Vijf keer gevaarlijk voor mensen

Shark Hans heeft van de bibliotheek een boek over haaien geleend. Het is een boek met op elke bladzijde een foto en beschrijving van een haaiensoort. Tevens staan er om de dodelijkheid aan te duiden, op elke bladzijde een aantal mensjes afgebeeld. Vijf mensen is zeer gevaarlijk en dodelijk, nul mensen is ongevaarlijk. Dus bij de witte haai, de stierhaai en de tijgerhaai staan vijf poppetjes, en Hans noemt dat: vijf keer gevaarlijk voor mensen. Na iedere bladzijde die ik voorlees constateert hij: “twee keer gevaarlijk voor mensen”, al naar gelang het aantal poppetjes.

Nu hou ik zelf ook wel van boeken over gevaarlijke roofdieren, en voor haaien heb ik zeker ontzag. Dus ik google even op ‘haaien’ en vanzelf kom je dan bij de witte haai, de meest gevreesde aller haaien. Witte haaien staan bekend om hun dodelijke aanvallen op mensen. Gelukkig komen ze alleen in hele warme oceanen voor, ver weg van hier. Tenminste, daar ging ik vanuit. Ik zag tot mijn ontsteltenis dat de witte haai al voorkomt bij de Canarische eilanden, waar ik ooit gewoon in de zee gezwommen heb! Wat zeg ik, in de Middellandse zee komt de witte haai voor! Erger nog, voor de Franse westkust! En om het helemaal spannend te maken, er is er ook wel eens een in de Noordzee gesignaleerd. Dat vertellen ze er allemaal niet bij als je ergens op vakantie gaat hè?

Mack’s binnenkant.

Ik moest gisterenavond mijn weg zien te vinden door donker Duitsland, op zoek naar een adres in een klein en op de kaart niet zichtbaar dorpje. Ik zou daar behandeld worden door mevrouw Nei, die geheel toevallig een gelijknamige therapie geeft. Ik kreeg de behandeling aangeboden omdat ik mij verzette tegen de bewering dat mijn rugpijn een emotionele oorzaak had. En ik verzette mij omdat ik ook zeker wist dat mijn rugpijn werd veroorzaakt doordat ik twee dagen eerder een paar kilometer door het bos had gelopen met Tammar op mijn arm, omdat die eenmaal niet wilde lopen.

Ik vond het eerlijk gezegd wel een beetje eng hoor. Wat nu als het een valstrik was? Dat ik onder valse voorwendselen naar het hol van de leeuw werd gelokt omdat ik altijd Duitsers belachelijk maak? Te laat. Ik moest verder. Ik meende al Duits afweergeschut in de verte te zien staan, maar ik denk achteraf dat ik het me verbeeld heb.

Mevrouw Nei bleek een sympathieke jongedame, die gelukkig gewoon Nederlands sprak en die mij vertelde dat ze vragen ging stellen aan mijn onderbewuste. “Had het maar gezegd,” zei ik, “dan had ik hem meegenomen,” maar ze was stellig; ik had hem bij me. Mijn onderbewuste is trouwens een hij, dat u dat even weet. Overigens niet overdreven intelligent vond ik. Hij kon alleen ja en nee antwoorden en hier en daar wat twijfelen. Nee, mijn hogerbewuste is duidelijk slimmer, maar het zou me ook verbaasd hebben als dat niet zo was. Soms was ik het zelfs niet met z’n antwoorden eens, maar omdat je er als hogerbewuste maar een beetje als derde wiel bijzit, wil je er ook niet teveel tegenin gaan.

Aan mijn onderbewuste werden vragen gesteld en ik kende het antwoord natuurlijk al. Al moet ik wel toegeven dat ik af en toe een ‘oef’ ervaring had als mijn onderbewuste vragen beantwoordde. Stel je toch voor zeg, dat hij net even ergens iets zegt wat een smet op je blazoen is, mevrouw Nei overtuig je dan niet meer van het tegendeel hoor. Het is net een leugendetector.

Nou ja, ik kan u nog niet teveel over de uitwerking vertellen, maar dat komt nog wel. Het ging niet om rugpijn, want die had ik niet bij me, maar om mijn maagzuurklachten, waarvoor ik al een paar jaar medicijnen slik. Overigens heb ik nog wel wat mankementjes, maar ik hou u graag in de waan dat ik perfect ben, op wat maagzuur na. Omdat ik vanochtend nog wat in gedachten was over het voorgevallene, vergat ik mijn medicijnen. En ik heb eventjes wat licht zuurbranden gehad, maar nu is het weg. Maar ik moet nog slapen, en het moet natuurlijk wel wegblijven, anders telt het niet.

