HHH

't Is over en uit voor het Nederlands elftal. Guus komt nog niet noar huus. Maar de voortekenen hebben ons bedrogen. Vooral mij. Ik heb vanaf de aanstelling van Marco geloofd in de eindoverwinning. En nu gaat er ergens iets mis. Eigenlijk waren we totaal kansloos deze wedstrijd. Eerlijk gezegd denk ik dat als we Van Basten naar het songfestival gestuurd hadden, dat we meer kans gehad hadden om te winnen van de Russen dan deze wedstrijd.

Maar…, er is nog niks verloren. Wij Nederlanders gaan Turkije nog eens een lesje "Houdini-achtige ontsnappingen" geven door gewoon na het laatste fluitsignaal nog toe te slaan. Ik ga persoonlijk in beroep tegen het intrekken van de rode kaart tegen …tsjenko,…kov…of…ski, want dat mag natuurlijk helemaal nooit. Een scheidsrechter die de regels niet kent! Waarschijnlijk moet deze wedstrijd overgespeeld worden. En als ze dat niet willen ga ik gewapend met de kleine bosatlas naar de UEFA om te protesteren tegen het feit dat het grootste deel van Rusland helemaal niet in Europa ligt. En dat ze dus gediskwalificeerd moeten worden. Zeker als blijkt dat er spelers van het Russisch elftal uit Alma Ata komen.

Duitsland of Turkije is ons volgende slachtoffer. Hup Holland Hup.

Alles wijst erop.

In verband met de komst van de baby moest ik diep achter de schotten op zolder kruipen om alle babyspullen daar weg te halen. Twee jaar geleden ben ik er voor het laatst geweest. Zeker 5 kilo Mack meer dan toen moest zich door de smalle ruimte wurmen om alles eruit te trekken. De laatste doos die het verst opgeborgen stond was een bananendoos met boekjes en krantenknipsels van vroeger. Door de opening bovenin de doos zag ik een trots gezicht mij aankijken. Het was de sportbijlage van het Noord Veluws Dagblad van 27 juni 1988 waarop Marco van Basten zijn zojuist gewonnen Europese Titel omhoog hield.
Dit heeft niks meer te maken met bijgeloof of toeval. Dit is een regelrecht voorteken!

Hemelvoorschot

Wat mij nogal eens bezig houdt is het ouder worden en de snelheid waarmee dat eigenlijk gaat. Ik vind 38 al oud, maar dat is relatief. Om dood te gaan is het veel te jong, om geboren te worden is het knap oud.
Maar de triestheid van het ouder worden… al die jongeren die je links en rechts voorbij komen, je wordt niet meer echt serieus genomen op je werk al draag je wel elke dag een pak. Je bent allang niet meer de belangrijkste van het bedrijf en eigenlijk is het alleen nog gehoorzamen tot je met pensioen mag. Anders word je er vlak van tevoren nog uitgekegeld ook. En je kunt ook de strijd met de jonge honden al lang niet meer aan, dus ga je maar over vroeger lullen want dat is het enige waar je beter in bent dan zij. Totaal uitgerangeerd.

Nog een paar jaar vissen langs het kanaal, dat is je lot. Als je geluk hebt ben je nog met z'n tweeën, want alleen is er op die leeftijd al helemaal niemand meer in je geïnteresseerd. En hou ouder je wordt, hoe meer de dagen op elkaar gaan lijken, en hoe minder je hersenen nog in staat zijn verbindingen te leggen.
En eindig je uiteindelijk in het bejaardenhuis waar het gewoon klote is, en je een huiskamer hebt met een bed erin. Sommigen zitten er jaren voordat ze overlijden. En wat voegt het nog toe? Niks.
Diep respect heb ik voor hen die gelukkig ouder worden.

