Elke avond als ik thuis kom, heb ik een vast ritueel. Ik ga naar boven, kleed mij snel om, kijk ondertussen even naar buiten of Hans op het "tasfeld" aan het spelen is. Van de week dus ook, ik keek naar buiten en dacht: "Hee mist? Wat gek, dat was net nog niet?"
Ik steek mijn kop door het openstaande raam, beuk een gat ter grootte van mijn kop in de hor die ineens voor het raam zat, maar hij functioneert gelukkig nog steeds. Geen albatros die daar doorheen komt deze zomer.
De grote psychologie-beurt
Een grote beurt voor een auto is pure, duurbetaalde psychologie. Voor ongeveer € 400 maken ze van jouw auto waar je duidelijk aan voelde dat hij nodig aan onderhoud toe was, weer een perfect rijdende auto, zonder dat de monteurs er ook maar bij in de búúrt zijn geweest.
Maar dat geeft niet. Het gevoel van versleten remblokken vóór is weer helemaal over. Er is niks vervangen, maar de auto heeft een beurt gehad, de remblokken zijn dus beoordeeld en in orde bevonden. Je kunt dus gewoon weer hard remmen zonder het gevoel van ijzer op ijzer te krijgen.
En dat onderdeel wat een beetje rammelde, dat zit weer muurvast. En met verse olie kun je gewoon weer 7000 toeren draaien zonder dat je het gevoel hebt dat de kleppen door de motorkap springen, een gevoel dat je bij de olie die er gisteren inzat, nog wel had. En als dan in je onderhoudsboekje deze beurt met stempel van de garage terugvindt zonder dat je daar speciaal om had gevraagd, kan het helemaal niet meer stuk.
Om u een indruk te geven hoe fijn mijn auto vanochtend weer reed: neem in gedachten de best rijdende auto die u kunt verzinnen, geld speelt geen rol, vermenigvuldig dat met 10 en u hebt een idee.
Nee, betere psychologen dan automonteurs bestaan er niet.
Gele bikini.
Na de storing bij KPN en XS4all van twee weken geleden, was internet op mijn werk erg traag geworden. Ik kon geen youtubefilmpje meer bekijken! Ik kon de site van de belastingdienst niet eens meer fatsoenlijk raadplegen. De eerste twee dagen doe je nog niks, omdat je ook wel snapt dat het met de grote storing te maken heeft, maar na een weekje ga je toch eens een balletje opgooien bij mensen die geacht worden verstand van internet en netwerken te hebben.
Door mijn vorige werk en door mijn enorme mensenkennis weet ik dat IT'ers niet veel meer zijn dan verkopers. Ze hebben de ballen verstand van het produkt dat ze verkopen maar factureren kunnen ze als de beste, maar zelfs dat laten sommigen nog door de afdeling administratie doen. Dus ze geven je zoethoudertjes. "Heb je 'm al opnieuw opgestart?" is natuurlijk een hele stomme vraag aan een Mack. "Zit de stekker erin?" heb ik ook meegemaakt en Microsoft de schuld geven van de fouten in het produkt dat ze zelf verkopen….meesters zijn het erin.
De netwerkbeheerder aan wie ik mijn probleem voorlegde gaf natuurlijk gelijk KPN de schuld. "Nee, dat kan heel goed hoor, dat dat twee weken duurt, zo'n storing" Makkelijk antwoord, klant afgepoeierd op naar het volgende slachtoffer. Ik besprak de situatie met een vrouwelijke collega waar ik nogal een intieme overwerkrelatie mee onderhoud.
"Wedden dat het helemaal niet aan KPN ligt, maar dat zometeen de router doorgebrand blijkt te zijn of zoiets? Wedden?"
Ze ging op de weddenschap in en zei iets van: als je gelijk hebt trakteer ik, als je ongelijk hebt trakteer jij."
Ik zei: "Nee, we doen het als volgt: als ik ongelijk heb trakteer ik, als ik gelijk heb ga jij hier een dag in je gele bikini zitten."
Hahahaha doen ze dan, u kent het wel, maar verder er niet meer op ingaan. De lafheid!
