Mack

Kent u Rob van Someren? Die DJ van Veronica met het programma Somertijd? Die vond ik in het begin best leuk, vooral zijn lach werkte aanstekelijk. De man is chronisch vrolijk en ik denk dat zelfs als hij erachter komt dat-ie ongeneeslijk ziek is, dat-ie zich nog steeds kapot lacht. Best knap. Inmiddels vind ik zijn programma niet meer leuk. Ik ben ouder en chagrijniger en dus erger ik me aan hinderlijk gelach om flauwe grappen van jezelf.

Nou ja, ik neem de schuld van de ontstane vervreemding geheel op me. Tot gisterenavond dan! Wat blijkt? In zijn vrije tijd is R. van Someren opsporingsbevoegd politieman en werkt hij bij het verkeershandhavingsteam van de politie Amsterdam. Ik wist niet wat ik zag/hoorde! Ik keek op de kalender of het soms 1 april was, maar nee, het was 27 oktober en dit werd serieus gebracht. Ik zat te wachten op de grap maar die kwam maar niet. Het is echt! Van Someren is een flitser. Een lasergunschieter! Een bekeuring uitschrijver! Ik kan me toch veel bijbaantjes indenken zeg, maar overloper, dat doe je toch niet? En ook tijdens het politiewerk was die chronische grijns niet van z'n bekwerk af te timmeren. Ik zou waarschijnlijk ook lachen als ik parttime het 20-voudige verdiende van mijn fulltime zwoegende collega's, daar niet van, maar die Van Someren maakte me weer op pijnlijke manier duidelijk hoe het ook al weer werkt met de wet in Nederland. Je bent niet overgeleverd aan de wet en de wet is niet voor iedereen gelijk. Nee, je bent overgeleverd aan het humeur en het inlevingsvermogen van de agent. Van Someren geeft iemand op zijn verjaardag geen bekeuring. (tenzij het een hele ernstige overtreding betreft.) En als je een beetje goeie smoes weet, krijg je ook geen bekeuring. Bijvoorbeeld, je belt niet handsfree in je auto en je wordt betrapt, dan begin je te huilen en je zegt tegen de agent dat je tante net is overleden en hoppakee, rijdt u maar door hoor! Ja, dat is natuurlijk niet Van Someren's schuld, en eigenlijk wist ik ook wel dat het zo werkte, maar ik was het allang weer vergeten.

Waar is potverdorie Geert Wilders nu je hem nodig hebt? Normaal weet hij altijd precies wat te doen tegen ongewenste bedreigingen, maar nu ons land overspoeld dreigt te worden door piepkleine immigranten uit Mexico hoor ik helemaal niks! Wat moeten we doen, Geert? Wat is de oplossing tegen een onzichtbare kindermoordenaar? Waarom roep je niet dat het allemaal een verzinsel is van de pharmaceutische industrie omdat ze anders dreigen te blijven zitten met een miljard kilo antigif? Want dan kan ik weer rustig slapen, Geert.

Nee, ik vind het maar niks, die berichten in de krant. Nu weer een zestienjarig meisje dat het loodje heeft gelegd. Als het niet in de krant stond, dan was er niks aan de hand geweest. Nu wel, nu staan we op de rand van de ondergang. Alsof de Duitsers op het punt staan ons land te bezetten. De Maya's voorspelden het al, het einde der tijden in 2012. Nou ja, bijna goed. Er is één ding wat mij altijd helpt als ik een angstdroom heb. Ik stop met rennen, neem een vechthouding aan en schreeuw tegen de monsters dat ze weg moeten gaan. Negen van de tien keer bieden ze dan hun excuses aan en zeggen me dat ze het zo niet bedoeld hadden.

Als mijn leven een boek zou zijn, zou een steeds terugkerend thema zijn: de strijd tussen authentiek en plastic. Net na mijn twintigste ontdekte ik dat sommige emoties of principes van mensen helemaal niet echt waren. Daarvoor waren mijn emoties soms ook niet echt. Het herkennen van plastic emoties of nepprincipes is het makkelijkst, al kan ik die herkenning moeilijk uitleggen. Maar het ermee omgaan, dat is een ander verhaal. Het is zoeken naar een evenwicht. Een volledig zuiver en principieel mens (bijvoorbeeld Jezus) houdt in deze maatschappij geen stand en is gedwongen tot een leven aan de onderkant. Wil je succesvol zijn, of tenminste voor succesvol willen worden aangezien, dan zul je af en toe een oogje dicht moeten knijpen, een princiepetje laten varen of misschien wel eens iemand een ietsiepietsie oplichten. En daar is niks mis mee hoor, het hele dierenrijk zit vol met beesten die zich anders voordoen dan ze zijn; het is een overlevingsstrategie. Ik vind principes altijd erg mooi, maar ze kunnen ook heel dom zijn. Maar zelfs dan heb ik nog steeds meer respect voor je dan iemand met principes die zich er niet aan houdt de eerste de beste keer dat het hem niet uitkomt. Ik ben nog steeds Rooms-Katholiek. In het bedrijfsleven ben je gedwongen tot het verloochenen van principes anders maak je jezelf onmogelijk. Wie was het ook alweer die de volgende prachtige uitspraak op zijn naam heeft: mijn principes liggen zo hoog dat ik er in geval van nood onderdoor kan?

Ik zal dus mijn Hans en mijn Tammar proberen bij te brengen dat je principes hoog in het vaandel moet hebben, mits je je dat op dat moment kunt veroorloven. Zo niet, verkondig dan je principes niet. Eigen belang is niet alleen eigen belang. Je moet ook voor jezelf zorgen om voor anderen te kunnen zorgen. Maar een principe is pas een principe als je bereid bent er iets prettigs voor op te offeren. Anders is het niks. Plastic. Als ik dus een mailtje krijg van een (middel)groot bedrijf en er staat onder: please consider the environment before printing this e-mail, dan weet ik dat de afzender werkt voor een bedrijf waarvan het management rondrijdt in dikke 8-cilinders, die graag heel veel gas geven en zo hun dikke benzinedampen het milieu in blazen. Eventueel hebben ze er nog een excuus-Prius bij. Ik vind het allemaal niet erg hoor, ik hou van dikke 8-cilinders, maar het zou iemand zo sieren als hij gewoon toegaf dat hij best vegetariër wil zijn, maar niet tijdens het eten.