Luiwammesen.

Ik zag in het journaal dat de politie voortaan niet meer komt bij aanrijdingen op de snelweg met louter blikschade. Rijkswaterstaat gaat deze taak overnemen.

Ten opzichte van vroeger, toen mannen nog niet kookten, doet de politie niet meer zo heel veel volgens mij. Het bureau hier in het dorp is er al heel lang niet meer, de post een dorp zuidelijker ook al niet meer, een dorp noordelijker is het er nog wel maar daar zit nooit iemand. En zeker niet iemand die aangiftes behandelt. Dat mag je via internet doen. Ik heb helemaal geen internet! Alleen een web-log.

Mooie boel. Geen agent die nog papierwerk wil doen. Zelfs Sonny Kroket himself moest soms van Putface een middagje boekhouden. En hij deed dat gewoon, anders werd zijn Testarossa ingenomen.
Ik heb een keer de politie gebeld omdat er een doorgedraaide Iranier met een bijl liep te zwaaien in het magazijn. "Politie Nijkerk, heeft u een ogenblikje?" "Nee!" ♪♪ Strangers in the night…♪♪

Maar goed, kennelijk wordt de werkdruk van de agenten te hoog. Nou, dan stel ik voor om niet meer zoveel te gaan staan flitsen langs de weg. Besteed dat gewoon uit aan particuliere bedrijven! Er is een markt voor. Zwaar bevochten concurrurentie. De prijzen hiervan zullen zo laag worden dat er genoeg geld is om elke snelweg om de honderd meter te voorzien van meetapparatuur en een flitscamera. En de bekeuringsopbrengsten zullen verbiljoenvoudigen! Koos von Spee ook weer blij.

En de agenten? Die hoeven dan niet meer met de pet rond. Kunnen tenminste weer fatsoenlijke Porsches aanschaffen om hun werk te doen. Ik stop echt niet voor een Vulva met een stopbord hoor! Ik wens in een welvarend land wel door een fatsoenlijke politieauto aan de kant gezet te worden.

Balgevoel

Soms heb je zo'n dag waarop alles lukt wat je met een bal doet. Hans wil altijd dat ik zijn plastic spidermanbal heeeel hoog in de 'moom' schop, zodanig dat-ie ook in de boom blijft hangen. Ik geef het ding een trap, en hij blijft hangen. Normaal doe je daar toch twintig keer over. Daarna gooi ik het ding er met een tennisbal in één keer uit. "Nog een keer" roept Hans dan, en ik schopte de bal weer in de boom, hij bleef op dezelfde plek hangen en weer gooi ik het ding er met een welgemikte worp in één keer uit. (Soms sta ik tien minuten te gooien voor het een keer raak is.)

Of ik geoefend had, vroeg de buurman die de bal op meters na miste. Later, toen het tijd werd om naar binnen te gaan, gaf ik de bal een volleybal-achtige klap en het ding vloog door ons tuinhekje en stuiterde precies door de openstaande voordeur naar binnen. Weer kijken een paar mensen mij verwonderd aan. "Dat doe je ook geen tweede keer!" En dat laatste klopt inderdaad. Het is een raar fenomeen. Ik weet namelijk al dat zodra ik die bal trap, gooi, of een klap geef, dat-ie raak zal gaan, maar je kunt zoiets niet plannen. Misschien is het zelfs wel zo dat als je de bal raak ziet gaan, dat je hersenen daarna jou het gevoel geven dat die trap of gooi perfect was zodat het leek alsof je het al wist.

Alles valt in één keer op z'n plek. Soms weet je al dat je gaat scoren voordat je gescoord hebt. Er is dan even geen plek voor twijfel en onzekerheid. Het is gewoon de bal raken en hij kan eigenlijk maar één kant op, en dat is de kant die jij beoogde. Dit verschijnsel wordt vaak toeval genoemd, maar ik denk het niet. Het is vast dat onontdekte gebied in de hersenen dat je eens in de zoveel tijd mag aanspreken en dat er dan ook voor zorgt dat wat je wilt, gebeurt. Marco van Basten begrijpt vast wel wat ik bedoel als-ie dit leest en terugdenkt aan zijn doelpunt in de EK finale van 1988.

