Ze worden minder van kwaliteit.

Mannen, er moet mij iets van het hart. En ik weet, velen van ons zullen het denken, slechts een enkeling durft het uit te spreken en er is er maar eentje die het op zijn web-log durft te zetten.
Wat moet mij van het hart mannen? Kijk eens om u heen! Is uw huis wel net zo schoon als het op het eerste gezicht lijkt? Of ziet u toch nog regelmatig ergens een stofrag over de vloer waaien? Dat zou bij uw moeder toch nooit gebeurd zijn wel? En smaakt het eten net zoals toen uw moeder het vroeger klaarmaakte? Uw moeder die van een zak meel en een citroen een heerlijk voedzame maaltijd kon bereiden, en dat zonder te klagen? Of proeft u regelmatig dat er een klein onregelmatigheidje aan óf de aardappelen, óf de groente óf het vlees zit?
Liggen uw overhemden snaarstrak gestreken in uw linnenkast? Of hangen ze als een groep ongeïntresseerde hangjongeren te hangen aan een hangertje? Terwijl ze nota bene bijna strijkvrij zijn krijgt uw vrouw het toch niet voor elkaar om ze net zo scherp in de vouw te krijgen als uw moeder dat vroeger met een primitief strijkijzer en een beetje stijfsel deed. Hoe is het met uw banksaldo? Halverwege de maand is alles er doorheen gejast zeker? Uw moeder wist toch met 25 gulden een halve maand uit te zingen en niemand in het gezin die iets te kort kwam!

Natuurlijk is dit niet slechts de schuld van de huidige generatie vrouwen. De moderne tijd met z'n zoveel mogelijk vrijheid en z'n zo weinig mogelijk werk eist gewoon z'n tol. De emancipatie doet gewoon haar werk. Maar de huishoudschool, die hadden we nooit moeten afschaffen.

Superheld

Eind jaren negentig werd ik door een knap, naïef, blond meisje op een doordeweekse avond uitgenodigd om mee te gaan naar een …? Ze wist het zelf geloof ik ook niet zo goed. Ze wist wel de weg, het was net over de grens in Duitsland en toen we plaats namen in een zaaltje zag ik allemaal vriendelijke, netjes geklede jongemannen en -vrouwen die ons gade sloegen.

Een paar mensen begonnen met het geven van een demonstratie voor een soort van pyramidespel als ik het me goed herinner. Je kon er niet mee verliezen en vanavond had jij dus het geluk om hier aanwezig te zijn en dus mee kon gaan doen aan het spel. Achter ons begonnen een paar mensen uitbundig te klappen en te joelen. Omdat ik niet in zulk spontaan publiek geloofde, wist ik gelijk dat ze "acteurs" waren. Ze acteerden enthousiast publiek. Toen de demonstratie afgelopen was pakte ik het knappe, naïeve blonde meisje bij haar hand en wilde haar mee naar de uitgang loodsen.
Dat ging echter zomaar niet! De vriendelijke en netjes geklede jongemensen bleken ineens helemaal niet meer zo vriendelijk en "eisten" van mij dat ik mee zou doen aan het spel. Ik bedankte vriendelijk en wilde weg, maar de doorgang werd mij versperd door wat later de meest agressieve verkopers bleken te zijn die ik ooit had meegemaakt. Ze wilden op zijn minst een verklaring waarom ik niet mee wilde doen.

Het pakte voor mij allemaal goed uit, want ik liet me niet van mijn stuk brengen, zei dat ik duidelijk was geweest en liep nog naar degenen toe die de demonstratie hadden gegeven, wilde hen met uitgestoken hand bedanken voor de demonstratie, maar mijn hand werd geweigerd. Ik bleef echter kalm (ik moest natuurlijk wel vanwege het meisje) en zei dat als hij me geen hand wilde geven, ik hier verder niks meer te zoeken had. Misschien waren ze een beetje overbluft doordat ik niet zwichtte voor de één tegen veel situatie, maar ditmaal toen ik het knappe, naïeve blonde meisje meetrok werd mij de weg niet meer versperd.

