Auteur: Mack

Ik ben Mack, uit 1969, dat klinkt vertrouwder dan het noemen van mijn leeftijd. Begonnen in 2004 met web streepje log dat te succesvol werd en dus overgenomen door snelle jongens die alles kapot maakten. Ik heb in tegenstelling tot velen mijn archieven kunnen redden, maar bijbehorende foto's zijn veelal verdwenen in de diepste krochten van internet en dus weg. Ik woon in Vaassen, aan de oostelijke rand van de Veluwe en schrijf daarover alsof het onontdekte wildernis is. In werkelijkheid is het één grote ergernis van verbodentoegangbordjes en zwervende toeristen. Verder schrijf ik over alles, soms serieus maar meestal niet. Sorry.

Geduld

Mijn vrouw prijst mijn geduld wel eens. Terwijl ik echt wel ongeduldig ben. Maar wat zij bedoelt is je ergens niet bij kunnen neerleggen en maar doorgaan totdat de puzzel is opgelost. Ik zie dat niet als geduld, het is een innerlijke drang, een instinct, een stem van boven, het niet willen opgeven. Gisteren viel de wifi weg nadat ik klaar was met de bedden van de kinderen in elkaar te zetten. Ik was er al helemaal klaar mee, dus ik tyfte wat af, al heb ik geen idee wat dat betekent. Maar drie kwartier later werkte het weer, dacht ik.

Vandaag om een uur of vier, ik was nog aan het werk, viel internet uit. Geen idee wat daar nu aan de hand was, maar vier uur later, na eindeloos resetten, gebruiksaanwijzingen lezen, trappen lopen, snoertjes verwisselen en afwachten had ik alles weer werkend. Ik weet nog steeds niet waar een experiabox voor dient, ik weet alleen wel wat de knipperende lampjes en de knopjes betekenen. Hetzelfde geldt voor het modem.

Achteraf denk ik dat het van kamer wisselen van de kinderen er mee te maken had. Die hebben al hun tv-, internet- en wifi-aansluitingen eruit getrokken en er op een foute manier weer ingedaan, zonder dat ik het wist natuurlijk. Zelfs een adapter paste niet meer in het tv-kastje om een hele mysterieuze reden. Maar ook die reden vond ik.

Het is een kwestie van steeds een beetje verder komen en steeds meer begrijpen. Toen ik na het eten de hond uitliet begon het me te dagen dat er boven wel eens iets mis kon zijn. Dat steeds dichterbij de oplossing komen is de motivatie om maar door te gaan. Het is geen kwestie van geduld. Het is een kwestie van intelligentie. En dwangneurose.

Uit m’n plaat.

Na twee dagen laminaat leggen en kinderen helpen van kamer verwisselen geeft mijn lichaam een krimp. En mijn geest ook, omdat ze meehielpen, en daar gaat het fout. Een bed uit elkaar schroeven betekent vooral dat er dingen afbreken en ik erg gefrustreerd raak. Als ik het probeer te repareren en moet roeien met de riemen die ik heb, ga ik wel eens door het lint. Laten we het daar verder niet over hebben, want ik ben al 55 en loop te vloeken als een bootwerker.

Tot overmaat van ramp heb ik de top 2000 aanstaan en vervloek ik iedereen die op enorme kutnummers stemt. Van die kutnummers van talentloze bands waarvan de leden aan de drugs waren toen ze het schreven. Er is geen melodie in te bekennen en ze duren ook nog eens 8 minuten. Teringherrie van acht minuten! Een orgel, een gitaar en een zanger die zichzelf een legend vindt. Totaal inspiratieloos gejengel! En dat staat dan boven Burning Love van Elvis. Wat dus betekent dat er in deze verrekte maatschappij veel zakkenwassers rondlopen die helemaal niet stemmen op wat ze mooi vinden, maar op aftandse bagger waarmee ze afstand willen nemen van het klootjesvolk en een muzikale superioriteit veinzen waarvan ik dan moet denken “zo zo, die heeft een ontwikkelde smaak!”