Maar, er is hoop. Er komt een bejaardenhuis voor loggers! Met een hele grote gezamenlijke slaapzaal! Met stapelbedden en kussengevechten. En iedereen internet. En leuke jonge verpleegsters. En scheetkussens. Klaverjassen en biljarten is er verboden. Brinta en gekookte aardappels ook. Schrijf je vast in voor bejaardenhuis "Hemelvoorschot" (inschrijven kan vanaf 30 jaar, intrekken vanaf 35.) dan ga ik zoeken naar een geschikte locatie.

Aanvalluh!

Een interessante confrontatie vanavond op televisie tussen Jan Mulder en Hugo Borst over het wel of niet bestaan van balans in een elftal.
Met balans in een elftal wordt bedoeld dat je een speler belangrijk maakt en dat de anderen in zijn dienst spelen. De beste spelers vormen niet altijd het beste team.

Vroeger kon ik zoiets niet begrijpen. Je moest de 11 beste spelers opstellen! Hoe kon een volwassene nu denken dat je een paar mindere moest opstellen zodat het team beter zou worden? Onvoorstelbaar. Net zo onbegrijpelijk was het voor mij dat bij de Formule 1 niet alle auto's vanaf hetzelfde punt startten. Oneerlijk! Later leerde ik dat de af te leggen afstand zo lang was dat het niet uitmaakte of je voor of achteraan startte.
Wielrennen, ook zoiets. Hoe kon het peloton nu sneller zijn dan de eenzame kopman? Sloeg nergens op.

Jan Mulder maakte gehakt van de wetenschappelijke benadering van Hugo Borst en zei dat balans in een elftal niet bestaat. Je moet gewoon de 11 beste spelers opstellen. Eindelijk weer eens iemand die gewoon nuchter nadenkt en durft te zeggen waar het op staat. Natuurlijk zijn de 11 beste spelers beter dan een geolied elftal van gemiddeld niveau.
Ik zou zelfs nog verder willen gaan dan Mulder. Ik zou ook echt de 11 beste spelers opstellen. Dus geen verdedigers meer, alleen spitsen en aanvallende middenvelders. Want verdediger word je alleen als je kwaliteit te kort komt om spits te zijn. Vooruit, Van der Sar in het goal dan. Dat nog wel. Maar voor de rest, Huntelaar, Nistelrooij, Vennegoor, Kuijt, Persie, Robben, Sneijder, Vaart, Makaaij en Hooijdonk. Geen gezeik.

Onverschrokken

Kijk, dit ben ik op een vrolijk vrijgezellenfeest. Vrolijk hè? Ja, en fotogeniek ook nog eens. Kijk die mond eens intelligent open staan, en die heldere blik in m'n ogen…een en al vrolijkheid.
Ik ben gek op vrijgezellenfeestjes maar ik ben dan ook een echt feestbeest. Hoppakee daar gaat weer een pilske.
De waarheid is, als je de hele week achter een bureau zit gaat je gezicht ernaar staan. Dus ook hier lijkt het alsof je debet en credit aan het uitleggen bent. En ik kan er niks aan doen. Lachen voor een foto kan ik niet, dat ziet er compleet belachelijk uit. Een beetje glimlachen gaat ook niet want dan lijk ik gelijk op Petje Pietamientje. De enige optie is dus om een actiefoto van mij te maken zonder dat ik het in de gaten heb, zoals hier. Maar dan lijk ik ook gelijk sprekend op John Travolta. U mag met mij van mening verschillen maar bedenk wel dat ik ooit alleenheerser over dit land zal zijn.
Ooit is er een actiefoto van me gemaakt, geweldig. Door een professionele fotograaf, vandaar dat-ie zo onscherp is. Ik zat toen bij de wildwatertroepen van de commando's en een enorme stroomversnelling zoog mij naar de Niagara falls, waarbij ik hier op het punt sta om mezelf onverschrokken naar beneden te storten. Bespeurt u angst op mijn gezicht? Dacht het niet!
(Wildwatervaren op de Ardèche in 2000 met een kinderkano met een twijfelachtige kleur)

Mensen die je niet snel vergeet (deel 1)

Een paar jaar geleden had ik regelmatig contact met een tamelijk briljante registeraccountant met charisma. Deze zeldzame combinatie ben ik verder nooit meer tegengekomen. Hij was van mijn leeftijd en zijn enthousiasme werkte aanstekelijk. Wij lagen op dezelfde lijn, al lag hij mijlen voor.
Hij was brildragend en had eigenwijs haar, hij stotterde een beetje, maar dat maakte hem juist extra interessant om naar te luisteren. Hij stelde mij vragen, maakte razensnelle aantekeningen en werkte efficient zijn openstaande vragenlijstje af.

