Wauw.

Ik loop de laatste tijd wat achter met het lezen van mijn Autovisie's. Ik kocht hem regelmatig vanaf 1987 en sinds 1989 valt-ie tweewekelijks bij mij in de bus. Man, wat was ik gek op dat blad. En niet alleen op dat blad, in mijn gekste periode kocht ik naast de AV ook nog een aantal Duitse autobladen. Maar mijn interesse is wat weggezakt. Tenminste voor nieuwe auto's. In de jaren '80 kon ik alle auto's in het donker op een afstand van de voor- en achterkant herkennen maar dat heb ik allang niet meer. Het is echt hopeloos met de nieuwe auto's. Japanners zijn verschrikkelijk om te zien, Duitsers hebben al hun auto's aangepast aan de wensen van een Amerikaanse rapper, Fransen zijn helemaal de weg kwijt als je het mij vraagt en wat blijft er dan nog over? Een Engelsman, een Italiaan, en hier en daar een verdwaalde Duitser.

De Autovisie van 24 september maakte ik vandaag open. Een Italië special met lekkernijen uit het land waar autorijden een passie is. Deze lekkernijen werden door mij verslonden als ware het lasagne. Klassieke auto's (mits goed onderhouden) zijn zoveel mooier dan de huidige eenheidsworst. Het hoeven niet eens per se Italianen te zijn, het ligt gewoon aan de laatste 20 jaar van de vorige eeuw. Maar ik herinner me ook dat in de jaren '80 de toen al wat oudere knarren ook vonden dat er in de jaren '60 en '70 pas écht mooie auto's werden gemaakt. Wat mij doet vermoeden dat een autoliefhebber de jongensdromen uit zijn jeugd altijd de mooiste auto's ooit zal vinden. Ik zal eens even een greep doen uit een aantal auto's van de laatste 20 jaar van de vorige eeuw waarvan ik destijds het aantal pk's, de topsnelheid en de acceleratietijden uit mijn hoofd wist. Met andere woorden: Wauw!

Alfa Romeo 75 3.0 V6 America, Subaru Impreza 555, Opel Kadett GSI 16v, Peugeot 205 1.9 GTI, Renault 5 GT turbo, Porsche 944 turbo, Alfa Romeo 33 1.7 QV, Lancia Delta HF Integrale, Jaguar XJS V12, Renault Clio Williams, Volkswagen Golf VR6, Citroën BX GTI 16v, Ford Sierra Cosworth, BMW M535i, Fiat Uno turbo i.e. en zo kan ik nog wel even doorgaan. Straks om 22:00 uur, BBC 2, Top Gear.

Keukenootjes

Ik had Hans al eens beloofd om 'keukenootjes' te gaan zoeken maar tot vandaag was dat er niet van gekomen. Hans vroeg het vandaag op een handig tijdstip en samen met zijn vriendje ben ik naar het bos gereden. Een plastic tas mee en beukenootjes zoeken maar. Ik weet eigenlijk helemaal niet hoe hij erbij komt, beukenootjes zoeken. Van mij heeft-ie dat niet want ik heb dergelijke interesses nooit gehad. En daar kwam ik in het bos pijnlijk achter doordat ik niet wist hoe een beuk eruit zag. Naaldbomen te over, berken herken ik omdat we die vroeger in onze tuin hadden, een eik weet ik ook nog wel door het gekerfde blad maar een beuk…geen idee. Uiteindelijk heb ik een grote boom gevonden die geen den, spar, eik of berk was, dus die heb ik gebombardeerd tot beuk. En de dingetjes die eronder lagen moesten dan beukenootjes zijn. Vieze natte stekelige lege bolsters. Misschien is het helemaal de tijd niet voor beukenootjes, geen idee, maar de jongens waren blij met hun lege hulzen.

Een ander licht op voetbal.