Wordt over zes weken vervolgd. Eventuele tussentijdse updates. Meent u vreemd gedrag bij mij te signaleren, gelieve Linda hiervan op de te hoogte stellen. Dank.

Waar is het?

Ik schreef net een heel verhaal over kernenergie, ik klik op publiceren en nu is het weg. Maar het is ook nergens meer. Ik kan het niet meer vinden. Dus ik vraag mij af, waar is het? Iets kan niet zomaar verdwijnen, en zeker immateriële vaste activa zoals mijn logjes niet. Tenzij er natuurlijk sprake is van atoomverval. En dat is gezien de omstandigheden ook niet geheel ondenkbaar. In dat geval zijn de chemische eigenschappen van mij logje gewijzigd en staat er nu iets heel anders op een andere plek. Misschien is uw logje wel mijn logje. Dat kunnen we niet hebben. Ik ben tegen kernenergie.

De relativiteitstheorie

Amper twee maanden na zijn strohalm, overleed vandaag mijn collega. De alternatieve arts waar hij kwam heeft niets meer kunnen uitrichten. Aanvankelijk klonk het best positief en was er nog wel wat hoop uit te putten. Al waren er ook wat zwartkijkers die nu toch gelijk hebben gekregen. Iemand zei: “heeft mijn vader ook gedaan, helpt allemaal niets.” En inderdaad, die twee maanden schieten ook niet op, als daarvan al een deel voor rekening van de alternatieve arts komt. Feit is, dat als je door het reguliere medische circuit bent opgegeven, je rekening moet houden met het ergste.

En verder gingen vandaag weer de verschrikkelijke beelden van de catastrofe in Japan over het scherm. Deze ramp hakt er weer hard in. Harder dan de tsunami in 2004, maar dat heeft puur te maken met mijn onwetendheid destijds. Het zorgt er wel weer voor dat ik nu een rotgevoel krijg waarvan ik weet dat het volgende week alweer over is. Dat stemt me ook al niet vrolijk, die korte-termijnemoties van me. En aan de andere kant besef ik wel dat het zo eenmaal werkt. Zolang je leeft, gaat het leven door.

Gelukkig was meester-relativator Johan Cruijff vanavond op televisie. Ik hang altijd aan ’s mans lippen. Hij gaat niet teveel in op de dingen waarop hij toch geen invloed heeft en blijft altijd met twee benen op de grond. Hij neemt er kennis van als mensen hem vereren zonder zichzelf te verheffen. Hij is slim genoeg om te beseffen dat hij dat niet hoeft te doen, omdat anderen het wel doen. Je ziet Johan Cruijff nooit zijn waardigheid verliezen. Dat hebben al mijn idolen gemeen. Hun waardigheid.

Morgen examen. Een beetje stress. Maar het stelt allemaal niets voor vergeleken bij alles. Weltrusten.

Ik mag je niet.

Nu doe ik toch een opleiding waar uitsluitend volwassen aan deelnemen. Niet zelden zijn ze al kaal of grijs. En toch hè, tijdens zo’n examentraining verbaast het mij hoeveel mensen er nog zijn die steeds het antwoord op een vraag die de docent stelt, gaan zitten fluisteren. Geen enkele kans dat het gefluister het oor van de docent bereikt, alleen mij. Kennelijk willen ze graag laten zien hoe goed ze de stof beheersen, maar aan de verkeerde. En ze fluisteren het antwoord niet één keer, nee nee, wel drie of vier keer. Eigenlijk zou je ze moeten vragen of ze misschien even hun kop dicht kunnen houden. Of de docent erop moeten attenderen dat er naast je iemand zit die het antwoord weet. En op het examen, als je wél behoefte hebt aan hun kennis, dan hoor je ze niet. Het liefst zouden ze dan nog hun uitwerkingen afschermen met hun arm, tegen spiekers. Ze lachen ook het hardst als de docent een grapje maakt. Alsof hun cijfer ervan afhangt. Toen ik naast haar ging zitten stond ze me al gelijk niet aan. Het wordt er hard ingeramd in onze cultuur, mensen niet te beoordelen op hun uiterlijk. Maar volgens mij zit er ergens iets in de hersenen dat dat toch doet. Een ik-mag-je-niet-scanner. Ik weet het haast zeker. Ik ben ook nog eens bang dat de mijne heel gevoelig staat afgesteld. De kunst is om kennis te nemen van het signaal en je verder neutraal op te stellen. Maar als het signaal heeft geklonken treedt er een tweede hersenfunctie in werking. De absorbeerfunctie. Alle inkomende signalen van degene door wie het alarm is afgegaan, worden geabsorbeerd. Slechts de hoognodige signalen worden teruggezonden. Ik ontkom er niet aan te concluderen dat deze hersenfuncties de mens dienen in zijn overlevingsstrijd. Kijk, je kunt van mij zeggen wat je wilt, maar minimaal twee hersenfuncties zijn goed ontwikkeld.