Wij mochten elkaar graag, dat kon je aan alles merken. Als hij aan mijn bureau zat en praatte, luisterde ik aandachtig en nam alles wat hij zei tot me als de hoogste waarheid. Zijn stem hypnotiseerde mij licht.
Hij had het op zijn leeftijd al geschopt tot partner en directeur van een middelgroot accountantskantoor en vertelde over zijn toekomstplannen. Hij wilde promoveren (dr.) en daarna wilde hij naar Afrika om daar met z'n handen te werken. Letterlijk om huizen te bouwen.

Van de een op de andere dag gaf hij zijn partnerschap bij zijn werkgever op, om aan de universiteit van Amsterdam les te gaan geven in acountancy en om zijn doktorstitel te behalen. En als hij die heeft, gaat hij vast zijn bouwvakkersdiploma halen.
Het ironische is, deze man noemde mij autonoom.
Wat een verademing was hij vergeleken bij een gemiddelde lease-bmw bezitter. En dan heette hij ook nog eens Hans. Sommigen hebben ook alles mee.

Be afraid, be very afraid.

In mijn streven om na de sensationele overwinning van Turkije op Tjechië (u weet nu hoe de toeter van een Kadett klinkt) over iets anders dan over voetbal te loggen, stuitte ik tijdens een zoektocht op nu.nl op het bericht dat er in de Bondsrepubliek weer wolven in het wild leven. Da's nog maar 1 land van ons vandaan!

En juich ik dit toe? Jazeker! Al vanaf dat ik een adolescentje was pleit ik voor de terugkomst van de wolf in Nederland. Wij zijn qua wilde beesten het meest belachelijke land ter wereld. Elk zichzelf respecterend land heeft een gevaarlijk dier in z'n bossen/oerwouden/steppen/toendra's rondlopen. En wat hebben wij? Een leeuw in een blauw pak. Wilde zwijnen die levensgevaarlijk zijn als ze jonkies hebben. Laat me niet lachen. Een zwijn met jonkies is nog schuwer dan een marsmannetje.

Dus van mij mag die wolf doorstoten naar Nederland. En de linx en de poema mogen ook komen. En dwaallichtjes! En de strenge winters moeten weer terug. En ik wil een groot stuk van Duitsland erbij. Staatsbosbeheer mag opgeheven worden. Het bos beheert zich zelf maar. Het wordt er betreden op eigen risico. Want we dutten in met z'n allen. Onze zintuigen zijn geen schim meer van 100 jaar geleden. We zitten onderuit gezakt voor de TV! Of achter de computer te niksen. We rijden het liefst dieselautomaten! Wij noemen varkens lui!

Ik wil weer kunnen zien in het donker. Mijn oren kunnen draaien in de richting van geluid. Ik wil het verschil tussen broccoli en bloemkool weer kunnen proeven. Tussen Hollandse nieuwe en tentharing! De komst van de wolf wordt mijn redding. Wolvengehuil wil ik horen!

Oranjefan?

Straat oranje, huis oranje, gezicht oranje, tanden oranje, oranje muts op, oranje pruik op, oranje shirt aan, misschien zelfs wel op de oranjecamping? Of met 100 andere oranjefans in een grote zaal met veel bier kijken naar een megagroot scherm?

Mevrouw Mack en ik kijken samen op de bank en kunnen het commentaar gewoon verstaan. Als er gescoord is zijn we blij en springen we een keer op. En wij hebben geen last van mevrouwen die precies weten hoeveel het gaat worden en die hun voorspelling na elk doelpunt bijstellen, zodat aan het eind het toch precies weer klopt, en waardoor ik niet kan horen wat er gezegd wordt. Of gasten die niks met voetbal hebben en alleen maar komen voor een feest.