Het was een leerzame avond. Ten eerste geloof ik niet meer in spontane reacties van publiek, ten tweede vrees ik geen enkele verkoper meer, en ten derde weet ik nu dat knappe, naieve, blonde meisjes je behoorlijk in moeilijkheden kunnen brengen. Ik was die avond natuurlijk wel superheld.

Boek

Het mooie van een goed boek is dat het, meer nog dan een film, je uit de wereld trekt die we allemaal kunnen zien en je meeneemt naar die andere dimensie, namelijk die waar het boek zich in afspeelt. Als je verzonken bent in je boek ben je weg, en niemand behalve jijzelf weet nog waar jouw geest zich bevindt.
Ik kan er zelfs een gevoel van veiligheid van krijgen, even weg stappen uit het aardse bestaan en je mee laten voeren naar de plekken die de schrijver jou wil laten zien.

Vroeger als kind had ik het al, Arendsoog en Witte Veder, Het lied van de zeilschippers, Kruistocht in Spijkerbroek, Reis om de wereld in 80 dagen, allemaal verhalen die mij konden laten wegvluchten van school, later van mijn werk en van andere situaties waar je niet in wilde zitten. Op de middelbare school hebben ze het lezen er bij mij behoorlijk uitgekregen, mede door de verplichte literatuurlijst met 20 titels van ongetwijfeld getalenteerde schrijvers, maar waar ik op dat moment totaal niet in geinteresseerd was. Mijn vluchtroutes werden afgesneden.

Nu ik me niet of nauwelijks meer hoef te verschuilen komt het lezen steeds meer terug. Romans bijna niet meer, maar veelal waargebeurde verhalen over de oorlog (Nacht und Nebel, het dagboek van Anne Frank), korte verhalen (Kees van Kooten, Mart Smeets) of wat me mateloos interesseert, boeken over het onstaan van het heelal. Het laatste boek wat ik hierover las was "Schitterend" van Kris Verburg en ook dat las ik elke avond totdat het boek plotseling uit mijn handen viel omdat ik wegzakte. En als ik het dan weglegde ging ik er met mijn ogen dicht over liggen nadenken en dan was ik in binnen een minuut vertrokken. Dus ook ik loste de vragen die de geleerden nog hebben niet op.

Keerzijde van al dit moois is dat als ik het boek uit heb, ik gelijk somberder ben omdat de wereld waar ik me de afgelopen weken in begaf nu al ontdekt is. Jammer. Maar ik heb van dezelfde schrijver nog een veel dikker boek liggen dus waarschijnlijk komt het wel weer goed. En anders begin ik gewoon opnieuw te lezen over de nietige wezens die wij zijn in ons onvoorstelbaar grote heelal. Want begrijpen doe ik het toch nooit.

Schilder

Ik loop ongeveer 10 jaar achter op de mode. Ik wil er namelijk van overtuigd zijn dat je achteraf toch niet voor lul hebt gelopen omdat de modegril een jaar later toch een belachelijke vergissing bleek te zijn. Zo liep ik 5 jaar geleden nog met witte sportsokken onder mijn korte broek, maar die zijn inmiddels onder dwang vervangen door van die mannelijke pantykousjes. Mijn bruine Australian sportschoenen zie ik ook nooit meer in winkels staan en 15 jaar terug keken ze al heel vreemd als ik om een bandplooispijkerbroek vroeg.
Over tien jaar zie je mij in een spijkerbroek die ergens onderaan je reet hangt zodat je dan duidelijk de naam van de beroemde onderbroekenontwerper Bjorn Borg kunt lezen.

