Net als met alles is niets meer zoals het geweest is. Ik had het vandaag toen ik langs de showroom van een Citroëndealer liep. Vijfentwintig jaar geleden zou het een waar feest zijn geweest om er een blik naar binnen te werpen. Nu was het de moeite van het kijken amper waard. Maar dat is natuurlijk persoonlijk. Langebaanschaatsen is ook niet meer wat het geweest is. Nog best leuk hoor, maar de spanning zoals ik die vroeger voelde is totaal weg. Nu kan dat ook aan mijn gevorderde leeftijd liggen, maar ik voelde vroeger mijn hart in mijn keel kloppen als Hein Vergeer aan de start kwam tegen Nikolaj Goeljajev. Dat was pas een geweldenaar. Een Rus, uit echt Russisch hardhout gesneden. Een beer, ernstig kijkend, weinig pratend, en in zijn vrije tijd was hij officier in het Russische leger. Dat maakte diepe indruk op mij, dat laatste. Want als je officier in het Russische leger was, dan moest je wel een kille vechtmachine die geen pijn voelt, zijn. Er waren meer van die geheimzinnige schaatsers uit de Sovjet Unie. Mozin, Pegov, Bozhyev, Sjasherin, Malkov en Igor Zjelezovski. In mijn ogen waren het machines, geen mensen. Ik vreesde ook dat Russische schaatsers door de KGB vermoord zouden worden als ze niet goed presteerden. Misschien ligt het toch aan mijn verbeterde inzicht, dat ik dingen niet meer zo spannend vind als vroeger. Maar Goeljajev, die boezemde mij van allemaal de meeste angst in.
Thee
Een keer per werkdag drink ik thee. Tussen de middag tezamen met een glas karnemelk. Een boekhouderskopstoot heet dat ook wel. Wij hebben keuze uit smaakjes- of gewone thee met theesmaak. Mij is het om het even wat ze in mijn kopje hangen, gewone- of smaakjesthee. Soms alletwee. Een mede-pauzehoudster die geen collega is, drinkt warm water. Zij zet het warme water in een heuse theepot en drinkt het de hele dag. Ik vind dat een vreemde gewoonte. Echter vraag ik mij wel af of ik het verschil zou proeven tussen warm water en thee. Van proeven is bekend dat je het niet alleen met je smaakpapillen, maar ook met andere zintuigen doet. Als iets er niet uitziet zoals je het gewend bent, maar verder exact dezelfde smaak heeft, schijn je behoorlijk in de war te kunnen raken. Volgens mij is Nederlandse thee ook niet te proeven. In Engeland ligt dat wat makkelijker. Vier zakjes in één theepot en je weet zeker dat je thee drinkt.
Achterdocht
De PVV begint het nieuwe jaar met het boycotten van nieuwjaarsrecepties omdat zij het belachelijk vindt dat er zoveel geld aan wordt uitgegeven, ter meerdere eer en glorie van de bestuurlijke elite.
Ik ben benieuwd wat de oppositie hiervan vindt. De PVV wil duidelijk een standpunt maken. De PVV wil uitstralen dat ze een partij is die niet aan geldverkwisting doet. De oppositie zal het nog lastig krijgen om deze zet in een kwaad daglicht te stellen. Want dat is immers het hoofddoel van de oppositie, al zullen zij zelf antwoorden op de vraag wat het hoofddoel van de oppositie is: het controleren van de regering. Ik denk dat de oppositie het maar moet gooien op het dwarsbomen van de geldstroom door de PVV. Immers, het bedrag dat uitgegeven wordt aan nieuwjaarsrecepties wordt door iemand anders weer ontvangen, of het moet zijn het aanzetten tot haat jegens nieuwjaarsrecepties, die immers al decennia een vrolijke traditie zijn in ons gezellige landje.
Al jaren kan ik geen uitroep van een politicus meer onbevangen aanhoren. Altijd ben ik op zoek naar het eigenlijke doel dat de uitroep dient. Dus ook hier denk ik niet dat de PVV het echt zonde van het geld vindt, maar dat dit dient ter bemoddering van politieke partijen die wél naar een nieuwjaarsreceptie gaan. Dat is de geldverkwistende elite, wil de PVV eigenlijk zeggen, en iedereen snapt met welk doel.