Hiekikowokan

Vanochtend liep ik op Utrechtse bodem, naar een examentraining, en tijdens het lopen voelde ik mij een beetje Neil Armstrong. Ja, waarom weet ik ook niet precies, maar het moet iets te maken hebben gehad met de bijzondere stappen die hij zette. Ik keek naar de hoge gebouwen en bedacht dat hier mijn wortels lagen. Hier ben ik geboren, hier zijn mijn vader en moeder geboren en ooit zijn zij hier geweest. Het voelde als een historische gebeurtenis. Misschien was het dat ook en moet u zich afvragen waar u was op 12 maart om kwart voor tien. Nou ja, onzin natuurlijk want ik beelde het mijzelf in. Ik ken het grootste deel van Utrecht maar nauwelijks en bovendien kwam mij een jongeman tegemoet met een knalroze jas aan. Nou, toen was er van dat gevoel weinig over. Ik besloot dat hij homo moest zijn en terwijl ik hem naderde, keek ik hem aan. Niet om te sjansen, maar om te zien of hij terugkeek en dus homo was. Nu kunt u denken: je keek zelf ook dus in zekere zin ben je ook homo, maar dat is niet waar hè. Mijn jas is grijs. Maar nee, met een chagrijnige blik liep hij mij voorbij zonder mij aan te kijken. Het bracht mij in de war. Loopt de hete roman hier ook al in het roze? Het moet toch niet gekker worden! Dat kijken naar anderen en vooral naar vrouwen is trouwens een zuidelijke eigenschap. Moet u maar eens opletten als u in Brabant of Limburg bent, daar kijken de mensen u veel meer aan. In het westen niet. Welnee, daar interesseert het ze geen bal. Zuiderlingen zijn veel meer geïnteresseerd in hun medemensen en kijken ze daarom vaker aan. Ik heb dat ook overgehouden uit mijn jeugd, ik wil even zeker weten of het wel allemaal goed gaat met de blondine die mij tegemoet komt lopen.

Onder professoren

Ik heb nooit zoveel gestudeerd als het afgelopen half jaar. Vijf avonden in de week, slechts zelden verzaakt, ik begrijp niet hoe ik het doe. Ik was altijd van de raffel-raffel en aardslui, als het op studeren aankwam. Vroeger was ik ook bang dat mijn hoofd zou ontploffen als ik teveel zou leren, maar die angst is weg. Ik ben erachter dat menselijke hersenen onnoemelijk veel informatie kunnen bevatten. De kunst is wel om het er op het juiste moment uit te krijgen. Soms word ik wel een beetje moedeloos als ik zie wat ik allemaal niet weet. Op Wikipedia wil ik iets lezen over een bepaald onderwerp, maar dan is dat verdeeld over 20 sub-onderwerpen en er komen 50 woorden in voor waar ik nog nooit van heb gehoord. En kennelijk zijn er dus mensen die dat allemaal wél weten. Vast professoren. Ik leerde gisteren pas dat professor helemaal geen beschermde titel is. Ik dacht altijd: drs. dr. prof. Welnee. Iedereen mag zich professor noemen. Professor Mack, aangenaam. Weblogie is mijn vakgebied.

Ippon (一本)

Hans judo Dit vind ik toch ook wel een geweldige foto hoor. Kijk nu eens hoe hij hier zijn tegenstander in de zevende of achtste houdgreep heeft, en deze geen enkele ontsnappingskans gunt terwijl hij in de gaten houdt of de scheidsrechter al ippon geeft. Zij die goud halen op de Olympische Spelen van 2028, groeten u. Of Hans daarbij is, laat ik nog even in het midden. Voorlopig is hij de op één na grootste van de klas, op een meisje na dat 5 mm groter is, maar daar moeten groeihormonen aan te pas zijn gekomen. En op juffrouw Kim na natuurlijk, maar daar zijn alleen onbespoten groenten aan te pas gekomen. Kan niet anders.

