Somewhere only we know.

Ik was Hans aan het verschonen toen de telefoon ging. Mevrouw mack nam op (ik neem zelden op) en ik hoorde haar de slaapkamerdeur dicht trekken. Ik moest dus extra goed luisteren. Gelukkig heb ik op reuk en smaak na extreem goede zintuigen dus het was voor mij een koud kunstje het gedempte gesprek af te luisteren.

(Even denken hoor, wat heeft-ie nog niet gekregen….)
(Oh ja, een cd van Keane, die stond ook op z'n lijstje.)
(k-e-a-n-e spel je dat.)
(Nee, Keane. kaa eee aaa en eee!)

Ik besloot ze een handje te helpen en riep vanaf de babykamer: "KAAA EEE AAA ENNN EEEE!"

"KUT! Hij hoort me gewoon! Hahahahaha."

Zondag kreeg ik dus als verlaat verjaardagscadeau de CD 'Hopes and Feares' van Keane. Met naar mijn smaak het mooiste nummer van 2005 erop: Somewhere only we know. Te beluisteren met een heel klein beetje moeite op http://www.keanemusic.com/

Ik hoor trouwens tonen tot 20.000 Herz en ik lees nummerborden op meer dan 100 meter afstand. Daarentegen heb ik het niet in de gaten als ik een pad vergeten ben te vervangen in de Senseo en de winden van Mack (de echte, die elke dag pens krijgt) merk ik altijd pas als laatste op.

Feestje.

Zaterdagavond hadden we een feestje. Maar dan een van het betere soort.
Zes jongens (qua leeftijd al mannen) hebben samen een oud hotel gekocht en daar brengen zij hun leven door. In het prachtige Loerbeek, waar u waarschijnlijk nog nooit van heeft gehoord, maar wat toch bekend is van het -oud Loerbeeks zaadslingerfestijn- en van -blote negers in het maisveld-, een hardcore-pornofilm die daar is opgenomen.

Loerbeek ligt tegen Duitsland aan en vanaf het hotel heb je een prachtig uitzicht over Montferland.
De jongens zijn 6 vrienden die wel schijnen te werken maar waar je niet goed naar durft te vragen. Ik heb al een keer eerder een logje aan deze jongens gewijd. Zuipen, blowen, zwembadje graven, zich proberen voort te planten met condoom en dat soort bezigheden. Aardige lui.

De reden van het feest weet ik ook niet, ook daar vraag je niet naar, maar het zal ongetwijfeld een goeie zijn geweest. De koelkast en het bad lagen vol met halve liters Dortmund en er waren coctailmakers die dat niet voor het eerst deden. Er was muziek, er was warme en koude bittergarnituur, er was een onverwarmd buitenzwembad, er waren vrouwen die vroegen of ik met ze wilde zoenen, er was een kampvuur waarvan ik had gezegd, dat het gevoed werd met asbestplaten (niemand was nuchter genoeg om daaraan te twijfelen) er waren veel langharige jongens, sloeries en gezelligheid.

Tinus op de Norton en Bertus met zien zijspan waren der ook, en tussen hen was ik eigenlijk de enige met een gewaagd kapsel. Die jongens durven gewoon niet af te wijken van de norm en hun haar kort te laten knippen, en daar heb ik ze dus wel even op gewezen.
Oh ja, en ik had een goed gesprek met een leuke 30-jarige Haagse vrouw met Cup H. Memmie heette ze. De Europacup 1 was er niks bij. Had net nog die dag een BH gekocht van 90 euro. Ze was een overdosis vrolijkheid. Ja, gezellig feest.

Terreinauto’s

Vrijdag heb ik voor het eerst in mijn leven terrein gereden. De auto was een Daihatsu Feroza met inschakelbare vierwielaandrijving en lage gearing.

De instructeur maakte het met zijn inleiding erg spannend. Van gekneusde duimen door wild terugslaande sturen tot vastgelopen auto's die we zelf moesten uitgraven. Maar het stelt dus geen ruk voor. In de eerste versnelling pakt zo'n auto elke heuvel en elke plas. Van onze groep ging er niemand de fout in. Dat zegt toch wel wat over de moeilijkheidsgraad van het terreinrijden.

