Odeur local

Ik kan mij niet meer in het openbaar vertonen. Alleen nog in een auto met afgesloten ramen. Wat is er dan aan de hand Mack? Nou, ik stink. Gewoon naar prehistorisch zweet. Elke keer als ik achter deze computer plaats neem komt er een vleugje zweetmoleculen mijn kant opgezwoven. Maar waar ik ook ruik, onder mijn oksels, in de hals van mijn T-shirt, ik kan het niet lokaliseren. En het is er toch.

Dit weekend, de lucht kwam weer in mijn neus, ik sprong onder de douche en heb alles wat Mack tot Mack maakt grondig gewassen, daarna schone kleren aangetrokken maar binnen de kortste keren rook ik het weer. Ik scheid uit, maar weet niet uit welke opening. Gadverdamme. Ik stink als een visafslag en heb niet eens otterzeep voor vaderdag gekregen. Ik kan behang afstomen zonder stoomapparaat.

Zaterdagmiddag in de Hoofdstraat had ik gewoon vrij baan omdat de stoet die me tegemoet kwam zich opsplitste in twee rijen. Achter me liepen mannen in witte pakken met gasmaskers en hogedrukspuiten. Zelfs zwerver Eddie weigerde mijn aalmoes.
Ik ervaar dit als een serieus probleem en dit is een schreeuw om hulp, dus laten we er even niet kinderachtig over gaan doen in de reacties.

Kenmerkend.

Havo 4, 1e rapport, opmerkingen: I.v.m. een te volgen beleidslijn: graag gesprek op korte termijn.

Havo 4, 2e rapport, opmerkingen: Gaat iets vooruit, voorlopig nog te weinig. Alles op alles zetten. Bijles Engels of wiskunde gewenst.

Havo 4, 3e rapport, opmerkingen: Prachtig!

Uw zoon/dochter is voorw./definitief bevorderd tot klas 5H.

Tja, alles op het laatste moment laten aankomen, dat zit diep, diep in mijn genen. Tot groot verdriet van mijn moeder en tot ergernis van mevrouw Mack. In Havo 5 joeg ik mijn arme moeder nog de stuipen op het lijf door op de dag dat je gebeld zou worden door je klasseleraar (toen nog zonder tussen-n) als je was gezakt, de telefoon te laten gaan, op te nemen en te zeggen: Hallo meneer Bakkum, nou, dat is niet zo mooi dan.

Twee jaar later op de Meao strandde ik definitief voor het eindexamen. Maar dat had eigenlijk alleen maar voordelen. In het examenjaar hoefde ik niks uit te voeren en twee jaar later toen beroepsmatig voor mij besloten werd om dat diploma toch te halen, hoefde ik maar twee vakken in de avonduren (lees:weekend) te doen. Makkie.

Volgens mijn ome Frits was ik het doodschoppen niet waard. Nu vond ik dat een tikkeltje overdreven. Hij was dan wel drs. en ik niet, maar hij rookte als een ketter terwijl hij longemfyseem had, en de langstlevende ouder was van drie prachtige dochters. Een paar jaar geleden is hij definitief gestopt met roken.

Hans verliest zijn onschuld.

Ik las gisterenavond nog even een verhaaltje voor uit het plaatjesboek en Hans' oog viel op de slak op de tekening. "Is dat een kak?" vroeg Hans. "Heel goed" zei ik, "dat is een slak."
"Moet ik die doodtappen?" vroeg hij met een ondeugend gezicht.

Het kind kan nog geen "pindakaas" uitspreken, maar je laat ze even buitenspelen met de kindjes uit de buurt en je krijgt er een bloeddorstige moordenaar voor terug.

Integratie

Sinds mevrouw Mack in het onderwijs zit, neemt zij een groot gedeelte van de opvoeding van de buurtkinderen voor haar rekening. Vooral de Atakans, Eusulais en Kuttekans moeten er aan geloven. Maar die weigeren dan ook stelselmatig naar haar te luisteren.

"Atakan, (5) opruimen die troep die je daar neergooit!"
"Nee."
"Ik denk het wel, ga maar even een stoffer en blik halen."
"Wij hebben geen stoffer en blik."
"Nou, kom dan maar eens mee naar je vader, dan zullen we eens kijken of jullie een stoffer en blik hebben."

Uiteraard hadden ze wel een stoffer en blik, en een opa die het kwam opruimen zodat Kuttekan gewoon door kon voetballen en zijn werkstraf ontliep. Ik zag opa denken: "Nou die Hollanders kunnen niet zeggen dat we niet geintegreerd zijn want in Turkije had ik het mooi laten liggen."

En ik moet zeggen, het gaat inderdaad vooruit. 30 jaar terug als je de vader van de Marokkaanse familie uit onze buurt aansprak op iets wat een van zijn kinderen had uitgevreten deed hij gelijk zijn riem af en roste het betreffende kind in elkaar. Om die reden ben ik blij dat de corrigerende tik bij wet verboden is gesteld.

