Mack

Het is ondertussen een uitgemolken bewering als ik beweer dat de top 2000 een volledig uitgemolken concept is. Maar toch beweer ik dat. Er is ook geen vezel meer in mijn lichaam die zich nog verheugt op de lijst der lijsten. Dat was 10 jaar geleden wel even anders zeg! Toen was er een ongrijpbare vreugde in mij over een week lang geweldige liedjes. En ze moesten wel geweldig zijn want nr. 2000 destijds was " The Bright Side of the Road" van Van Morrisson. En aangezien het een wedstrijd was konden de volgende nummers alleen maar beter worden. Ik vroeg mij af wat er in hemelsnaam op 1 moest staan als ik 2000 al zo goed vond. Dat werd een klein tegenvallertje omdat er ook nummers in voorkwamen die ik helemaal niet kende en zelfs nummers waarvan ik me afvroeg wat die erin deden. Maar toch, het bleef een feest van een kleine week.

Nu, 10 jaar later heb ik niet eens meer zin om te stemmen. Luisteren zou nog wel lukken dacht ik tot voor een half uurtje geleden. Maar ik bekeek net de top-10 van dit jaar en zag daar drie keer Ramses Shaffy in staan. Met drie geweldige nummers, daar niet van maar dit slaat echt helemaal nergens meer op. Ik vind het nog minder erg dat Queen staat vastgeroest op de eerste plaats, of zelfs dat Boudewijn de Groot's "Avond" kennelijk Nederlands beste nummer ooit is. Eigenlijk had ik al moeten afhaken toen Katie Melua de top 10 enterde met haar negen miljoen fietsen en met dat deuntje gewoon het duo Lennon/McCartney achter zich liet. Of Ulvaeus/Andersson om maar een paar briljante componisten van de vorige eeuw te noemen.

Ik ben zo benieuwd wat de top 2000 zou doen als er alleen gestemd mocht worden door mensen die niks weten van rangen en standen in de popmuziek. Die gewoon denken bij het horen van Bohemian Rhapsody: "Leuk, maar een beetje vergezocht al die melodiën door elkaar, ik zet hem op nummer 1688." Want er is toch niemand in de wereld die Bohemian Rhapsody het mooiste nummer ooit vindt? Er zijn er wel duizenden die weten welke nummers elk jaar in de top tien komen. Aan de andere kant: "Clocks" van Coldplay kwam er ook ineens in. Lang hun beste nummer niet als je het mij vraagt. Maar toch zijn kennelijk veel mensen het met elkaar eens dat dat het beste nummer van Coldplay is. Dus het zal wel.

Ik denk wel dat stemmen op de top 2000 een imagokwestie is. Dus geen lekker in het gehoor liggende deuntjes, maar iets meer ongrijpbaars, iets waarvan een ander denkt: " Zohoo, die heeft er verstand van!" En ook daar is wel weer wat voor te zeggen. Niemand zou de top 2000 nog serieus nemen als "Laura" van Jan Smit op 1 kwam. Maar ik acht het niet onmogelijk. Jan hoeft er alleen maar voor op een strategisch tijdstip te overlijden.

Het Sinterklaasfeest valt op vrijdag en zaterdag dit jaar. Vanwege familieclaims op onze kinderen vieren we het in twee keer. Vanavond hadden wij 1e pakjesavond. Kinderen worden toch al verwend als de ziekte dus dit kan er ook nog wel bij. Dit was de avond waar ik al twintig jaar naar uitkeek. Vanavond kon ik gewoon eens heel ver terug in de tijd zonder dat het alleen maar gedachten waren. Het was echt, alleen Hans speelde mij en ik speelde mijn vader. En het is gelukt. We hadden de sfeer van vroeger te pakken!
Uiteraard kreeg Tammar ook cadeautjes maar die zijn voor een vader van ondergeschikt belang. Want Hans (ik dus) kreeg namelijk een racebaan. Je moest er wel 8 jaar of ouder voor zijn maar hij (ik dus) kon echt geen vier jaar meer wachten. Bovendien is Hans de reïncarnatie van Ayrton Senna da Silva dus je moet er wat eerder bij zijn.

Om even terug te komen op die sfeer van vroeger; de racebaan moest door mij worden opgezet. En tot mijn grote vreugde zijn racebanen in dertig jaar nauwelijks geëvolueerd. Het is allemaal nog precies hetzelfde, het enige verschil is dat het nu Made in China is. Maar de banen steken nog net zo in elkaar, de gashendels zijn hetzelfde en de autootjes gaan even snel kapot als vroeger. Maar ik schroefde ze open en o victorie: ook nog precies hetzelfde! Een simpel elektromotortje met een tandwiel. Gewoon zoals ik het dertig jaar terug gewend was. Het euvel werd door mij dus even snel verholpen. Dit is zoooveel beter dan een Playstation.