Prettig is het niet hoor, om politiek niet meer onbevangen aan te kunnen horen. Ik hoor vaak een andere boodschap dan die gesproken wordt, en dat helpt niet mee om kwesties inhoudelijk te begrijpen. Nee, zelfs het dagelijkse leven bevat een dubbele boodschap. Een verzekeraar zonder winstoogmerk. Waarom wil die mij bereiken met reclameboodschappen? Vindt een autofabrikant mijn veiligheid wel écht belangrijk? Als er onder een mailtje van een bedrijf staat of je even het milieu wilt consideren voordat je het print, menen ze dat dan, of bouwen ze aan een imago teneinde de winst zo hoog mogelijk te maken? Ik wed dat het leven een stuk eenvoudiger wordt als je niet zo achterdochtig bent als ik.
Middener
Het nieuwe jaar is nog maar net begonnen of ik vraag me alweer iets af. En dat is het volgende. U kent wel die horden mensen die zich op oudejaarsavond naar een grote stad begeven om daar op straat te vieren dat de klok ook in het nieuwe jaar door blijft tikken? Of die horden mensen die zich naar Scheveningen begeven om massaal een nieuwjaarsduik te nemen? Nou, ik vraag mij af, vinden die mensen dat leuk voor zichzelf, hopen ze dat een ander hen leuk vindt omdat ze dat doen, is het misschien kuddegedrag of is het zelfs een vorm van groepsdenken? Of zijn het gewoon nog hele jonge mensen bij wie de wijsheid nog moet toeslaan? Ik vind het hoogst irritant dat het NOS journaal opent met dit soort nieuws. "Goedenavond, dames en heren. Overal in het land is het nieuwe jaar feestelijk ingeluid. In Amsterdam, bla bla…" Dat is toch geen nieuws? Dat weet je gewoon, dat dat gebeurt. Dat is elk jaar hetzelfde.
Ik vrees zelf dat het kuddegedrag is hoor. Of aderverkalking. Simpelweg weer een reden voor een feestje kan het niet zijn, want er zijn al zoveel feestjes dat die toch ook onderhand je neus uit moeten komen. Lafjes achter de winnaar aanlopen en doen alsof je weet waar het over gaat, dat is kuddegedrag. Je hebt natuurlijk positief kuddegedrag, zoals daar zijn Twitter en Oranjegekte, en je hebt negatief kuddegedrag, zoals daar zijn Twitter en Oranjegekte. Iedereen doet wel ergens aan mee. Weinigen weten waarom.
Ik poog mijzelf flink op te fokken over mijn constateringen, maar het lukt niet. Ik blijf, zo aan de start van dit nieuwe jaar, geheel kalm, vredig en overwegend positief en wil dat graag een poosje zo houden. En omdat ik me niet midden in een kudde schapen wens te begeven, verander ik gewoon van mening en vind nu dat nieuwjaarsduikers en oudejaarsavond-buiten-in-de-grote-stad-vierders, gewoon mensen zijn die midden in het leven staan. Misschien nog wel middener dan anderen.
Dreiging afgewenteld
Mijn buurmannen zijn net als de meeste mannen een beetje kinds. Zeker als het aankomt op het afsteken van vuurwerk. Het groepje klit wat bij elkaar en staat zeker voor € 100 per persoon de lucht in te schieten. U moet weten dat wij voor ons huis een veldje hebben waarvan het midden dienst doet als lanceerplaats voor het vuurwerk. Om beurten liepen de buurmannen naar het midden en staken de mooiste pijlen, potten, en kaarsen af. Ik aanschouwde het vanachter het keukenraam en kreeg een vuige inval. Wij hebben een pracht van een melkbus in de hal staan, u weet wel, die ene waar ik laatst op geland ben toen ik van de trap af viel. Ik pakte de melkbus en liep naar het midden van het veld. De buurmannen stonden een beetje nerveus te lachen, omdat juist ik, die nooit vuurwerk heeft, hen dreigde te gaan aftroeven. Ze namen een afwachtende houding aan en schoten in een opgeluchte lach toen ik de melkbus weer oppakte en ermee terugliep.
Gelukkig nieuwjaar allemaal.