En mevrouw Mack is dan ook wel weer zo dat ze mijn voetbalcommentaar wél aanhoort en in elk geval doet alsof dat wel zinnig en informatief is. Nee, ik kijk het liefst naar het EK met haar samen en verder niemand.
In 1988 had ik na afloop van de finale wel een klein rood-wit-blauw-vlaggetje op mijn wang. Maar toen waren de wedstrijden al gespeeld en kon ik niks meer missen.
Maar ben ik om dit alles minder oranjefan?

Dingen die mij (EK gerelateerd) opvallen.

Een claxon van een auto is het enige apparaat dat ik weet te verzinnen dat meer oneigenlijk gebruikt wordt dan dat het gebruikt wordt daar waar het voor gemaakt is, als waarschuwingssignaal in een noodsituatie.
Groeten, afscheid nemen, een ander achteraf wijzen op een fout, en om aan te geven dat je een voetbalwedstrijd hebt gewonnen.

De stem van een mens is uniek. Elke mens heeft een eigen herkenbare stem. Echter, als 40.000 willekeurige unieke stemmen in een stadion zitten, klinkt het geheel altijd precies eender.
Nog frappanter, de meeste stemmen gaan vals bij "You never walk alone" behalve als het massaal in een stadion wordt gezongen, dan klinkt het altijd zuiver.

Ik ben verschrikkelijk goed in het tot en met een afwijking van 15 kilometer thuisbrengen van accenten, maar dat van Robin van Persie, daar kan ik helemaal niks mee. Ik hou het op 'blufs' of 'branies' of op een niet soepel scharnierende kaak.

En niet EK gerelateerd: Hoe kan de Latijnse benaming voor de zwarte rat, rattus rattus zijn? Ik heb nooit Latijn geleerd, maar ik ben niet achterlijk. Of er staat "zwarte zwarte"of er staat "rat rat"

Vaderinstinct: nog maar 70 dagen!

Nog maar 70 dagen en dan krijgen wij als het goed is gezinsuitbreiding. Toen we op 2 maart 2005 70 dagen voor de uitgerekende datum van Hans zaten, logde ik ook al. Wat zeg ik? Al ruim een jaar! U had toen nog nooit van internet gehoord. Ik schreef toen een logje over "Toen onze mack een mackje was, heel aardig om te zien" en ik moet zeggen, het niveau is er hier niet erg op vooruitgegaan de afgelopen drie jaar. Nu kan dat twee dingen betekenen, en over het algemeen leg ik alles in mijn eigen voordeel uit. Maar nu niet. Nu leg ik het helemaal niet uit. U bent allemaal, zonder uitzondering, slim genoeg om te beredeneren wat ik bedoel.

En dat vind ik zo fijn aan u, dat u maar een half woord nodig hebt om te begrijpen wat ik bedoel. Of dat het soms helemaal niet de bedoeling is dat u iets begrijpt van wat ik bedoel, maar dat u dan toch ineens weet waar ik het over heb.

Maar 70 dagen nog maar. Ik verheug me er nog niet op. Er komt een meisje bij, en hoe zou die in hemelsnaam moeten concurreren met Hans? Ik ken haar niet eens! Het vaderinstinct werkt nog duidelijk niet. Bovendien, een meisje! Een pop kan toch niet concurreren met een auto?
Toch vrees ik dat moeder natuur mij straks een loer draait en er voor zorgt dat als ze er eenmaal is, ik haar net zo leuk vind als Hans. Bovendien, de heldhaftige hoofdrolspeler in een film heeft altijd een dochter en geen zoon. Dit om de keiharde filmheld een zachtaardig trekje mee te geven. En ik kan me best voorstellen dat dat bij mij ook werkt. Dat ijskoude en keiharde imago mag best iets getemperd worden.