Maar dat denk ik dus niet hè, ik denk juist: Lapzwans, laat je eens nakijken want je smaak is kapot! En ga eens naar een hypnotherapeut en probeer uit te vinden waar je ontspoorde! Dat denk ik ja, met je eliteclubje van gelijkgestemden dat elkaar zit te overbieden en zo steeds verder losgezongen van de realiteit raakt. Ze moesten je voor straf een koptelefoon opzetten en keihard je eigen kutnummer spelen, twee uur lang (en dan ben ik mild), eens kijken of je dan volgende keer normaal wilt stemmen.

Ik ga maar geen voorbeelden geven want daar krijg je alleen maar ruzie van, maar door jou staat bijvoorbeeld het geweldige Hands Clean van Alanis Morrisette er niet in. Terwijl ik daar op gestemd had! En dan staan die deejees ook nog zo’n achtminutenplaat aan te kondigen of er iets heel bijzonders aankomt! Nou, een muzikale marteling, dat is het! En acht minuten zeg! Na tien seconden had ik al door dat het nergens heenging.

Goed, ik geloof dat ik wel eens vaker uit mijn plaat ga over de top-2000, maar als ik dictator word, en die kans wordt nu groter, dan valt er alleen nog te stemmen op mooie nummers waar een band zijn best op heeft gedaan. Het einde van de democratie is nabij. De mensheid dient niet lastiggevallen te worden met muzikale meningen. Je moet luisteren naar je ziel. Ik ben het weer even kwijt. Bedankt.

Leve!

Ik ben naar een Twentse oudejaarsconference geweest, in Enschede. Voor de pauze was er niks aan, maar daarna werd het serieus goed. Ik verstond ongeveer negentig procent, af en toe vroeg ik me af of dat Nedersaksisch niet te ver wordt doorgevoerd. Ik ben een jaar in “opleiding” geweest om het Nedersaksisch wat hier gesproken wordt te begrijpen. Dat was op mijn negentiende, toen ik in een supermarkt ging werken. Ik kende slechts een paar woorden, zoals tjoo, thuuskomm’n en “op het durp” maar op mijn eerste dag moest ik er af en toe een tolk bij halen. Ze hadden net zo goed Chinees kunnen praten, ik hoorde er geen bekende klank in. Maar langzaam begon ik het te leren en ik kon zelfs zinnen zeggen in het Nedersaksisch, wat trouwens vele varianten kent.

In elk geval, ik kende de drie heren niet, al kwam de naam André Manuel me wel bekend voor. Ik vond hem ook serieus goed, vooral zijn liedjes. Hij was de minst vrolijke van de drie, maar wel de muzikaalste. Thuis gekomen besloot ik hem te googelen, en ik las dat hij ooit zijn piemel had laten zien aan toen nog prins Willem Alexander en Máxima. Dit om de discussie over de republiek levendig te houden volgens hemzelf. Dat vond ik jammer, want ik vind een republiek helemaal nergens op slaan. Gekozen staatshoofden, alsjeblieft zeg, dat gaat vaker fout dan goed. En om als republikein elke keer je lul te moeten laten zien aan de koning om je eisen duidelijk te maken, vind ik ook omslachtig. Ik heb die potloodventers kennelijk altijd verkeerd begrepen. Het zijn gewoon republikeinen! Hoe doen ze dat trouwens in Duitsland, waar de Duitsers dolgraag een koning en een koningin zouden willen hebben in plaats van een kanselier? Middelvinger? Tong uitsteken? Soms volg ik de politiek gewoon niet. Ook de Surinaamse politiek niet. Bouterse schijnt overleden te zijn aan leverfalen als gevolg van chronisch alcoholmisbruik. 79 jaar! Dat noemden we vroeger gewoon doodgaan aan ouderdom. Leve de dictator! *blote reet toont*

Kerstavond

Het is hier een traditie en het hele gezin doet nog steeds mee, al zie ik hier en daar iemand op z’n telefoon kijken, maar op kerstavond kijken we “A Christmas Carol” mits die ergens wordt uitgezonden en soms moet je er goed naar zoeken. De versie die we nu keken was uit 1984, alle acteurs zijn, op een enkeling na inmiddels overleden en deze versie hadden we vorig jaar opgenomen. Vandaag was de laatste dag dat we hem konden kijken, en zo geschiedde.

