Twee jaar geleden was ik bij een klant om hen wat uit te leggen over het gebruik van een boekhoudpakket. Gelijk met mij was daar een vertegenwoordigster van een zonnebrillenfabriek om de nieuwste collectie te slijten. Het feit dat ik het nu nog weet moet haast betekenen dat ze bij de tien mooiste vrouwen van Nederland behoort. Ze had een zomerjurkje aan, blote voeten in open schoenen en halflang, krullend, donkerblond haar. Echt een aangename verschijning. Nu hoor ik zelf bij de twintig mooiste mannen van Nederland maar dit was toch nét een maatje te veel voor mij. Bovendien heb ik de mooiste vrouw van Gelderland al, en ben ik daar trouwens helemaal niet gevoelig voor. Denk ik.
Hoe dan ook, vandaag komt mij ter ore dat een andere klant, een jonge vrijgezelle ondernemer die nog bij zijn ouders woont, een nogal hoge inkoop had. En zijn voorraad was nog hoger. Wat bleek er aan de hand? Hij krijgt regelmatig bezoek van de betreffende mevrouw en kan haar niet weerstaan! Dozen vol met zonnebrillen staan er achter in z'n winkel. Honderden, misschien wel duizenden incourante zonnebrillen. Ik begrijp zo'n jongen. Ik zou daar op die leeftijd waarschijnlijk ook zijn ingetrapt. Nu niet meer. Nu trap ik alleen nog in Israëlische studenten. Maar wat maakt zo'n zonnebrillenfabrikant eigenlijk beter dan Dirk Scheringa? Het zijn precies dezelfde praktijken, alleen geldt voor incourante zonnebrillen geen depositogarantieregeling.