Mack

Als mijn leven een boek zou zijn, zou een steeds terugkerend thema zijn: de strijd tussen authentiek en plastic. Net na mijn twintigste ontdekte ik dat sommige emoties of principes van mensen helemaal niet echt waren. Daarvoor waren mijn emoties soms ook niet echt. Het herkennen van plastic emoties of nepprincipes is het makkelijkst, al kan ik die herkenning moeilijk uitleggen. Maar het ermee omgaan, dat is een ander verhaal. Het is zoeken naar een evenwicht. Een volledig zuiver en principieel mens (bijvoorbeeld Jezus) houdt in deze maatschappij geen stand en is gedwongen tot een leven aan de onderkant. Wil je succesvol zijn, of tenminste voor succesvol willen worden aangezien, dan zul je af en toe een oogje dicht moeten knijpen, een princiepetje laten varen of misschien wel eens iemand een ietsiepietsie oplichten. En daar is niks mis mee hoor, het hele dierenrijk zit vol met beesten die zich anders voordoen dan ze zijn; het is een overlevingsstrategie. Ik vind principes altijd erg mooi, maar ze kunnen ook heel dom zijn. Maar zelfs dan heb ik nog steeds meer respect voor je dan iemand met principes die zich er niet aan houdt de eerste de beste keer dat het hem niet uitkomt. Ik ben nog steeds Rooms-Katholiek. In het bedrijfsleven ben je gedwongen tot het verloochenen van principes anders maak je jezelf onmogelijk. Wie was het ook alweer die de volgende prachtige uitspraak op zijn naam heeft: mijn principes liggen zo hoog dat ik er in geval van nood onderdoor kan?

Ik zal dus mijn Hans en mijn Tammar proberen bij te brengen dat je principes hoog in het vaandel moet hebben, mits je je dat op dat moment kunt veroorloven. Zo niet, verkondig dan je principes niet. Eigen belang is niet alleen eigen belang. Je moet ook voor jezelf zorgen om voor anderen te kunnen zorgen. Maar een principe is pas een principe als je bereid bent er iets prettigs voor op te offeren. Anders is het niks. Plastic. Als ik dus een mailtje krijg van een (middel)groot bedrijf en er staat onder: please consider the environment before printing this e-mail, dan weet ik dat de afzender werkt voor een bedrijf waarvan het management rondrijdt in dikke 8-cilinders, die graag heel veel gas geven en zo hun dikke benzinedampen het milieu in blazen. Eventueel hebben ze er nog een excuus-Prius bij. Ik vind het allemaal niet erg hoor, ik hou van dikke 8-cilinders, maar het zou iemand zo sieren als hij gewoon toegaf dat hij best vegetariër wil zijn, maar niet tijdens het eten.

Twee jaar geleden was ik bij een klant om hen wat uit te leggen over het gebruik van een boekhoudpakket. Gelijk met mij was daar een vertegenwoordigster van een zonnebrillenfabriek om de nieuwste collectie te slijten. Het feit dat ik het nu nog weet moet haast betekenen dat ze bij de tien mooiste vrouwen van Nederland behoort. Ze had een zomerjurkje aan, blote voeten in open schoenen en halflang, krullend, donkerblond haar. Echt een aangename verschijning. Nu hoor ik zelf bij de twintig mooiste mannen van Nederland maar dit was toch nét een maatje te veel voor mij. Bovendien heb ik de mooiste vrouw van Gelderland al, en ben ik daar trouwens helemaal niet gevoelig voor. Denk ik.

Hoe dan ook, vandaag komt mij ter ore dat een andere klant, een jonge vrijgezelle ondernemer die nog bij zijn ouders woont, een nogal hoge inkoop had. En zijn voorraad was nog hoger. Wat bleek er aan de hand? Hij krijgt regelmatig bezoek van de betreffende mevrouw en kan haar niet weerstaan! Dozen vol met zonnebrillen staan er achter in z'n winkel. Honderden, misschien wel duizenden incourante zonnebrillen. Ik begrijp zo'n jongen. Ik zou daar op die leeftijd waarschijnlijk ook zijn ingetrapt. Nu niet meer. Nu trap ik alleen nog in Israëlische studenten. Maar wat maakt zo'n zonnebrillenfabrikant eigenlijk beter dan Dirk Scheringa? Het zijn precies dezelfde praktijken, alleen geldt voor incourante zonnebrillen geen depositogarantieregeling.