Mack

Nou, het gaat weer vandaag. Dankuwel voor het medeleven, de belangstelling en de aanstelbeschuldigingen.
Ik ben vanochtend bij de titel van dit verhaaltje geweest en het heeft mij verbaasd hoezeer diagnoses van medici kunnen verschillen. Ik geloof altijd alle medici, zelfs Jomanda, maar dit terzijde.
Ik heb vorige week donderdag vier uur op m'n werk op de grond gelegen van de pijn, elke beweging die ik niet eens maakte deed al ontzettend zeer. Daar overheen kreeg ik nog twee keer hyperventilatie van angst omdat ik dacht dat m'n rug gebroken was. (Volgens de dokter en de fysiotherapeut is dit een hele normale reactie voor mannen, vandaar dat ik het vertel zonder bang te zijn dat u mij voortaan niet meer stoer vindt.)

Na een flinke dosis valium en ibruprofen (ofzo), kalmerend en spierverslappend, kon ik met veel moeite in de auto bij mijn inmiddels gewaarschuwde vrouw (die vandaag verjaart, hoera) stappen en ben zo thuis gekomen. De arts die op mijn werk kwam stelde zware spit vast. Ik vroeg nog, of dat spieren of botten betrof, maar het was een verrekking van een spier volgens de arts, die overigens een hele aardige man was ondanks het feit dat de volgende dag al een rekening van 40 euro en tien cent (die tien cent is altijd omdat ze dan kunnen zeggen: Ik heb het al gezien, veertig euro tien) in de bus lag.

De fysiotherapeut waar ik vanochtend was vroeg me wat mijn klachten waren. Waarop ik zei dat ik spit had. Waarop hij weer zei dat spit betekent rugpijn en of ik zelf een idee had wat mijn klachten waren. Enigszins uit het veld geslagen zei ik toen dat ik van de dokter begrepen had dat het een verrekte spier moest zijn. Waarop hij weer zei dat als ik een spier zou verrekken of scheuren dat ik dan wel precies zou weten bij welke beweging dat gebeurd zou zijn.

Eh, ja. Tuurlijk, logisch, maar de dokter…Ja, ja, maar spit is voor hen de makkelijkste diagnose. Je hebt last van een overbelaste tussenwervelschijf. Slik. (Dit alles nadat hij me fysiek onderzocht had hoor) Maar dat is niets ernstigs. Nu even tien minuten op de fiets, en strompel eens niet zo, loop eens wat harder, en twee keer per dag een half uur tot een uur lopen en even door de pijn heen bijten want je loopt veel te verkrampt.

Nou, dat lopen heb ik dus net gedaan, ik heb net voor het eerst pijnvrij op de bank gelegen, en inderdaad, het bleek dus allemaal aanstellerij.
Maandag moet ik terugkomen en dan zal het volgens hem wel weer beter gaan.

Dan ga ik nu weer de verjaardag van mijn vrouw vieren want ik mag nog niet te lang zitten.

AUW AUW AUW AUW AUW AUW AUW AUW AUW AUW AUW AUW AUW AUW AUW AUW AUW AUW AUW AUW AUW AUW AUW AUW AUW AUW AUW AUW AUW AUW AUW AUW AUW AUW AUW AUW AUW AUW AUW AUW AAAAH OOOH AAUUW!

Vanavond belde LiZ mij op.. (Bekende van de log) Zij ging lekker wokken met Mick (ook een bekende van de log). We hebben het hier nu over 2 vrienden die altijd roepen dat ze klaarstaan voor je, alles voor je willen doen e.d.
Wij (de zieke en ik) vonden het dus een goed plan als ze NIET gingen wokken maar naar ons toe kwamen en eten haalden. Nou…. dat was nou ook weer niet de bedoeling. Het werd een heen en weer ge-sms met schelden (ik hoop dat het vlees bedorven is en zak in de stront, dat soort taal) maar uiteindelijk moest ik dus een restje nasi opwarmen omdat dame en heer geen echte vrienden zijn.
Sta ik vanavond om 20.00 met de echte Mack buiten te spelen (de zieke stond er even bij met een warme kruik op zn rug gebonden) komen Fokke en Sukke alsnog aanrijden. Ik begin natuurlijk meteen te schelden (sodemieter maar op, jullie zijn geen vrienden…) maar dat helpt met dat soort mensen niet. Die komen toch gewoon binnen, opdringerig gedrag is dat.
Uiteindelijk werd het toch nog iets wat op gezellig ging lijken en we kwamen op "meisjesnamen". Mack en ik komen daar namelijk niet uit. We dachten dat we er 1 gevonden hadden: Che (spreek uit: sjee). Onze zogenaamde vrienden zijn dichters in hart en nieren dus toen kwam het:
Sje, plee, diaree, snee, (ik zei niet dat ze een hoog IQ hadden he) ik zal verder niet uitwijden hoe de zinnen in mekaar zaten. Che is dus bij deze van de baan…..
Met Mack gaat het een stukkie beter. Hij denkt nu vrijdag weer te gaan werken (…..) Hij kan namelijk al 2 meter lopen. Een slak haalt hem nog in maar daar praten we maar niet over, het gaat beter. En liggend een wind laten gaat ook al s-t-u-k-k-e-n beter.
Ik begrijp eigenlijk niet waarom hij morgen niet gaat werken, de aansteller.

