Life is what you make it.

Een waarheid als een koe. De laatste tijd heb ik het gevoel dat er maar heel weinig gebeurt in mijn leven maar ik ervaar het niet echt als een probleem. Het is praktisch elke dag hetzelfde verhaal: opstaan, een kind naar het kinderdagverblijf, werken tot kwart voor zes, eten, kinderen in bad en naar bed, dwdd, eventueel een film en weblog. Daarbij werk ik in de financiële dienstverlening en heb ik al sinds ik mijn huidige auto heb, dezelfde zes cd's in de wisselaar! En ergens is het best fijn, die regelmaat maar soms moet ik een beetje de sleur doorbreken door eens een kwartiertje later naar huis te gaan. Of eens door de voordeur binnen te komen in plaats van de achterdeur. Misschien dat als ik er aan denk van het weekend, dat ik eens een ander cd'tje in de wisselaar knal! Ja, ach je moet wat om het leven spannend te houden.

Over een spannend leven gesproken; ik kijk ook al praktisch nooit meer naar Veronica. Vroeger op school dacht ik nooit over spanning na. Je ding doen bestond toen gelukkig nog niet en je leefde gewoon je leven en op donderdag kwam Miami Vice. Nou, dan vlak na school komt er een heel erg ongelukkige periode waarvan je achteraf denkt dat die gelukkig was omdat er een aantal vrouwen in voorkomt waarmee je dingen deed die je met je eigen vrouw ook doet, maar dan lang geleden. In werkelijkheid was het een eenzame en ongelijke strijd tegen de depressie. Maar ik dacht vanavond tijdens het naar huis rijden opgetogen: "gelukkig kan ik naar een gezellig huis!" Maar goed, als ik dat gedaan had, had ik mijn eigen gezin vanavond moeten teleurstellen. Dat doe je ook niet.

Nee, je moet er zelf wat van maken. Zoals ik. Ik maak van huisje, boompje, beestje nog bijna elke dag een logje. Dat zie ik miljonairs met een spannend leven nog niet doen hoor. Trouwens, flink hoor, die spannende levens. Als ik een spannend leven had, zat ik ook niet een een sleur. Ha! Bovendien is de sleur die bij ons hangt best leuk.

Zondagsrust

We hebben hier intern een lijstje met dingetjes die in huis gedaan moeten worden, maar omdat we tot nog toe vergeten zijn om het lijstje ook op papier aan te maken, bestaat het lijstje alleen in onze hoofden. De hele week heb je ze paraat, die klusjes, maar zodra het weekend is slaat er iets op slot zodat we niet meer weten wat het ook alweer was. Om vervolgens op maandagochtend tot de ontdekking te komen dat we weer een paar klusjes vergeten zijn. Terwijl die klusjes best leuk zijn hoor. En nuttig. Het zijn van die 'kleine klusjes, groot plezier' klusjes. Maar vandaag had ik er twee onthouden. Eén ervan is tot een goed einde gebracht en de andere niet. Maar dan weet ik dat in elk geval en hoef ik er niet meer tegenaan te hikken. Gevaren schip. Maar niet teveel klusjes op zondag want er moet tenslotte ook nog iets van een zondagsfeer blijven bestaan.

Omdat het toch een beetje herfstig dagje was zijn we tijdens Tammar's slaapje eens flink huiselijk geweest. Linda voor haar studie aan de eettafel en Hans en ik met legpuzzels aan de salontafel. Wat een onbetaalbare sfeer hangt er dan ineens, als iedereen voor zichzelf bezig is. Het leek bij ons wel 1948 van Koot en Bie. Ik ben begonnen aan een legpuzzel van 500 stukjes waarop een zwart-wit afbeelding van Elvis tevoorschijn komt, mits je de stukjes op de juiste plek legt. En die is echt heel erg moeilijk. Ik heb zojuist voor elkaar dat de buitenste ring gelegd is. En dat had nogal wat voeten in de aarde want soms lijken stukjes te passen, maar blijken dan toch weer niet helemaal te passen. Voor het betreffende stukje is dat niet zo erg maar aan het eind hou je dan een stukje over dat nergens meer past. En zie dan maar eens uit te vinden welk stukje (buitenste ring bestaat vrijwel uit donkerzwarte stukjes) je verkeerd gelegd hebt. Een crime! Maar goed, ik ben een doorzetter en bovendien betreft het hier Elvis dus het gaat uiteindelijk goed komen.

