De wedstrijd III

Winst op de wereldkampioen is natuurlijk een uitslag die geheel in lijn ligt met het hogere doel van Van Basten, aan wie wij straks het kampioenschap te danken hebben.
Het is jammer dat de wedstrijd zo slecht bekeken werd, tenminste daar ga ik vanuit, want ik neem aan dat iedereen die het de afgelopen jaren zo hartgrondig oneens was met Van Basten, hem een goeie voetballer maar een slechte coach vond, en die zelf een veel betere opstelling wist, dan ook zo principieël was om niet te kijken. Tenminste, zo doe ik dat zelf met principiële zaken. Voor alle principiëlen: het is 3-0 voor Nederland geworden.

Maar wat vond u van het contrast tussen Frank Snoeks die geweldig mooi kan vertalen wat hij ziet gebeuren en daar nog mooiere conclusies aan kan verbinden, en (was het) Bert Maalderink? Die wanhopig op zoek was naar spelers die in polonaise door de persruimte liepen?
Jongens, wat reageren jullie nuchter? Jullie hebben van de wereldkampioen gewonnen! (Oh echt, is Italië de wereldkampioen?)

Maar stel nu dat de spelers wel hossend de persruimte binnen waren gekomen dan had ik met u willen wedden, voor € 7,34, dat Maalderink geroepen had: "Jongens, jongens, jullie zijn er nog niet!"
Ik wed met u, voor € 7,34, dat als Nederland kampioen mocht worden (en dat worden ze) dat Maalderink hetzelfde lot wacht als Kees Jansma in 1988. Hij eindigt met een nat pak in het zwembad van het hotel.

Beetje eng.

Kermis in het pittoreske Duiven. Hans mocht in de draaimolen had ik hem beloofd. Maar toen we er voor stonden vond hij het toch een "beetje eng". Dan maar in het Labyrint. Voor 2 euro per persoon mochten wij erin. Ik word soms beschuldigd van het niet hebben van richtingsgevoel maar zo'n doolhof ben ik zo uit. Kwestie van de meest onlogische weg nemen. Hans vond er trouwens niks aan want die liep twee keer met z'n snufferd tegen een spiegel. Dus ook dat maakte de "beetje enge draaimolen" niet goed.

Toen wij bij de botsautootjes stonden te kijken kwam er na de bel een paarse lege botsauto zachtjes onze kant uit en kwam vlak voor ons tot stilstand. We hoefden alleen nog maar in te stappen. Botsauto's is het bewust aanleren van een verkeerde techniek, dus dat doe ik liever niet. Gelukkig vielen onze ogen op een rups waarvan de karretjes golvend in de rondte reden. Dat was een klik tussen vader en zoon die eindelijk iets gevonden hadden waar ze beiden achter stonden.

Hans en ik waren in een karretje gestapt en het jochie achter ons begon gelijk te roepen dat-ie heel hard ging. "Tuurlijk jochie." dacht ik, maar ik bedacht me dat ik helemaal niet opgelet had hóe hard dan wel precies. Wel, dat was dom. In het begin ging het nog wel, Hans vond het een "beetje eng" maar toen het iets harder ging en ik steeds op dezelfde plek vijf centimeter de lucht in schoot (levitatie bestaat, Frankie) vond hij het eigenlijk wel om te lachen. Vooral omdat ik steeds maar iets grappigs uitriep op die plek om niet je kind in totale paniek vast in zo'n rups te hebben. En met een arm je kind omklemmen met de andere de stalen beugel -waar Dennis van der Geest nog onderdoor zou schieten, vast te houden vergde nog best wel kracht.

Het pokkeding ging steeds harder en Hans wilde eruit. En ik ook, maar dat gaat gewoon niet. Dus dan vertel je maar dat de trein er bijna is om hem nog even zoet te houden. Toen mijn gezicht volgens mevrouw Mack aangaf dat ik het ook niet meer leuk vond minderde de trein vaart. "Hans en papa vonden het helemaal niet eng hè Hans?"
"Neeee. Hans niet beetje eng, papa ook niet, mama wel beetje eng."
"Zo is dat jongen."

In 2001 hebben ze in de Efteling een keer bijna de handvatten van het schommelschip los moeten zagen omdat mijn handen zo verkrampt waren dat ik niet meer los liet. Ik ben gek op attracties.

De wedstrijd II

Rond mijn 30e verjaardag begon het, toen wilde ik graag ouder worden dan Jezus Christus. Een paar jaar later wilde ik Ayrton Senna voorbij, maar die bleek te snel. Nu wil ik dus ouder worden dan mijn vader. Als ik 42 ben, wil ik ouder worden dan Elvis. Als ik 83 ben wil ik Toon Hermans voorbij. Op mijn 120e wil ik de wedstrijd aan met 's werelds oudste mens Jeanne Louise Calment, maar echt gerust ben ik pas als ik op mijn 970e Metusalem verslagen heb.

Ambitieus? Ach wat de laatste twee betreft misschien wel, maar lang leven was hun specialiteit. En als je de groten der aarde wilt verslaan, moet je dat natuurlijk niet op hun specialisme doen.