Waarom ik zo gek ben op deze film, dat snap ik, maar wanneer dat is ontstaan kan ik me niet herinneren. Mijn favoriete versie is die uit 1999 met Patrick Stewart, maar elke versie wil ik wel zien. In 2022 is nog een nieuwe film gemaakt, wat denk ik aangeeft dat ik niet de enige ben die iets heeft met deze film. Met enige trots droeg ik in een van mijn vorige banen de bijnaam “Scrooge”.

Door de film kom je als vanzelf in kerstsfeer en de familie Bauer deed er nog een schepje bovenop met hun uitzending over kerst in Duitsland. Frans Bauer, ik wist niet dat ik nog eens fan zou worden. Goed, niet van z’n muziek maar wel van z’n ontwapenende humor, z’n zelfspot en van de rest van z ‘n gezin.

Als laatste keken we de opening van de top-2000, waarbij Dany Vera, Elvis zong en andersom. AI, maar lang niet slecht.

Fijne dagen!

Milo

Waarom ben ik nu precies verdrietig, nu onze logeerhond Milo vanavond is ingeslapen? Hij was Randi’s beste vriend, ongeveer een jaar jonger en hij gaat ongeveer een jaar later dood.

We zijn nog even gaan kijken, hij lag op een matras en liet z’n plas lopen. Maar hij kwispelde wel, en ik knuffelde z’n dikke kop. De baasjes waren ontroostbaar en moesten met hem naar de dierenarts. Nu is hij ingeslapen en zie ik foto’s van hem en Randi voorbijkomen. Voel ik nu verdriet voor Milo, voor Randi, voor de baasjes, of omdat het het einde van een tijdperk is? Dat je ze op de foto’s ziet als jonge honden, wat Milo al jaren niet meer was (Randi bleef veel beweeglijker tot het laatst) en dat je je realiseert dat dat ook alweer acht jaar terug is en niet meer terugkomt?

Milo was te oud en te stram voor Lori, Lori was wel superblij als ze Milo zag, maar Milo strafte haar alleen af als het hem te gortig werd. Verder gedoogde hij haar. Generatiekloof.

We hadden juist gisteren afgesproken dat Milo hier nog een paar dagen zou komen met Oud en Nieuw, zoals elk jaar, maar dat hoeft nu niet meer. Milo was een echte goedzak, maar met het uiterlijk van een badass.

De weg kwijt.

Mijn dochter is nogal bijgetrokken vergeleken met twee jaar terug. Tegenwoordig doet ze bijna alles goed in plaats van fout. Ze vertelt me haar belevenissen op school en op haar werk, als medewerker bij Kruidvat. In haar klas zit een ginger, zo noemt zij vrij respectloos iemand die wij vroeger keurig rooie dakduivel noemden, en deze ginger noemde de docente een teef. De teef stuurde de ginger de klas uit en mijn dochter riep naar de ginger of hij soms geen opvoeding had gehad. “In welke generatie leef ik”, verzuchtte ze. En ik zag dat het goed was.

Vanavond op haar werk komt een man uitleg vragen over condooms. Of die ook voor mannen zijn. Volgens mij zijn condooms altijd voor mannen, maar ik weet er niet al te veel van. Ik geloof dat ik ze twee keer gebruikt heb in mijn leven, dus pin mij er niet op vast. In elk geval, mijn dochter vertelt mij dit en ik denk alleen: “wat is dat voor een idioot?” Vervolgens wil hij nog een buttplug, ik verzin dit niet, bij Kruidvat verkopen ze die en de man vraagt hoe je dat schoon moet maken. Ik was hier al hard weggerend en ik vraag mij af in wat voor generatie ik leef.

In elk geval, mijn dochter is minder preuts dan ik en zegt tegen de man dat ze het niet weet en er even een collega bij haalt. Ze hoort de collega tegen de man zeggen: “als je deze in je kont wil douwen kan dat.” En ik denk, wat gaat hier allemaal mis in dit land, dat er mannen vrij rondlopen die aan jonge meisjes uitleg gaan lopen vragen over condooms en buttplugs. Of nee, wat gaat er eigenlijk mis in deze tijd, dat Kruidvat buttplugs verkoopt?

Het wordt echt de hoogste tijd dat we weer eens normaal gaan doen met z’n allen.

Vroeger was alles duidelijk.

