Griepprik, versie II

Vanochtend was het Mexicaanse griepprik versie II. Linda en ik hadden een compromis bereikt, we zouden allebei meegaan. Allereerst had het behoorlijk gevroren. Ik had gisterenavond de voorruit van mijn Alfa afgedekt en dat had geholpen; de voorruit was helemaal schoon. De Fiat (die volgens Linda haar auto is) was echter volledig blind. En de ijslaag zat er hardnekkig op. Ik schat dat ik twintig minuten heb staan krabben nadat ik van de nood een deugd had gemaakt door de naam 'Hans' in de achterruit de krabben. Uiteraard was Hans hier erg content mee maar vroeg zich wel af wie dat nu gedaan had.

Toen we bij de sporthal -waar ik jaren badminton gespeeld heb- aankwamen en de achteruitverwarming het woord 'Hans' had weggesmolten, stond er een bord met een pijl die de richting aangaf waarin je naar de sporthal moest rijden. En dat was niet de richting die ik gewend was, en om indruk op mijn vrouw te maken met mijn -ik weet een kortere weg- kwaliteiten pakte ik de weg die ik gewend was. En ik had inmiddels moeten weten dat ik daarmee geen indruk op Linda maak. En zeker niet als je aan het eind weer terug moet omdat ze i.v.m. de drukte eenrichtingsverkeer van de toegang gemaakt hadden. En al helemaal niet als blijkt dat toen je weer helemaal omgereden was, netjes de pijlen volgend, en je op de plaats van bestemming aankwam, constateerde dat andere auto's wel gewoon tegen de rijrichting in reden om op de plek van bestemming te komen en zo twee kilometer bespaarden. Echt, het is nog maar heel zelden dat ik indruk op een vrouw maak met testosterondingetjes.

Ik was wel apetrots op Hans die niet onder de indruk was van zijn huilende klasgenootjes en gewoon over de gladde vloer in de richting van de prikster gleed. No Fear! En toen de naald in zijn arm werd leeggespoten zag je z'n beentjes spartelen maar hij gaf geen kik!

Op de terugweg gebeurde verder niks noemenswaardigs en ik zou Tammar naar de kinderopvang brengen en Linda zou Hans naar school brengen. Taakverdeling. Ik zette Tammar over van de warme Fiat naar de koude Alfa. Helaas was het al anderhalf uur nadat ik het deken van mijn voorruit had gehaald en kon ik alsnog krabben.

It’s a bloody shame!

Ik ga iemand regelmatig pas waarderen na zijn dood. En niet omdat ik het hartstikke sympathiek van diegene vond om dood te gaan terwijl ik hem niet waardeerde. Natuurlijk, daar valt ook wat voor te zeggen maar het is niet dé reden. Het is gewoon omdat de dode geen vervelende uitspraken meer doet en omdat mijn geheugen geneigd is leuke dingen te onthouden en nare dingen te vergeten volgens de geleerden. Zo moest ik vandaag aan Pim Fortuyn denken. Als er iemand was waarvan ik hoopte dat hij geen minister-president zou worden, was hij het wel. Je had toch chronisch voor schut gestaan in het buitenland met Pim aan het roer? Goddank is dat ook niet doorgegaan al ben ik helemaal kwijt waarom ook alweer niet.

Maar ik hoorde vanmiddag op de radio iets over ingraven tot aan het middel en dan met stenen bekogelen tot de dood erop volgt in een land waar ze wel andere zorgen hebben dan overspel en ik dacht: "die Pim was zo gek nog niet, om de islam een achterlijke cultuur te noemen." Of heeft dit niks met cultuur of islam te maken? Dit vind ik nu een gegronde reden voor de VN om zo'n land binnen te vallen en er de macht over te nemen. Hello Pim, this is Barack. Do you agree…

Van die berichten in de krant…

Er zijn van die berichten in de krant waarvan mijn hart een klein sprongetje maakt. Zoals bijvoorbeeld vanochtend, over een trein die 300 km/u haalde binnen Nederland. Eindelijk, 30 jaar na de Fransen en de Japanners doen we het dan toch! De Fransen zitten inmiddels op 500 km/u maar dat mag de pret niet drukken. Ik ben best benieuwd naar het effect van een zelfmoordenaar die op de rails gaat staan voor zo'n hogesnelheidstrein. Met 500 km/u geraakt worden door een TGV, de kans lijkt mij groot dat zelfs je lijk het niet overleeft.