I went up into the attic and found a Stradivarius and a Rembrandt. Unfortunately Stradivarius was a terrible painter and Rembrandt made lousy violins.

– Tommy Cooper –

Plop plop

Nu, in 2008, op de leeftijd van 38 jaar en 8 maanden, heb ik iets nieuws geleerd. Een handig lichamelijk foefje. Ik werd gedwongen door mijn eigen lichaam dat er voor het eerst in zijn 38-jarige opbouwfase voor zorgde dat na een verkoudheid vorige week mijn oren potdicht zaten.
Nooit eerder heb ik daar last van gehad. Ik ken het verschijnsel "dichtzittende oren" wel door water, of door grote hoogte, maar niet zomaar na een simpele verkoudheid. Het is ook een teken dat mijn lichaam aan het veranderen is. Waarschijnlijk komt het nu uit de opbouwfase en is de bloeifase ingegaan.

In elk geval, het foefje: ik hou mijn neus en mijn mond dicht en ik blaas keihard uit. Plop….Plop. Twee buizen van eustachia in één keer open. Ik wist dat het technisch moest kunnen. Ik ben er inmiddels heel behendig in. Ik blaas al belletjes onder water met mijn oren. Volgende week zal ik waarschijnlijk het opblaasbare zwembad van Hans met mijn oor kunnen opblazen.

En, want dat moet ook niet onvermeld blijven, dit werpt weer een heel ander licht de ouderdom van het heelal. Want hoe lang heeft een vis er volgens de evolutietheorie niet over gedaan om het land op te kruipen? En de mens om rechtop te gaan lopen? Ik pas mijn lichaam na één dag al aan aan de vernieuwde omstandigheden. Door dit vernieuwde inzicht schat ik de oerknal op hooguit 250 jaar geleden. Hooguit.

Hollandse nieuwe past niet in mijn systeem.

Graag wil ik zaken duidelijk hebben. Zwart óf wit én netjes in een hokje ingedeeld. Overzichtelijkheid. Geen grijs. Hollandse nieuwe past dus niet in mijn systeem. Als er iets is wat ik niet snap is het Hollandse nieuwe. Ik raak er elk jaar weer van in de war, en vind ook dat de Partij voor de dieren hard tegen deze modegril moet optreden.

Het zit namelijk zo: haring is haring, en smaakt ook naar haring. Elk jaar smaakt haring precies hetzelfde. Als 'kenners' gaan praten over plankton in het water, vetpercentage en nog een paar niet bestaande termen, dan raakt mijn systeem in de war en word ik agressief. Want haring smaakt naar haring, altijd. Het enige wat je misschien nog kunt proeven is of de haring bedorven is of niet.

Ik word sowieso agressief van vlaggetjesdag. Want ik heb @###@#$% vorige week al Hollandse Nieuwe gegeten JA!!!??? Het stond erbij dus dan was het zo! En dan kan het niet zo zijn dat de haring die vandaag gevangen werd, ook Hollandse nieuwe is. Dus dat eerste vaatje wat vandaag traditioneel verkocht is aan de hoogste bieder, is gewoon een vervalsing. En dan nog eens wat, wie zegt mij dat er geen bet-overgrootharing tussen zwemt? Die wordt ook gewoon verkocht als Hollandse Nieuwe en ook daarvan gaat zo'n Spakenburgse met een vetpercentage van 97 staan te beweren dat het een fantastisch haringjaar is.

Vlaggetjesdag is hetzelfde als valentijnsdag, secretaressedag en de nationale sta stil bij de gehandicapte neef van je buurmandag, en dient onmiddelijk afgeschaft te worden. En doe geen poging mij ervan te overtuigen dat u wel verschil proeft tussen een hollandse nieuwe en een tentharing, want dat is alleen maar uw verbeelding.

Sensationeel

(sensatie van de dag-nr 1) Ik was licht geïrriteerd door de herhaaldelijk op de gang mobiel bellende blonde man, die ik meende te herkennen van school of zoiets, en na de zoveelste keer stond ik op en gooide de deur dicht, want zo kun je niet fatsoenlijk boekhouden. Bleek het achteraf John de Wolf te zijn geweest, zelfs mijn baas had het gezien, maar hij had niks tegen mij gezegd. Waarschijnlijk uit angst dat ik een handtekening zou gaan vragen voor Hans die plotseling een enorme Feyenoordsupporter is.

(sensatie van de dag-nr 2) Ik heb gisterenavond de miljoenenjacht gemist (nou ja, gemist, ik heb wel wat beters te kijken) waarin een klant van ons kantoor meer dan een miljoen euro uit Linda de Mol troggelde.

(sensatie van de dag-nr 3) Vanochtend kreeg ik (tijdelijk) de sleutels overhandigd van een nieuwe Audi A4 Avant Quattro 3.0 TDI V6. Een hele mond vol en dan ook nog zo'n nieuwe kentekenplaat met drie letters. Ik mocht even 240 paarden uitlaten op de autoweg. En die lieten zich makkelijk door mij temmen. Een dijk van een auto, het gaat als een kogel en zelfs ik moet met pijn in mijn hart gaan toegeven dat de diesel de benzine bijna ingehaald heeft. Niet qua motorische prestaties natuurlijk want een diesel blijft behelpen met z'n overijverige toerenbegrenzer en z'n geluid alsof er iets aanloopt, maar wel qua prijs. Want wat scheelt het nu nog helemaal?

