Vrouwen en kinderen eerst.

Naar de kapper gaan is voor de jongen die ik was en voor de man die ik ben een redelijk gênante gebeurtenis. Voor de jongen die ik was omdat ik het stom vond in de stoel te zitten en elke keer weer hetzelfde antwoord te moeten geven op de vraag: "Hoe moet het geknipt worden?" Want ik zei altijd wat mijn moeder me gezegd had: "Hetzelfde model alleen een stukje korter." "Oren vrij?" "Ja, oren vrij." En daar zat je dan, te wachten tot de kapper zei: "zo, dan kun je er weer een poosje tegen", en je weg kon om thuis met de kam en water te corrigeren waar de kapper zijn best op had gedaan.

Tegenwoordig is het gênant omdat kapsters altijd dezelfde vragen stellen. "Wat een weer hè?" "Heb je nog iets gedaan in de vakantie?" "Zo, dat is hard gegaan, zeker alweer een behoorlijk poosje geleden?" Ik merk wel dat ik voorkeur voor twee kapsters heb. Die praten je niet je oren vrij maar knippen ze vrij. Of ze stellen vragen over de kinderen, altijd leuk, want die hebben ze zelf ook. En op de vraag "wat is de bedoeling?' zeg ik allang niet meer: "Hetzelfde model, alleen een beetje korter." Welnee, ik zeg meestal: "Wat kun je er nog mee?" En vandaag, ik was in een extra lollige bui en zei: "Redden wat er te redden valt."

Armageddon

Een middellijke collega heeft kanker. Voor de tweede  keer in zijn leven. Aanvankelijk sloeg de behandeling bovengemiddeld goed aan, dus na de tweede scan, negen weken na de eerste was hij wat minder zenuwachtig voor de uitslag. Maar helaas, verder behandelen heeft geen zin meer. Zijn wereld stort nu in op nog geen zestigjarige leeftijd. Hem treft een lot wat veel te veel mensen treft.

Vannacht sliep ik slecht en werd om vijf uur wakker. Ik moest aan hem denken, ondanks dat ik geen bijzondere band met hem heb. Ik sliep niet meer. Vandaag huilde hij aan de telefoon. Een man van nog geen zestig moet zich gaan voorbereiden op zijn dood, terwijl hij hoop had op een redelijke verlenging van zijn leven. Ik kan er geen zinnig woord over zeggen. Voor iedereen is dit anders. Er zijn mensen die het aanvaarden, er zijn mensen die rationeel blijven, er zijn mensen die dankbaar zijn voor de tijd die ze al gehad hebben en er zijn mensen wiens wereld instort. Die laatste groep is het grootst.

Vanochtend reed ik op deze opvallend warme en natte januari-ochtend naar mijn werk. Ik had het nieuws op staan en ik hoorde over overstromingen in Australië, in Brazilië en in Limburg. De  stromende regen maakte overal enorme plassen. Ik vond het ongewoon voor januari. Onwillekeurig moest ik denken aan het einde der tijden, dat in 2012 plaats zou vinden. De wereld zou instorten. Ik werd er niet vrolijker van. Ik dacht aan Noach, die een ark bouwde. Het wordt tijd dat het weer eens flink gaat vriezen.

Ik kan er niet tegen…

In mijn leven ben ik altijd hard op zoek naar de waarheid, maar kom dan snel tot de conclusie dat de waarheid hard is. Er zijn dingen die je redelijkerwijs moet aannemen, als je er zelf geen verstand van hebt. Tenminste, dat vind ik. Er zijn ook mensen die zelf ergens geen verstand van hebben, maar die tot tegengestelde conclusies komen van wat onderzoek heeft uitgewezen. Het onderzoek verwijzen zij dan naar het rijk de fabelen of het zijn complottheorieën van de overheid.