En dan nog zo'n bericht waardoor ik met vreugde vervuld raak: Kleuter breekt beide benen bij ongeluk met Ferrari F50. Ja, daar raak ik van in extase hoor. Nee natuurlijk niet van het leed van die kleuter maar van het feit dat de brandweer het dak van de Ferrari F50 afgezaagd heeft. Terwijl ik hier lees in mijn autovisie jaarboek van 1998: De eigenaar die een F50 mag kopen kan kiezen tussen open of dicht rijden. In een handomdraai is het dak te verwijderen en wordt de F50 tot spider getransformeerd.

Gebed met einde.

Lieve God,

Ik weet niet hoe het met U zit maar ikzelf heb nogal wat vragen over het klimaat nu de winter zijn intrede weer doet. En eigenlijk niet zozeer over het klimaat maar over de berichtgeving daarover. Ik ben namelijk een klimaatleek en ik vang af en toe wat berichtgeving op. En als ik die berichtgeving moet geloven, dan is het niet best gesteld met de klimaatverandering en is dat tevens onze schuld. Maar dat is wat je ervan weet als je je er niet bijzonder in verdiept en gewoon die berichtgeving in je oren toelaat.

Als men zich er beter in verdiept blijkt dat de aarde opwarmt maar dat wetenschappers het niet met elkaar eens zijn of dat nu wel of niet door ons komt. Deze eeuw wordt door het KNMI een gemiddelde temperatuurstijging verwacht van 1,1 graad tot 6,4 graden en dat is de afgelopen 10.000 jaar niet meer voorgekomen. Het zal wel, maar ik vind het nogal vaag. Daarbij denken sommige zieners dat er over 40.000 jaar weer een ijstijd aankomt. En alleen U weet of dat ook gaat gebeuren maar zoals gewoonlijk laat U zich niet uit dus al helemaal niet over het weer. Waardoor wordt zo'n ijstijd eigenlijk veroorzaakt? En waarom kwam er een einde aan de laatste ijstijd? Iets moet de aarde opgewarmd hebben, maar de Amerikanen waren het destijds niet, dat weet ik zelfs.

Ons milieu is uitermate belangrijk, dat zal ieder weldenkend mens beamen. En daarom is het ook noodzaak dat U erop toeziet dat we er niet met z'n allen een zooitje van maken. En als het onze schuld is dat het ijs op de Noordpool smelt en de ijsberen geen leefgebied meer hebben dan moeten we daarvoor boeten vind ik. Door als ijsbeervoedsel te dienen. Maar als we er niks aan kunnen doen, dan hoeft ons ook geen schuldgevoel te worden aangepraat. Ik vind het al erg genoeg voor die ijsberen, straks kan ik ook nog mea culpa de biechtstoel in. Zorgt U alstublieft dat de wetenschappers het met elkaar eens worden?

Amen.

Engelen.

Ik vind het toch wel typisch hoor. Vrouwen schijnen het altijd drukker te hebben dan mannen. Want mannen hebben tijd of maken anders tijd voor hobby's. Het schijnt af en toe nog voor te komen dat een man de meestverdiener is en daarom fulltime werkt. Heeft niks met carrière te maken, dat is gewoon rond proberen te komen. In een enkel geval (wij kennen niemand) werkt de vrouw er ook nog parttime bij. Dus komt automatisch een groot deel van de bemoeienis met opvoeding en van het huishouden bij de vrouw te liggen. Op zich werk je dan evenveel maar omdat je vanaf je werk meestal wel een paar keer op een weblog reageert, verspeel je je recht om te zeggen dat je 's avonds moe bent. Want tijdens het huishouden is er geen tijd om blogs te lezen. Beste fulltime werkende man, eigen schuld dikke bult.

Maar goed, je schikt je in je lot en pakt in het weekend een keer een strijkje. En je fietst eens een extra ronde met de kinderen om je vrouw te ontlasten. De discussie over wie wat doet wordt toch gewonnen door je vrouw. En eerlijk is eerlijk: als zij het niet in goede banen leidde werd jullie huis en jullie sociale leven een klerezooi.
Op een gegeven moment moet het oudste kind naar zwemles. En dan wordt democratisch besloten dat de man die taak wekelijks op zich mag nemen omdat vrouwlief nu eenmaal al zoveel regelt. Goed, de eerste keer zal ze nog meegaan om manlief even voor te doen hoe het allemaal moet bij zo'n zwembad, maar daarna heeft zij voortaan haar wekelijkse uurtje rust, thuis. Maar dan komt zij erachter dat er meerdere gezinnen zijn bij wie het zo gegaan is. En dat het eigenlijk best gezellig is met al die moeders bij dat zwembad. En dat dat uurtje rust nu zo belangrijk ook weer niet is. Nee, ze kunnen het hun man eigenlijk niet aandoen, hem elke week naar zwemles sturen. Nee, weet je wat, deze taak nemen ze dan ook nog wel op zich! Het zijn engelen.