Opgestaan uit de dood.

Ooit kreeg ik van de schattigste ex-collega die ik ooit had (ze moest huilen toen ik vertelde dat ik ergens anders ging werken.) een Elvis-glas. Dat glas staat in de huiskamer op de rand van de lambrisering, want Elvis stop je niet met z'n kop in de vaatwasser. Een zwarte huisspin (zo'n grote voor Nederlandse begrippen) die ook Elvisfan was had zich een aantal weken ineens in het glas gevestigd. Gewoon op de bodem. Een tikje tegen het glas hielp niet, en een week of drie later zat de spin er nog steeds, onbewogen. Hartstikke dood volgens mevrouw Mack.

Ik weet natuurlijk door mijn jarenlange Discovery-Animal Planet-Lonely Planet-Alles behalve GTST- dat spinnen soms wel een jaar roerloos ergens zitten en dan ineens hun prooi kunnen aanvallen. Dus ik zei dat-ie nog leefde. "Mack, hij is dood. Dat zie je toch? Helemaal verdroogd! Daar hoef je geen Midas Dekkers voor te heten hoor, om dat te zien."

Ik pakte het glas en tikte er tegen. Geen beweging. Ik hield het glas op z'n kop. Hielp niks. Met een mes dan maar het beest te lijf. Ha, ineens zat er weer leven in. Ik heb hem buiten gezet want spinnen moet je nooit doodmaken, dat brengt ongeluk. En mevrouw Mack? Die durft mijn beweringen nooit meer in twijfel te trekken….En ik? Ik droomde verder….

Verloochening

Eigenlijk ben ik Braziliaan of Argentijn. Een van de twee. Niet dat ik samba, tango of denderend voetbal, maar ik heb een on-Nederlandse instelling als het om heldenverering gaat. Ik blijf altijd nuchter, ik heb geen Elvis of Senna op mijn arm getatoueerd, maar als iemand zoveel voor het Nederlands voetbal heeft betekend als Marco van Basten, dan zal ik hem, ondanks zijn Ajax-verleden, altijd steunen.

Ik vind het ongepast kritiek op hem te hebben, vooral omdat hij stuurlui is en ik wal. Zijn uitstraling, intelligentie en kalmte maken hem een leider. Mij maakt het niet uit dat het Nederlands elftal geen sprankelend voetbal heeft laten zien, en dat ze niet wonnen van een op papier matig voetballand. En dat hij meer spelers heeft opgeroepen dan er in de eredivisie spelen, als Marco vond dat dat nodig was, dan was dat zo. Het waren de benodigde middelen voor het heilige doel.

En het doel gaat bereikt worden, want San Marco heeft het gezegd. En ik heb dat gevoel deze keer ook. En nee, ik ben niet iemand die z'n huis oranje verft en die dat elke twee jaar denkt. Maar nu wel. Marco heeft de laatste voorbereidingen getroffen. Zijn haar is ultra-kort zodat hij daar twee maanden lang niet naar hoeft om te kijken. Ik zie hem al staan langs het veld, zijn gezicht ernstig, tot het allerlaatste fluitsignaal klinkt. Twee weken voor dat fluitsignaal zal alle kritiek al verstomd zijn, omdat de criticasters zichzelf niet willen uitsluiten van het "wij gevoel" en de zoete smaak van overwinning. En voordat de haan driemaal heeft gekraaid zullen zij zeggen: "Ik heb het altijd al gezegd, Van Basten is de beste coach die we ooit hadden."

De wedstrijd

Mijn vader (heette ook Hans) is overleden toen ik 15 was, hij was toen zelf 40. Hij kon er niks aan doen, en de doktoren ook niet, hij heeft gedaan wat hij kon. Ook in deze tijd is kanker nog steeds een gevreesde ziekte.
En ik geloof niet dat er sinds die 21e februari in 1985, toen de elfstedentocht eindelijk weer eens werd verreden, een dag voorbij is gegaan zonder een keer aan hem te denken.

Hij was altijd mijn voorbeeld, de beste vader die je kon hebben, en het heeft lang geduurd eer ik besefte dat ik hem niet was. Ik ben mijn eigen ik, ik hou van snelle auto's, hij van praktische, ik heb waarschijnlijk meer humor, maar hij kon harder lachen. En hij keek formule 1, ik verslind het. Maar ik ga graag naar Frankrijk op vakantie, net als hij. En als ik met Hans speel, hoor ik mij met dezelfde intonatie tegen hem praten als mijn vader vroeger tegen mij deed. Ik lijk op hem, maar ben ook anders. De enige wedstrijd die ik nog met hem voer, is dat ik graag ouder wil worden.

http://www.youtube.com/watch?v=fg_eqjYSUzc