Moet u eens een keer raden welk computeronderdeel er vandaag overleden bleek te zijn.
La Tour en: wat doe ik fout?
Elke dag kom ik er langs: La Tour, een 75 meter hoge wolkenkrabber die de skyline van Apeldoorn moet voorstellen want er wordt steevast bij vermeld dat je 'm vanaf de snelweg al kunt zien. En Apeldoorn is natuurlijk een geduchte concurrent voor Rotterdam en New York, die ook redelijke skylines hebben, maar toch minder. Eerlijk gezegd, ik ben er zelfs als niet-inwoner van de gemeente Apeldoorn een beetje trots op. Want waar je trots op bent, dat trek je naar je toe.
Dat doet mij denken aan een uiterst irritante ex-collega die zo gereformeerd was dat-ie er trots op was. Ik had altijd strijd met hem, want hij vond mijn muziek niet mooi. Sterker nog, het wás niet eens muziek volgens hem. Op mijn vraag wat hij dan van klassieke muziek vond, antwoordde hij een beetje verbaasd dat ik dat niet wist: "Klassieke muziek, dat is ook van ons." Ik wist dat niet, dat het van de refo's was, en ik denk zelfs dat ik sommigen een zware klap toebreng met dit breaking news, maar ik wilde toch een keer de gereformeerde waarheid verkondigen.
Maar ik dwaal af, en dwaalsporen zijn vaak leuker dan het rechte pad, dat weet ik wel, maar ik moet streng zijn: La Tour. Home of Ernst & Young Apeldoorn. Accountants met titels, blauwe pakken en BMW's. Jongens om rekening mee te houden. (Hans denkt zelfs dat ik daar ook werk, in "het huis" zoals hij het noemt, hoe moet ik hem ooit vertellen dat ik geen titel heb, geen blauw pak, dat van die BMW weet-ie al, en dat ik een paar honderd meter verderop werk, op een administratiekantoor dat niet eens goedkeurende verklaringen mag verstrekken?
Vanavond om kwart over tien na een zware aangifte vennootschapsbelasting van een fiscale eenheid met vier bv's en dividenduitkering waarop geen dividendsbelasting hoefde te worden ingehouden volgens artikel 4 lid 1, wet op de divendendbelasting 1965, reed ik uit mijn werk naar huis en één ding viel me op. Alle lichten bij La Tour waren al uit. Tien uur! Het is oneerlijk verdeeld.
Afgelopen met de geheimzinnigheid!
Vijftien jaar geleden probeerde ik bij te verdienen als amateur-goochelaar. Het is mij slechts één keer gelukt om een vrouw door te zagen. Ik verschil nog steeds met beide helften van mening of de truuk nu ge- of mislukt is.
In elk geval, het werd mij verboden om ooit nog de goochelkunst te beoefenen, of zelfs maar goochelaarsgereedschap in mijn bezit te hebben. Mijn witte konijn, Youp, heb ik hier in het bos losgelaten, tijdens een strenge winter, zodat hij niet zo zou opvallen in de sneeuw en niet tegelijk ten prooi zou vallen aan een vos of een poema.
Ik mocht ook geen goochelvoorstellingen meer bezoeken. Kortom, mijn veelbelovend talent werd door overheidsingrijpen om zeep geholpen. Door één klein onbetekenend foutje.
En nu zie ik ze op tv hun kunsten vertonen, Hans Klok, David Copperfield, Christian Farla (die laatste heb ik net ook maar gegoogeld, want ik had er nooit van gehoord en slechts twee tovenaars noemen komt zo over alsof je weinig van het onderwerp weet) en meer. Hele treinstellen laten ze verdwijnen. Het vrijheidsbeeld! De Twin Towers!
En ik heb geen idee hoe ze het doen. Of gewoon een simpel truukje als een laken over een tijger heen gooien en hem dan laten veranderen in een heel strak tijgerpakje met stoeipoes erin?
De beste truuks zijn die waardoor je je gaat afvragen of iets echt is of een truuk. Een oude goochelaarscode is dat je elkaars geheim niet verklapt.
