De muziekcryptoquiz, het vervolg. Deel II

11. Als Jovink niet aan het Nederlands Kampioenschap had meegedaan, had-ie een eigen leven gehad geraden
12. Lief jong meisje, ik ben zo'n fan van je. geraden
13. Het lijkt wel of er kokende olie in m'n bed ligt, zo 's nachts. geraden
14. Waar lag het aan, dat ik werkloos werd? geraden
15. Nee! Nah, toch wel dan. Bijna 100. geraden
16. Heb jij ook zo'n verlangen? geraden
17. De overleden filmster vergelijkt haar met een briesje geraden
18. Op een bepaald punt langs de rivier vond vreemde alliteratie plaats. geraden
19. De koning der liefde was niet nederig. Integendeel! geraden
20. Tweemaal naar Frankrijk reizen en niets te wensen overhouden. geraden

Acht nummers zijn Engelstalig, één Duitstalig en één Franstalig.

Deze quiz is mede mogelijk gemaakt door Anus inc. ©

Donkerblauw.

Hemelse vrede, ik zag het uit mijn ooghoek gebeuren; Tammar was op de bank geklommen en bezig eraf te vallen. Ze raakte eerst met haar zitvlak de grond en sloeg toen met haar hoofd achterover op het laminaat. Er zou een deuk in de vloer gezeten hebben, ware het niet dat ik in een ultieme alles of niets snoekduik mijn vlakke hand nog net op tijd tussen haar hoofdje en de vloer kon steken, waardoor ze alleen maar wat verschrikt keek en weer verder ging met spelen.

Het werd dus alles. Of beter, bijna alles. Want dat ik bij die actie mijn teen brak moerde haar geen zier. Ik beet even op mijn kiezen en wachtte op de pijn. Die komt altijd een paar tellen na het trauma. Maar hij kwam. Jeeeeeeaaaaaahaaaaa! Mijn teen (linkerwijs) is gebroken. Dat weet ik zeker. Ik heb geen traumahelikopter gebeld of anderzijds medisch advies ingewonnen want die diagnose kan ik zelf ook wel stellen. Spalken van een teen is niet nodig, leerde ik vroeger bij de commando's, een poosje niet wijzen zou afdoende moeten zijn. Maar duizendbommennogaantoe, wat is-ie blauw!

He’j ’t al ‘eheurd?

He'j 't al 'eheurd van Geurt?
Die is van sien brommer af'epleurd.
Hee had veels te hard 'escheurd.
Toen is-ie hémoal noar 't ziek'nhuus 'esleurd
Hee war gelieke oan de beurt.
De dokter zee, joh niet 'etreurd,
wees blie dat 'r gin ongelukk'n ben 'ebeurd.
Moar Geurt stoat bekend als Geurt die altied zeurt
En ok aldriejégus uut sien harses meurt
dus kloagde Geurt dat sien teen 'n bittie was ve'kleurd.

Uut: gedichten die'je nooit meer heurt.

De gelijkenis van weblog en twitter.

Je hebt webloggers, en daar wordt soms wat vreemd tegenaan gekeken, maar wat te denken van Twitteraars zeg! Die hebben toch helemaal hun goedwies kapot! Eentje ziet een vuurbol en vervolgens gaat iedereen daarop zitten Tweeten? Lubbert Wortelboer@JandeVries "Wow, nice pic!!" Ik ken mensen, ik noem geen namen, maar die hebben web-log ingeruild voor Twitter! Als dat niet zulke leuke webloggers waren had ik ze allang uit m'n linklijst gepleurd. Maar nu blijf ik hopen op een behouden terugkomst. Want staat er niet in Lukas 15: 11-32 beschreven, de gelijkenis van den verloren zoon? Houdt hoop mensen, houdt hoop! En even daarvoor, in Lukas 11:23 "Wie niet met mij is, is tegen mij, en wie niet met mij samenbrengt, drijft uiteen." 1-0 voor de webloggers.

Repeterende droom.

Ik had vannacht een mooie droom. Met meerdere terugkerende onderwerpen. Zo had ik ergens een schitterende Alfa 155 op de kop getikt, ivoorwit en puntgaaf. Ik had hem gewassen en gestofzuigd en ik was trots op het resultaat. Ik droom wel vaker dat auto's die ik ooit had, nog steeds in mijn bezit zijn. Dat ik dus een stuk of drie auto's tegelijk heb.
Toen kwam mijn vader. Hij ging met een kennis op vakantie naar Italië. Ik bood hem aan om de witte Alfa te nemen, iets waar hij blij verrast door was. De arme man stierf toen het tweede model van de Mazda 626 net uit was, kun je nagaan hoe hij hiermee in z'n nopjes was.
Ik was in de plaats waar ik opgegroeid ben, lag in bed en dacht op dat moment: als iemand 25 jaar geleden tegen me gezegd had dat ik nu slechts in Drunen logéérde, en dat mijn vader hier nu niet was, dan zou je toch haast kunnen concluderen dat hij overleden is en dat ik hier niet meer zou wonen. Wat een onzin; hij is op vakantie en ik ben hier in mijn eigen huis!