Iemand zei dit is Annabel deze week op televisie dat Nederland één van de beste landen is om in te wonen. Ik weet niet meer wie het was, misschien kom ik daar zo nog op, maar één van de redenen was dat we hier in Nederland een goed nationaal voetbalelftal hebben. Ha, ik weet het alweer, het was Theo Maassen. Ik heb daar even over nagedacht en ik heb besloten dat ik het er mee ééns ben. Een nationale selectie die respect afdwingt op een WK is uitermate belangrijk voor je tijdelijke levensgeluk. En geluk, dat zijn momenten van roes, van ontlading, van ontroering, van verliefdheid, van blijdschap en van gelukzalige herinnering. Het Nederlands elftal kan voor die momenten zorgen. Niet alleen tijdens een WK, door ver te komen, maar ook lang daarna of zelfs door wedstrijden die gespeeld zijn zonder dat je het wist. Want ik voel me gelukkig als ik een buitenlander tegenkom die zich het Nederlands Elftal uit 1974 weet te herinneren. En dat ik hem mag vertellen over het doelpunt van Cruijff tegen Brazilië (ik was 4 jaar) of over die beruchte finale waar de Duitsers ons voor de tweede keer in 34 jaar belazerd hebben. En als ik mag vertellen over fenomeen, nee halfgod Johan Cruijff die Nederland zijn trots teruggaf. Met de opkomst van Johan Cruijff herrees Nederland. Cruijff was een winnaar dus won Nederland. En nee, we hebben nooit de WK-titel gewonnen maar drie keer waren we er zo dichtbij. In '74, in '78 en in '90. Ja, 1990 ja. Toen hadden we veruit de beste spelers van allemaal. Alleen in '90 strandden we al vroegtijdig door gezeik. Gezeik waar we patent op hebben.

Nederland moet zich een beetje schamen maar niet heel erg. Ik zag deze week wat cijfers die een ander licht werpen op WK-prestaties van diverse landen. Vergelijk bijvoorbeeld eens het aantal voetballers in Duitsland en in Nederland. 16,3 miljoen tegen 1,7 miljoen. Duitsland heeft op de VS na de meeste voetballers ter wereld. Ze moeten zich doodschamen dat ze slechts drie keer Weltmeister zijn geworden.

De onrendabelen.

Vanavond zag ik de documentaire "de onrendabelen" van Marcel van Dam. "De onrendabelen" gaat over mensen die niet kunnen meekomen in de huidige prestatiegerichte maatschappij, en over de problemen die ze met zich meebrengen. Marcel van Dam lukte het prachtig om de tegenstelling tussen arm en rijk in beeld te brengen, simpelweg door een onrendabele zijn levensverhaal te laten vertellen en daarna wat mensen te filmen op de miljonairsbeurs. Een onrendabele die als kind moest schooien om een boterham te krijgen en zijn leven lang van baantje naar baantje heeft geleefd tegenover een een paar lachende heren in smoking die champagne met elkaar drinken. Met altijd die onvermijdelijke jonge vrouwen om zich heen.

Veel van de dingen die in de documentaire werden gezegd waren niet nieuw voor me, en dat voelde eerlijk gezegd best goed. Maar wat wel bij me insloeg als een bom was het feit dat de bijstand ooit bedoeld was om mensen boven de armoedegrens te houden. Ook het bloemetje op tafel hoorde erbij destijds, werd er gezegd. Maar omdat bijstandsgerechtigden er de afgelopen dertig jaar in koopkracht op achteruit zijn gegaan vallen ze nu wél onder die armoedegrens. Ik weet niet precies wie die grens bepaalt maar onder primaire levensbehoeften viel vroeger ook kleding. En dat lijkt er niet meer in te zitten voor een onrendabele. Een spijkerbroek van € 12,- dat ging nog net.

In de documentaire kwam een aantal experts aan het woord. Een neurobioloog, een econoom, een advocaat, een pedagoog, en nog een paar mensen die doorgeleerd hebben. De overeenkomst tussen deze mensen was dat ze het allemaal opnamen voor de (kans)armen, en de huidige ik-en-geld-maatschappij een kritische sneer gaven. Arnold Heertje ging het verst en verkondigde dat topmanagers- als we het konden meten- ook onrendabel waren. En dat ze zo enorm werden overbetaald op grond van een drogreden, namelijk dat ze anders naar het buitenland zouden vertrekken en ze het daar wel binnen zouden schrapen. Volgens Heertje was het slechts één keer gebeurd en kwam het dus eerder niet dan nauwelijks voor. Omgekeerd kwam het wel voor dat Amerikanen hier bedrijven kwamen leiden. Precies wat ik altijd beweer! Het is fijn om in je mening bevestigd te worden door een professor. Nog mooier zou het zijn als dit besef langzaam doordruppelt in de maatschappij zodat we weer terug kunnen naar een iets eerlijkere verdeling.

Als het je goed gaat, dan heb je geluk dat je niet als onrendabele bent geboren. Maar het had makkelijk gekund. Als dat besef ook doordruppelt in de maatschappij dan kunnen we misschien wat aandacht en geld voor onrendabelen opzij zetten, die dan op hun beurt minder geneigd zijn om al hun opgekropte frustraties te laten ontploffen op een heel ongunstig moment. Wat weer meewerkt aan Michael Jackson's droom: heal the world.