Opkijken tegen Paris-Dakar en de Camel Trophey doe ik niet meer.

Veluwse Poema ontmaskerd

De poema die op de Veluwe was gesignaleerd blijkt nu een grote verwilderde kat te zijn. Anderhalf keer zo groot als een gewone kater.
En daar baal ik best wel van. Het belangrijkste nieuws van afgelopen zomer blijkt ineens niet meer dan een opgeklopte poes.
En dit is ook nog eens een duidelijk voorbeeld van nieuws wat ik voor waar aannam omdat ik graag wilde dat het waar was. Best wel naïef eigenlijk. Normaal geloof ik pas nieuws als na twee weken het tegendeel nog niet is aangetoond, maar in Winnie geloofde ik heilig. (Oké, de kleur klopte niet en hij was te klein voor een poema maar dat zijn geen redenen om aan te nemen dat het geen poema was.)

Maar dat brengt mij op het volgende: Welke achterlijke boskabouter met links -12 en rechts +26 verwart een zwarte kat met een poema? Wij hebben poes Sophie die anderhalf keer zo klein is als een normale kat, die verwarren wij nonderjuu toch ook niet met een suikerspin?!
Sensatiezoekster!

Op radio 1, en nu wordt het helemaal mooi, interviewden ze vanavond een bioloog over deze ontmaskering. Die vertelde dat er op de Veluwe tientallen, nee honderden verwilderde of wilde katten geboren werden. En die moesten wat hem betreft allemaal afgeschoten worden. Want (en waar heb ik dat vaker gehoord) die horen daar niet! Ze pakken ook wel eens een reekalf, en stel je voor wat er gebeurt als je op de Veluwe bijvoorbeeld de korhoen wilt uitzetten als daar tientallen wilde katten rondlopen. Bovendien, als je niet ingrijpt heb je binnen de kortste keren een nieuw roofdier op de Veluwe.

Nou én, stomme bioloog! Achterlijke gek met je profetenbaard vol vermecelli! Die horen daar wel! Bepaal jij dat soms? De korhoen hoort er niet, en jij moet helemaal niks uitzetten! Jij moet hooguit je verstand aanzetten!
Betweter! Waar heb je je biologendiploma gehaald man? Hoe denk je bijvoorbeeld dat de mammoet in Nederland is gekomen? Uitgezet door de Neanderthalers soms? Omdat ze dat wel verantwoord vonden naast de brontosaurus? Nee. Omdat de mammoeten in staat waren op die plek te overleven. Net als een wilde kat op de veluwe.

Pffff. Ik heb er niet eens voor geleerd en ik snap het al beter dan hummes.

De hartendief

Dit jochie probeert de harten te stelen van iedereen die hem in zijn ogen kijkt. Hij lacht namelijk altijd terug. En bij de meesten lukt het hem ook nog zonder moeite, en bij de rest na enig aandringen. En hij ruikt ook nog eens naar baby. Ik ben best een beetje trots op dit kleine mannetje en af en toe kan ik bijna niet geloven dat ik zijn vader ben. Maar als ik samen met hem een formule 1 DVD kijk, kun je aan zijn enthousiaste bewegingen zien dat er een overdosis Mack-genen in hem zitten.

En al dit moois kost slechts 30 euro per maand aan kinderopvang. Tenminste, als je aan de belastingdienst opgeeft dat-ie al vanaf 1 januari bij het kinderdagverblijf is in plaats van 1 augustus. Anders wordt het ineens stukken duurder.

Footsteps of Elvis

In de Beurs van Berlage was afgelopen weekend, op Graceland na, de grootste collectie van Elvis' privé bezittingen ter wereld bijeengebracht.
Zijn muzikaliteit moet haast ten koste zijn gegaan van zijn gevoel voor inrichting van z'n huis, want veel lelijkere meubels heb ik zelden gezien. Je kunt je trouwens afvragen of die meubels wel echt van hem zijn geweest, want volgens mij kopen ze gewoon vlak voor het begin van zo'n tentoonstelling bij de plaatselijke kringloop wat troep, bellen ze Siem Schroothoop om de oudste goudkleurige Mercedes te leveren die hij heeft staan, en slaan op de plaatselijke rommelmarkt wat goudkleurig bling-bling in en stellen de boel ten toon.

