Schoonmaakbestuursfunctie.

Toen mijn rug nog toeliet dat ik badminton speelde werd ik met de regelmaat van de klok gevraagd om iets voor de club te doen. En meestal weigerde ik beleefd. Ik was ooit penningmeester bij een paardrijvereniging, en daar wilde ik het bij houden. Ik had helemaal niks met paarden, ik vind het maar over het paard getilde beesten met hun zogenaamde verheffing in de adelstand. Sommige mensen weigeren zelfs paardenvlees te eten omdat ze het zielig vinden, en kauwen ondertussen op een frikandel die je als je goed luistert, nog kan horen galopperen.

Badminton dus. Ik ben op badminton gegaan omdat ik vond dat ik ééns per week eens flink moest zweten en ik was bereid daar contributie voor te betalen. Dus prestatie en tegenprestatie van gelijke waarde. Maar nee, de club wilde meer dus werd er gevraagd of ik in het bestuur wilde. Nee. Een week later kreeg ik dezelfde vraag, maar dan van een hele aantrekkelijke badmintonspeelster. Uh, ik zal er over denken.

Ik vind dat clubs die wanhopig op zoek zijn naar bestuur, geen bestaansrecht meer hebben. Hef maar op die club. "Ja, maar…als je jouw kind op een club wil doen en niemand wil het bestuur in, dan is er straks geen club meer waar hij bij kan." En daar heb ik een hekel aan. Op je gemoed spelen met valse argumenten. Toen ik vroeger jarenlang op voetbal en op judo zat werden mijn ouders nooit lastiggevallen met vrijwilligerswerk voor de club. Zij betaalden de contributie en ik ging er heen. Alleen. Want zo werkte dat.
En waarom er tegenwoordig niemand meer in een bestuur wil, is mij volkomen duidelijk. Het is gewoon een tweede baan. Als je niet uitkijkt wordt je nog naar een bestuursmanagementcursus gestuurd ook. En er zijn gewoon veel te veel verenigingen. Waarom maken we er niet één grote vereniging van die alle sporten in zich verenigt? (Briljant idee trouwens weer, om half 1 's nachts.)

Scholen kunnen er trouwens ook wat van. Ik bereid me vast voor op de jaarlijkse schoonmaak op school waarvoor ik als ouder straks gevraagd ga worden. Want schoonmaken van de school is niet de taak van de leraar. Nee, klopt. Het is mijn taak. Want als Hans niet naar school hoefde, zou ik helemaal niet hoéven werken. (Er moeten hier en daar ook wat onredelijke argumenten in een betoog zitten, anders is iedereen het straks met me eens.)
Waar is trouwens die ouderwetse conciërge gebleven die ervoor zorgde dat mijn ouders nooit hoefden schoon te maken op de school die mijn leraren vies maakten? Geen geld? Scholen barsten van het geld. 2,3 miljard euro hadden ze een paar jaar geleden gezamenlijk aan overtollige middelen. Alleen al van de rente kun je een divisie concierges aanstellen.

Hans gaat trouwens op Formule 1. Als ik zie hoe hij milimeterprecies met zijn skelter langs mijn Alfa Romeo raast, dan kun je zo'n talent niet ongebruikt laten. En met F1 heb ik wel wat dus zal ik ook met liefde het voorzitterschap van Max Mosley overnemen. De man heeft trouwens toch veel meer aanleg voor een rollenspel.

De wil om te winnen.

Spanje is de terechte kampioen geworden. En commentator Frank Snoeks mocht terecht de finale verslaan. Want toen de Duitsers een kwartier voor tijd achter stonden met 1-0 zei hij iets als: "Het lijkt wel of de Duitsers er niet meer in geloven. Zouden ze niet weten wat wij al wel weten, namelijk dat ze in de laatste minuut tegenscoren?"

En wat ik ook nog nooit had gezien, een Spanjaard bleef om tijd te rekken geblesseerd liggen (Het leek wel een Portugees tijdens het WK van 2006) en 'dwong' daarmee de Duitsers tot het buiten de lijnen schieten van de bal, omdat dat nu eenmaal een ongeschreven regel is.
Bastian Sweinsteiger vertrouwde het echter niet en ging met bal en al naar de Spanjaard toe om ter plekke de diagnose te stellen. En toen hij aanstelleritus constateerde voetbalde hij gewoon verder. Prachtige actie. Als een Engelsman dit had gedaan was dit als humor betiteld. Nu was het een Duitser en is het gewoon de nooit aflatende wil om te winnen.