Rust zacht, Kingpin

Ik kende hem niet erg goed en het is ook alweer een tijd geleden dat ik hem gezien heb, maar hij maakte een onuitwisbare indruk op mij. Hij was kaal en ik schat een kilootje of 170, vandaar dat ik hem Kingpin noemde, naar de kolossale dikke schurk uit Spiderman. Kingpin was onmiskenbaar een tokkie met een hoog knakworstjesgehalte. Normaal niet direct mijn type maar hij was voor de duvel niet bang en recht door zee. Bovendien lachte hij om mijn grapjes en ik nog harder om die van hem, al waren de zijne vaak te grof om hier te vermelden. Zo was hij gewoon. Hij was levensgevaarlijk dik en had suikerziekte. Een aantal jaren geleden is hij behoorlijk afgevallen. Maar als je leeft voor Hazes, karaoke, bier en een vette hap dan valt het niet mee om gelukkig te zijn zonder die 'primaire' levensbehoeften. Hij heeft die gezondere levensstijl dan ook niet volgehouden en koos voor zijn oude leven, waarin hij zich prettig voelde. Gisteren (30 oktober) viel hij in de stad van zijn fiets en 30 minuten reanimeren mocht voor hem niet meer baten. Hij werd 44 jaar.

Nee, ik weet niet veel van hem, en ik kende hem ook niet erg goed, maar wat ik onthouden heb is dat er op zijn crematie een nummer van Elvis moest worden gedraaid. American Trilogy

Het Net! Niet weer!

Het Net, waar ik al mijn plaatjes onderbreng en waarmee ik een haat-gevangenis verhouding heb, moest zonodig opgaan in KPN. Daardoor werk(t)en al mijn links niet meer. Nee, u merkt totaal niets van deze overgang. Nee echt niet! Nou ja. Ik heb drie maanden webloghistorie hersteld, maar hier wordt je toch even niet goed van zeg! Tevens heb ik geen idee of ik ooit nog nieuwe plaatjes kan plaatsen dus misschien wordt het voortaan alleen nog kale platte tekst hier.
KPN is in 1989 veranderd van naam, daarvoor heette het PTT, dus ik denk dat als ik klaar ben met herstellen van meer dan vijf jaar archief van mack.web-log.nl, dat er dan een hematiet (hier stond hotemetoot maar de spellingscontrole maakte er dit van) bij dat bedrijf besluit dat het tijd is voor een naamswijziging. Maar mochten ze die naamswijziging binnenkort aankondigen dan stel ik voor dat wij allen aandelen KPN opkopen en massaal tegen de aangekondigde naamsverandering stemmen. Want wat is nu belangrijker? Een nieuwe naam voor zo'n flutmultionational of dat al mijn plaatjes hier gewoon zichtbaar blijven tot in lengte van dagen?

Digitaal codicil

Je rolt ook van het ene probleem in het andere in dit land. Waren er een jaar of 20 geleden, in de tijd van Hanja Maij-Weggen nog 1500 verkeersdoden per jaar, nu is dat getal ongeveer gehalveerd. De airbagindustrie en de politiek strijden nog met elkaar over op wiens conto deze prestatie mag worden bijgeschreven. Kamiel Eurlings wil het aantal verkeersdoden zelfs terugdringen naar nul per jaar! Mooi, heel mooi, maar gelijk treedt het principe van de een zijn dood is de ander zijn brood in werking. Want ik zag net een bemoeial 51 spotje waarin werd medegedeeld dat er te weinig donoren zijn. Wat willen ze nu in hemelsnaam!? Donoren en domoren scheelt maar één letter.