Zo beweerde iemand dat wildviaducten miljoenen kosten, (waar) maar dat het weggegooid geld was omdat het wild er toch niet overheen trok. Zijn bron was een oom die daar regelmatig gelopen had maar nooit een spoor van wild had aangetroffen. Ik voerde aan dat ik dat raar vond omdat ik de ene keer op de A50 aan de linkerkant Schotse hooglanders zie lopen, de andere keer aan de rechterkant. Dit kwam volgens hem omdat ik de ene keer richting Arnhem reed, en de andere keer richting Apeldoorn. Ik vond het een scherpe opmerking, en ik liet het maar zo.

Met mijn collega praatte ik er nog even over door, en ook die was van mening dat wildviaducten niet hielpen. Dit omdat groot wild een bepaald wildspoor volgt, en als dat niet over het wildviaduct loopt, dan gaan ze er niet overheen. Ik zocht wat op internet en vond artikelen van onderzoekers en boswachters die het tegendeel beweerden. Gemiddeld staken 6 stuks groot wild per dag over.

Ja, maar dat is dan niet waar omdat die berichten onder druk van de overheid zijn geplaatst omdat anders zou uitkomen dat ze miljoenen verkwisten. De complottheorie vierde hoogtij. Geen enkel  bewijs daarvoor kon worden aangevoerd, maar mijn collega bleef bij zijn standpunt, wildviaducten helpen niet, hij komt van de Veluwe, dus hij heeft verstand van wild, en wild gaat geen ecoduct over. Bovendien gebeurt het heel vaak dat de overheid de feiten bewust verdraait om zaken te verdoezelen. Wederom geen voorbeelden of bewijs, behalve dat het algemeen bekend is.

Tja, ik doe dan mijn best om rustig te blijven want ik kan niet tegen zoveel domheid. Precies hetzelfde zal hij over mij denken, omdat ik geloof wat onderzoekers zeggen. Misschien ook niet altijd slim, maar ik vind niet dat ik tegen uitkomsten van onderzoek in moet gaan als ik geen verstand van zaken heb. Ik voerde nog aan dat het juist de mensen waren die de feiten bewust verdraaiden. Waarom ze dat zouden doen, was zijn vraag? Daar hebben ze toch geen enkel belang bij? Tja, hun belang is natuurlijk de aandacht die ze krijgen omdat ze iets weten wat een ander niet weet. Lijkt mij duidelijk. Maar dat argument ketste af op zijn domschild.

http://www.youtube.com/watch?v=XgyVvX5Ygfc&feature=related

Gezegend

Wat vijftig jaar geleden wel handig was, dat je je nog niet af hoefde te vragen of je kinderen wilde. Je kreeg ze gewoon, naar men zegt en mits je vruchtbaar was. Ik moest er nog echt goed over nadenken. Na lang overwegen (wel een kwartier) had ik vooral alle argumenten tegen op een rijtje. Dat was in opdracht van iemand aan wie ik dit probleem had voorgelegd. Mijn tegens werden vooral gevoed door de vraag: zal ik het als vader wel goed doen? Uiteindelijk heb ik al die tegenargumenten naast me neergelegd omdat de vragen toch niet beantwoord konden worden. Ik dacht: op goed geluk dan maar. Toen de bevruchting een kwartier later had plaatsgevonden (hoe weet jij dit, Mack? Dat weet ik niet, dat verzin ik) heb ik de lijst verscheurd want hem bewaren had nu geen zin meer omdat er een station gepasseerd was.

Nu ze er eenmaal zijn, zijn er geen tegens meer. Maar ondanks dat ben ik blij als ze weer in bed liggen en eindelijk hun kop houden. Ja, hun kop houden ja, want ze kunnen zeuren en drammen dat het een lieve lust is. Maar ik hou van ze en ik ben ontzettend blij met ze. Mijn zus voorspelde, toen ze kennis maakte met Linda, dat ik mooie kindjes zou krijgen. Mijn zus is een flapuit en zet mij het liefst in de zeik, dus ik mag haar niet, maar ook met haar ben ik erg blij. En ze heeft gelijk gekregen. Ik heb twee enorm mooie kinderen. Veel mooier dan ikzelf ben. Van die gave gezichtjes, kleine neusjes, prachtige haartjes en van die sprekende ogen. Ja, ik durf wel te stellen dat ik de mooiste kinderen van de straat heb, op die van de overbuurvrouw na dan, maar die leest mee. Oh, en op die van de buurman van een huis verder ook na, want die leest ook wel eens.  Maar verder, derde prijs.