Mijn korte broeken waren altijd sportbroeken, het liefst zo'n mooie donkergroene kleur die ik vroeger op school met gym ook had.
Mevrouw Mack vond al heel lang dat ik een gewone korte broek moest kopen maar omdat de 10 jaar nog niet voorbij waren, heb ik hier altijd mee gewacht. Maar eindelijk, afgelopen vakantie had ik er eentje gekocht en ik was er nog blij mee ook. Ik droeg de hele dag niks anders meer. Alleen vorige week, op mijn werk vonden ze het een beetje vreemd zo'n korte broek met nette sokken en schoenen eronder, maar dat boeit mij dan weer niet.

Maar natuurlijk, gisteren werd er hier een tafeltje geverfd (sorry Kidtwist) geschilderd door mevrouw Mack, en dan moet u eens raden in wiens nieuwe broek er dan ineens verf schildervlekken zitten! In de mijne natuurlijk! En geen idee waar die schilder vandaan kwam. Mijn hele broek onder de schilder! En met geen mogelijkheid er nog uit te krijgen. Het is kennelijk van hogerhand niet de bedoeling dat ik de mode volg minder dan tien jaar achter de mode aanloop.
Ik ben weer veroordeeld tot sportbroeken, net nu ik daar overheen was gegroeid.

Abba

Ik las dat de voormalige leden van de groep Abba in 2004 een aanbod van $ 1 miljard hebben afgeslagen om een eenmalige tournee van 100 concerten te doen. Da's per concert per man $ 2.500.000. In 2004 was de dollar nog wat waard, nu zou het slechts een schamele € 1.500.000 euro per man per avond zijn.

In elk geval, als je zoiets afslaat moet je toch wel een ontzettende schijthekel aan je eigen muziek hebben.

Waarom is Abba trouwens enkelvoud en zijn The Beatles meervoud? Als u zich even buigt over dit probleem zet ik in de tussentijd een leuk muziekje voor u op. Leuk.

Ik vind het best wel ondankbaar om zo'n aanbod af te slaan. Ik mocht vroeger niet eens een bord eten laten staan. En jammer is het ook. Dat zou toch nog eens wereldnieuws zijn. Weet u wat, ik doe een voorspelling. Dat concert van Abba komt er binnen nu en twee jaar. Mits de dollarkoers tenminste meewerkt.

Opzouten!

Omdat het leven van zichzelf al ingewikkeld genoeg is, ben ik een persoon die zijn leven zo simpel mogelijk probeert te houden. Wij krijgen als we geluk hebben in dit leven een jaar of 80 en tegen de historie van het heelal afgezet is dat een nanoseconde op een mensenleven.

Hoe komen sommige bedrijven en instanties er dan bij om mij hun folders toe te sturen waarin ze gaan uitleggen wat ze nu weer verzonnen hebben? Wat moet ik met de nieuwe energietarieven voor 2008? Als ik ze uit m'n hoofd leer, krijg ik dan gratis energie? Nee! Wat denkt de Rabobank? Dat ik een brief van vier kantjes ga zitten lezen om uit te vinden wat interhelp is? In de prullebak ermee! Pensioen? Pensioen? Ik heb toch pensioen, hoe weet jij nou dat dat later niet genoeg is? En wat denkt de gemeente Epe? Dat ik het interessant vind om te weten wanneer de milieustraat open is? Nee, nee, driewerf nee.

Als ik ooit 10 miljoen win, maak ik eerst wat familie blij, de rest zet ik op de bank (beveiligd tegen mevrouw Mack's internetkooplust) en ik ga zeker niet beleggen ten behoeve van iemand die daar dan weer rijk van wordt. En als diegene dan zegt: "maar zo behaalt u veel te weinig rendement en betaalt u veel te veel belasting!" dan zeg ik prima, da's dan de prijs van een zorgeloos leven. Bovendien, wie teveel belasting betaalt is zeer sociaal bezig.

Dus opzouten allemaal met uw informatie. Niemand is geinteresseerd in uw dodelijk saaie bedrijf. Stop met die stomme ongevraagde folders en u zult zien dat u aan het eind van het jaar net zoveel winst hebt gemaakt als het jaar daarvoor, zelfs nog iets meer want u hebt op folders bespaard! Als ik wat van u wil weten, kom ik het wel vragen, is dat duidelijk?

