Elspeet – We salute you!

Vandaag heb ik iets gedaan waar ik al twee jaar naar uitkeek. Ik moest ervoor naar Elspeet. Mijn god, Mack, wat kan er in hemelsnaam in Elspeet zijn waar jij al twee jaar naar uitkijkt? Nou, in Elspeet zit een autospuiter en die gaat mijn AR even voorzien van nieuwe lak (Alfa Rosso) hier en daar. Zodat hij er weer strak bij komt te staan, dit 6 cilinderig Italiaanse monster met 2500 brullende cc's.

Op de terugweg zijn Hans (want die was ook mee) en ik even gestopt bij de grote Stakenbergse speelweide. Dat zou u ook eens moeten doen op een zonnige zaterdag. Het is het domein van de gereformeerde medemens. Ik zag er zelfs ééntje met een zwart pak en een hoed op lopen. Dat was wel de fanatiekste, maar de rest mocht er ook zijn. Jonge mannen in lichte zomerbroeken en blauwe overhemden (lange mouwen), jonge vrouwen in lange rok en witte blouse en dames op leeftijd in zwarte rokken en witte bovenkleding. En schitterende ouderwetse kapsels! Zo moet het paradijs bedoeld zijn! Hans had er geen oog voor en zag alleen de speeltoestellen en rende van het ene naar het andere in zijn spijkerbroek en zwarte concert t-shirt van AC/DC met het opschrift: "We salute you!" En daaronder de bandleden met hun duivelse hoorntjes.

Als u denkt: "Goh, wat schrijft Mack anders dan anders," dat komt zo. Toen ik thuis kwam ging Linda de hort op en ze komt pas laat thuis, zodat ik nu mijn verdriet zit weg te drinken met een fles "Wagenings Blond" bovengistend bier van 0,75 liter. Er zit nu nog een klein laagje in, vandaar.

IQ

Vorige week liet ik mij even verleiden tot het invullen van een iq-quizje op internet. Even snel, dacht ik. Maar natuurlijk moest je aan het eind weer sms-en om je iq op je mobiel te kunnen aflezen, maar ja, ik wilde het weten dus ik heb het gedaan. Met als gevolg dat ik nu dagelijks een zogenaamd dienstbericht gesmst krijg waarvan ik vermoed dat het mij geld kost, en degene die ze verstuurt, oplevert. Misschien begrijpt u nu mijn hekel aan commerciëlen. Ik vind het terroristen, niets minder. Op het binnenvliegen van de Twin Towers en op het ongevraagd versturen van sms-jes die geld kosten, zou dezelfde straf moeten staan. Hoe schakel ik deze terreur uit? Aan degene die het weet maak ik mijn iq bekend. Nou ja, niet mijn iq, maar het aantal punten dat dit testje aangaf.

De stot-te-raar

Ik praat-te met een stot-te-raar,
hij stot-ter-de woor-den aan el-kaar
De oor-zaak van zijn stot-ter-en
die deed mij wel wat snot-ter-en
want als kind was hij wat bang
en kor-te let-ter-gre-pen wer-den lang

Zijn zelf-ver-trou-wen raak-te weg
hij had dus ook nog dub-bel pech
Maar hij ging in the-ra-pie
als wa-re het een ze-re knie
Het ge-stot-ter werd snel min-der
hij on-der-vond niet lang-er hin-der
van het pro-bleem dat hem al ja-ren
zijn le-ven hielp ver-zwa-ren

Ik lui-ster-de naar zijn plei-dooi
en sprak toen ui-terst mooi:
"dat stotteren valt nog lang niet mee"
maar hij vond gewóón praten dan juist weer lastig.

Hoofd.