Ondanks dat, ben ik blij als ze weer in bed liggen en eindelijk hun kop houden. Maar soms zijn ze onweerstaanbaar. Tammar gisteren, toen ik zei dat "we" naar bed gingen, pakte (ondanks haar gipsarm) haar speelgoedservies, ging een kopje koffie zetten en bracht het mij. Ik nam een zogenaamd slokje en zei: "Mmmmm! Tammar draaide haar hoofdje scheef zoals een hond dat kan en vroeg: "Lekker? Op? Mama kopje thee? Hans kopje thee?" Ja, toen vond ik het helemaal niet erg dat ze nog een kwartiertje op bleef. Nee, ik ben gezegend met ze. Maar ondanks dat…

Ik weeg wat af…

Toen ik jong en jeugdig was, dacht ik minder zetten vooruit dan nu. En dat had zijn voordelen; ik kon immers oordelen vellen op basis van mijn eerste en zuiverste ingeving. Nu ik wat middelbaarder ben geworden, ligt het niet meer zo simpel. Ik zie voor- en nadelen, en afwegen is moeilijk. Ik had vroeger veel vaker ongelijk, maar omdat het voor mij de overzichtelijke waarheid was, dacht dat wel zo makkelijk.

Ik vermoed dat dit ongemak te maken heeft met een verschuiving van rechtse denkbeelden naar linkse, maar weet dat niet zeker. Het kan ook zijn dat ik vroeger de begrippen goed en kwaad wat makkelijker kon plaatsen. Nu hou ik rekening met allerlei verzachtende omstandigheden voor kwaad dat geschied is.

Een goed voorbeeld is de val van Sebrenica. Het zit mij niet lekker dat de enclave zonder slag of stoot werd opgegeven. Liever had ik gezien dat er gevochten was tegen de overmacht, met als waarschijnlijke gevolg dat er onder de Nederlandse militairen veel doden zouden zijn gevallen. Maar dat is lekker makkelijk vinden, als je er zelf niet bij was. Bovendien, zouden dan nu honderden gezinnen zonder vader zitten, alleen maar omdat ik dan een trotser gevoel had overgehouden. Maar ja, nu zitten er duizenden Joegoslavische gezinnen met een leegte, die bovendien ook geen brieven naar huis schrijven over het heldhaftige optreden van de Nederlanders. Maar dan denk ik weer: "Ja, ze zijn toch zelf militair geworden, dan dien je het risico ook te aanvaarden." Als ik deze overwegingen op een weegschaal leg, dan lijkt mij het belang van de Joegoslavische gezinnen het grootst. Er had dus verdedigd moeten worden. Maar dan waren de Nederlanders dood, de moslims die bescherming zochten waren dood, en er waren vijanden dood. Echt een hele hoop doden, maar de Dutchbatters zouden als helden herdacht worden door de familieleden van de omgekomen moslims. Er zou een zwarte bladzijde uit de Nederlandse geschiedenis niet geschreven zijn.

Ik kan niet meer zuiver denken. Vroeger kon ik heel simpel zeggen, zo en zo had het gemoeten. Het leven van die en die is meer waard dan dat van de ander. Ik zou niet meer afwegen of over de gevolgen nadenken want dat zou mijn oordeel in de weg staan. Niet dat ik iets te oordelen had, maar stiekem vindt iedereen wel ergens iets van. 

De tijden van de zeehelden zijn reeds lang voorbij. Ik vind het ook niet gek dat praktisch geen scholier meer weet wie Michiel de Ruyter was. Zijn mentaliteit, of zoals mij geleerd werd hoe die was, is mijlenver te zoeken, dus waarom zouden we nog over hem moeten leren? Alleen het Wilhelmus refereert nog aan heldendom, maar weinigen kennen de tekst. 

