Het heelal

Voor de vierde keer ben ik een boek van Stephen Hawking (die professor in de rolstoel met de spraakcomputer) "Het Heelal" aan het lezen. Voor de vierde keer loop ik langzaam in de val van onbegrijpelijke natuurkunde. Voor de vierde keer denk ik dat ik net zo slim ben als Hawking.
Voor de vierde keer ben ik ervan overtuigd dat ik eindelijk ga snappen wat oneindig betekent.
Voor de vierde keer vind ik het knap dat iemand een onbegrijpelijk boek heeft geschreven dat ik steeds opnieuw lees tot ik m'n ogen niet meer open kan houden.
Ik zou wel eens een paar uur vragen willen stellen aan iemand die dat allemaal begrijpt.
Want wat houdt nou het begrip "ruimte-tijd" in? En singulariteit? En wat was er voor de oerknal? En bestaat tijd echt of is het begonnen met de oerknal en houdt het ooit op? En wat is er buiten het heelal? En hoe kom…zzz…zzzzzzz

Balance

Elke ochtend in de auto word ik lastig gevallen door Hans Dorrestijn die zich heeft verlaagd door reclame te maken voor een bedrijf wat als slogan heeft: Tijdelijke projecten, blijvende resultaten.
Wie zijn geld in zo'n bodemloze put wil gooien moet dat lekker zelf weten, daar heb ik het nu even niet over, maar wat ik maar wél wil zeggen, ik bel vanochtend dus maar even met ze, vragen ze waar ze me mee van dienst kunnen zijn.
Ja, weet ik veel! Ik doe ook alleen maar wat me gevraagd wordt.

Dan the man.

Geboren 20 februari 2005, Dan the man.

Nee, niet van ons maar van de zus van mevrouw Mack. Moeder en kind maken het goed, alleen ligt moeder te herstellen van een keizersnee. En dan heb je geen tijd om wat aan je haar te doen, dus vroeg ik of ze zonder helm op de motor naar het ziekenhuis gebracht was.
Maar mensen met een wond in hun buik moet je nooit aan het lachen maken, heb ik nu geleerd.

Voorzorg

Wij gaan vanavond op visite. Ik ben niet overdreven voorzichtig aangelegd maar de volgende attributen behoren sinds 4 maanden tot de standaarduitrusting van mijn auto.

Schone lakens.
Handdoeken.
Geboortekrik.
Vacuumpomp.
Vuilniszak.
Een keizersneeset.
Luiers.
Een couveuse.
Ik laat mij niet graag verrassen namelijk.

De boekhoudcommando

Na het vorige onsmakelijke verhaal en de reacties over mijn vermoede gedrag tijdens een bevalling én mijn commando-achtergrond die daar niet mee te rijmen valt, wil ik even wat opheldering geven.

Ik zat wel bij de commando's, maar dat waren de boekhoudcommando's. Het zwaarste onderdeel van de nederlandse strijdkrachten. En daar leer je dus alles wat je in noodsituaties moet weten.
Dus, twee weken terug werd ik geveld door een tussenwervelschijf en ben ik één geworden met de vloerbedekking zodat de vijand mij niet vinden zou. (Ik kon me immers niet bewegen.)

Een boekhoudcommando leert tijdens zijn 6 jarige opleiding het besturen van de space-shuttle, het onschadelijk maken van vijandige overnames, het ongemerkt elimineren van ongewenste elementen binnen de commando-troepen, het zich verplaatsen via boomtoppen en het perfect kunnen immiteren van de brulaap. Wat weer zeer handig kan zijn tijdens een jungle-oorlog om de vijand zand in de ogen te strooien. En zelfs dat laatste kan een boekhoudcommando.

En omdat je tot een elite-eenheid behoorde werd van je verwacht, dat het potlood achter je oor altijd gepoetst was, de stukken op je ellenbogen moesten smetteloos zijn, en je moest een rein geweten hebben. Zodat je tijdens ondervragingen door de vijand niet door de knieën ging als ze je probeerde wijs te maken dat bij hen debet rechts was in plaats van links.

En dat je dan een beetje smetvrees ontwikkelde werd eigenlijk heel normaal gevonden.

