ook nog iets van een zondagsfeer blijven bestaan.
Omdat het toch een beetje herfstig dagje was zijn we tijdens Tammar's slaapje eens flink huiselijk geweest. Linda voor haar studie aan de eettafel en Hans en ik met legpuzzels aan de salontafel. Wat een onbetaalbare sfeer hangt er dan ineens, als iedereen voor zichzelf bezig is. Het leek bij ons wel 1948 van Koot en Bie. Ik ben begonnen aan een legpuzzel van 500 stukjes waarop een zwart-wit afbeelding van Elvis tevoorschijn komt, mits je de stukjes op de juiste plek legt. En die is echt heel erg moeilijk. Ik heb zojuist voor elkaar dat de buitenste ring gelegd is. En dat had nogal wat voeten in de aarde want soms lijken stukjes te passen, maar blijken dan toch weer niet helemaal te passen. Voor het betreffende stukje is dat niet zo erg maar aan het eind hou je dan een stukje over dat nergens meer past. En zie dan maar eens uit te vinden welk stukje (buitenste ring bestaat vrijwel uit donkerzwarte stukjes) je verkeerd gelegd hebt. Een crime! Maar goed, ik ben een doorzetter en bovendien betreft het hier Elvis dus het gaat uiteindelijk goed komen.