Morgen weer over tot de orde van de dag. Niet tot de Willemsorde. In een vrij land als Nederland is dat wel zo prettig, dat je slechts over hoeft tot de orde van de dag. Maar om het op den duur ook prettig te houden moet die Willemsorde misschien toch wat latenter aanwezig zijn. Ja, ik vermoed van wel. Zullen we het WK voetbal ooit nog winnen?

 

Hoop

Kent u nog van vroeger op school die mensen die na ieder proefwerk zeiden dat ze het slecht gemaakt hadden en dan de volgende dag irritant verbaasd reageerden omdat ze een acht hadden? Irritante lui vond ik het, van wie je niet op aan kon. Als ik zei dat ik het slecht had gemaakt, dan hád ik ook een drie. Op mij kon je tenminste bouwen. Vorige maand deed ik examen en het ging wel redelijk, zo was mijn gevoel. Een zesje, daar hoopte ik op, maar ik was absoluut niet zeker dat ik het gehaald had. Mijn baas, en ook mijn overbuurvrouw voorspelden een acht, maar achten, die wuif ik weg. Een Mack is van de zesjes en de zeventjes, en dat vindt-ie prima. Maar vandaag kreeg ik mijn eerste certificaat binnen, met daarop een acht. Als ik nu ook al onbetrouwbaar word, op wie moeten we dan nog onze hoop vestigen?

1312 en wat relativering.

Er zijn mensen veroordeeld tot een geldboete wegens het dragen van een t-shirt met daarop het getal 1312, wat staat voor acab, wat weer staat voor "all cops are bastards". Het lijkt mij een tikkeltje vergezocht. Je moet toch wel een hele beroerde agent zijn wil je je hieraan storen. Bovendien, waar ligt nu de grens van het toelaatbare? 1313-1, mag dat wel? 328*4, is dat strafbaar?  Ik vind het een beetje overdreven. Als dit zich doorzet zit straks iedereen in de gevangenis die op 13 december jarig is. Nou ja, misschien heeft de rechter ook wel gelijk en moet je, als je een flinke jongen bent en de politie wilt beledigen, gewoon openlijk je middelvinger naar ze opsteken. Zodat een agent niet hoeft te twijfelen over je bedoelingen.

Een futiliteit natuurlijk. Er zijn grotere dingen dat dit. Zo las ik gisteren dat bacteriën in vier maanden tijd een groot deel van de olieramp in de Golf van Mexico hebben bestreden. Vier maanden! Ergens stemt het mij wel vrolijk. Ik zat mij te bedenken hoe het zou zijn om te mogen aanschouwen wat er zou gebeuren als de mensheid zichzelf uitgeroeid had door middel van atoombommen. Bacteriën zouden alle radioactiviteit binnen no-time opeten en een nieuw klimaat scheppen. Het leven zou weer van voor af aan moeten beginnen. Wie zegt mij dat dit al niet honderd keer gebeurd is?  Ik vind het wel mooi, die bacteriën die zich niet storen aan cijfercombinaties maar altijd en onverstoorbaar doorgaan met waarvoor ze aangesteld zijn: zorgen dat anderen zich druk kunnen maken.

Partnerruil

In de nieuwjaarsnacht kon ik kiezen. Of ik sliep naast mevrouw Mack, wat doorgaans mijn gewoonte is, of ik sliep op zolder bij mijn zwager en dan zou mijn beruchte schoonzus in mijn bed slapen. Naast mijn beruchte schoonzus slapen behoorde niet tot de opties, want mijn schoonzus kan zich slecht beheersen als ze mij ziet.  Ik koos voor het op zolder slapen. Want mijn zwager is net als ik, Elvisfan, en op zolder staat een platenspeler die het doet. Bovendien houden wij van dezelfde grapjes. Steeds dezelfde grapjes, eigenlijk. Er komt nooit iets nieuws bij want ons repertoire is groot genoeg. Nu grepen wij terug naar 20 augustus 2007, toen wij een bezoek brachten aan de firma Seats and Sofa's om daar verhaal te halen over een net nieuwe, maar al kapotte bank.