Tijdens een Sinterklaasfeest in de jaren zeventig kreeg mijn vader eens een glazen hoofd. Zo eentje waar je een koptelefoon op kon zetten. Ik snapte er niet veel van want hoe kon dat hoofd nou horen, dacht ik, maar daar gaat het even niet om. Het was een heel mooi hoofd, van een klein jongetje. Het jongetje had prachtig dik haar, een fijn neusje, en een mooi langwerpig gezichtje. Het was echt een heel zoet kind. Mijn vader vond hem op mijn broertje lijken, zei hij destijds. Enfin, het hoofd kwam later in mijn bezit en heeft een aantal decennia gefungeerd als koptelefoonhouder. Ik raakte gehecht aan het hoofd.

Een paar maanden geleden kwam ik thuis en het hoofd lag ineens op het aanrecht. Er zat een groot gat in. Ik vervloekte de werkster en had al besloten haar te ontslaan, toen ik hoorde dat Linda het hoofd had omgestoten. Knetters, dacht ik toen. Dat gebeurt nou nooit eens met haar laven! Maar ook daar gaat het nu even niet om. Mijn moeder die het nieuws van het gebroken hoofd had gehoord, had voor mij ergens een nieuw tweedehands hoofd gevonden. Erg sympathiek, dat wel, maar het is lang niet zo'n goed hoofd als het eerste. Dit is meer een hoofd van een jonge vrouw met ultra kort haar. Een beetje als Grace Jones maar dan minder kwaad. Nou ja, het hoofd doet weer dienst als koptelefoonhouder terwijl de koptelefoon al jaren geen dienst meer doet. Dit hoofd is het gewoon niet, mijn vorige hoofd was veel beter.

Vanavond liep ik onze slaapkamer op en in mijn bed lag Hans te slapen. Hij lag op zijn rug, met zijn mondje dicht, met z'n prachtige dikke haar, z'n fijne neusje en z'n mooie langwerpige gezichtje. Hij is echt een heel zoet kind.

Creatief boekhouden.

In mijn niet aflatende strijd tegen de commerciëlen van deze wereld voerde ik vanmiddag weer eens een discussie met een directeur en een reclamejongen. Zij blazen zichzelf op als een hete-luchtballon, dus aan mij de taak om die wat lager te laten vliegen. Ooit zal ik ze lekker laten kletsen, maar voorlopig nog niet. "Kijk jongens," zei ik. "Jullie doen nu wel vreselijk ingewikkeld en gebruiken veel interessant klinkende Engelse woorden, maar dat gaat bij mij niet werken hè?. Dat vage gedoe van jullie dat kan iedereen. Ik kan ook zo hier aan tafel een idee verzinnen waarmee je financieel binnenloopt. Geen probleem."

Nou, dat vinden ze natuurlijk niet leuk dus ik werd uitgedaagd. Dus ik dichtte in een paar minuten een gat in de markt. Een doodskist met een alarmknop. Want is het niet ieders grootste angst om na een week schijndood te zijn geweest, onder de grond wakker te worden en te beseffen dat je in een doodskist ligt? Dat gebeurt minimaal één keer per jaar ergens ter wereld hoor. En dan heb ik het alleen nog over degenen die gered worden. Ha, je zag mijn opponenten verzuren. Gingen ze me heel flauw allemaal vragen stellen over de praktische uitvoerbaarheid, maar dat loste ik op met een call-centre ergens in het midden van het land waar iemand 24 uur per dag aanwezig was om eventuele alarmsignalen op te vangen. Nou ja, het komt hier op neer: ze hadden er gewoon niet van terug en omdat geen van tweeën ooit in iets anders geïnteresseerd was dan geld, snapten ze mijn technische uitleg ook niet.

Dus, wat krijg je dan? Twee gefrustreerde commerciëlen die op hun vakgebied zomaar even afgetroefd worden door de eerste de beste boekhouder, dat gaat natuurlijk wringen. Dus ze vormden een pact en startten een uitlachoffensief. Ik zei: "lach maar jongens, maar ik rij hier binnenkort met een Spyker het terrein op."
Nog meer hoon. Maar goed, toen hadden ze ineens erg veel haast om weg te komen en trokken zich terug in de kamer van de directeur. In het voorbijlopen hoorde ik: "Hallo? Spreek ik met het patentenregister?"