Gebroken arm
Wat een liefie hè? En Tammar mag er ook zijn hoor. Vindt u het niet typisch een dochter van mij? Veel mensen denken dat ze op Linda lijkt, maar de overeenkomst met mij is toch vele malen treffender?
Raar.
Ik was gisteren op visite bij Frankie. U weet wel, die volgens de normen niet helemaal spoort. Ik had twee weken rust genomen om deze avond aan te kunnen, maar aan het eind was ik finaal op. Ze praat onbegrijpelijke taal, maar ik zat geboeid te luisteren. Mijn brein heeft niet de capaciteit haar te volgen, en zeker niet meer om 1 uur 's nachts, maar ik had het idee dat de universele theorie voor de verklaring van alles door haar werd benaderd. Het is ongeloofelijk wat er allemaal in een brein past. Het licht was vaag, ze droeg een poncho en ik zag haar gezicht veranderen. Haar stem bleef hetzelfde klinken gelukkig, anders had ik het eng gevonden. Ze veranderde in Maria volgens mij. Ja, daar deed ze me aan denken. Ik kende haar gezicht helemaal niet terug. Waarschijnlijk ben ik door haar betoverd, of gekte is besmettelijk, dat kan ook.
Gelukkig moest ik nog drie kwartier door de nacht naar huis rijden om weer tot mezelf te komen. Over supergladde wegen, met twee handen aan het stuur, en ik in opperste concentratie. Op mijn hoede om een onverwachte uitbraak van de achterwielen op te vangen. Het weeralarm voor Gelderland bleek mee te vallen. Met een rustig gangetje, de top 2000 zachtjes op de radio genoot ik van de stilte in mijn auto. Ik was blij dat ik weer ongeschonden thuis was, dat wel.
Dingen die ik me afvraag in de dierentuin.
Als door een klein wonder stond er vandaag iemand voor ons in de rij bij Ouwehands Dierenpark, die ons een 50% kortingsbon gaf, waardoor mijn zwager, mijn neefje, Hans en ik maar € 41,- inclusief parkeerkaart hoefden te betalen. Want die kinderen hebben zich best vermaakt in de speeltuinen, dieren interesseert ze niet zo, maar wij moesten echt moeite doen om dieren te spotten. Giraffen, wrattenzwijnen, stokstaartjes, olifanten en witte tijgers: binnen. Leeuwen: verhuisd naar een andere dierentuin. Beren: winterslaap. Orang Oetans: staking. Pirana's: hongerstaking.
Wat hebben we dan wel gezien: Raven, sneeuwuilen, slapende tijgers in een hol, wolven, een ijsbeer die zich lag op te warmen in de sneeuw en wat kwallen. Die laatsten hebben trouwens pas een doelloos leven. Draaien de hele dag rondjes in een lege bak water, alsof ze in een horizontale draaikolk zitten. De enige actieveling in het hele dierenpark was een vreemde witte vis die zich achterwaarts in een hol in de grond liet zakken, om er na een paar seconden weer uit te komen met z'n bek vol steentjes, die hij vervolgens in een ander hol spuwde. Goed, hij zal het zelf wel zinvol vinden, lijkt mij. Of worden beesten zo gedreven door hun instinct dat ze blindelings uitvoeren wat hen opgedragen wordt door datzelfde instinct?
Ik ken trouwens iemand die vertelde mij dat beesten geen hersenen hebben maar in plaats daarvan een instinct. Hij had niet al te lang op school gezeten, maar hij was wel bijzonder aardig en vrolijk. Een feestje en een biertje, dat maakte zijn leven aangenaam. Misschien moet ik hem eens vragen naar het nut van dat voortdurende gecentrifugeer van kwallen.
Ouderlijke macht.
Omdat wij vroeger een cadeautje kregen als we in het ziekenhuis lagen, (mijn broertje en mijn zusje dan, want ik heb er nooit gelegen) en omdat ik vind dat onze kinderen tenminste een even milde opvoeding moeten krijgen als ikzelf heb gehad, begaf ik me vandaag met Tammar naar de speelgoedwinkel. Maar Hans was ook mee en dat was een fout. Want Hans kreeg er lucht van dat Tammar een cadeautje zou krijgen dus vroeg hij mij of als hij heel lief was, hij dan ook een cadeautje mocht. Wat dat betreft ben ik vrij consequent. Ik vind dat kinderen maar eens moeten leren dat ze niet te pas en te onpas cadeautjes moeten krijgen, en zeker niet omdat een broertje of zusje een cadeautje krijgt vanwege geleden leed. Goed. U weet allemaal wel hoe dit af gaat lopen.