Aanzien.

Tegenwoordig hebben de beroepen die wij uitoefenen prachtige Engelse namen. De enige reden hiervoor is schaamte voor het Nederlandse equivalent. Ik noem maar wat, bla bla bla consultant. Consultant ben je als je niks weet. Want consulten betekent raadplegen. Managen betekent regelen, dus iedereen die manager is, is een regelaar, maar in dit geval heeft het Nederlandse woord wel aanzien en het Engelse niet.

Ik zoek nog naar mooie benamingen voor beroepen die een sjiekere naam verdienen.

Helpt u even mee. Het gaat om visboer, fietsenmaker, boekhouder, slager, bladenman, voetballer, achtergrondzangeres, flitspolitie, postbode, vuilnisman, administratief medewerker, onderwijzer en zuster.

Als een berg.

Als ik zou zeggen dat ik bergen mooi vind, zou dat geen recht doen aan mijn gevoel voor bergen. Als je verliefd kon worden op een berg zou ik het zijn. Ik wil altijd de berg op, zo hoog mogelijk, het is een onweerstaanbare drang. Elke vakantie probeer ik het ook weer, maar mevrouw Mack ziet het nut van een berg niet zo in. Eerlijk gezegd is het als kaaskop ook niet handig om juist door bergen gefascineerd te raken. Een Eskimo houdt immers ook niet van woestijn. Misschien ben ik ooit wel Zwitser geweest want ook van zakmessen, horloges en hoge banksaldi raken mijn pupillen verwijd.

Maar in elk geval, mijn liefde voor bergen gaat zo ver dat ik ooit droomde dat ik ergens in Nederland een snelweg nam, en die ging regelrecht langs kilometers hoge, schitterende bergen! Gewoon ergens vlakbij, ik had ze alleen nooit eerder gezien. En ik mocht hun wegen met mijn Peugeot 205 GTI berijden! En toen ik wakker werd, dacht ik dat die bergen er echt moesten zijn. Het was ergens bij Nijmegen, dat weet ik nog wel. Echte hoge met haarspeldbochten en eeuwige sneeuw. Ik ben nog gaan zoeken de volgende dag. Maar niks gevonden. Jammer. Maar ze moeten wel ergens daar zijn. Je droomt zoiets tenslotte niet voor niets.

Lezen op eigen risico

Dit is een verhaaltje wat u niet moet lezen als u fijngevoelig bent, zoals ik, en vooral niet voor het slapen gaan. Beter is het eigenlijk om het helemaal niet te lezen en gewoon te wachten op het volgende logje.
En het is niet mijn bedoeling om u nieuwsgierig te maken zodat u toch wel gaat lezen dus ik zal vertellen waar het over gaat. Middeleeuwse doodstrafmethoden. Niet in detail beschreven, tenminste dat was niet de essentie, maar meer over het feit dat het mij altijd geschokt heeft dat deze dingen werkelijk zijn gebeurd.
Natuurlijk wel een pietsie luchtig beschreven, anders zou ik geen Mack heten.
Maar ik kan me voorstellen dat sommigen te lang met gedachten in hun hoofd rond gaan lopen, ikzelf ben daar heel goed in, vandaar deze waarschuwing.

Lees verder “Lezen op eigen risico”

Duitsers

"In de wedstrijd Duitsland-Turkije bleek Duitsland toch de meest Duitse ploeg." aldus commentator Jeroen Grüter doelend op de door Duitsland binnengesleepte overwinning in de slotfase van de wedstrijd. Maar ook de Turken hebben daar een aardig staaltje van laten zien dit EK.
De mooiste uitspraak over Duits voetbal komt wat mij betreft op naam van Gary Lineker: Voetbal is een simpel spel waarbij 22 man achter een bal aanrennen, en aan het eind winnen de Duitsers.

Youp van 't Hek is trouwens een leuke tweede met: "Van Duitsers heb je pas gewonnen als ze terug in de bus naar huis zitten."

Odeur local

Ik kan mij niet meer in het openbaar vertonen. Alleen nog in een auto met afgesloten ramen. Wat is er dan aan de hand Mack? Nou, ik stink. Gewoon naar prehistorisch zweet. Elke keer als ik achter deze computer plaats neem komt er een vleugje zweetmoleculen mijn kant opgezwoven. Maar waar ik ook ruik, onder mijn oksels, in de hals van mijn T-shirt, ik kan het niet lokaliseren. En het is er toch.