Maar aangezien de meesten van u bij mijn weten geen goochelaar zijn: vertel mij in de reacties van zoveel mogelijk truuks hoe ze het doen. Offenheit muss sein. En mij irriteert het al jaren dat ik de truuks niet doorzie!
Zolder.
Ik ben verdreven van mijn vaste computerplek, omdat daar waar ik al die jaren zat te loggen, Hans' nieuwe kamer gaat worden. Ik zit nu op het hoogste niveau dat je hier in huis kunt bereiken, de zolder. Ver boven de rest van de familie verheven. En of het logniveau mee stijgt, (kan haast niet meer) dat moeten we nog even afwachten.
Hans heeft vanuit de badkamer zicht op z'n nieuwe kamer, en op z'n zwoegende vader die daar vanavond aan het timmeren en aan het zagen was. (Niet verder vertellen, maar dat is gewoon om indruk te maken op mevrouw Mack, want ik timmer en ik zaag zomaar wat, want dan lijkt het alsof je druk bezig bent.)
Ik had Hans vanavond voor het eerst duidelijk gemaakt dat hij een nieuwe kamer kreeg, en dat daar Alfa Romeo behang op zou komen, en dat de baby in Hans z'n kamer ging slapen.
Dat vond hij allemaal hoogst interessant en stemde dan ook knikkend in. Toen ik een kwartiertje later het hamertje erbij neer gooide, en de kamer en de puinhoop even liet voor wat het was, riep Hans vanuit het bad verschrikt uit: "Papa, mijn bed is nog niet kaar!" (de L is nog wat lastig.)
Had de kleine rakker begrepen dat-ie er vanavond gelijk al in moest. Nou, om je dood te lachen toch? Ja, voortaan moet u eraan geloven hoor. Voor elke ouder komt het punt een keer dat hij anderen gaat lastig vallen met uiterst grappige anekdotes over zijn kind. En dat moment is nu aangebroken.
De jaren tachtig.
Er is een nummer dat ik zo mooi vind, dat ooit toen het gedraaid werd op een crematie, ik door de emoties spontaan een bloedneus kreeg. Sommige nummers vond ik zo mooi dat ik ze nooit op cd wilde hebben uit angst dat de magie eraf zou gaan doordat ik het te vaak zou horen. Maar de moderne tijd verpest bijna al onze mooie dromen dus kun je het tegenwoordig gewoon op youtube bekijken en beluisteren. Want bijna alles is te vinden. Je moet er alleen even aan denken om het op te zoeken.
Muziek kan je terugbrengen naar vroeger, en dat was heus niet altijd leuk. Ja vroeger vroeger, dat was leuk, maar die nare jaren '80 (die ik ergens ook wel weer heel mooi vond) waren ellendige jaren van gewongen zelfstandigheid, waar ik mij heftig tegen verzette, van kakkers op school die geen idee hadden wat ik doormaakte en alleen maar stom konden ouwehoeren, van leraren die je dingen wilden bijbrengen waar je toen al het nut niet van inzag en nu al helemaal niet, van onzekerheid, verdriet en eenzaamheid.
Nog een wonder dat het allemaal weer goed is gekomen met me. Ik denk dat in de jaren tachtig, God even met vakantie was.
Dit was trouwens het nummer wat mij een bloedneus bezorgde en mij inspireerde tot dit logje.
De jaren tachtig.
Er is een nummer dat ik zo mooi vind, dat ooit toen het gedraaid werd op een crematie, ik door de emoties spontaan een bloedneus kreeg. Sommige nummers vond ik zo mooi dat ik ze nooit op cd wilde hebben uit angst dat de magie eraf zou gaan doordat ik het te vaak zou horen. Maar de moderne tijd verpest bijna al onze mooie dromen dus kun je het tegenwoordig gewoon op youtube bekijken en beluisteren. Want bijna alles is te vinden. Je moet er alleen even aan denken om het op te zoeken.