Waardig

In een ver verleden, toen dit befaamde web-log nog niet het niveau van nu had, was een van mijn bemoeials Polderzilver. Polderzilver is een van oorsprong Argentijnse vrouw en met haar had ik het wel eens over haar jeugd in Argentinië. Dat vond ik interessant, hoe het leven was in die tijd in een land dat geen vrijheid kende. Over Argentinië hoorde je in die tijd natuurlijk wel het een en ander, zeker in 1978, onder andere over de misstanden en de mensen die opgepakt werden en verdwenen.

Ja, waar ze bleven, dat werd later duidelijk. Ze werden levend uit vliegtuigen in zee gegooid. Daar moet je toch niet te veel over nadenken. Van welke hoogte, en sloegen ze te pletter of verdronken ze? Junta, Nazi's, het is allemaal tuig dat uitgeroeid moet worden. En de hoogste leider uit die tijd, Videla, die bleek nog gewoon in Argentinië te zitten. Met huisarrest. Dus niet eens in een gevangenis. Polderzilver was daar nogal verbolgen over. Ik heb gemist dat het gebeurd is, maar inmiddels schijnt Videla dan toch naar een gevangenis overgebracht te zijn.

Uiteraard kom ik tot dit onderwerp door de arrestatie van een piloot van Transavia die ervan verdacht wordt dat hij piloot was tijdens die zogenaamde doodsvluchten. En ja, hij kreeg waarschijnlijk orders, en ja, als hij geweigerd had was de kans aanwezig dat hij zelf uit een vliegtuig werd gegooid (een ander vliegtuig, zo slim waren ze dan nog wel) dus in die zin zou hij vrijuit kunnen gaan. Maar áls je dan gedwongen werd, toon dan achteraf berouw door je aan te geven bij de politie, en laat justitie maar uitmaken of je vervolgd moet worden of niet. Of maak je verleden in elk geval bij je werkgever bekend.

Kijk, Videla, die heeft wat mij betreft geen recht van spreken. Die is zelfs nog in beroep gegaan tegen de overplaatsing van huis naar de gevangenis. Een dictator onwaardig. Die hoort gewoon te zwijgen en z'n nek in de strop te steken als hij ten val gebracht is. Want ja, dictator zijn dat moet je wel in het bloed zitten.

De vrouw van de baas.

Daar kan ik goed mee opschieten. Ik mail haar af en toe op haar werk want zij weet soms hele handige dingen. Het beste aan deze vrouw is dat zij Alfa's mooi vindt, maar tegelijkertijd is het weer jammer dat zij die van haar man niet mag rijden. (Veluwe, anno 1952) Maar omdat ik haar laatst verteld heb van een geheime bankrekening in Liechtenstein die mijn baas er op na houdt, wilde ze me als dank de helft van het saldo op die rekening schenken. "Niet nodig," zei ik tegen haar, "doe maar een Alfa Romeo 8C en ik ben dik tevreden." Wat denkt u? Vandaag kreeg ik een auto van de zaak. Wel schaal 1:18, maar het begin is er.

Verder kreeg ik een aantal boeken, want ik ben gek op boeken. Ik heb laatst nog na 13 hoofdstukken worstelen in een superspannende thriller de strijd opgegeven omdat ik totaal niet gethrilled werd. Waardeloos die thrillers. Als de volgende thriller die ik ga lezen nu ook niet thrillt, dan hou ik het voor gezien met die thrillers. Ik ben van armoe maar begonnen in een boek over lijfrenteproducten, dat is nog spannender. Tevens ben ik nu in het bezit gekomen van het eerste en tevens nieuwste boek van Emma Fasol, daarvan heb ik vanochtend even de eerste bladzijde gelezen, en daarbij drong zich wél gelijk de behoefte op om verder te lezen. Op de eerste bladzijde veroorzaakt een mevrouw een auto-ongeluk. Zoiets verzin je niet! Wat een fantasie moet deze talentvolle schrijfster wel niet bezitten.