Any day now

Traditioneel zitten wij op 16 augustus tegen echtscheiding aan. Er loopt hier een hoogzwangere mevrouw in huis die overal last van heeft, bij het minste of geringste moe is, maar de grootste artiest aller tijden op zijn sterfdag in de zeik zetten, daar is altijd nog wel wat energie voor over.

Ik ben diep geraakt. Ik moet mij op zolder terugtrekken anders ga ik hele nare dingen tegen mijn vrouw zeggen. En daar vraagt ze om. Nota bene de grootste artiest aller tijden. De man die in zijn eentje de muziek veranderde. De man die zo veel andere grootheden inspireerde. We hebben het hier over de meest invloedrijke artiest aller tijden.

Ze heeft gezegd dat Elvis dan wel een goeie stem had. maar dat heeft Frans Bauer ook volgens haar. (bewust geen komma omdat je E en. FB niet in dezelfde zin kunt noemen.) Deze keer is ze te ver gegaan. Als vanavond de weeën beginnen, en dat is any day now, gaat ze maar mooi alleen naar het ziekenhuis.

Ik slaap vannacht op zolder. En ik ben niet eenzaam want HIJ is bij me.

And the Oscar goes to: Jean Claude van Damme

Ik wilde vanavond een slechte film kijken en het aanbod van half negen was weer reuze. Crocodile Dundee II, Kickboxer, the Negotiator en the Final cut. Dat wordt dus Kickboxer met Jean Claude van Damn I look good. En ik moet zeggen, steengoeie film. Ik begrijp werkelijk niet waarom deze film slechts 2 sterren heeft en geen vijf. En Jean Claude moet een Oscar krijgen voor de beste mannelijke hoofdrol.

Even in het kort waar de film over gaat: Jean Claude's broer wordt tijdens een kickboxwedstrijd invalide geschopt door een hele grote nare Chinees met een vlecht uit z'n kop, uiteraard nádat de bel klonk.
Jean Claude zint op wraak en gaat in training bij een grappige oude Chinees die in het bos woont. De grappige oude Chinees die in het bos woont heeft een mooi jong nichtje en die wordt verliefd op Jean Claude.

Vlak voor de wedstrijd tussen de hele grote nare Chinees met een vlecht uit z'n kop en Jean Claude, hebben de handlangers van de hele grote nare Chinees met een vlecht uit z'n kop, Jean Claude's broer ontvoerd en staartmans zelf heeft het mooie jonge nichtje van de grappige oude Chinees die in het bos woont, verkracht. De handlangers van de hele grote nare chinees met een vlecht uit z'n kop dragen Jean Claude op om te verliezen in iedere ronde want anders brother dies very slowly, hehehehehe. (Oscar! beste mannelijke bijrol)

Jean Claude wordt dus helemaal in elkaar gebeukt door de hele grote nare Chinees met een vlecht uit z'n kop
en het ziet er niet best voor onze held uit. Maar net als zijn kop niet roder van het bloed kan worden, komen de grappige oude Chinees die in het bos woont en Jean Claude's broer binnen, en toevallig, op datzelfde moment zegt de hele grote nare Chinees met een vlecht uit z'n kop heel dom: "Beautiful young cousine was gooooood fuck" Sjongejonge, dat nam Jean Claude natuurlijk niet en nieuwe krachten vloeien in hem. Hij vliegt door de ring, slaakt allerlei levensgevaarlijke kreten uit (Oscar! Beste mannelijke bijgeluiden) en geeft de hele grote nare Chinees met een vlecht uit z'n kop de ene achterwaartse trap na de andere. Vertraagd natuurlijk maar wel met een mooi geluidseffect (Oscar! special effects). En, ik had het echt niet meer verwacht, alle hoop al opgegeven maar Jean Claude wint! Door k.o. nog wel. (Oscar! Meest onverwachte afloop.) Briljante Chinese acteurs, briljant verhaal, briljante film. Gewoonweg subliem.