Beste Loggers,

Mijn eerste verhaaltje, ik voel mij zeer vereerd. De reden waarom is dan wel minder, Mack ligt plat en het ziet er niet naar uit dat het snel beter gaat worden.
Een week getrouwd en hij flikt me dit. Vier jaar bij mekaar en nooooooit ziek he… Voelen jullie 'm??
En Mack zou Mack niet zijn als hij het stilletjes zou doen. Nee, hij heeft 4 uur op de grond gelegen op zijn werk, er is daar een huisarts gekomen en vanuit zijn werk zijn ze mij op komen halen. Het was allemaal wat.
We zijn nu 3 dagen verder en ja, iets beter gaat het wel maar veel slechter kon het ook niet. Volgens de huisarts is het zware spit en gaat dit met rust (en pijnstillers en spierverslappers) over.
Of Mack de humor er niet van inziet?
Donderdagnacht moest hij naar de wc om 4 uur, en dan loop ik voor hem uit en steunt hij op mn schouders. Toen we terug liepen naar de slaapkamer hoorde ik achter mij:" 's Nachts na tweeën" zingen…
En ook houdt hij nu nog vol maandag gewoon weer te kunnen werken, met een stalen gezicht.
Je hebt als "niet-zieke" ook wel een machtspositie want elke keer als hij probeert op te staan en het dus uitkermt van de pijn, zegt hij steeds "sorry". Heerlijk!!!
Aandacht is ook een sterk punt. Zit ik eindelijk even rustig, bel ik m'n zus even. Even bijkletsen (zij moet over 2 weken bevallen). Tijdens het telefoongesprek komt er beweging op de bank. Mack ging proberen van de bank af te komen. Ik zit lekker te kletsen en gewoon te kijken hoe mijn poepie het ging doen. Maar uiteindelijk lag hij dus op de grond…. Dus ik praat lekker verder en zeg tegen m'n zus: "Mack ligt nu op de grond", waarna ik vraag aan Mack wat hij daar doet. (Hij kon me bijna niet verstaan want ik kwam niet meer bij) Hij wilde een paracetamol, waarop ik reageer: "Die liggen daar niet hoor".
Dus zelfs een telefoongesprek word mij niet gegund.
Al met al kunnen we nog lachen en Mack is een makkelijke zieke gelukkig.
Hij hoopt snel weer iets te kunnen loggen maar aangezien zitten niet mag zal dat nog even duren denk ik. (als het aan hem ligt niet trouwens)
Nou, dit was het verhaal van de zieke Mack. Nu zijn jullie ook weer bij.

Bij wijze van proef zou ik wel eens willen weten wat er gebeurt als je de Palestijnse kwestie niet meer op het journaal brengt.
Al dertig jaar wordt ik hoog frequent op de hoogte gebracht van een strijd die men niet wil oplossen. Beide partijen hebben argumenten waardoor de ander zich niet laat overtuigen omdat hij niet wil. Dus, wordt het niet opgelost.

Door het op het journaal te brengen krijgt Kees de Vries een mening over dit onderwerp. En daar zit zijn collega, Klaas van Vliet, weer niet op te wachten. Evenals de gemiddelde Palestijn of Israeli.
Dus hou eens op dit in het journaal te brengen. Het verveelt me, ik kan het niet oplossen, en in Nederland ontstaat langzaam een vijandige stemming tussen heftige voor-en tegenstanders. Over een probleem waar ik en de meesten zich toch niets bij voor kunnen stellen en wat we zeker niet kunnen oplossen.

Egoïstisch? Wat niet weet wat niet deert? Ik hoor u toch ook niet over de strafkampen in Noord-Korea waar gevangenen ingespoten worden met radio-activiteit om het effect daarvan op de mens te testen? Of over het uithongeren van mensen om te zien hoe lang een mens zonder voedsel kan? En waarom niet? Omdat het niet op het journaal geweest is.

Misschien als proef kunnen we eens beginnen met de Palestijnse kwestie. Als het slaagt vervolgen we met de oorlog in Irak, en misschien lossen we zo wel een hele berg ellende op. Misschien raken de betrokkenen dan ook wel snel uitgekeken op hun eigen oorlog als verder toch niemand er naar kijkt?
Kan het journaal mooi een rubriekje met lokale ellende in de plaats brengen.

Daar heb ik nou zo'n hekel aan hè? De moderne carnavalvierder.
Wel de fusten, niet het vasten.

Daar heb ik nou zo'n hekel aan hè? De moderne carnavalvierder.
Wel de fusten, niet het vasten.