Ik ben overigens nog steeds geen donor en tot nu toe heeft niemand daar nadeel van ondervonden. Nee, natuurlijk wil ik niet dat er een kind sterft dat gered had kunnen worden door mijn organen te transplanteren. Of een vader wiens gezin vurig hoopt dat hij weer beter wordt. Maar wil ik ook dat er een egoïstische patser met een grote bek gered wordt met mijn organen? Ben ik zelf egoïstisch omdat ik geen codicil heb? Moet ik er maar niet bij nadenken en me inschrijven als donor? Gewoon blind volgen en doen wat de overheid je vraagt? Heb ik trouwens recht op een donororgaan als ik er één nodig heb terwijl ik zelf geen codicil heb? Of gaat dan iemand die wel een codicil heeft voor? Ja, lijkt me logisch. Of toch niet? Als het nu een kettingrokende, als een tempelier zuipende, patat oorlog vretende oplichter met een codicil is, gaat hij dan nog steeds voor? Ja tuurlijk! Gelijke rechten voor iedereen! Alleen niet voor iemand zonder codicil. Nee, dat gaat natuurlijk te ver.

Is een mens zonder donorcodicil eigenlijk een slechter mens dan iemand die er wél een heeft? Weet u? Ik weet het gewoon niet. Ik denk dat ze mijn organen er maar uit moeten halen mocht ik ooit met een hoogst illegale snelheid tegen een boom tot stilstand komen. God verhoede dat het gebeurt, al was het maar voor mijn directe nabestaanden, maar dit logje moet dan maar mijn codicil zijn. Oké, mijn bruikbare organen mogen eruit gehaald worden (na mijn overlijden en mét verdoving) mits de ontvanger een kind of een aardig mens is dat opstaat voor ouderen in de bus. Dan neem ik wel het risico dat je het na je dood ook nog merkt als ze je opensnijden of dat je boven te horen krijgt: "waarom heb jij je organen eigenlijk niet bij je, mijn zoon?"

Blij dat ze in bed liggen.

Hans en Tammar hadden beiden niet de avond van hun leven. Hans begon eerst met overgeven (zuurkool) maar zodra hij dat gedaan heeft is-ie gewoon weer vrolijk als altijd. Zo ook vanavond. Hij liep met een deken te slepen en natuurlijk ging Tammar daarop staan. En natuurlijk trok Hans eraan en viel Tammar om. Het kleine meisje begon te huilen en ik riep Hans bestraffend toe en zag zijn machteloosheid om het uit te leggen. Misschien deed hij het ook wel per ongeluk maar hij kon het niet onder woorden brengen. Dus ook hij begon heel zielig te huilen. Tammar was allang weer stil maar Hans bleef tien minuten doorgaan.

Daarna gingen ze beiden in bad en doen we meestal een wedstrijdje "wie het eerste uitgekleed is." Hans wint altijd, hoe snel ik ook probeer Tammar uit te kleden. Altijd komt-ie triomfantelijk juichend in zijn blootje z'n kamer afgerend om te laten zien dat hij gewonnen heeft. Ik zette Hans in bad en in de tussentijd plaste Tammar op het laminaat op de overloop. En dat was tot daar aan toe, maar ze gleed erover uit. Dus ze huilde. Toen ik haar in bad zette en haar weer stil had, wilde ik het plasje opruimen maar ineens hoorde ik Tammar keihard gillen en zag wat er gebeurde: Hans had een boot die nog vol koud water van de vorige dag zat, opgetild en al het koude water was over Tammar heen gevallen. Eén krijspartij en ik riep kwaad: "Hans!" En toen, die paniek weer in z'n ogen, hij probeerde me uit te leggen dat hij niet wist dat er koud water in zat en ik geloofde hem. Maar het was te laat; Hans begon weer hartverscheurend zielig te huilen maar ik kon hem amper troosten want ik was nog bezig om Tammar weer rustig te krijgen. Toen ik dat na een paar minuten voor elkaar had zat Hans nog steeds te snikken en kon geen woord uitbrengen.