Wat uiteraard wel echt was, was zijn karate-pak, zijn Harley-Davidson, zijn televisies met kogelgaten, zijn rode tandem, pistolen en alle elpees die er hingen.
En niet te vergeten de fans; naar achteren gekamde kapsels, enorme bakkenbaarden en "Elvis liedjes" zingende vijftigers waarbij je snel een paar passen achteruit liep als die jou kant op kwamen. Ik zag er één wat door Elvis geschreven regeltjes overschrijven in z'n agenda.

Nee, veel Elvis fans zijn niet bepaald de meest vlotte verschijningen. Ze realiseren zich waarschijnlijk niet dat Elvis, had hij nog geleefd, nu ook een modern kapsel zou hebben, en misschien gewoon in een spijkerbroek had opgetreden. Nee, die blijven met hun zwarte haar en zonnebrillen steken in de zeventiger jaren. En door dat soort gasten worden moderne jonge mannen als mijn zwager en ik er raar op aan gekeken dat we Elvis fan zijn.

We ondervonden het wederom op de terugweg in de trein. Het was warm, we dreven bijna onze diamanten pakken uit, we veegden zweet in onze sjaaltjes en deelden die uit aan de reizigers. Binnen de kortste keren kwam er een conducteur aan die zei dat we daarmee moesten ophouden. Hij vond zelfs dat ons meegebrachte Elvis beeld ook een kaartje moest hebben. Maar dat hebben we geweigerd. En waarom we die pillen niet thuis slikten.

Because we need th'm, man!

Een dagje Amsterdam.

Met de trein arriveerden zwager "geen paniek" en ik vandaag in de grote stad.
Wij natuurlijk gelijk door naar de ouwezijdsvoorhuidwal.

"Willen jullie naar binnen, jongens?" vroeg de nors uitziende allochtone portier van de bananenbar.
Wij schudden nee.
"Wat is er, zijn jullie soms bang?" vroeg de nors uitziende allochtone portier van de bananenbar.

Ik liet hem mijn rechterhand zien. "Nee, getrouwd."

Ha! Daar had de nors uitziende allochtone portier van de bananenbar mooi niet van terug!

De oplossing


Hij is heel lastig maar ik geloof dat ik hem heb.
Ga uit van het plaatje waarop 12 figuurtjes te zien zijn en concentreer je op de gezichtjes.
Linksonder is figuur 1, schuin rechts daarboven is 2, daar weer rechtsboven is 3, dan de tweede van linksonder is 4, enz.

In het plaatje waarin 12 figuurtjes te zien zijn zijn de gezichten van de nrs. 1, 4 en 8 in tweeën verdeeld.
Deze noem je 1a en 1b, 4a en 4b, 8a en 8b.

In totaal zes helften voor drie gezichtjes.

In het plaatje waar 13 figuurtjes zijn te zien vormen 8b en 4a samen 1 gezicht, 8a en 1b een gezicht, 1a een gezicht en 4b een gezicht.

1a en 4b vormen dus niet samen een gezicht, maar de twee helften vormen 2 nieuwe gezichten in plaats van één in het 13-figuursplaatje.

Het is dat ik nooit opgeef, anders had ik deze vijf dagen geleden al opgegeven.

Mack jarig

Aanstaande donderdag is onze papa mack jarig dus Hans stond gisteren te popelen om een cadeau te halen. Hij was al bang dat het niet doorging (door zijn ziekenhuisbezoek) maar ik had hem duidelijk gemaakt dat als hij niet meer zo erg zou hoesten, wij een cadeautje gingen uitzoeken.
Ik had allerlei ideeën maar Hans trapte er niet in. Hij wilde maar 1 ding voor zijn vader halen. Daar was hij niet vanaf te brengen.
Het is gelukt, na lang zoeken heeft Hans het gevonden, goedgekeurd en gekocht. Nu maar hopen dat papa er donderdag net zo blij mee is als Hans denkt.

Hans is nu zijn "Hiep hiep hoera" aan het oefenen…