Ja, ik ben boekhouder ja!

Wat is het heet hè?

Het lijkt mij vanavond een goed moment om het eens te hebben over de opwarming van de aarde. Want vandaag zal toch niemand kunnen ontkennen dat de aarde duidelijk is opgewarmd. De vraag is wat mij betreft niet meer: wat is de oorzaak, mens of natuur, de vraag is hoe krijgen we de temperatuur zo snel mogelijk omlaag zodat ijsberen weer naar hartelust jonge zeehondjes kunnen eten op de noordpool.

De tactiek van Al Gore heeft voor mij gewerkt want ik denk intussen dat het de schuld van de mens is. Er moeten dus als de sodemieter minder mensen komen! (Ik twijfel over de taalkundige juistheid van deze zin.) Er zijn in het verleden nogal eens wat figuren geweest die, om het milieu te redden, de mensenstand probeerden te verminderen. Helaas werden deze mensen niet geroemd om hun milieu-inzet, maar veracht zoals we bij iedereen doen als we jaloers zijn op hun succes. Ik denk zelf dat we het voorbeeld van de Chinezen moeten volgen. Als je kenteken met een even nummer begint, dan mag je op oneven dagen niet meer naast je vrouw slapen.

Als we dan gerealiseerd hebben dat er minder mensen komen, moeten die minder mensen méér auto's gaan produceren. Met airco. En dan zoveel mogelijk met de ramen open rijden en de airco aan. Ik weet, er zijn altijd zeikerds die gelijk roepen dat het niet helpt, de airco aan en het raam open, maar geloof mij nou maar, als we dat allemaal doen zal de temperatuur dalen en de ijsbeer gered zijn.

Gevoel.

Ik kreeg vanmiddag van mijn buurman een (vip) kaartje voor de wedstrijd tussen SV-Vaassen en PSV. De buurman had kennelijk betere dingen te doen en vond het zonde de kaart ongebruikt te laten.
Zo kwam het dus dat ik vanavond op de tribune zat, achter Jan Reker, Algemeen Directeur van PSV, tevens veroorzaker van het vertrek van PSV's topkeeper Gomes en bekend van het boekje van Reker waarin hij zorgvuldig bijhield in welke hoek spelers over het algemeen hun penalties schoten, zodat Rekers keeper wist welke hoek hij moest kiezen.

De wedstrijd eindigde in 1-5 en werd voortijdig afgebroken vanwege het slechte weer. Ik zat na afloop nog even onder het lekke dak van de tribune te wachten tot de bui over was en toen overkwam mij dat gevoel wat u vast allemaal wel eens hebt, namelijk dat het leven even vertraagd aan je voorbij trekt. Je bent er wel maar eigenlijk ook niet. De woorden die je normaal oppikt en begrijpt zijn ineens vage geluiden geworden. PSV spelers die alleen de eerste helft hadden gespeeld stonden ineens vlak voor mij zonder dat ik ze had zien komen en deelden handtekeningen uit. Mijn geestelijke toestand zorgde dat ik geen euforie voelde maar hun aanwezigheid gelaten aanvaardde. Het is zo'n moment dat je denkt dat de zwaartekracht wat minder hard aan je trekt, of dat je geleid wordt door iets wat je niet kunt zien en je kunt er eigenlijk weinig tegen doen behalve wachten tot het weer weggaat. En toen het weer weg was liep Jan Reker alweer midden op het veld richting clubgebouw.

Jammer dat je zo'n gevoel niet op elk willekeurig moment kunt oproepen en laten duren zolang je wilt. Aan de andere kant…Tom Hanks had in de film 'Saving Private Ryan' zo'n gevoel toen hij op 6 juni 1944 landde in Normandië. Echt veel Duitsers schoot hij niet meer neer in die situatie. Maar hij was wel even weg van het slagveld.

