DDR

Het is vandaag 20 jaar geleden dat de Berlijnse muur viel en eerlijk gezegd weet ik niet meer waar ik toen was, maar waarschijnlijk thuis. Er was een herdenkingsprogramma dat bijgewoond werd door o.a. Gorbatsjov en Walesa. Op televisie lieten ze beelden zien van 20 jaar geleden. Geen feestende menigte maar een menigte die enorm blij was. Ja, ze vierden wel feest natuurlijk maar ik zag geen alcohol. Tenminste niet aan de oostkant. Nee, het waren oprecht blije mensen en op één of andere manier zag het er anders uit dan wanneer er in Nederland een feestende menigte op straat is. Want dan schaam je je dood. Ten eerste is de reden voor het feest volslagen onbelangrijk en ten tweede wil ieder individu de debielste van het hele stel zijn.

Maar die DDR van toen, die interesseert me. Hoe het leven was destijds achter de muur en het ijzeren gordijn. Het land met het hoogste percentage geheim agenten t.o.v de totale bevolking. Wij mogen ons gelukkig prijzen in Nederland te zijn geboren en opgegroeid maar de keerzijde is wel dat het hier zelden ergens over gaat.

Lyrische Lyrics

Geheel tegen de gewoonte in reed ik vandaag naar mijn werk. Ik had nog wat te doen en dat gaat daar nu eenmaal sneller dan hier. Ik heb me nooit verdiept in de cd-wisselaar in mijn auto dus ik heb al een paar jaar dezelfde cd's erin zitten. En dat gaat best vervelen. Behalve eentje, het zal u niet verbazen van wie, die verveelt mij zelden. Ja, heel soms druk ik een nummer door en zeg: "komop Elvis, dat heb ik nu wel gehoord." Maar het tegengestelde gebeurt vaker. Dat ik een nummer nog een keer luister. Of dat ik een nummer dat ik al ken vanaf toen onze Mack een Mackje was en waarvan ik dacht dat ik elke noot kende, ineens herontdek, het een paar keer achter elkaar draai en denk: "Elvis, ik zal mijn hele leven van je houden. Winter, zomer of lente. Het maakt niet uit waar ik naar toe ga of wat ik doe, je weet dat ik altijd jouw muziek luister. En al luister ik soms naar een ander, wees dan niet bedroefd want ik zal altijd trouw aan je zijn. Uiteindelijk is er maar één voor mij, en jij weet wie dat is."
Ja, het gaat soms wat ver.

Medeverzetsstrijders.

Er zijn mensen van televisie die je meteen aanspreken. Ik heb een rijtje van dat soort mensen. Waarom ze aanspreken, dat is niet helemaal onder woorden te brengen, maar gedurende de tijd ben je het eigenlijk praktisch altijd met ze eens. Raoul Heertje is er eentje uit mijn rijtje. Elke keer als hij bij "dit was het nieuws" zit, presteert hij het weer om zich tegen dezelfde dingen af te zetten als ik doe. Over de meest uiteenlopende onderwerpen ben ik het ééns met Raoul.
Youp van 't Hek, da's er ook eentje. De man maakt zich kwaad en ik begrijp hem steeds volkomen. Let wel, zij zijn niet de mensen die ik het meest bewónder want de mensen die ik het meest bewonder laten zich zelden uit over politieke of maatschappelijke problemen.
Voor mijn verjaardag kreeg ik een boekje met columns van Jeremy (Topgear) Clarkson. En het blijkt ook hier weer dat ik niet voor niets altijd Topgear kijk en keihard lach om Jeremy's grollen. Die columns zouden -qua afzetten tegen- door mij geschreven kúnnen zijn. Sterker nog, het zou mij niet verbazen als Clarkson hier soms meeleest.

De hete-voetenregeling

Er heeft zich bij ons inmiddels één persoon gemeld die gebruik wil maken van de inkeerregeling. De inkeerregeling is bedoeld om zwartspaarders de kans te geven tot inkeer te komen en hun buitenlands vermogen alsnog op te geven aan de fiscus en er zonder boetes vanaf te komen. Wees er snel bij want deze aanbieding is alleen nog dit jaar geldig. Volgend jaar betaalt u al 15% boete. De naam inkeerregeling is natuurlijk leuk verzonnen, maar er wordt natuurlijk helemaal niemand bekeerd. 'Hete-voetenregeling' zou beter zijn, gezien het tempo waarin momenteel verdragen met andere landen worden gesloten om inzicht te krijgen in de saldi van zwartspaarders.

