Spécialement pour Margo

De beste autotest sinds jaren in de laatste AutoVisie. Echte pure, met liefde gemaakte, kleine hot hatches uit het Frankrijk van vroeger. Want daar konden ze in de vorige eeuw pas GTI's bouwen. Ik doe een greep uit de geweldige selectie: de Peugeot 205 GTI, de Peugeot 309 GTI 16v, de Renault Clio Williams, de Renault 5 turbo, de Renault 5 GT turbo en de Peugeot 106 Rallye. Dat waren nog eens auto's. Kleine lichtgewichten. Spartaans. Geen overbodige vrouwenzaken aan boord als airco, satnav, automaten, bekerhouders en ruimte.
Het scheuren met de gele koplampen. Jammer dat je dat in Frankrijk ook bijna niet meer ziet.

Deze auto's zijn stuk voor stuk gemaakt voor de Franse bergwegen en dat is waar ze excelleren. Niks rechtdoor zoeven over de autobahn. Sturen met gevoel. Grote remschijven, kleine, maar goed in de hand liggende driespaaks stuurtjes en een onregelmatig lopende, rochelende motor met een overvloed aan peekaas. En mooi! Goed onderhouden oudere auto's zijn trouwens toch veel mooier dan nieuwe. Want wat is de snelweg tegenwoordig smerig vervuild met angstaanjagend lelijke auto's. Ik kan wel janken als ik eraan denk welke auto's tegenwoordig voor -excusez le mot- "dik" (kots, braak, spuug) mogen doorgaan.

Wat zou ik graag in een van de genoemde blèrders een Alpenritje maken. Vroeger had ik een 205 GTI. Met zijn ontroerend mooie interieur en zijn rochelende motor. Zijn harde sportstoelen, dikke uitlaat en zijn knalharde onderstel. Mocht ik binnenkort mijn midlife-crisis niet meer kunnen bedwingen, koop ik zoiets in plaats van een motor.

Het vuur is eruit!!

Krijg ik net een mailtje van iemand die vroeg of er iets met me was, omdat het vuur uit mijn logjes lijkt.

Welgodnondejuu. Ik zit hier me tot diep in de nacht in te spannen, te verzinnen wat ik nu weer eens zal schrijven, en bloody hell, da's best lastig voor iemand die nooit wat meemaakt! Ik rij iedere dag dezelfde route naar mijn werk, met elke dag precies dezelfde rem- en schakelpunten, ik zie dezelfde collega's en ik plof neer op hetzelfde bureau als altijd en ik doe elke dag hetzelfde licht administratieve werk op Mavo C niveau. En ik probeer heus wel dingen te veranderen, zo drink ik sinds afgelopen weekend mijn koffie zonder suiker, of ik doe stiekem een keer mijn linkersok aan mijn rechtervoet. Gewoon voor de spanning in het leven. Live your life to the Max!

Trouwens, hoezo niet spannend? We zitten 30 45 dagen voor de geplande geboorte van Grietje en we zijn het sinds vandaag pas eens over haar naam. Nou, dat gaf spanning zat hoor! Of wat te denken van het feit dat de baarmoeder nog niet is ingericht? Hopelijk blijft ze nog wel even veilig in de babykamer zitten anders hebben we een probleem! Zondag begint de laatste formule 1 race op Silverstone! We hebben een ander merk chocopasta in huis gehaald! We gaan godsamme naar België op vakantie!! Centerparcs! Schoonfamilie! Fiat Marea weekend diesel!!! Nu vraag ik u!!!

Vuur eruit…uit mijn sloffen ja??

Toekomstvisie uit het verleden.

Ik vond vorige week een oude tekening die ik in mijn rampzalige adolescententijd heb gemaakt. Het was een tekening met daarop voorspellingen voor het jaar 2002. Ik heb 'm dus iets te laat teruggevonden. Mijn toekomstvisie uit het verleden. Met ideeën die zo goed waren dat ik ze nu niet eens meer begreep. Ik was alleen vergeten de tekening te dateren, wat heel jammer is want zo kan niet vastgesteld worden dat ik in het rijtje: Da Vinci, Einstein en Wubbo Okkels thuis hoor, of dat ik een ordinaire vervalser ben die z'n tekeningen vergeet te antidateren. Trouwens, de tekening gaat nu toch niet meer gevonden worden door opgravers, want ik heb hem weggegooid.

Zo heb ik ooit een jongensboek van mijn vader gekregen: "Sprong in het Heelal" Geen idee meer hoe het ging behalve dat het in de jaren 50 is geschreven en over de verre toekomst van 1984 ging. Met eveneens spannende toekomstvoorspellingen waar achteraf ook geen barst van klopte. De wereld verandert kennelijk niet zo snel als sommigen ons willen doen geloven.