Schemerlicht

Naakte Paay vliegt de winkels uit! Dat las ik net op nu.nl. En natuurlijk begrijp ik dat dit tegenwoordig onder de noemer 'nieuws' valt. Laatst stond er in het journaal tenslotte ook een reporter buiten bij de kliniek waar Gerard Joling was opgenomen met een acute en levensreddende haartransplantatie. Dus dan mag dit zeker niet onvermeld blijven. Maar komop jongens, toen ik 15 was had ik miss juni 1985 boven mijn bed hangen. Ik vond het een lekker ding. Maar ik was 15 en zij was 24 en ik deed het eigenlijk vooral om indruk te maken voor degenen die op mijn kamer kwamen. Omdat ik vijftien was vergeef ik het mezelf, maar mijn buurman heeft z'n hele garage (daar woont-ie als z'n vrouw thuis is) vol met papieren joekels. Op een gegeven moment moet toch ook hij een keer op een leeftijd komen dat-ie de Playboy is ontgroeid?

Ik vind het triest nieuws. Het zegt wat over de algehele conditie van Nederland. Dat die beroerd is. En dat we er niet binnen een paar weken bovenop zullen zijn. En ik hoor de excuses al waarom het blad gekocht wordt: "ja, ik heb hem maar gekocht want je bent toch nieuwsgierig en je wilt toch weten waarom iedereen het er zo over heeft." Precies. En die van dat excuus zijn nog erger dan de Paayrukkers bij schemerlicht.

Voordat ze in bed liggen…

Voordat Hans naar bed gaat zijn er drie mogelijkheden. 1. Een verhaaltje. 2. Een (of twee) puzzel(s). 3. Verstoppertje. Als het aan hem ligt is het elke avond verstoppertje. Op onze bovenverdieping zijn er voor mij maar een stuk of vier plekken om me te verstoppen want ik pas nergens in, onder of achter. En als ik me een keer 'heel moeilijk' verstopt heb, bijvoorbeeld op zolder want dat mag niet, dan roept hij nadat hij de bekende vier plekken heeft afgezocht: "Papa, mag ik een geluidje?" En als ik dan nee zeg weet hij waar ik zit. Dus dat verstoppertje is het niet helemaal voor mij.

De tweede keus is legpuzzels en dat wordt het in de praktijk vaak want ik heb niet altijd zin in verstoppertje en verhaaltjes zijn stom. Vindt Hans dan. Als de beslissing tot de puzzel is gemaakt beginnen de onderhandelingen over hoeveel puzzels hij dan mag maken. Hij wil er drie, ik twee en als DWDD bijna begint, maar eentje. Maar meestal worden het er twee. Hans heeft een doos met 10 verschillende "Cars" puzzels en ongetwijfeld weten veel van mijn lezers waar ik het over heb want meestal is zoiets ooit in de aanbieding geweest en hebben alle kinderen dezelfde.

Ik vind het verbazingwekkend hoe goed Hans in legpuzzels is. Als hij er twee doet, doe ik er ondertussen ook twee om de tijd door te komen. Maar ik probeer stiekem te winnen van hem, maar mooi niet dat dat lukt. Hij ziet aan elk stukje niet alleen bij welke puzzel het hoort, maar ook waar het moet liggen. Onderwijl corrigeert hij mij nog als ik zit aan te modderen. "Neehee, deze hoort hier, kijk!" Eerst vond ik het irritant dat hij dat wel zag en ik niet, maar ik begrijp nu hoe dat komt. Voor zo'n kind leeft zo'n puzzel veel meer en hij kan het plaatje in z'n geheel zien en tegelijkertijd alle details. Hij ziet waarschijnlijk ook veel meer in zo'n puzzel dan ik. Voor mij is het maar een plaat met allerlei gekleurde auto's met ogen in de voorruit. Ik zag vroeger ook veel meer in een poster of schilderij dan dat ik nu doe.