Social talk

Mijn baas was vandaag afwezig en er kwamen tot twee maal toe klanten langs. Om wat spullen af te geven. Omdat de beste mensen zo'n end gereden hadden zette mijn collega ze neer op het kantoor van de baas en vroeg mij, waarnemend directeur, om er even bij te gaan zitten.
Ik keek haar wat wantrouwend aan maar ze was heel beslist. "Komop, opschieten!" zei ze. "Praat maar wat met ze." Ik protesteerde nog omdat ik iets anders te doen had, maar dat mocht niet baten.

Dus daar zat ik om te doen wat een man moet doen: praten over niks. En dat ging me verdomd goed af. De crisis in het algemeen, hoe het tot nu toe liep in de branche, wanneer de markt weer aantrok, of ze een andere auto moesten aanschaffen, en nog veel meer zaken waar ik niet het minste verstand van heb maar door het napraten van dingen die ik recent had opgevangen, accepteerden ze mij als specialist. Ik moest het alleen vol zien te houden tot ze hun koffie op hadden. Eentje deed daar een uur over. Maar het is gelukt. Ik kan het nu ook!

De muziekcryptoquiz, het vervolg.

In navolging en met toestemming van Hermanus de Slinkse, borduur ik door op zijn cryptische muziekquiz. De spelregels zijn simpel, er zijn geen spelregels of punten te verdienen. Ik omschrijf een nummer cryptisch en u mag titel en artiest raden. U mag de antwoorden gewoon in het reactieveld neerplempen en ééns in de week zal ik de nog niet geraden oplossingen geven. Denk zoals ik, dan komt u er altijd uit.
Succes!

1. Salmiak trekt de aandacht van de groep. geraden
2. Verwarring in dat land volgens het oude testament. geraden
3. De engel en het oerwoud weten niet van opgeven. geraden
4. De ufo is niet te stoppen. geraden
5. Hard, hard, zacht maar toch gewoon. geraden
6. De rijkaard stond tijdens z'n zomervakantie op een rots. geraden
7. "Hier is de toegang," zei de Viking. geraden
8. Dat Jack voor kroost zorgde was zijn menselijke aard. geraden
9. De raket sloeg in de maan om te zien hoeveel water erin zat. geraden
10. Dat de vloot het bos in voer waren leugentjes. geraden

Zeven nummers zijn engelstalig, twee nederlandstalig en één Franstalig.

Deze quiz is mede mogelijk gemaakt door Anus inc. ©

Hij is er weerrrr!!

Meestal komt-ie elk jaar wel even langs. Mack's schaduwzijde. En al gebruik ik medicijnen tegen de oktoberdepressie, meestal weet-ie me toch wel te vinden. In de tweede helft van september sluimert-ie in mijn hoofd om ergens in oktober genadeloos toe te slaan. Mensen merken het en proberen het onderwerp aan te snijden. "Je ziet er moe uit!" Of, "zwaar weekend gehad?" En daar heb ik dan echt geen zin in om daarop te antwoorden. Geef me een rem! De eerste keer dat hij gediagnosticeerd werd is alweer bijna vijftien jaar geleden, maar toen werd mij pas duidelijk dat ik er al langer last van had. Eigenlijk al een jaar of 25 schat ik zo. Ik heb tegenwoordig een vrij milde vorm van depressie, gewoon een alles is kut gevoel van een paar dagen met hier en daar een jankbui, die heel langzaam weer wegtrekt. Ik geloof ook dat-ie nu aan het wegtrekken is. Linda is een wonderdokter en als kind is ze in een grote ketel antidepressiva gevallen. Bovendien weet ze meestal feilloos de vinger op de zere plek te leggen. Ze zeggen dat het een stofje in je hersenen is dat je niet aanmaakt als je last van depressie hebt. Ik weet het niet. Je kunt simpelweg niks positiefs meer noemen. Ja, de glimlach van Tammar, dat was het enige nog dat tot me doordrong. Maar voor de rest was alles kut, behalve dat wat volgens het journaal kut zou moeten zijn, dat interesseert ineens geen bal meer. Het kan ook spontaan weer wegtrekken door even je zinnen te verzetten. Even iets anders dan anders. Dat je de dingen die gisteren nog zogen ineens wel weer aardig vindt. Dat je ineens weer weet dat het echt allemaal stukken beroerder kan. Kennelijk maak je je ontbrekende stofje ineens weer aan. Ik blijf het een vreemd verhaal vinden.