Goed. Ik besef best dat dit logje barst van het idealisme, en dat dat misschien wat ongebruikelijk is, maar ik denk echt dat hierin de wortel van het kwaad schuilt. En in commerciële televisie natuurlijk maar die heeft mij inmiddels ook in haar greep.

En Rob Hamilton is het met mee eens!

Citrofiel.

Vanavond deed ik in verband met de integrale wegomleiding van heel Nederland, een poging om thuis te komen. Want op het stukje van 7 kilometer dat ik van mijn werk woon kom ik twee keer wegwerkzaamheden tegen. Ik kwam dus terecht op de A50 tussen Apeldoorn-Noord en Vaassen en had geen haast. Maar juist als ik geen haast heb gaat het fout. Ik kwam achter een vrachtauto en haalde hem in, nét op het moment dat er een pracht van een Citroën-XXL in stationuitvoering het zojuist onstane gaatje probeerde te dichten. En het is waar, als ik iets beter had opgelet had de meneer voorrang gekregen. Dit kwam mij te staan op een lichtsignaal en een zenuwachtig zig-zaggende stationwagen achter me. En op het beeld van een wanhopig-gebarende man met baard in mijn binnenspiegel. (Citrofielen hebben altijd baarden, let maar eens op.) Ik maakte het internationale sorrygebaar naar achteren, u kent het wel, dat met de verontschuldigende middelvinger. Mensen die mij een beetje kennen weten dat ik dit laatste verzin om het verhaal net iets mooier te maken. Nou ja, ik ging weer naar rechts om hem voorbij te laten en om te laten zien dat ik zijn plekje niet wilde afpikken. Maar nu bleef hij ineens verdacht beleefd achter me rijden. Ik sukkelde wat voort op de rechterrijstrook maar de Citrofiel maakte geen enkele aanstalte om me voorbij te komen. Gelukkig ben ik niet voor één gat te vangen en wist ik wat hier aan de hand was. De wraak zou nog komen. Ik maakte aanstalte om weer naar links te gaan en ja hoor, daar kwam hij aangestoven. In het voorbijgaan knikte ik hem vriendelijk toe maar hij keek alleen maar strak voor zich uit. Geconcentreerd als je het mij vraagt.

Bezitsdrang

Die Tammar van ons, dat is er eentje. Die heeft het leiding geven in zich. Niet dat leiding geven zaligmakend is hoor, vooral niet als het gebeurt door mensen die leidinggevende eigenschappen ontberen. Maar ze commandeert door te wijzen naar wat ze wil hebben en maakt middels het woord "die" duidelijk wat de bedoeling is. Als je het verkeerde geeft pakt ze het aan en gooit het weg. En dat doet ze niet alleen met knuffelberen, ook met volle flesjes drinken. Klabam, op onze arme laminaatvloer. Als ik haar op haar daden aanspreek (slaan is bij wet verboden) kijkt ze arrogant langs me heen. Maar soms komt ze kraaiend op me afrennen met haar handjes in de lucht ten teken dat ik haar op moet pakken. Ze laat zich dan door mij op haar wangetje kussen maar niet te lang want dan wijst ze alweer naar iets wat ze toch niet wil hebben. "Die!" Maar het allermooiste van een dochtertje is voor een vader dat hij nu kan zeggen: 'mijn kleine meisje.'