Maar ik blijf de vader en net zoals Onze Vader kan ik blijdschap scheppen. Want er was een stukje kwijt. Sinds gisteren al. En ik vond het vanavond. Maar dat zei ik natuurlijk niet, nee ik stopte het stukje ongezien tussen de stukjes waar hij mee bezig was. Ik verwachtte dat hij het aan het eind zou overhouden en dan trots zou roepen dat hij het gevonden had, maar hij had het al na een paar stukjes in de gaten. Hij ging met het stukje naar de puzzel waarvan een stukje miste en paste het in. Triomfantelijk keek hij me aan. "Ik kan goed zoeken hè?"

Een veeg teken…

In DWDD was Patricia Paay uitgenodigd om te komen vertellen over het feit dat zij de oudste playmate van de maand ooit was. Zestig jaar. Helaas zat Theo Maassen als tafelheer aan om haar feestje eens even flink te vergallen. En dat deed Theo op meedogenloze wijze. Theo was duidelijk niet van Patricia gecharmeerd en al helemaal niet van Patricia's optreden bij Robert Jensen waarin ze gezegd had dat haar ex-man Adam Curry graag naar porno keek in de categorie: chicks with dicks. Bovendien vond Theo dat de kunst van het ouder worden is om te accepteren dat je verlept en uitzakt, maar dat je daarvoor in de plaats wijsheid gaat uitstralen. En daar zat best wat in, in wat Theo vond. Maar niet in hoe hij het bracht. Want hij gaf zijn mening ongecensureerd, vond het jammer van de ruimte die Patricia in de Playboy innam en had nog wel een necrofiele vriend die misschien interesse had.

Kortom, het liep uit de hand en Mathijs liet het uit de hand lopen. Maar hoewel mijn eigen standpunt veel dichter bij dat van Theo ligt dan bij dat van Paay, moet ik Patricia Paay nageven dat ze niet uit het veld was geslagen en dat ze hier en daar ook een punt maakte en zelfs het publiek mee kreeg. "Want," zei ze, "op je zestigste is je leven toch niet voorbij? Dan wil je er ook nog aantrekkelijk uitzien voor de ander?" En ja..ik denk dat dat zo is, ja. Tenminste, ik merk zelf tegenwoordig ook dat vrouwen van mijn leeftijd me meer doen dan meisjes van 20. Terwijl ik 20 jaar geleden juist meisjes van 20 enorm aantrekkelijk vond. Dus daar hebben we een veeg teken van het gelijk van Patricia Paay.

Een bruine teletubbie.

Kinderen zijn een verrijking van je leven. Tenminste hele jonge kinderen. Uiteraard geen puistige niks-presterende pubers die hun brommer opvoeren. Het kan dan immers nog alle kanten op met kinderen. Net zoals toen ik klein was, ik heel gelukkig was omdat ik alle kanten nog op kon. Ik kon roepen wat ik wilde, zonder verplichtingen en niemand die het controleerde. Als ik zei dat ik piloot wilde worden, dan was dat zo. Mijn kinderen kunnen op dit moment nog makkelijk F1-coureur en zangeres worden. Om maar wat te noemen. Daarom moet je er ook nu van genieten en niet pas als ze al achttien zijn als onomstotelijk vast is komen te staan dat ze op kantoor zullen eindigen. Maar dat is van later zorg.

De basisschool, die is prima. Die geeft je een veilig gevoel en dat is hoe het later ook wordt. De middelbare school daarentegen, die slaat helemaal nergens op. Je moet dingen leren die je nooit meer gebruikt en je wordt op een volkomen foute manier voorbereid op het leven dat voor je ligt. Ze maken je gestrest en doen net alsof het leven alleen een succes wordt als je het allerhoogste bereikt. Dus dat je moet presteren en jezelf te allen tijde fier overeind moet houden tegenover anderen. En eerlijk is eerlijk, mensen met een carrière om jaloers op te zijn doen ook hele interessante dingen. Ze vliegen van buitenland naar buitenland, overnachten in luxe hotels en heffen het glas op een zojuist gesloten order voor de levering van 100.000 onderdelen die ergens toe dienen.