Over sublieme films gesproken: morgen is het 31 jaar geleden dat de grootste acteur aller tijden overleed, en het moet toch raar lopen wil er op Duitsland geen film van hem worden uitgezonden. De verhaallijnen in die films zijn zo mogelijk nog verbluffender dan wat u zojuist las. Thuisblijven en kijken dus!

De dag dat je over je katten schrijft…

Ik heb het er niet zo vaak over, maar hier in huis wonen twee katten, Bob en Sophie. Misschien heet ze wel Sofie, geen idee, die dikke rooie met een stompje staart heet in elk geval Bob, dat weet ik wel.
Katten zijn klerebeesten. Het zijn totaal nutteloze schepsels. Net als wespen. Uitsluitend een irriterende functie. (controlerend, uitvoerend, adviserend en irriterend, kent u het rijtje nog?) In elk geval, de dag dat je over je eigen katten gaat loggen, is de dag dat je hard aan vakantie toe bent.

Wat is er leuk aan katten?

Tot zover.

Wat is er niet leuk aan katten?

Lees verder “De dag dat je over je katten schrijft…”

Droomvrouw

Mijn eigen droomvrouw roept regelmatig: “Je vriendin is op tv”. Meestal bedoelt ze dan Brooke Shields of Ilse de Lange ofzo. Of deze uit E.R. Ook onweerstaanbaar.
Ik blijf dan meestal even de scène afkijken, gewoon omdat ik grote pupillen bij mezelf zo mooi vind. Sommige vrouwen hebben alles mee, en sommigen hebben alles mee en hebben dan nog een beroep dat ze nog twee keer zo aantrekkelijk maakt. Kijk hier eens even naar deze heldin, die strijdt tegen een man die ik ten zeerste bewonder, aan het eind gade geslagen door nog iemand waar ik enorm fan van ben. Oeh, wat een geil filmpje!

Dood.

Dood is een gewoon woord. Maar als je kind van drie het gebruikt kun je je toch wat ongemakkelijk gaan voelen. Twee maanden geleden kwam Hans er voor het eerst mee. Toen ging het nog over een 'kak' die hij doodtapt had. Wij hebben daar gelijk tegen opgetreden zodat hij nu een 'lak' niet meer doodtapt maar netjes op een blaadje in de struiken terugzet. U ziet, zijn gedrag en zijn uitspraak verbeteren gestaag.

Afgelopen vrijdag is Bo, één van de twee Jack Russels van de buren, ingeslapen.

"Papa?"
"Ja Hans?"
"Bo is dood."
"Eeh..ja. Die is nu bij Old Shep."

Hans bracht het onderwerp de afgelopen dagen steeds weer ter tafel en wij voelden ons er niet helemaal gelukkig mee. Hij is nog een beetje klein voor zo'n woord dat hij bovendien leek te begrijpen als iets ergs. Mevrouw Mack vroeg mij zelfs of ik geen ander woord wist voor dood. Iets wat een beetje vriendelijker klonk. Ik groef in mijn parate kennis: de pijp uit, het hoekie om, een tuin op je buik hebben, de maden aan het voeren, naar de eeuwige jachtvelden, het rottingsproces ingezet hebben, om zeep geholpen…nee, dat was het allemaal niet.

Maar, 'o opluchting, het hoeft niet meer. Hans heeft zelf de nare betekenis van dood afgezwakt getuige de volgende vraag die hij vandaag aan mevrouw Mack stelde.

"Mama?"
"Ja Hans?"
"Is Bo nog steeds dood?"

België

G.W. Bush kon het niet laten om in de nadagen van zijn carrière als president van Amerika, nog even China te pesten met wat kritiek op hun politieke systeem. De democratie is volgens Bush het systeem wat ook in China moet komen. Als ik de Chinese president was had ik hem toch even om z'n oren geslagen met België, wat tenslotte ook een democratie heeft.

Want daar gaat toch iets niet helemaal goed. Vlamingen en Walen lijken wel protestanten en katholieken in Noord-Ierland geworden. Spakenburg tegen de IJsselmeervogels. De ene groep vindt dat de andere niet meer deugt en het land is in crisis. Een journalist uit Nederland vroeg aan een Vlaamse mevrouw hoe het nu verder moest met België. "We komen in elk geval niet bij jullie" was haar commentaar.