Nummelo eenenveeltig

Ik zat volslagen vast met mijn filosofische gedachten. Vast als kurk in een fles. Tot ik pas geleden van iemand een zetje kreeg in de richting die ik zocht. Ineens schoot de kurk los en vielen bepaalde dingen op hun plaats. Ik wist weer hoe ik aan moest kijken tegen zaken als geloof, politiek en wetenschap. Alledrie verkondigen ze de absolute waarheid. Probleem is wel dat politiek en wetenschap het telkens weer bij het verkeerde eind blijken te hebben. Terwijl legio mensen een enorm geloof hechten aan de als feit verkondigde waarheid. Ook vandaag las ik weer dat wetenschappers iets ontdekt hebben waardoor bepaalde aannames die tot nu toe waren gedaan, bijgesteld moesten worden. Ja, maar wat als ik die wetenschappelijke aanname nu altijd hartstochtelijk heb verkondigd als argument tegen de argumenten van de politiek en godsdienstigen? Dan blijk ik er nu ineens stevig naast te zitten. En dat is de schuld van de wetenschappers die ik vertrouwde. Maar wat mij nog meer zorgen baart: die huidige ontdekking, kan ik die nu wél voor waar aannemen? Of gaat die over tien jaar ook op de schop? Ik wil niet elke tien jaar voor lul staan in een discussie.
Politiek brengt je ook al weinig verder. Je hebt vóór- en tegenstanders en die beweren allemaal gelijk te hebben. Maar dat kan wetenschappelijk gezien helemaal niet. Als er twee tegengestelde meningen verkondigd worden kan er hooguit één juist zijn. Áls er al een juiste tussen zit. En toch houden vóór- en tegenstanders hun standpunten even hardnekkig vol als Petrus toen hij beweerde dat hij Jezus niet kende. Het geloof heeft dan weer het enorme voordeel dat het tegendeel niet bewezen kan worden. Geloof heeft in elk geval statistisch het minst vaak ongelijk gehad. Maar ook het minst vaak gelijk natuurlijk. Nou ja, mij ging het erom dat iedereen zelf maar moet uitmaken welk geloof hij aanhangt: geloof, politiek of wetenschap. Bij de Chinees vind ik een combinatiegerecht altijd het lekkerst.

Supermack

Ik draag een groot geheim met me mee. Ik bezit bovenmenselijke krachten. Mijn gezin vermoedt wel iets maar helemaal dóór hebben ze het nog niet. Het is zo verschrikkelijk uitkijken steeds. Gisteren kwamen wij 's avonds thuis en in huis was het nog pikdonker. Ik ging als eerste naar binnen, liep naar de tafel en pakte de tv-gids om te kijken hoe laat Top-gear begon. "Tien uur," las ik hardop en ging verder met wat dagelijkse bezigheden. Al die tijd stond Linda bij de achterdeur. "Zou je het licht niet eens aandoen?" vroeg ze. Shit! Helemaal vergeten. Nu weet ze dat ik in het donker kan zien. En ik heb mijn krachten kennelijk doorgegeven. Het is nog niet perfect maar kijk eens hoe Hans zich razendsnel weet te verstoppen voor de camera? Hij is pas vier. Volgend jaar kan hij waarschijnlijk net als ik tussen regendruppels doorlopen.

Mijn kamp

36 jaar geleden, ik zat op de kleuterschool en in de klas was het een rumoer van jewelste. Toch riep juffrouw Trees ineens dat we stil moesten zijn omdat ze iets hoorde. Toen ze ging kijken bleek het Pietje Pablo te zijn die klem was komen te zitten tussen het raam. Ik vond het toen al verdacht dat de juffrouw iets kon horen wat onze nog onbeschadigde trilhaartjes niet waarnamen. Maar inderdaad, ze had gelijk; er zat een Zwarte Piet klem tussen het raam. Ik vond die Piet eng ook al had ik het gevoel dat er iets niet klopte.
Drie jaar later, ik zat in de tweede klas (school, geen trein) en Sinterklaas kwam op onze school. Maar het was Sinterklaas helemaal niet, het was meneer Fransen. Ik zag zijn zwarte wenkbrauwen onder z'n mijter uitkomen. Maar het maakte geen bal uit dat ik wist wie hij was, de angst was er niet minder om. En ik wist echt wel dat het gebonk op onze deur en de zwarte handschoen die op vijf december pepernoten naar binnen keilde, door één van onze buren werden veroorzaakt maar ik bleef toch maar liever op veilige afstand.
Ik probeer mij te herinneren wanneer ik erachter kwam dat Sinterklaas niet zo echt was als ik dacht, maar het lukt me niet. Wat volgens mij betekent dat ik de waarheid altijd al geweten heb. Sowieso kamp ik met een gevoel dat ik in 36 jaar helemaal niet veel slimmer ben geworden. Mijn gedachten en gevoelens van toen passen me nog steeds. Je wordt door de maatschappij gedwongen om op je veertigste niet meer bang te zijn voor Sinterklaas maar eigenlijk slaat dat nergens op. De Sint is gewoon eng. Je ziet het elk jaar weer duidelijk, als de intocht op televisie is. Als de Sint langsloopt houden ouders hun kind veilig tussen hem en zichzelf in. Om hun angst te bezweren lachen ze nerveus en praten wat tegen hun kind. "Geef Sinterklaas maar een handje." Om de aandacht van zichzelf af te leiden ontwijken ze de blik van de goedheiligman. Als-ie voorbij is zie je ze opgelucht ademhalen. Nee, als je eenmaal Sinterklaasangst hebt gekend, kom je er nooit meer volledig vanaf.