Maar die missen toch de ochtenden van een doorsnee gezin. Ochtenden waarop hun oudste zoontje zich als elke ochtend achter de gordijnen verstopt en zich uiteindelijk, als vader overal 'gezocht' heeft, zich met een luid en blij "hier ben ik!" weer present melden. Of het kleine meisje dat door de huiskamer loopt te stappen, overal naar wijst en alles "ah" noemt. Of dat ze gaat staan dansen als ze muziek hoort. Om nog maar te zwijgen van de avonden dat je ze in bad doet. Dat je dochtertje van Sinterklaas vier teletubbies heeft gekregen. En dat als jij telt het er ineens vijf zijn geworden. Een bruine teletubbie erbij. Maar door de waarschuwing "Papa, Tammar heeft in het bad gepoept!" snap je ineens hoe dat kan. Ja, dat mis je dan toch allemaal. Of van die simpele kinderlijke wijsheden. Het lijkt misschien niks maar ik daag u uit om eens een gat te schieten in een bewering die mijn zoontje vanavond deed. "Papa, weet je wat best veel is?" Tweeënveertig."

Ik heb mezelf niet in de hand.

Ik heb twee keer in mijn leven een Ferrari achtervolgd. En één keer een Porsche. Ik had toen een Fiat Punto GT en was in de veronderstelling dat dat de snelste auto ter wereld was. Welnu, dat is niet zo, die eer gaat naar de Alfa Romeo 156 2.5 V6 24. Iederhoe, ik reeds nietsvermoedend door de donkere avond van Vaassen, in de buurt van kasteel de Cannenburgh, komt er ineens van rechts een Ferrari 430 Scuderia. U weet wel, die uit de film Cars. En die Scuderia was hagelnieuw, want ik had pas net van hem gehoord. Hier kwam ik dan niet te laat achter. Mijn hart bonsde, mijn tong hing uit mijn mond en mijn stuur trok naar links terwijl ik rechtdoor moest. Maar ik ging toch echt links en ik werd achter de Ferrari aan gezogen. Toen het echt gênant werd en het ook de bestuurder van de Ferrari duidelijk werd dat ik een stalker was en geen bestemmingsverkeer, gaf hij gas. Ik hoorde zijn motorgeluid voor me mijn 1400 brullende cc´s overstemmen. Ik zag hem even afstand nemen maar hij raakte mij niet kwijt. De weggetjes waren te smal, het was te donker en ik kende er de weg. Bovendien, om hard te gaan in een Ferrari heb je veel meer geld nodig dan om hard te gaan in een Punto. Toen ik een beetje bij mijn positieven kwam heb ik maar een afslag genomen die ik niet moest hebben.

De andere Ferrari (die uit Magnum) kwam ik tegen 's avonds op de A12. Hij kwam me voorbij en in een oncontroleerbare oerdrift gaf ik gas en ging achter het ding hangen. De snelheid liep op tot ongeveer 180 en hij spuwde woeste vlammen en luide knallen uit zijn uitlaat. Ik was enorm opgewonden maar mijn echtgenote maakte afkeurende geluiden. De berijder liet zich weer terugzakken tot 120. Ook hier werd de grens van het betamelijke overschreden en ik reed hem voorbij, alsof ik al de hele tijd van plan was stevig door te rijden.

De Porsche was er een van het type 911 (964) en die kwam ik tegen op het mooiste stukje circuit wat Nederland kent: de weg tussen Gortel en Vierhouten. Het is daar een bochtig parcours met heuvels en stevige rempunten en veel bomen die als vangrails dienst doen. Ik reed daar dagelijks en heb een periode lang de tijd opgenomen die ik erover deed van wildrooster tot wildrooster. Slechts twee keer heb ik daar een lichte aanrijding met een medeweggebruiker gehad. Eentje reed door terwijl we beiden een bungelende buitenspiegel hadden en de ander was een Duitser dus dat kun je praktisch niet meetellen als aanrijding.
De Porsche die voor mij reed en in de gaten kreeg dat ik niet van zijn bumper week gaf gas en probeerde zich van mij te ontdoen. Maar dat is onbegonnen werk. Een 911 met de motor nog achter de achteras die op een bochtig weggetje een hete Italiaanse hatchback van zich af probeert te schudden. No Way.

Natuurlijk ben ik blij dat ik nog leef. En natuurlijk zijn dit dingen die je doet als je begin 30 bent. Ik ben nu ouder en wijzer. Maar dat is alleen op papier. Ik sta niet voor mezelf in als ik uitgedaagd word.