Nu heeft zich iemand gemeld bij de belastingdienst waarvan de identiteit niet bekend wordt gemaakt. Deze persoon heeft de belastingdienst in ruil voor een paar procent van de uiteindelijke opbrengst voorzien van een lijst met honderden namen van mogelijke zwartspaarders in het buitenland. Het tipgeld van de barmhartige Antilliaan kan oplopen tot enkele honderdduizenden euro's. De opbrengst voor de schatkist kan oplopen tot enkele tientallen miljoenen. Mijn vrouw vond dat ik tégen dit soort praktijken moest zijn. Nu worden ook mijn maatschappelijke standpunten al voor me bepaald. Maar natuurlijk heeft ze wel gelijk. Ik hou niet van dit soort NSB praktijken. Het is ten eerste stiekem, ten tweede is het onrechtmatig verkregen bewijs, ten derde creëer je zo een mafia-achtig klimaat waarin niet iedereen gelijk wordt behandeld, en ten vierde verzint de belastingdienst het hele verhaal om de grond onder de voeten van zwartspaarders nog heter te maken dan hij al is.

Uitverkoren

Het ging niet goed met haar en daarom bracht ik haar onverwachts naar de kliniek vandaag. De huisarts was gekomen en die had een psychiater ingeschakeld voor een spoedopname. Dan mag u zelf invullen hoe het ging. Maar toch, dappere vrouw die ze is. Toen ik bij haar kwam was een buurvrouw haar aan het helpen met inpakken, het huis netjes achter te laten en de verzorging van de kat op zich te nemen. Ik kon gelijk merken dat het een goeie buurvrouw was. Ik gaf haar een hand. Geen twijfel, die buurvrouw deugde. Ze namen afscheid en ze stapte bij mij in de auto. In het begin iets stiller dan normaal maar toch…voor iemand die met spoed opgenomen moet worden in een psychiatrische kliniek verschrikkelijk helder. Geen onsamenhangend verhaal maar duidelijk brengt ze alles onder woorden. Haar hoogbegaafdheid laat mij soms wat langer denken over wat ze zegt. De sfeer is niet erg anders dan anders. Ergens is er in haar dat sprankje hoop weer. Ze noemde het een godswonder dat haar buurvrouw en ik zo voor haar klaarstonden op het voor haar meest wanhopige en eenzame moment. Ja, misschien werd ik wel door God gezonden vandaag. Niet dat je daar verder iets van mee krijgt hoor, uitverkorene zijn, maar het is weer eens wat anders dan ridder in de orde van Oranje-Nassau.

En ja, natuurlijk voelt ze zich schuldig dat ze weer een beroep op me doet, en dankbaar dat ik haar help, maar ik zeg dat ze niet in het krijt staat bij mij. Nee, dat zal even lekker worden, uitverkorene zijn en de balans bijhouden. Nee, het zou erg fijn zijn als het haar lukt om er bovenop te komen. Verder niet.
Een uur te laat (het was de drukste avondspits van het jaar) zet ik haar af bij de dokter. Ze bedankt me en vraagt me ook Linda te bedanken. Want Linda's uiterst belangrijke rol hierin is dat ze niet moeilijk doet. Met andere woorden: deze opname werd mede mogelijk gemaakt door Linda. Als ik om half acht thuis kom heb ik de bloemen bij me waar ze in de reacties op het vorige logje om vroeg. "Wat ben jij voorspelbaar," zei ze lachend. Ja, als de sleur er eenmaal is, doorbreek je die niet zomaar.

Life is what you make it.

Een waarheid als een koe. De laatste tijd heb ik het gevoel dat er maar heel weinig gebeurt in mijn leven maar ik ervaar het niet echt als een probleem. Het is praktisch elke dag hetzelfde verhaal: opstaan, een kind naar het kinderdagverblijf, werken tot kwart voor zes, eten, kinderen in bad en naar bed, dwdd, eventueel een film en weblog. Daarbij werk ik in de financiële dienstverlening en heb ik al sinds ik mijn huidige auto heb, dezelfde zes cd's in de wisselaar! En ergens is het best fijn, die regelmaat maar soms moet ik een beetje de sleur doorbreken door eens een kwartiertje later naar huis te gaan. Of eens door de voordeur binnen te komen in plaats van de achterdeur. Misschien dat als ik er aan denk van het weekend, dat ik eens een ander cd'tje in de wisselaar knal! Ja, ach je moet wat om het leven spannend te houden.