Vakantie 2008 in het schitterende België

Dit zijn exclusieve bewegende beelden van een niet meer zo soepele Mack. Ter mijner verdediging moet gezegd worden dat het hier de vierde sprong betrof en dat de krachten al wat aan het afnemen waren.

Normaal speel ik als ik met mijn zwager op vakantie ben takkenbal maar bij gebrek aan bomen op het schitterende park waar wij verbleven moesten we een nieuw spel uitvinden, heggebal.
Heggebal wordt gespeeld met twee spelers en een heg en heeft grofweg dezelfde regels als takkenbal, alleen wordt heggebal met de voet gespeeld en takkenbal met de hand. Zo vermaakte ik mij dus de avonden in dit schitterende park waar alle huisjes op honderden meters uit elkaar stonden en gescheiden werden door een heg.

Overdag was ik druk met Hans, voor wie deze vakantie eigenlijk bestemd was, want welke volwassene gaat voor zijn plezier naar Plopzakland, of van een twintig meter hoge glijbaan waar snelheden van tegen de 500 km/u bereikt werden, of zijn kind te hulp schieten omdat deze halverwege de klim op een vier meter hoog luchtkussen ineens niet meer verder durft en huilend een enorme file veroorzaakt? Nou, ik dus.

In kabouter Plopzakland (De Panne, België) sta je niet voor lul als je met je kind in de kwakende en draaiende kikkers zit, omdat elke ouder het daar doet. In België moet je je kind sowieso nooit verder dan een meter van je af laten gaan, maar da's weer een ander verhaal. Kabouter Plopzakland schept qua naam dus verwachtingen voor volwassen vaders, maar laat u daardoor niet misleiden, de plopzakattractie is er niet.

Verder was het de week uitzingen met humor zonder niveau, (En dan nu, een nieuwe aflevering van Dynastie met Joooohhhnnn Forskinnnn!!) meegereisde pubers bekogelen met rozenbottels, veel friet en s' avonds genieten van ons welverdiende biertje. En ondanks dat de Belgische kustlijn best mooi is, gaat mijn voorkeur voor volgend jaar toch weer uit naar iets met een beetje reliëf.
En dan eindig ik dit logje met exclusieve bewegende beelden van Hans (met bal) en zijn neefje Dan met achtergrondcommentaar van mevrouw Mack.

Dieren die je niet snel vergeet (1)

Gisteravond in bed, ik lag te lezen in mijn spannende heelalboek, was mevrouw Mack op de digitale camera oude filmpjes aan het bekijken van de tijd dat Mack (de echte) nog leefde.
Ik speelde naar goede gewoonte elke avond een kwartiertje met de bal met Mack, en dat vond hij geweldig. Hij keek de hele dag uit naar het moment dat ik thuis kwam en na het eten dat kwartiertje met hem speelde.

Op het filmpje zie je Mack met een bal in z'n back achter mij aan rennen omdat (een hele fitte) ik met een andere bal aan het voetballen was, en hij kon nou eenmaal maar een bal tegelijk in z'n bek houden. Tijdens dat kwartiertje leefde de oude Mack helemaal op en sprintte achter mij aan alsof hij twee jaar was. En ik zelf bewoog ook nog uitermate soepel toen ik dat nog elke avond deed. Mack was een geweldige hond en na vijf minuten te hebben meegekeken moest ik een traantje wegpinken. Die tijd dat ik er zo goed uitzag komt waarschijnlijk nooit meer terug.

P.S. Morgen zit ik voor een week met mijn uitgezakte lijf in België bier te drinken, en niet gewoon bier te drinken, nee, als een bloody Englishman on a fucking holiday. En ik zal eens aan mevrouw Mack vragen of zij dat filmpje tegen die tijd dat we terugkomen niet eens op internet kan zetten, want een film met een gespierde, fitte, goeduitziende Mack, wie wil dat nou niet zien?