Tammar kreeg een setje viltstiften en stempels en Hans mocht van mij wat Duplo uitkiezen, want als wij met Duplo spelen is de stemming het vredigst in huize Mack. Maar Hans wilde geen Duplo, hij wilde een dvd, maar daar begon ik al helemaal niet aan. Dat gehang voor de televisie terwijl er niet meer fatsoenlijk gespeeld kan worden hangt mij de keel uit. En dat meende ik wel heel serieus. Toen wilde hij een debiel paardenhoofd aan een stokje waar hij echt veel te oud voor is, maar dat vond ik niet goed omdat ik Tammar ook al in gedachten door de kamer zag rennen met één arm in het gips en met de andere het paard vasthoudend. "Hans, als we nu wat duploblokken nemen kunnen we een grote garage of een groot kasteel bouwen." Maar zijn gezicht stond niet vrolijk en ik stelde dan maar voor om de Duplo allemaal aan Tammar te geven, aangezien hij het toch niet leuk vond. "Ik vind het wel leuk, maar ik wil het niet hebben," zei hij op een drammerige toon. En ik vroeg me af waar ik mee bezig was, een kind iets op te dringen wat hij niet wil hebben.
Inmiddels was zijn oog gevallen op een speelgoedgitaar, nog 50% duurder dan het cadeau van Tammar, maar goed, dat besef ontbreekt nog bij allebei. Ik streek over mijn hart en vroeg of hij de gitaar dan wel wilde hebben. "Ja," was het antwoord. Nou, dan dreig je nog even dat je dan de hele week geen verveeld kind meer wilt zien, maar dat is meer om jezelf te doen geloven dat je de slag gewonnen hebt, terwijl een duidelijker voorbeeld van educatief onbenul niet bestaat. Eigenlijk zou ik uit de ouderlijke macht ontzet moeten worden.
Maar ja, het verhaal van Elvis ging door mijn hoofd. Het verhaal gaat dat Elvis op 8-jarige leeftijd van zijn moeder een verjaardagscadeau mocht uitzoeken in de plaatselijke hardwarestore, en dat hij graag een pistool wilde. Zijn moeder vond dat absoluut niet goed en hij kon kiezen uit een gitaar of een fiets. Toen koos hij met tegenzin de gitaar. Nou ja, sommige mensen denken elk jaar dat ze de oudejaarsloterij winnen, en sommigen denken dat hun kind een Elvis in de dop is.
Casser le bras
Zo, dat was me de eerste kerstdag wel. Tammar sprong van een stoel en brak haar arm. We zijn net uit het ziekenhuis waar de breuk onder narcose is gezet en ze mocht van de dokter weer mee naar huis, wat erg ongebruikelijk was volgens de zuster, maar ja, daar klagen wij niet over. Het is wel een ongeloofelijke bikkel die Tammar. Ze kwam huilend aanlopen toen ze was gevallen en aan haar huil hoorde we al dat er iets mis was. Maar niet veel later werd ze al stil en in de wachtkamer zat ze aan de mensen te vertellen dat ze van de stoel was gevallen en dat ze auw aan haar arm had. En dat de dokter lief was. Wat moet je trouwens nog enorm lang wachten voordat er uiteindelijk een dokter komt. Zeker twee uur duurde het voordat ze geholpen werd. En dan schijnen kinderen nog voorrang te krijgen op de spoedeisende hulp. Nou ja, de breuk staat weer recht en haar arm zit in het gips. Het is haar linkerarm, die waar ze mee duimt. Ik vind het een bikkel hoor, die dochter van ons. Ik was er tijdens de operatie niet bij omdat ik spullen voor de nacht ging halen en toen ik terugkwam trof ik haar met mama en een zuster in de lift. Ze huilde en zei dat ik bij haar moest blijven. Dan breekt je stem wel even op zo'n moment. Maar een gebroken stem is lang niet zo vervelend als een gebroken arm bij je kind.