Over een spannend leven gesproken; ik kijk ook al praktisch nooit meer naar Veronica. Vroeger op school dacht ik nooit over spanning na. Je ding doen bestond toen gelukkig nog niet en je leefde gewoon je leven en op donderdag kwam Miami Vice. Nou, dan vlak na school komt er een heel erg ongelukkige periode waarvan je achteraf denkt dat die gelukkig was omdat er een aantal vrouwen in voorkomt waarmee je dingen deed die je met je eigen vrouw ook doet, maar dan lang geleden. In werkelijkheid was het een eenzame en ongelijke strijd tegen de depressie. Maar ik dacht vanavond tijdens het naar huis rijden opgetogen: "gelukkig kan ik naar een gezellig huis!" Maar goed, als ik dat gedaan had, had ik mijn eigen gezin vanavond moeten teleurstellen. Dat doe je ook niet.

Nee, je moet er zelf wat van maken. Zoals ik. Ik maak van huisje, boompje, beestje nog bijna elke dag een logje. Dat zie ik miljonairs met een spannend leven nog niet doen hoor. Trouwens, flink hoor, die spannende levens. Als ik een spannend leven had, zat ik ook niet een een sleur. Ha! Bovendien is de sleur die bij ons hangt best leuk.

Zondagsrust

We hebben hier intern een lijstje met dingetjes die in huis gedaan moeten worden, maar omdat we tot nog toe vergeten zijn om het lijstje ook op papier aan te maken, bestaat het lijstje alleen in onze hoofden. De hele week heb je ze paraat, die klusjes, maar zodra het weekend is slaat er iets op slot zodat we niet meer weten wat het ook alweer was. Om vervolgens op maandagochtend tot de ontdekking te komen dat we weer een paar klusjes vergeten zijn. Terwijl die klusjes best leuk zijn hoor. En nuttig. Het zijn van die 'kleine klusjes, groot plezier' klusjes. Maar vandaag had ik er twee onthouden. Eén ervan is tot een goed einde gebracht en de andere niet. Maar dan weet ik dat in elk geval en hoef ik er niet meer tegenaan te hikken. Gevaren schip. Maar niet teveel klusjes op zondag want er moet tenslotte ook nog iets van een zondagsfeer blijven bestaan.

Omdat het toch een beetje herfstig dagje was zijn we tijdens Tammar's slaapje eens flink huiselijk geweest. Linda voor haar studie aan de eettafel en Hans en ik met legpuzzels aan de salontafel. Wat een onbetaalbare sfeer hangt er dan ineens, als iedereen voor zichzelf bezig is. Het leek bij ons wel 1948 van Koot en Bie. Ik ben begonnen aan een legpuzzel van 500 stukjes waarop een zwart-wit afbeelding van Elvis tevoorschijn komt, mits je de stukjes op de juiste plek legt. En die is echt heel erg moeilijk. Ik heb zojuist voor elkaar dat de buitenste ring gelegd is. En dat had nogal wat voeten in de aarde want soms lijken stukjes te passen, maar blijken dan toch weer niet helemaal te passen. Voor het betreffende stukje is dat niet zo erg maar aan het eind hou je dan een stukje over dat nergens meer past. En zie dan maar eens uit te vinden welk stukje (buitenste ring bestaat vrijwel uit donkerzwarte stukjes) je verkeerd gelegd hebt. Een crime! Maar goed, ik ben een doorzetter en bovendien betreft het hier Elvis dus het gaat uiteindelijk goed komen.

Rust zacht, Kingpin

Ik kende hem niet erg goed en het is ook alweer een tijd geleden dat ik hem gezien heb, maar hij maakte een onuitwisbare indruk op mij. Hij was kaal en ik schat een kilootje of 170, vandaar dat ik hem Kingpin noemde, naar de kolossale dikke schurk uit Spiderman. Kingpin was onmiskenbaar een tokkie met een hoog knakworstjesgehalte. Normaal niet direct mijn type maar hij was voor de duvel niet bang en recht door zee. Bovendien lachte hij om mijn grapjes en ik nog harder om die van hem, al waren de zijne vaak te grof om hier te vermelden. Zo was hij gewoon. Hij was levensgevaarlijk dik en had suikerziekte. Een aantal jaren geleden is hij behoorlijk afgevallen. Maar als je leeft voor Hazes, karaoke, bier en een vette hap dan valt het niet mee om gelukkig te zijn zonder die 'primaire' levensbehoeften. Hij heeft die gezondere levensstijl dan ook niet volgehouden en koos voor zijn oude leven, waarin hij zich prettig voelde. Gisteren (30 oktober) viel hij in de stad van zijn fiets en 30 minuten reanimeren mocht voor hem niet meer baten. Hij werd 44 jaar.