Mijn voorspellingen voor het jaar 2500 zijn als volgt. We staan nog meer in de file dan we dat nu al doen, alleen heeft de verbrandingsmotor plaats gemaakt voor de verfikkingsmotor. Er is wél een mens op Mars geweest alleen heeft die anderhalf jaar gedaan over de heen- en terugreis. De democratie is nog steeds niet vervangen door het veel betere "Dictator-Mack" systeem. In de politiek staat voor de zoveelste keer iemand op die zegt: "Ik ga het allemaal anders doen." Mijn achter-achter-achter-achter-achter-achter-achter-achter-achter-achter-achter-achter-achter-achter-achterkleinkind ontdekt dit logje en plaatst mij in het rijtje: Da Vinci, Einstein, Okkels.

Ik weet overal het beste van te maken.

Toen ik vorige week was in de wasdroger moest doen viel mijn oog op de bergen pluis die zich daar ophopen. Welke functie kun je zoveel pluis nu geven?
Simpel, je loopt naar je vrouw en trekt een ernstig gezicht vanwege de zoveelste ramp die jou op jouw leeftijd treft. Je zegt dan met beteuterd gezicht tegen haar: "Weet je waar ik de laatste tijd ook zoveel last van heb? Van navelpluis!" En dan til je je t-shirt op en laat je haar die enorme zorgvuldig in je navel gepropte bal zien.

Succes verzekerd.

Schoonmaakbestuursfunctie.

Toen mijn rug nog toeliet dat ik badminton speelde werd ik met de regelmaat van de klok gevraagd om iets voor de club te doen. En meestal weigerde ik beleefd. Ik was ooit penningmeester bij een paardrijvereniging, en daar wilde ik het bij houden. Ik had helemaal niks met paarden, ik vind het maar over het paard getilde beesten met hun zogenaamde verheffing in de adelstand. Sommige mensen weigeren zelfs paardenvlees te eten omdat ze het zielig vinden, en kauwen ondertussen op een frikandel die je als je goed luistert, nog kan horen galopperen.

Badminton dus. Ik ben op badminton gegaan omdat ik vond dat ik ééns per week eens flink moest zweten en ik was bereid daar contributie voor te betalen. Dus prestatie en tegenprestatie van gelijke waarde. Maar nee, de club wilde meer dus werd er gevraagd of ik in het bestuur wilde. Nee. Een week later kreeg ik dezelfde vraag, maar dan van een hele aantrekkelijke badmintonspeelster. Uh, ik zal er over denken.

Ik vind dat clubs die wanhopig op zoek zijn naar bestuur, geen bestaansrecht meer hebben. Hef maar op die club. "Ja, maar…als je jouw kind op een club wil doen en niemand wil het bestuur in, dan is er straks geen club meer waar hij bij kan." En daar heb ik een hekel aan. Op je gemoed spelen met valse argumenten. Toen ik vroeger jarenlang op voetbal en op judo zat werden mijn ouders nooit lastiggevallen met vrijwilligerswerk voor de club. Zij betaalden de contributie en ik ging er heen. Alleen. Want zo werkte dat.
En waarom er tegenwoordig niemand meer in een bestuur wil, is mij volkomen duidelijk. Het is gewoon een tweede baan. Als je niet uitkijkt wordt je nog naar een bestuursmanagementcursus gestuurd ook. En er zijn gewoon veel te veel verenigingen. Waarom maken we er niet één grote vereniging van die alle sporten in zich verenigt? (Briljant idee trouwens weer, om half 1 's nachts.)

Scholen kunnen er trouwens ook wat van. Ik bereid me vast voor op de jaarlijkse schoonmaak op school waarvoor ik als ouder straks gevraagd ga worden. Want schoonmaken van de school is niet de taak van de leraar. Nee, klopt. Het is mijn taak. Want als Hans niet naar school hoefde, zou ik helemaal niet hoéven werken. (Er moeten hier en daar ook wat onredelijke argumenten in een betoog zitten, anders is iedereen het straks met me eens.)
Waar is trouwens die ouderwetse conciërge gebleven die ervoor zorgde dat mijn ouders nooit hoefden schoon te maken op de school die mijn leraren vies maakten? Geen geld? Scholen barsten van het geld. 2,3 miljard euro hadden ze een paar jaar geleden gezamenlijk aan overtollige middelen. Alleen al van de rente kun je een divisie concierges aanstellen.

Hans gaat trouwens op Formule 1. Als ik zie hoe hij milimeterprecies met zijn skelter langs mijn Alfa Romeo raast, dan kun je zo'n talent niet ongebruikt laten. En met F1 heb ik wel wat dus zal ik ook met liefde het voorzitterschap van Max Mosley overnemen. De man heeft trouwens toch veel meer aanleg voor een rollenspel.

De wil om te winnen.