Aanslagen met zwaar vuurwerk, asielbeleid, wolven, TikTok, stikstof, je weekend, personeelstekort, vergrijzing, Max Verstappen, Syrië, Trump, salderingsregeling, lhbti +, bitcoins, thuiswerken, polarisatie, bankzitters, cashback, gamen, windmolenpark, leiderschap, tussenjaar, influencer, extraparlementair, AI, elektrificatie, fijne dag, latte, biodiversiteit, CO2-reductie, ADD, ZZP, Tesla, Gaza, Poetin, NAVO, vapen, X, opwarming, autonomen, fatbike, genderidentiteit, Tinder, koning.

School, sportwagen, straatvoetbal, meisjes, radio, ziekenfonds of particulier, tolerant, goede baan, fatsoen, ijsvrij, koude oorlog, woensdagmiddag, Donald Duck, huisvrouw, bibliotheek, tegenwind, tweede klasse, majesteitsschennis, chef, bejaardenhuis, dienstplichtig, aids, abonnement op het zwembad, WAO, huiswerk, zevenklapper, seizoenen, katholiek of protestant, tv-serie, André van Duin, dames en heren, poep onder je schoen, dansles, priklimonade, toekomstperspectief.

Nederland nu vs Nederland begin jaren tachtig. Het is ook niet vreemd dat de wachtlijsten bij de psychologen nu een half jaar bedragen. Nou goed, die wolven hadden er in de jaren tachtig al moeten zijn natuurlijk. Gevolg van de koude oorlog. Wolven waren ooit verdreven en zaten vast achter het ijzeren gordijn. En huisvrouw, alleen het woord al. Een vrouw die bij huis is en zorgt voor het huishouden. Heel normaal vroeger. Meisjes, die waren magisch en onbereikbaar als het erop aankwam. Ziektekosten werden vergoed en in de zomer ging je naar het buitenbad. Fatsoen was nog een woord dat je kon gebruiken zonder srakker erachter, en op woensdagmiddag voetbalde je op straat. Op de radio waren de dagen verdeeld onder de omroepen en als André op tv kwam moest iedereen lachen. Sportwagens waren een zeldzaamheid en als je 65 was, heette je bejaard. Mannen of vrouwen, meer soorten bestonden niet. De koude oorlog was een gegeven, geen dreiging. En als je net een sterfgeval had meegemaakt en je deed een boodschap dan zei de onwetende winkelier na het afrekenen gewoon neutraal “tot ziens” in plaats van “een fijne dag” wat onnodig kwetsend kan zijn en bovendien geenszins gemeend is, in tegenstelling tot “tot ziens”. Om over “geniet van je weekend” nog maar te zwijgen.

Je doet er verder niks aan, maar ik zette even wat begrippen op een rijtje. Om aan te geven wat er mis gaat.

Fred de Schepper.

Ik werd vannacht wakker in ineens was mij alles duidelijk. Ik dacht, ik moet dit opschrijven, want het is zo logisch. Ik schreef het niet op, maar heb de strekking toch onthouden. God was bij ons in de gedaante van Fred Emmer. En echt, het was volkomen logisch. Nu kost het weer iets meer moeite om het te begrijpen, wat natuurlijk wijst op het gegeven dat je droomt in een andere dimensie. Daar kan alles.

Maar een deel van de logica heb ik onthouden. Fred schotelde ons het nieuws voor en was daarmee een almachtige. Want hij kon eigenlijk alles laten gebeuren. Als hij vertelde dat er een nieuw eiland was ontdekt, dan was dat zo. Tenminste, voor ons was het zo. Fred verzon het misschien ter plekke. Als hij ons de volgende dag vertelde dat het eiland in zee was verdwenen, dan was het weer weg. Maar Fred had een eiland geschapen. Nou, zo kon hij zo’n beetje elk wonder verrichten dat we maar wilden. Een medicijn tegen Malaria? Fred zorgde ervoor. Einde aan de oorlog tussen Irak en Iran? Met een paar simpele zinnen maakte hij het waar. Columbus ontdekte Amerika? Fred maakte het ongedaan en maakte dat de Vikingen eerder waren. Fred schiep landen, planeten, sterren, noem het maar op. En Fred was niet alleen, er waren hulpnieuwslezers zoals Harmen Siezen en Rien Huizing, die onderling uitwisselbaar waren zodat ik jarenlang gedacht heb dat dat een en dezelfde persoon was. En Joop van Zijl, die was wat dikker, die kon ook een aardig potje scheppen.