Nee, ik weet niet veel van hem, en ik kende hem ook niet erg goed, maar wat ik onthouden heb is dat er op zijn crematie een nummer van Elvis moest worden gedraaid. American Trilogy

Het Net! Niet weer!

Het Net, waar ik al mijn plaatjes onderbreng en waarmee ik een haat-gevangenis verhouding heb, moest zonodig opgaan in KPN. Daardoor werk(t)en al mijn links niet meer. Nee, u merkt totaal niets van deze overgang. Nee echt niet! Nou ja. Ik heb drie maanden webloghistorie hersteld, maar hier wordt je toch even niet goed van zeg! Tevens heb ik geen idee of ik ooit nog nieuwe plaatjes kan plaatsen dus misschien wordt het voortaan alleen nog kale platte tekst hier.
KPN is in 1989 veranderd van naam, daarvoor heette het PTT, dus ik denk dat als ik klaar ben met herstellen van meer dan vijf jaar archief van mack.web-log.nl, dat er dan een hematiet (hier stond hotemetoot maar de spellingscontrole maakte er dit van) bij dat bedrijf besluit dat het tijd is voor een naamswijziging. Maar mochten ze die naamswijziging binnenkort aankondigen dan stel ik voor dat wij allen aandelen KPN opkopen en massaal tegen de aangekondigde naamsverandering stemmen. Want wat is nu belangrijker? Een nieuwe naam voor zo'n flutmultionational of dat al mijn plaatjes hier gewoon zichtbaar blijven tot in lengte van dagen?

Digitaal codicil

Je rolt ook van het ene probleem in het andere in dit land. Waren er een jaar of 20 geleden, in de tijd van Hanja Maij-Weggen nog 1500 verkeersdoden per jaar, nu is dat getal ongeveer gehalveerd. De airbagindustrie en de politiek strijden nog met elkaar over op wiens conto deze prestatie mag worden bijgeschreven. Kamiel Eurlings wil het aantal verkeersdoden zelfs terugdringen naar nul per jaar! Mooi, heel mooi, maar gelijk treedt het principe van de een zijn dood is de ander zijn brood in werking. Want ik zag net een bemoeial 51 spotje waarin werd medegedeeld dat er te weinig donoren zijn. Wat willen ze nu in hemelsnaam!? Donoren en domoren scheelt maar één letter.

Ik ben overigens nog steeds geen donor en tot nu toe heeft niemand daar nadeel van ondervonden. Nee, natuurlijk wil ik niet dat er een kind sterft dat gered had kunnen worden door mijn organen te transplanteren. Of een vader wiens gezin vurig hoopt dat hij weer beter wordt. Maar wil ik ook dat er een egoïstische patser met een grote bek gered wordt met mijn organen? Ben ik zelf egoïstisch omdat ik geen codicil heb? Moet ik er maar niet bij nadenken en me inschrijven als donor? Gewoon blind volgen en doen wat de overheid je vraagt? Heb ik trouwens recht op een donororgaan als ik er één nodig heb terwijl ik zelf geen codicil heb? Of gaat dan iemand die wel een codicil heeft voor? Ja, lijkt me logisch. Of toch niet? Als het nu een kettingrokende, als een tempelier zuipende, patat oorlog vretende oplichter met een codicil is, gaat hij dan nog steeds voor? Ja tuurlijk! Gelijke rechten voor iedereen! Alleen niet voor iemand zonder codicil. Nee, dat gaat natuurlijk te ver.

Is een mens zonder donorcodicil eigenlijk een slechter mens dan iemand die er wél een heeft? Weet u? Ik weet het gewoon niet. Ik denk dat ze mijn organen er maar uit moeten halen mocht ik ooit met een hoogst illegale snelheid tegen een boom tot stilstand komen. God verhoede dat het gebeurt, al was het maar voor mijn directe nabestaanden, maar dit logje moet dan maar mijn codicil zijn. Oké, mijn bruikbare organen mogen eruit gehaald worden (na mijn overlijden en mét verdoving) mits de ontvanger een kind of een aardig mens is dat opstaat voor ouderen in de bus. Dan neem ik wel het risico dat je het na je dood ook nog merkt als ze je opensnijden of dat je boven te horen krijgt: "waarom heb jij je organen eigenlijk niet bij je, mijn zoon?"