En dan was er nog een boek van Jeremy Clarkson, beroepspatser en autojournalist. Van de buurvrouw (van wie ik zwoel ga kijken) kreeg ik het boek: "Haar naam was Sarah." Verder nog een aftershave van een of andere onbekende Fransman (nu heb ik verdorie drie flessen staan) en we gingen vanavond even naar de MacDonalds. Maar dat was geen succes. Met dank aan een oververmoeide Tammar en een nog niet zindelijke Hans. Maar verder, prima verjaardag gehad. Lekker rustig.

Veertig

Zo, de eerste veertig jaar zitten er bijna op. Ik zit hier aan de vooravond van mijn veertigste verjaardag en het is tijd voor een terugblik, maar ook voor een toekomstvisie. Om met het laatste te beginnen, een enorm goeie vraag van de ondervrager op sollicitatiegesprekken vond ik altijd: "waar wilt u staan over tien jaar?"
Daar loog ik dan een prachtig verhaal aan, zoals het een jongeman met een pracht van een carrière nog voor zich, betaamt. In werkelijkheid is het een enorme sufkuttenvraag, en degene die hem stelt is hoofd van de sufkuttenafdeling. Want hij had niet door dat ik in werkelijkheid niet moest denken aan het verhaal dat ik dan ophing. Hij dacht dat het een enorme eer was om voor zijn bedrijf te komen werken. Ja, zo praat je als wederzijdse imago's nog niet aan diggelen zijn door de ervaring van het elkaar langere tijd kennen.

Maar teruggekeken. Niet slecht hoor. Helemaal niet slecht. Het kan stukken beroerder. Het leven is niet een kwestie van dromen waarmaken, maar van clichés waarmaken. Geld maakt niet gelukkig, je moet niet kijken naar wat je niet hebt, maar naar wat je wel hebt, het gras bij de buren is altijd groener, of zoals Youp van 't Hek het interpreteerde: zoals het klokje thuis tikt, tikt het niet overal. Maar uiteindelijk gaat het om het aantal keren dat je lacht, en ik hoop nog vaak een bijdrage aan het aantal keren dat u lacht te mogen leveren.

Ik vier het overigens niet. Ja, alleen met Linda, Hans en Tammar. De kinderen moeten mij natuurlijk wel een 'dootje' geven en 's avonds nemen ze mij mee naar de "Donalds." (als de kinderen het naar hun zin hebben…) Maar echt heel erg leuk is het niet om veertig te worden. Mijn vader kon erover meepraten, die is ook veertig geworden.

Onweerstaanbaar

Tammar is een beetje niet lekker, koortsig en ze heeft kapotte billetjes, en juist dan poepen ze extra vaak zodat je ze goed pijn moet doen bij het schoonmaken. Ik hoorde het gejammer toen Linda haar verschoonde en toen het na een paar minuten ophield dacht ik dat ze weer op bed lag. Nee dus, Linda kwam even boven kijken met die kleine onweerstaanbare.

Tammar komt nooit op zolder dus uiterst verbaasd keek ze om zich heen. Ze was warm en haar haartjes zaten aan elkaar geplakt. Maar toen ze me zag wilde ze wel even bij me op schoot. Ik zette een muziekje op de computer aan en ze begon lichtjes te deinen en klapte in haar handjes. Maar verder bleef ze heel rustig bij me zitten. Iets wat ze normaal nooit zal doen. En toen Linda haar weer wilde pakken ontweek ze mama's armen ten teken dat ze bij mij wilde blijven zitten. Nou vooruit, nog één liedje dan maar dan moet je weer naar bed, kleine lieveling. Wat een onweerstaanbaar kind, voor papa en mama.