Dit weekend, de lucht kwam weer in mijn neus, ik sprong onder de douche en heb alles wat Mack tot Mack maakt grondig gewassen, daarna schone kleren aangetrokken maar binnen de kortste keren rook ik het weer. Ik scheid uit, maar weet niet uit welke opening. Gadverdamme. Ik stink als een visafslag en heb niet eens otterzeep voor vaderdag gekregen. Ik kan behang afstomen zonder stoomapparaat.

Zaterdagmiddag in de Hoofdstraat had ik gewoon vrij baan omdat de stoet die me tegemoet kwam zich opsplitste in twee rijen. Achter me liepen mannen in witte pakken met gasmaskers en hogedrukspuiten. Zelfs zwerver Eddie weigerde mijn aalmoes.
Ik ervaar dit als een serieus probleem en dit is een schreeuw om hulp, dus laten we er even niet kinderachtig over gaan doen in de reacties.

Kenmerkend.

Havo 4, 1e rapport, opmerkingen: I.v.m. een te volgen beleidslijn: graag gesprek op korte termijn.

Havo 4, 2e rapport, opmerkingen: Gaat iets vooruit, voorlopig nog te weinig. Alles op alles zetten. Bijles Engels of wiskunde gewenst.

Havo 4, 3e rapport, opmerkingen: Prachtig!

Uw zoon/dochter is voorw./definitief bevorderd tot klas 5H.

Tja, alles op het laatste moment laten aankomen, dat zit diep, diep in mijn genen. Tot groot verdriet van mijn moeder en tot ergernis van mevrouw Mack. In Havo 5 joeg ik mijn arme moeder nog de stuipen op het lijf door op de dag dat je gebeld zou worden door je klasseleraar (toen nog zonder tussen-n) als je was gezakt, de telefoon te laten gaan, op te nemen en te zeggen: Hallo meneer Bakkum, nou, dat is niet zo mooi dan.

Twee jaar later op de Meao strandde ik definitief voor het eindexamen. Maar dat had eigenlijk alleen maar voordelen. In het examenjaar hoefde ik niks uit te voeren en twee jaar later toen beroepsmatig voor mij besloten werd om dat diploma toch te halen, hoefde ik maar twee vakken in de avonduren (lees:weekend) te doen. Makkie.

Volgens mijn ome Frits was ik het doodschoppen niet waard. Nu vond ik dat een tikkeltje overdreven. Hij was dan wel drs. en ik niet, maar hij rookte als een ketter terwijl hij longemfyseem had, en de langstlevende ouder was van drie prachtige dochters. Een paar jaar geleden is hij definitief gestopt met roken.

Hans verliest zijn onschuld.

Ik las gisterenavond nog even een verhaaltje voor uit het plaatjesboek en Hans' oog viel op de slak op de tekening. "Is dat een kak?" vroeg Hans. "Heel goed" zei ik, "dat is een slak."
"Moet ik die doodtappen?" vroeg hij met een ondeugend gezicht.

Het kind kan nog geen "pindakaas" uitspreken, maar je laat ze even buitenspelen met de kindjes uit de buurt en je krijgt er een bloeddorstige moordenaar voor terug.

Integratie

Sinds mevrouw Mack in het onderwijs zit, neemt zij een groot gedeelte van de opvoeding van de buurtkinderen voor haar rekening. Vooral de Atakans, Eusulais en Kuttekans moeten er aan geloven. Maar die weigeren dan ook stelselmatig naar haar te luisteren.

"Atakan, (5) opruimen die troep die je daar neergooit!"
"Nee."
"Ik denk het wel, ga maar even een stoffer en blik halen."
"Wij hebben geen stoffer en blik."
"Nou, kom dan maar eens mee naar je vader, dan zullen we eens kijken of jullie een stoffer en blik hebben."

Uiteraard hadden ze wel een stoffer en blik, en een opa die het kwam opruimen zodat Kuttekan gewoon door kon voetballen en zijn werkstraf ontliep. Ik zag opa denken: "Nou die Hollanders kunnen niet zeggen dat we niet geintegreerd zijn want in Turkije had ik het mooi laten liggen."

En ik moet zeggen, het gaat inderdaad vooruit. 30 jaar terug als je de vader van de Marokkaanse familie uit onze buurt aansprak op iets wat een van zijn kinderen had uitgevreten deed hij gelijk zijn riem af en roste het betreffende kind in elkaar. Om die reden ben ik blij dat de corrigerende tik bij wet verboden is gesteld.