Tien minuten later was hij stil en zat een beetje beduusd te spelen, en ik maakte een stomme fout. Ik refereerde nog een keer (vriendelijk en opbouwend) aan het voorval om hem aan het verstand te brengen dat hij in het vervolg moest oppassen met die boot. Wat is dat toch voor stom opvoedkundig gevader dat je dat nog een keer moet zeggen? Alsof ik gelijk wil hebben of zo. Tuurlijk heb ik gelijk, maar hij is vier! Daar ging-ie weer, helemaal van streek. Als ik hem in een andere situatie bestraffend toespreek kijkt-ie me boos aan en zegt: "nou, dan vin'k jou niet meer lief!" Maar nu dat verdrietige gesnik. Dat gebeurt eigenlijk alleen als een ander kind pijn heeft. Daar schrikt-ie van. Net z'n vader. Nou ja, toen Tammar in bed lag hebben we een enorme Cars-puzzel gemaakt. Van wel 60 stukjes! Toen was het weer over.

Rob van Someren

Kent u Rob van Someren? Die DJ van Veronica met het programma Somertijd? Die vond ik in het begin best leuk, vooral zijn lach werkte aanstekelijk. De man is chronisch vrolijk en ik denk dat zelfs als hij erachter komt dat-ie ongeneeslijk ziek is, dat-ie zich nog steeds kapot lacht. Best knap. Inmiddels vind ik zijn programma niet meer leuk. Ik ben ouder en chagrijniger en dus erger ik me aan hinderlijk gelach om flauwe grappen van jezelf.

Nou ja, ik neem de schuld van de ontstane vervreemding geheel op me. Tot gisterenavond dan! Wat blijkt? In zijn vrije tijd is R. van Someren opsporingsbevoegd politieman en werkt hij bij het verkeershandhavingsteam van de politie Amsterdam. Ik wist niet wat ik zag/hoorde! Ik keek op de kalender of het soms 1 april was, maar nee, het was 27 oktober en dit werd serieus gebracht. Ik zat te wachten op de grap maar die kwam maar niet. Het is echt! Van Someren is een flitser. Een lasergunschieter! Een bekeuring uitschrijver! Ik kan me toch veel bijbaantjes indenken zeg, maar overloper, dat doe je toch niet? En ook tijdens het politiewerk was die chronische grijns niet van z'n bekwerk af te timmeren. Ik zou waarschijnlijk ook lachen als ik parttime het 20-voudige verdiende van mijn fulltime zwoegende collega's, daar niet van, maar die Van Someren maakte me weer op pijnlijke manier duidelijk hoe het ook al weer werkt met de wet in Nederland. Je bent niet overgeleverd aan de wet en de wet is niet voor iedereen gelijk. Nee, je bent overgeleverd aan het humeur en het inlevingsvermogen van de agent. Van Someren geeft iemand op zijn verjaardag geen bekeuring. (tenzij het een hele ernstige overtreding betreft.) En als je een beetje goeie smoes weet, krijg je ook geen bekeuring. Bijvoorbeeld, je belt niet handsfree in je auto en je wordt betrapt, dan begin je te huilen en je zegt tegen de agent dat je tante net is overleden en hoppakee, rijdt u maar door hoor! Ja, dat is natuurlijk niet Van Someren's schuld, en eigenlijk wist ik ook wel dat het zo werkte, maar ik was het allang weer vergeten.