Ik vind dat een beetje ondankbaar. Bovendien vind ik een Belgisch staatsburger niet in de positie daar iets over te zeggen. Het is aan ons, inwoners van het koninkrijk der Nederlanden, of we onze zuiderburen erbij nemen of niet. Liever niet natuurlijk, in de praktijk pakt zoiets altijd slecht uit voor het meest welvarende land. Kijk maar naar West-Duitsland en de DDR. Toen zij fuseerden is het heel hard achteruit gegaan met die Mannschaft. Het Duitse voetbal was het lachertje van de Europese competitie. Ik wil daar wel voor waarschuwen.

Maar als we dan toch met dictatoriale meerderheid besluiten om de Belgen (ook de Walen) erbij te nemen, verwacht ik ook een beetje nederigheid en dankbaarheid van onze zuiderburen. Dus, de eerste 50 jaar geen stemrecht, daarna kijken we bij goed gedrag verder. En misschien is het een idee dat de Belgen elke keer als ze een Nederlander tegenkomen, een lichte buiging moeten maken? Is zoiets nu teveel gevraagd? Ik vind het een kleine prijs voor het gebodene. Want wij zijn ook op slag ál onze Belgenmoppen kwijt!

Strafregels

Ik moet mijn mond houden en beter opletten tijdens de wiskundeles. 100 x.

Ik heb ze nog moeten schrijven op de Mavo. Strafregels. Bij wiskunde van meneer Blatter. Terwijl ik van mijn vader een manier had geleerd om een vergelijking met 2 onbekenden sneller op te lossen en zo de volgende dag in de les het antwoord sneller wist dan de leraar. Maar dat was niet de reden van de strafregels. Nee, zo onsportief was hij nou ook weer niet. Nee, ik zat gewoon te klieren en na herhaalde waarschuwingsschoten, schoot hij gericht op de benen.
En het is nog best een pokkenwerk, 100 keer zo'n zin neerpennen. Zeker als je nog wilt voetballen. Maar ik ben trots dat ik het nog heb meegemaakt, al schoot je er educatief geen bal mee op. Want mijn handschrift werd er niet beter van en mijn spelling ook al niet. Eigenlijk nutteloos zo'n straf. Doet me een beetje denken aan de zware kei die naar de top van de berg gerold moest worden. En aan het milieu-aspect werd ook niet gedacht want hoppaaa, daar gingen weer drie velletje papier. Maar goed, de leraar was de leraar in die tijd, en die wist wat goed voor je was.

Science fiction.

Weet u wie ik altijd een betweterig takkewijf (in die tijd nog zonder tussen-n) vond? Clair Huxtable.
Altijd klopte zogenaamd alles aan haar, nooit ging er iets verkeerd, ze lachte irritant -kijk mij eens een ideaal gezin hebben- en het ergste, ze zei de goeie dingen op het juiste moment. En dan op zo'n manier dat de rest van de Huxtables gelijk weer even op hun plek werden gezet. Daarbij zag ze er voor haar leeftijd goed uit, ze zakte niet uit, ze was intelligent en had een goede baan.
Verder sprak ze twee talen vloeiend, kon ook nog goed koken en geen van haar kinderen was een junk.

Streven naar perfectie is een goede eigenschap, maar perfect zijn…blèèh! Blij dat ze opgesodemieterd is.
Die Wendy, uit Bob de Bouwer, kent u die? Dat is net zo'n type. Die bewaart altijd de kalmte en het overzicht, en zegt ook nog eens uitsluitend hele verstandige dingen. Pure Science fiction is het, dit soort vrouwen.

Nee, doe mij maar een wysiwyg vrouw als mevrouw Mack. Die kan ook het hele gezin op z'n plaats zetten. Weliswaar niet zo subtiel als Clair Huxtable, maar ook ons kind is geen junk. Verder liggen al mijn overhemden snaarstrak gestreken in de linnenkast, je ziet hier nooit een stofrag door het huis gaan, ze kookt perfect en ze waakt over het huishoudgeld als een leeuwin over haar welpen.
Nog maar 10 dagen, dan is ze uitgerekend…