Hij is er weer! De nieuwe oktoberdepressie hangt nu in de winkels! Zorg dat je er op tijd bij bent en mis 'm niet!

De bewierrookshow

Veel mensen hebben hun uitvaart tot in de puntjes geregeld. Dat iedereen in het wit moet komen, dat er niet gerouwd mag worden maar dat het leven gevierd moet worden, champagne zal ploppen en de muziek staat reeds vast. Een soort laatste expressieve uitspatting. Nu ja.

Ik ben, zoals u waarschijnlijk wel weet, boekhouder. Ik woon in een rijtjeshuis. Ik heb een vrouw en twee kinderen en een denkbeeldige labrador. Ik draag simpele kleding en ik kijk graag naar Formule 1. Om deze droefenis te compenseren rij ik een Alfa Romeo. Verder, saaiheid ten top! Ik heb geen avontuurlijk leven, ik hou van onderbroekenlol en ga één keer per jaar op vakantie met de stationwagen. En ik blog graag, dat ook.
Daar past toch geen begrafenis bij waar over nagedacht is! Ik weet niet eens of ik begraven of gecremeerd wil worden. En al helemaal niet met champagne! Het is echt te belachelijk voor woorden. Weet u wat ik pas een eer zou vinden? Als iedereen jankt als ik dood ben. Maar ja, dat zie ik dan toch niet, net als dat ik de muziek niet hoor. Jammer van de bewierrook-mij-uitvaart. Stel nu eens dat ik 95 word! Dan lacht iedereen me toch postuum uit met m'n witte kist en m'n champagne? Stel je niet zo aan, ouwe grafzerk! Trouwens, de fik erin, ik moet weg!

Daarom dacht ik vanochtend in de auto: "ik ga u vanavond eens even de muziek laten horen die ik nu, du moment, snoeihard (op 17) de hele tijd repeat." Ik kan er geen genoeg van krijgen. Al jaren niet. Dit hele verhaal…een smoes om u het nummer te kunnen laten horen wat ik zo geweldig in elkaar vind zitten. Alles eraan klopt. Heeft u het woord "please" ooit zo smekend mooi gezongen horen worden? En hoor eens hoe Charlie erin komt met z'n trommelstokken! Zet 'm keihard! http://www.youtube.com/watch?v=-tRdBsnX4N4&feature=fvw

Het roer moet om.

De laatste tijd hebben wij wat probleempjes met Hans, onze piepjonge oudste. Hij dramt, huilt, probeert uit, is moe, geeft niet toe…En vooral onder het eten. Elke avond hetzelfde: treuzelen, nee zeggen, huilend naar de gang en weet ik wat allemaal nog wel niet meer. Laatst, hij moest naar de gang, wil de deur dicht doen, ik roep nog: "zachtjes met de deur!" de deur valt zachtjes dicht, hij doet hem weer open om hem daarna keihard dicht te slaan. Eerlijk waar, ik hoef er tenminste nooit meer aan te twijfelen dat Linda echt z'n moeder is, zoals zij er nog wel eens aan twijfelt of ik wel echt de vader ben. Maar dat ben ik hoor!

In elk geval, vanavond was het weer eens extreem raak en Hans is met een corrigerende worp de trap op gevlogen, onder de douche gezet, en in z'n bed gepleurd, dit alles onder luid protest en gehuil. Zielig gehuil dat hij niet meer kon stoppen voordat hij in slaap viel. En denk maar niet beste lezers, dat het mij niks doet, mijn bloedeigen DNA zo overstuur te zien. Mistroostig ben ik naar mijn werk gegaan. (Ik moest nog wat afmaken. Dat u niet denkt dat het hier het ontbijt betrof.)

Zojuist hadden Linda en ik een goed gesprek van vrouw tot man. Dit kan zo niet langer. We vonden hem allebei zo zielig -Linda had tranen in haar ogen, en dat wil wat zeggen want zij kan ijskoud en emotieloos over Elvis praten- dat we het helemaal anders gaan doen. Wij worden nu niet meer boos, hij mag zijn eten laten staan zonder z'n recht op een toetje, op in bad gaan, en op een verhaaltje te verspelen want wij, verantwoordelijke ouders, willen niet niet elke avond hetzelfde geruzie aan tafel. Hans heeft ook recht op een 'prettige avond'. Ik geloof wel in deze maatregel. Oké, dat-ie nu op zeker over een jaar of tien oude vrouwtjes van hun handtasje berooft, daar vragen wij nu zelf om met dergelijke softe pedagogiek. Alles heeft een prijs.