ABC

Hans, die is goed bezig. Hard op weg om later zonder de hulp van prinses Laurentien te kunnen. Vier jaar en al alles van het alfabet begrijpen. Niet dat dat bijzonder is hoor, in deze tijd, er schijnen zelfs al Neerlandicusjes van drie te bestaan, maar bij mij was het nog gewoon zo dat het eerste woord dat ik leerde schrijven "boom" was. En toen roos, vis, vuur, mus, pim, kees, miep, bel, boek, raam, school, oom, bus, sam, eet, aap, pet. Zes jaar was ik toen! Bij juffrouw Spijkerman in de klas. Ik herinner me dat ik op de kleuterschool nog geen idee had hoe je moest lezen. Een buurmeisje kon het al wel en dat frustreerde mij. Gelukkig leren kinderen het tegenwoordig eerder om het ook weer eerder te kunnen vergeten niet dezelfde frustraties op te lopen die ik vroeger had.

De hele dag zingt Hans: A-B-C-D-E-F-G, H-I-J-K-LMNOP. Q-R-S-T-U-V-W X-Y-Z doen ook nog mee. Als je goed hebt opgelet, ken je nu het alfabet.

Om gek van te worden! Papa? Ja? Weet je waar Tammar mee begint? Nee? Met de t. Hee, goed man Hans! Papa? Ja? Weet je waar Mama mee begint? Nee? met de m. Zo hee! Wat weet jij dat goed! Papa? Ja? Weet jij waar Elvis mee begint? Ja, met de L van Elvis. Nu leer ik hem nog waar Eskimo mee begint, en Effen, en Embryo, Enter en Ermelo.

Zonde

Kijk nou toch eens beste lezers. Mack op ongeveer 28-jarige leeftijd en werkelijk in topconditie. Hier even in de zon tijdens een ski-vakantie. Ik was vrijgezel, maar al wel een man en op oorlogspad. Ondanks mijn Aldi skipak van negentig gulden! Ik was de enige op de hele piste die zonder zonnebril skiede. Sneeuwarendsogen. Geen vrouw was veilig voor me in die tijd. Al is veilig een relatief begrip maar meestal lukte het me wel om er eentje ondersteboven te skiën. Het was erop of eronder met skiën. Techniek had ik niet, ik moest het dus van mijn snelheid hebben. Geen nette bochtjes en huppend als een homo om je skistok heen slalommen, welnee…gaan met die banaan. Aan het eind van de week had ik meestal wel wat gekneusde ribben en blauwe plekken. Niks gebroken natuurlijk want daar was mijn lijf te sterk en te soepel voor. God, wat waren het mooie weken altijd. Ja, tijdens wintersport is er geen tijd voor neerslachtigheid. Après-skiën? Nog nooit gedaan. Dat is voor sukkels die van hoempapa houden. En voor mensen met een wat mindere conditie. Vijf winters achter elkaar ben ik geweest. En al die tijd in m'n Aldi-pak. Van de mevrouw die naast me zit heb ik een paar jaar geleden een nieuw skipak gekregen. Mooier, beter en professioneler. Nog nooit gebruikt….

Strijdbaar

Waar is potverdorie Geert Wilders nu je hem nodig hebt? Normaal weet hij altijd precies wat te doen tegen ongewenste bedreigingen, maar nu ons land overspoeld dreigt te worden door piepkleine immigranten uit Mexico hoor ik helemaal niks! Wat moeten we doen, Geert? Wat is de oplossing tegen een onzichtbare kindermoordenaar? Waarom roep je niet dat het allemaal een verzinsel is van de pharmaceutische industrie omdat ze anders dreigen te blijven zitten met een miljard kilo antigif? Want dan kan ik weer rustig slapen, Geert.

Nee, ik vind het maar niks, die berichten in de krant. Nu weer een zestienjarig meisje dat het loodje heeft gelegd. Als het niet in de krant stond, dan was er niks aan de hand geweest. Nu wel, nu staan we op de rand van de ondergang. Alsof de Duitsers op het punt staan ons land te bezetten. De Maya's voorspelden het al, het einde der tijden in 2012. Nou ja, bijna goed. Er is één ding wat mij altijd helpt als ik een angstdroom heb. Ik stop met rennen, neem een vechthouding aan en schreeuw tegen de monsters dat ze weg moeten gaan. Negen van de tien keer bieden ze dan hun excuses aan en zeggen me dat ze het zo niet bedoeld hadden.