Mijn wereldbeeld is geschapen door nieuwslezers. Dankzij hen zijn dingen zoals ze zijn in mijn hoofd. Ze zijn almachtig want ze kunnen alles laten gebeuren. Een salarisverhoging lijkt mij op zijn plaats.

Grijs

Ik zag positiviteit op televisie vanavond. Het is er waarschijnlijk vaker, maar het valt mij vaak niet op. Carrie op vrijdag. Er was een prachtige vrouw met lang grijs haar die een beetje vreemde hobby had, namelijk in koud water zwemmen. Ze deed me sterk aan Jolie denken. Verder was Herman van Veen er, die bijna 80 is, en uit de Kievitdwarsstraat in Utrecht komt. Mijn vader zou nu 80 zijn en kwam ook uit de Kievitdwarsstraat, maar ik heb nooit gehoord dat hij Herman van Veen kende, dus dat zal ook wel niet. Herman zag er nog verrekte goed uit, leek amper ouder geworden sinds de laatste keer dat ik hem zag – hij was toen al grijs- en hij zong het liedje “Anne.”

Jamai zong Elton John, en Carrie danste met het publiek. Het zag er natuurlijk uit, ik kon er niet doorheen kijken zoals ik normaal doe. Geen gemaakte lach, geen verkrampte of overdreven dans. Jamai was ook al grijs, toen ik hem voor het eerst zag was hij nog een jochie. Maar Jamai zei dingen. Goeie dingen. Normale dingen. Positieve dingen. Verstandige dingen. En ik weet niet meer wat. Ik weet alleen dat het me allemaal een goed gevoel gaf, alsof alles nog onschuldig was. Alsof Charles Trenet het lied La Mer zong.

Afwijzing

Ik word steeds extremer in mijn mening. Hij klopt niet eens meer. Maar in Amerika is een CEO van een zorgverzekeringsmaatschappij vermoord op een manier die je alleen in films ziet. De moordenaar had een boodschap op de kogels achtergelaten, “deny, defend and depose,” waarmee hij de boodschap meegaf dat de CEO vermoord is vanwege het beleid van vertragen en ontkennen door zorgverzekeringsmaatschappijen.

Hier gaat om de CEO van de grootste zorgverzekeraar van Amerika met een omzet van ongeveer 200 miljard euro. Een aantal voorbeelden werd gegeven van mensen die overleden omdat de verzekeringsmaatschappij hun de zorg niet wilde vergoeden die ze nodig hadden. Vaak ging dit op basis van willekeur of onjuiste argumenten. Overigens, ook de ziekenhuizen spelen geen lekkere rol hierin. Die helpen je ook niet voordat ze zeker weten dat er betaald wordt.

In elk geval, het is gelegaliseerde criminaliteit waar je als burger niks tegen kunt doen. Je kunt nadat je al dood bent een rechtszaak beginnen, maar dan zul je eerst de jury moeten overtuigen dat je dood bent door toedoen van de verzekeringsmaatschappij. Het rijkste land ter wereld is geen beschaafd land, heb ik al veel vaker geconstateerd zonder er ooit geweest te zijn.

In Amerika wordt niet erg gerouwd om de CEO die nog jong was en een gezin had. De verdachte is een knappe, gespierde jongeman, en dat wekt eenmaal sympathie op. Het maakt trouwens niks uit of je crimineel bent of niet, het volk kijkt naar wat je voor hen doet, niet naar je misdaad. Ik rouw ook niet om die CEO. Hij was een slecht mens die omgelegd is.

Deze week werd er ook nog een claim van mij afgewezen door de verzekering. Dat ik ze überhaupt nog indien snap ik eigenlijk ook niet. Alle claims worden standaard afgewezen als ik de waarheid invul. Maar ik blijf de waarheid invullen, al roept iedereen dat je de waarheid zo moet verdraaien dat hij wel in de claim past. Er komt een moment dat er iets knapt in mijn hoofd. En dan kan het zo maar zijn dat ik mijn hond in de tuin van zo’n CEO laat schijten.