HHH

't Is over en uit voor het Nederlands elftal. Guus komt nog niet noar huus. Maar de voortekenen hebben ons bedrogen. Vooral mij. Ik heb vanaf de aanstelling van Marco geloofd in de eindoverwinning. En nu gaat er ergens iets mis. Eigenlijk waren we totaal kansloos deze wedstrijd. Eerlijk gezegd denk ik dat als we Van Basten naar het songfestival gestuurd hadden, dat we meer kans gehad hadden om te winnen van de Russen dan deze wedstrijd.

Maar…, er is nog niks verloren. Wij Nederlanders gaan Turkije nog eens een lesje "Houdini-achtige ontsnappingen" geven door gewoon na het laatste fluitsignaal nog toe te slaan. Ik ga persoonlijk in beroep tegen het intrekken van de rode kaart tegen …tsjenko,…kov…of…ski, want dat mag natuurlijk helemaal nooit. Een scheidsrechter die de regels niet kent! Waarschijnlijk moet deze wedstrijd overgespeeld worden. En als ze dat niet willen ga ik gewapend met de kleine bosatlas naar de UEFA om te protesteren tegen het feit dat het grootste deel van Rusland helemaal niet in Europa ligt. En dat ze dus gediskwalificeerd moeten worden. Zeker als blijkt dat er spelers van het Russisch elftal uit Alma Ata komen.

Duitsland of Turkije is ons volgende slachtoffer. Hup Holland Hup.

Alles wijst erop.

In verband met de komst van de baby moest ik diep achter de schotten op zolder kruipen om alle babyspullen daar weg te halen. Twee jaar geleden ben ik er voor het laatst geweest. Zeker 5 kilo Mack meer dan toen moest zich door de smalle ruimte wurmen om alles eruit te trekken. De laatste doos die het verst opgeborgen stond was een bananendoos met boekjes en krantenknipsels van vroeger. Door de opening bovenin de doos zag ik een trots gezicht mij aankijken. Het was de sportbijlage van het Noord Veluws Dagblad van 27 juni 1988 waarop Marco van Basten zijn zojuist gewonnen Europese Titel omhoog hield.
Dit heeft niks meer te maken met bijgeloof of toeval. Dit is een regelrecht voorteken!

Hemelvoorschot

Wat mij nogal eens bezig houdt is het ouder worden en de snelheid waarmee dat eigenlijk gaat. Ik vind 38 al oud, maar dat is relatief. Om dood te gaan is het veel te jong, om geboren te worden is het knap oud.
Maar de triestheid van het ouder worden… al die jongeren die je links en rechts voorbij komen, je wordt niet meer echt serieus genomen op je werk al draag je wel elke dag een pak. Je bent allang niet meer de belangrijkste van het bedrijf en eigenlijk is het alleen nog gehoorzamen tot je met pensioen mag. Anders word je er vlak van tevoren nog uitgekegeld ook. En je kunt ook de strijd met de jonge honden al lang niet meer aan, dus ga je maar over vroeger lullen want dat is het enige waar je beter in bent dan zij. Totaal uitgerangeerd.

Nog een paar jaar vissen langs het kanaal, dat is je lot. Als je geluk hebt ben je nog met z'n tweeën, want alleen is er op die leeftijd al helemaal niemand meer in je geïnteresseerd. En hou ouder je wordt, hoe meer de dagen op elkaar gaan lijken, en hoe minder je hersenen nog in staat zijn verbindingen te leggen.
En eindig je uiteindelijk in het bejaardenhuis waar het gewoon klote is, en je een huiskamer hebt met een bed erin. Sommigen zitten er jaren voordat ze overlijden. En wat voegt het nog toe? Niks.
Diep respect heb ik voor hen die gelukkig ouder worden.

Maar, er is hoop. Er komt een bejaardenhuis voor loggers! Met een hele grote gezamenlijke slaapzaal! Met stapelbedden en kussengevechten. En iedereen internet. En leuke jonge verpleegsters. En scheetkussens. Klaverjassen en biljarten is er verboden. Brinta en gekookte aardappels ook. Schrijf je vast in voor bejaardenhuis "Hemelvoorschot" (inschrijven kan vanaf 30 jaar, intrekken vanaf 35.) dan ga ik zoeken naar een geschikte locatie.

Aanvalluh!

Een interessante confrontatie vanavond op televisie tussen Jan Mulder en Hugo Borst over het wel of niet bestaan van balans in een elftal.
Met balans in een elftal wordt bedoeld dat je een speler belangrijk maakt en dat de anderen in zijn dienst spelen. De beste spelers vormen niet altijd het beste team.