Teennagels

Als je zwanger bent loop je tegen de meest moeilijke dingen aan. Je buik scheurt uit van je oksels tot je liezen (en dat gaat ook nooit meer weg), als iets goor is dan is het wel je navel die naar buiten ploft (echt goor, bah!!) en je kunt moeilijk meer bij je voeten.
Gisteren lig ik lekker in bad, wat nogal een ritueeltje is bij ons thuis. Ik in bad, Mack achter de pc. Ik heb dan lekker m'n colaatje en mijn Youpboekje binnen handbereik (en natuurlijk de telefoon) en voel me heerlijk. Ik doe dit zo'n 3x per week.
Ik lig gisteren lekker te dobberen en mijn ogen vallen op mijn voeten, vooral mijn nagels. Die werden nogal lang….. En ik kan er moeilijk meer bij, alsof je je kind dubbel vouwt, zo voelt dat.
Mijn poepie zat 1 kamer verder maar ik weet dat er in onze relatie over 1 ding niet valt te praten: Teennagels. Hoe pak je zoiets aan…..
Ik begin dus heel voorzichtig met: "Poepie??" Waar dan nog normaal antwoord op komt…. Ik weer: "Mijn teennagels (op het moment dat ik dit woord over mijn lippen krijg hoor ik al een kotsend geluid uit de computerkamer komen) worden een beetje lang, maar dat moet ik zeker aan mijn moeder vragen ofzo he??" Het enige wat mijn commando op dat moment kan doen is dubbel liggen over de pc en rood aanlopen. Maar antwoord geven, ho maar. Het was dus duidelijk, hij kwam mij niet helpen.
Nu had ik dit al voorzien en als ik wil kan ik er nog wel bij, maar ik heb zijn braaksel al meerdere malen met liefde lopen opruimen en daar hoor je mij ook niet over.
Wat doet een vrouw dan? Die gaat jennen. Vanuit de badkamer ga ik dan tegen hem praten, vertellen- stap voor stap- wat ik aan het doen ben.
"Goh, het valt wel mee, ik kan er wel bij, beetje moeilijk maar het lukt, ik knip de teennagels wel met een schaartje, dat is makkelijker, gelukkig zijn ze door het badwater al lekker week. Ik haal ook meteen even de prut onder mijn nagels vandaan (weer kotsgeluiden nu hoor). Nou, ik hoop dat ik er zo tegenkan, 3 maanden. "
Heeeeerlijk. Je had hem moeten zien. Echt een kodakmoment hoor.

Teennagels

Als je zwanger bent loop je tegen de meest moeilijke dingen aan. Je buik scheurt uit van je oksels tot je liezen (en dat gaat ook nooit meer weg), als iets goor is dan is het wel je navel die naar buiten ploft (echt goor, bah!!) en je kunt moeilijk meer bij je voeten.
Gisteren lig ik lekker in bad, wat nogal een ritueeltje is bij ons thuis. Ik in bad, Mack achter de pc. Ik heb dan lekker m'n colaatje en mijn Youpboekje binnen handbereik (en natuurlijk de telefoon) en voel me heerlijk. Ik doe dit zo'n 3x per week.
Ik lig gisteren lekker te dobberen en mijn ogen vallen op mijn voeten, vooral mijn nagels. Die werden nogal lang….. En ik kan er moeilijk meer bij, alsof je je kind dubbel vouwt, zo voelt dat.
Mijn poepie zat 1 kamer verder maar ik weet dat er in onze relatie over 1 ding niet valt te praten: Teennagels. Hoe pak je zoiets aan…..
Ik begin dus heel voorzichtig met: "Poepie??" Waar dan nog normaal antwoord op komt…. Ik weer: "Mijn teennagels (op het moment dat ik dit woord over mijn lippen krijg hoor ik al een kotsend geluid uit de computerkamer komen) worden een beetje lang, maar dat moet ik zeker aan mijn moeder vragen ofzo he??" Het enige wat mijn commando op dat moment kan doen is dubbel liggen over de pc en rood aanlopen. Maar antwoord geven, ho maar. Het was dus duidelijk, hij kwam mij niet helpen.
Nu had ik dit al voorzien en als ik wil kan ik er nog wel bij, maar ik heb zijn braaksel al meerdere malen met liefde lopen opruimen en daar hoor je mij ook niet over.
Wat doet een vrouw dan? Die gaat jennen. Vanuit de badkamer ga ik dan tegen hem praten, vertellen- stap voor stap- wat ik aan het doen ben.
"Goh, het valt wel mee, ik kan er wel bij, beetje moeilijk maar het lukt, ik knip de teennagels wel met een schaartje, dat is makkelijker, gelukkig zijn ze door het badwater al lekker week. Ik haal ook meteen even de prut onder mijn nagels vandaan (weer kotsgeluiden nu hoor). Nou, ik hoop dat ik er zo tegenkan, 3 maanden. "
Heeeeerlijk. Je had hem moeten zien. Echt een kodakmoment hoor.