Waar ik nu, 70 jaar later, wel een goed gevoel bij heb is de berechting van Demjanjuk. En niet alleen bij die van hem, maar bij alle oorlogsmisdadigers die nog gezocht worden of al berecht zijn. Want ik kan me best voorstellen dat je je onkwetsbaar hebt gevoeld, als SS-er in 1943, en dat je dacht dat je kon vermoorden wie je wilde, en dat de slachtoffers rechteloos waren en dat als ze eenmaal dood waren, niemand zich ze zou herinneren, maar het pakte anders uit. Een paar jaar later waren de nazi's hun macht kwijt en kon je op de vlucht voor de rest van je leven. Daar had je destijds toch geen rekening mee gehouden. Je kon het slecht, slechter of slechtst treffen. Als je het slecht trof bleef je de rest van je leven op de vlucht, als je het slechter trof werd je opgehangen, en helemaal slecht had je het als de Russen je meenamen naar een werkkamp in Siberië. Maar veel beter verdiende je ook niet.

Als het slachtoffer zich nou realiseerde dat, hoe ver hij ook uit het zicht was van de rechtvaardigheid, ooit zijn spoorloze verdwijning zou worden onderzocht, en dat de daders er niet mee weg zouden komen, dan was dat een hele schrale troost. Maar de meesten voelden onmenselijke eenzaamheid, en waren overgeleverd aan de wil van een kwaadaardig regime, en dachten dat niemand ooit nog aan hen zou denken. En daarom moeten oorlogsmisdadigers berecht worden. Ziek of niet ziek. 90 of 110.

Er moet mij even iets van het hart. Het wordt een nogal moralistisch en eenzijdig verhaal mijnerzijds, dus mocht u daar bezwaar tegen hebben, surf lekker door naar iets luchtigers.

Er is een aantal jaren geleden een boek uitgekomen, dat een overweldigend succes was. Mijn vrouw heeft het ook gekocht en gelezen. Ik zag de schrijver, die ik niet ga noemen, een keer op tv en ik mocht hem niet. Ik vind ook dat je gewoon het recht moet hebben om mensen na een eerste indruk niet te mogen. De kans dat je je vergist is aanwezig en dat risico moet je dan maar nemen. Nou, ik heb me vergist want deze schrijver is razend populair. Maar mijn besluit was al genomen. Zijn boek heb ik niet gelezen maar ik heb er toch een mening over. Het is een autobiografisch verhaal over een man die vreemd gaat. Als zijn vrouw ongeneeslijk ziek is, gaat hij nog vreemder. Maar gelukkig blijft hij wel van zijn vrouw houden en weet zijn zieke vrouw er van. Nee, ik moet zeggen, hij heeft zelfs toestemming van haar. Ik ga niet prijsgeven over wie het gaat, want dat doet er verder niet toe. Wat ik nog wel kan zeggen is, dat het verhaal nu ook is verfilmd door Arnie Alberts.

Nou ja, het is natuurlijk op z'n zachtst gezegd niet zo netjes wat deze meneer deed. Ik ken zelf een voorbeeld van een man wiens vrouw ongeneeslijke kanker had, en die in het ziekenhuis een ander lekker ding tegenkwam. Hij verliet zijn ten dode opgeschreven vrouw en kwam met z'n nieuwe vlam gezellig bij ons in de buurt wonen. Zo ging het verhaal in de buurt tenminste. Het enige wat wij konden zien en horen was dat ze nog niet zo lang een stelletje waren. Maar wij weten natuurlijk niet met wat voor gevoelens de arme man allemaal heeft geworsteld. Misschien had hij het wel zo zwaar met de ziekte van zijn vrouw dat hij een uitlaatklep nodig had. Het zou zo maar kunnen.

Maar ook dat is mijn zaak niet. Het is een vrij land en vreemdgaan is niet bij wet verboden. Maar nu werd ik tussen de middag toch even voor het blok gezet door twee vrouwelijke collega's zeg! Ik liet me wat laatdunkend uit over de nieuwe film van Arnie Alberts en kreeg gelijk een sneer. Dat je soms niet weet hoe je reageert in dat soort situaties. "Nou ja, in elk geval niet zo," verweerde ik mij nog, maar ik moest me er maar bij neerleggen dat ik ook niet wist hoe ik zou reageren in die situatie. "Hoe dan ook," zei ik, "ik zou het in elk geval niet opschrijven en er een gezellige film van maken als ware het iets om trots op te zijn. Nee, ik zou het heel, heel stil houden."
Maar goed, ik ben dan ook geen voormalig marketingman zoals die schrijver.