Muziek kan je terugbrengen naar vroeger, en dat was heus niet altijd leuk. Ja vroeger vroeger, dat was leuk, maar die nare jaren '80 (die ik ergens ook wel weer heel mooi vond) waren ellendige jaren van gewongen zelfstandigheid, waar ik mij heftig tegen verzette, van kakkers op school die geen idee hadden wat ik doormaakte en alleen maar stom konden ouwehoeren, van leraren die je dingen wilden bijbrengen waar je toen al het nut niet van inzag en nu al helemaal niet, van onzekerheid, verdriet en eenzaamheid.
Nog een wonder dat het allemaal weer goed is gekomen met me. Ik denk dat in de jaren tachtig, God even met vakantie was.
Dit was trouwens het nummer wat mij een bloedneus bezorgde en mij inspireerde tot dit logje.
Sneeuwschudbol
Sinds schoolbank.nl en hyves begint het mij op te vallen dat veel mensen zich verbazen over mijn goede geheugen. Het lange termijn geheugen, welteverstaan. Eén vrouw, ik noem geen namen, verbaast zich er juist over dat het zo slecht is, het korte termijn geheugen bedoelt zij dan. Sleutels kwijt, afspraak vergeten, dat heb ik je gisteren ook al verteld, u kent het wel.
Mijn lange-termijn geheugen lijkt inderdaad wel beter dan gemiddeld. Tenminste, als ik de reacties van sommigen peil. Zo vond een buurjongen van 25 jaar geleden het vreemd dat ik nog wist hoe hun drie katten heetten, een buurmeisje vond het apart dat ik nog wist wat haar vader 30 jaar geleden het liefst op zijn brood at, en twee jaar geleden op een reünie heb ik mijn klasgenoten maar verteld wat zij zoal deden, op school in 1978.
Mijn eerste herinnering is uit 1971, zomervakantie op Texel, ik was toen nog geen drie, en betreft een plastic speelgoedauto die ik van een jongetje had afgepakt en moest teruggeven van mijn moeder. (1e herinnering, auto!)
Er zijn verschillende theorieën over het geheugen. Mijn theorie is de volgende: De indrukken die ik opdoe zijn als vlokken in een sneeuwschudbol (u weet wel) op korte termijn zijn die niet te raadplegen omdat ze nog kris-kras door elkaar zweven. Op langere termijn, als elk vlokje zijn plaats heeft gevonden, kan ik de vlokjes makkelijker terugvinden. Maar dan moet je daarna niet meer schudden natuurlijk.
Slaaaaaap
Tien jaar geleden begonnen de slapeloze nachten. Anderhalve maand duurde deze vicieuze cirkel van wakker liggen—-> paniek omdat je vroeg op moet—-> wakker liggen. In het weekend sliep ik wel omdat ik dan niet vroeg op moest. Uiteindelijk heeft de dokter het doorbroken met een stevig slaapmiddel. Een nacht slaap helpt beter dan de beste antidepressiva.
De slaapmiddelen bleven uiteindelijk gewoon op mijn nachtkastje liggen. Het weten dat ze er lagen was genoeg om de paniek niet te laten toeslaan. Toen ik met mevrouw Mack ging samenwonen, verdwenen de slapeloze nachten als sneeuw voor de zon. Toen ik met haar trouwde kwamen ze weer net zo hard terug, maar dat had eigenlijk meer te maken met Mack (de echte) die er drie keer per nacht uit wilde om zijn sproeiinstallatie open te zetten.
Maar toch is het anders als je door een hond of een baby uit je slaap wordt gehouden, dan door niets. Vannacht lag ik wakker door niets. Van een uur of drie tot zes. En ik ben de hele dag niet uit mijn dufheid ontwaakt. Normaal kan ik best goed tegen weinig slaap. Maar vandaag dus niet.
Mijn beste slaap ooit heb ik altijd onthouden. Ergens in augustus 1996, na een Formule 1 weekend in de Ardennen, sliep ik in het huis van mijn moeder, die toen op vakantie was en destijds een huis met weiland en schapen had. In haar koele kamer met balkon, sliep ik met de balkondeuren open, van negen uur 's avonds tot negen uur 's ochtends. Ik werd wakker van het geloei van de enige koe tussen de schapen. Wat een prachtig geluid zo vlak onder je balkon.
Weltrusten.
Mack 