Spanje is de terechte kampioen geworden. En commentator Frank Snoeks mocht terecht de finale verslaan. Want toen de Duitsers een kwartier voor tijd achter stonden met 1-0 zei hij iets als: "Het lijkt wel of de Duitsers er niet meer in geloven. Zouden ze niet weten wat wij al wel weten, namelijk dat ze in de laatste minuut tegenscoren?"

En wat ik ook nog nooit had gezien, een Spanjaard bleef om tijd te rekken geblesseerd liggen (Het leek wel een Portugees tijdens het WK van 2006) en 'dwong' daarmee de Duitsers tot het buiten de lijnen schieten van de bal, omdat dat nu eenmaal een ongeschreven regel is.
Bastian Sweinsteiger vertrouwde het echter niet en ging met bal en al naar de Spanjaard toe om ter plekke de diagnose te stellen. En toen hij aanstelleritus constateerde voetbalde hij gewoon verder. Prachtige actie. Als een Engelsman dit had gedaan was dit als humor betiteld. Nu was het een Duitser en is het gewoon de nooit aflatende wil om te winnen.

Aanzien.

Tegenwoordig hebben de beroepen die wij uitoefenen prachtige Engelse namen. De enige reden hiervoor is schaamte voor het Nederlandse equivalent. Ik noem maar wat, bla bla bla consultant. Consultant ben je als je niks weet. Want consulten betekent raadplegen. Managen betekent regelen, dus iedereen die manager is, is een regelaar, maar in dit geval heeft het Nederlandse woord wel aanzien en het Engelse niet.

Ik zoek nog naar mooie benamingen voor beroepen die een sjiekere naam verdienen.

Helpt u even mee. Het gaat om visboer, fietsenmaker, boekhouder, slager, bladenman, voetballer, achtergrondzangeres, flitspolitie, postbode, vuilnisman, administratief medewerker, onderwijzer en zuster.

Als een berg.

Als ik zou zeggen dat ik bergen mooi vind, zou dat geen recht doen aan mijn gevoel voor bergen. Als je verliefd kon worden op een berg zou ik het zijn. Ik wil altijd de berg op, zo hoog mogelijk, het is een onweerstaanbare drang. Elke vakantie probeer ik het ook weer, maar mevrouw Mack ziet het nut van een berg niet zo in. Eerlijk gezegd is het als kaaskop ook niet handig om juist door bergen gefascineerd te raken. Een Eskimo houdt immers ook niet van woestijn. Misschien ben ik ooit wel Zwitser geweest want ook van zakmessen, horloges en hoge banksaldi raken mijn pupillen verwijd.

Maar in elk geval, mijn liefde voor bergen gaat zo ver dat ik ooit droomde dat ik ergens in Nederland een snelweg nam, en die ging regelrecht langs kilometers hoge, schitterende bergen! Gewoon ergens vlakbij, ik had ze alleen nooit eerder gezien. En ik mocht hun wegen met mijn Peugeot 205 GTI berijden! En toen ik wakker werd, dacht ik dat die bergen er echt moesten zijn. Het was ergens bij Nijmegen, dat weet ik nog wel. Echte hoge met haarspeldbochten en eeuwige sneeuw. Ik ben nog gaan zoeken de volgende dag. Maar niks gevonden. Jammer. Maar ze moeten wel ergens daar zijn. Je droomt zoiets tenslotte niet voor niets.

Lezen op eigen risico

Dit is een verhaaltje wat u niet moet lezen als u fijngevoelig bent, zoals ik, en vooral niet voor het slapen gaan. Beter is het eigenlijk om het helemaal niet te lezen en gewoon te wachten op het volgende logje.
En het is niet mijn bedoeling om u nieuwsgierig te maken zodat u toch wel gaat lezen dus ik zal vertellen waar het over gaat. Middeleeuwse doodstrafmethoden. Niet in detail beschreven, tenminste dat was niet de essentie, maar meer over het feit dat het mij altijd geschokt heeft dat deze dingen werkelijk zijn gebeurd.
Natuurlijk wel een pietsie luchtig beschreven, anders zou ik geen Mack heten.
Maar ik kan me voorstellen dat sommigen te lang met gedachten in hun hoofd rond gaan lopen, ikzelf ben daar heel goed in, vandaar deze waarschuwing.

Lees verder “Lezen op eigen risico”

Duitsers

"In de wedstrijd Duitsland-Turkije bleek Duitsland toch de meest Duitse ploeg." aldus commentator Jeroen Grüter doelend op de door Duitsland binnengesleepte overwinning in de slotfase van de wedstrijd. Maar ook de Turken hebben daar een aardig staaltje van laten zien dit EK.
De mooiste uitspraak over Duits voetbal komt wat mij betreft op naam van Gary Lineker: Voetbal is een simpel spel waarbij 22 man achter een bal aanrennen, en aan het eind winnen de Duitsers.

Youp van 't Hek is trouwens een leuke tweede met: "Van Duitsers heb je pas gewonnen als ze terug in de bus naar huis zitten."