Vroeger kon ik zoiets niet begrijpen. Je moest de 11 beste spelers opstellen! Hoe kon een volwassene nu denken dat je een paar mindere moest opstellen zodat het team beter zou worden? Onvoorstelbaar. Net zo onbegrijpelijk was het voor mij dat bij de Formule 1 niet alle auto's vanaf hetzelfde punt startten. Oneerlijk! Later leerde ik dat de af te leggen afstand zo lang was dat het niet uitmaakte of je voor of achteraan startte.
Wielrennen, ook zoiets. Hoe kon het peloton nu sneller zijn dan de eenzame kopman? Sloeg nergens op.

Jan Mulder maakte gehakt van de wetenschappelijke benadering van Hugo Borst en zei dat balans in een elftal niet bestaat. Je moet gewoon de 11 beste spelers opstellen. Eindelijk weer eens iemand die gewoon nuchter nadenkt en durft te zeggen waar het op staat. Natuurlijk zijn de 11 beste spelers beter dan een geolied elftal van gemiddeld niveau.
Ik zou zelfs nog verder willen gaan dan Mulder. Ik zou ook echt de 11 beste spelers opstellen. Dus geen verdedigers meer, alleen spitsen en aanvallende middenvelders. Want verdediger word je alleen als je kwaliteit te kort komt om spits te zijn. Vooruit, Van der Sar in het goal dan. Dat nog wel. Maar voor de rest, Huntelaar, Nistelrooij, Vennegoor, Kuijt, Persie, Robben, Sneijder, Vaart, Makaaij en Hooijdonk. Geen gezeik.

Onverschrokken

Kijk, dit ben ik op een vrolijk vrijgezellenfeest. Vrolijk hè? Ja, en fotogeniek ook nog eens. Kijk die mond eens intelligent open staan, en die heldere blik in m'n ogen…een en al vrolijkheid.
Ik ben gek op vrijgezellenfeestjes maar ik ben dan ook een echt feestbeest. Hoppakee daar gaat weer een pilske.
De waarheid is, als je de hele week achter een bureau zit gaat je gezicht ernaar staan. Dus ook hier lijkt het alsof je debet en credit aan het uitleggen bent. En ik kan er niks aan doen. Lachen voor een foto kan ik niet, dat ziet er compleet belachelijk uit. Een beetje glimlachen gaat ook niet want dan lijk ik gelijk op Petje Pietamientje. De enige optie is dus om een actiefoto van mij te maken zonder dat ik het in de gaten heb, zoals hier. Maar dan lijk ik ook gelijk sprekend op John Travolta. U mag met mij van mening verschillen maar bedenk wel dat ik ooit alleenheerser over dit land zal zijn.
Ooit is er een actiefoto van me gemaakt, geweldig. Door een professionele fotograaf, vandaar dat-ie zo onscherp is. Ik zat toen bij de wildwatertroepen van de commando's en een enorme stroomversnelling zoog mij naar de Niagara falls, waarbij ik hier op het punt sta om mezelf onverschrokken naar beneden te storten. Bespeurt u angst op mijn gezicht? Dacht het niet!
(Wildwatervaren op de Ardèche in 2000 met een kinderkano met een twijfelachtige kleur)

Mensen die je niet snel vergeet (deel 1)

Een paar jaar geleden had ik regelmatig contact met een tamelijk briljante registeraccountant met charisma. Deze zeldzame combinatie ben ik verder nooit meer tegengekomen. Hij was van mijn leeftijd en zijn enthousiasme werkte aanstekelijk. Wij lagen op dezelfde lijn, al lag hij mijlen voor.
Hij was brildragend en had eigenwijs haar, hij stotterde een beetje, maar dat maakte hem juist extra interessant om naar te luisteren. Hij stelde mij vragen, maakte razensnelle aantekeningen en werkte efficient zijn openstaande vragenlijstje af.

Wij mochten elkaar graag, dat kon je aan alles merken. Als hij aan mijn bureau zat en praatte, luisterde ik aandachtig en nam alles wat hij zei tot me als de hoogste waarheid. Zijn stem hypnotiseerde mij licht.
Hij had het op zijn leeftijd al geschopt tot partner en directeur van een middelgroot accountantskantoor en vertelde over zijn toekomstplannen. Hij wilde promoveren (dr.) en daarna wilde hij naar Afrika om daar met z'n handen te werken. Letterlijk om huizen te bouwen.

Van de een op de andere dag gaf hij zijn partnerschap bij zijn werkgever op, om aan de universiteit van Amsterdam les te gaan geven in acountancy en om zijn doktorstitel te behalen. En als hij die heeft, gaat hij vast zijn bouwvakkersdiploma halen.
Het ironische is, deze man noemde mij autonoom.
Wat een verademing was hij vergeleken bij een gemiddelde lease-bmw bezitter. En dan heette hij ook nog eens Hans. Sommigen hebben ook alles mee.