Ja, wij gingen er met een grote bek heen, lieten ons afschepen en op de terugweg hadden wij weer een grote bek. Nou, en als wij dat naspelen krijgen wij buikpijn van het lachen. Zeker als je niet hard mag lachen omdat het hele huis al in diepe rust verkeert. Na een half uur waren wij het zat en werden we stil. Een minuut daarna hoorde ik zwager al slapen. Ik deed er vier minuten langer over.

Is er een dokter in de zaal?

Zijn er onder mijn lezers mensen met verstand van gebroken onderarmen? Want arme Tammar's breuk staat niet meer recht en moet opnieuw gezet worden. Na de eerste keer stond de breuk mooi recht, een paar dagen daarna week hij 20% af, maar dat was niet erg, nu is het 24% en moet het opnieuw. Ze is nu net van het gips rond haar ellenboog af en kan haar arm weer buigen, maar nu komt er straks weer gips tot over haar ellenboog. En gaat het dan de volgende keer wel goed of kunnen ze dit kunststukje eindeloos herhalen tot de breuk wel goed heelt? Dat laatste lijkt mij niet, maar ik dacht dat een gebroken arm een kwestie was van zetten, gips erom en klaar. Kortom, wat is de garantie dat het nu wel goed heelt?

Hoe gaat het met mij?

Ik zit in een stress-ontkenningsfase, en ik voel me er prima bij. Het is januari dus ik draai op volle toeren. Vanochtend kreeg ik een vuurdoop, ik moest namelijk zorgen dat Hans op school kwam, zonder dat Linda daar aan te pas kwam. Aankleden, broodje eten, fruit en drinken mee, maar het allerlastigste is het in model brengen van zijn haar. Linda kan dat met haar handen en wat gel, ik maak er helemaal niks van. Ik gebruik water, een kam, gel en hoor het gejammer van Hans aan omdat de klitten in zijn haar pijn doen als ik het kam. Na een paar minuten wederzijdse irritatie was ik tevreden. Hij zag er weer pico bello uit. Hans mag dan het mooiste haar van de familie hebben, volgende week gaat hij met mij mee naar de kapper. De tondeuse erover.

Goed. Ik bracht hem naar school, gelukkig nieuwjaar Juffrouw Kim, gelukkig nieuwjaar papa van Hans, en daarna bracht ik de kranten naar mijn moeder. Dat voltooid hebbende, speerde ik naar mijn werk, niet omdat ik haast had, maar omdat de weg vrij was, zowel van auto's als van sneeuw. Dat is ontstressen, dat kleine stukje naar mijn werk scheuren. Ik begon om kwart voor negen, heb amper een woord gezegd, en ik nam slechts een kwartiertje pauze. Zo buffelde ik door tot kwart voor zes, heb thuis gegeten, ik kwam er achter dat de moeite met het haar van Hans voor niks was omdat er luizencontrole was en de kinderen geen gel in hun haar mochten. Ja, weet ik veel! Ik doe niet aan dat soort regels hoor. Bij mij is school school, en die is elke dag hetzelfde. Gezeur. 

Na het eten deed ik de kinderen onder de douche en naar bed, en om acht uur ging ik weer verder met mijn werk. Zojuist heb ik voltooid wat ik wilde voltooien zodat ik morgen fris weer verder kan. En ik blijf de stress ontkennen. Ik voel me prima. Lichte pijn in mijn schouders, maar dat gaat er zo wel uit. Ik neem mijn studieboek vennootschapsbelasting mee naar bed, want dat vind ik tegenwoordig interessanter dan Martin Bril. Of het nog goed met me gaat dat weet ik niet, u mag alarm slaan als u dat nodig vindt.