Led Zeppelin

Led zeppelin Zelf ben ik niet zo voor bands die hun muziek onder invloed van drugs componeerden. Ik vind het een oneigenlijke bevoordeling waarop uitsluiting zou moeten staan. Net zoals dat doping in de sport verboden is. Maar goed, Led Zeppelin heeft wel twee of drie aardige nummers gemaakt. Bovendien loopt mijn dochter in Elvis t-shirts rond, dus kan ik moeilijk bezwaar maken hiertegen. Elvis is ooit door President Nixon benoemd tot Federal Agent in de strijd tegen drugs. Dit feit noem ik even voordat iemand op het idee komt Elvis te beschuldigen van drugsgebruik. Pertinente leugens. Majesteitsschennis. Hooguit kreeg hij wat makkelijk medicijnen voorgeschreven door zijn huisarts, maar als dat onder drugsgebruik valt, is driekwart Nederland junk.

Maareh…mooie foto hè?

Gelovig, geloviger, gelovigst.

Ik schrok me te barsten. Ik lees net dat Arie Boomsma weer vrijgezel is. Dat betekent dat massa’s vrouwen en mannen achter hem aan zullen gaan. Want Arie is geliefd bij beide sexen. Je zult maar vrijgezel zijn nu, dan slinken je kansen toch danig. Arie is altijd vriendelijk en beschaafd. Hij is gespierd en hij heeft een tattoo. Zijn haar is modieus, en soms laat hij een baardje staan. Allemaal om de aandacht af te leiden van de stomme vragen die hij stelt bij DWDD. Ik moet hem niet hoor, Arie. Laat dat duidelijk zijn. Het is echt niet zo dat ik een hekel aan hem heb, maar ik vertrouw hem niet. Die eeuwige glimlach baart mij zorgen. Het eeuwige leven is natuurlijk mooi, maar de eeuwige glimlach moet voorbehouden blijven aan Jack de Vries, die ik gevoelsmatig wel vertrouw, maar van wie juist bekend is dat hij niet te vertrouwen is.

Overigens vertrouw ik heel weinig EO-kopstukken, behalve natuurlijk Henk Binnendijk. Henk Binnendijk was het kopstuk van de EO-jongerendag, waar ik helaas nooit ben geweest. Het lijkt me mooi om met je ogen dicht en beide armen in de richting van de voorzienigheid geheven, mee te deinen op de religieuze klanken van “Shine Jesus, Shine”. Nu is het te laat, want ik ben geen jongere meer. En als katholiek kun je je hooguit begeven naar het St.Pietersplein voor het Urbi et Orbi, uitgesproken door de Paus die ook een Henk Binnendijk-achtige rol vervult, maar toch minder. Desalniettemin voel ik me best thuis in het Rooms-Katholicisme hoor. Wij hebben kopstukken als Antoine Bodar. Ook niet de minste. De meest reële onder de gelovigen. Hij zegt bijvoorbeeld: “Het geloof in Jezus Christus heeft mij genezen van mijn depressie,” wat iets heel anders is dan wat Arie Boomsma zou zeggen: “Jezus Christus heeft mij genezen van mijn depressie.” Overigens, de evangelisten en de katholieken zijn maar kleine jongens vergeleken met de echte gelovigen hoor. Ik sprak laatst een lid van de streng-zwaar-ernstig-en overmatig gereformeerde kerk die beweerde dat de EO staat voor “eeuwige ondergang”. Omdat het allemaal veel te vrijblijvend is, daar bij de EO. Beetje bidden, beetje zingen, beetje zonden belijden en klaar. Bovendien was hij van mening dat de Paus niet in God gelooft. Hij nuanceerde het nog een beetje door eraan toe te voegen dat de Paus misschien wel dénkt dat hij in God gelooft, maar het in feite niet doet. Ja, dat zijn stevige beweringen. Vroeger zou je toch op de brandstapel eindigen voor zoiets. Maar leden van de zwarte kousenkerk zijn op hun beurt weer kleine jongens vergeleken bij de Taliban hoor. Want die geloven pas echt in God.

Al met al valt het nog niet mee, in God te geloven. Tenminste, heel moeilijk is het nou ook weer niet, maar om anderen te overtuigen dat je gelooft, dat blijft lastig. Overtuiging en geloof gaan ook lastig samen. Je kunt geloven, je kunt overtuigd zijn, je kunt overtuigd zijn dat je gelooft, zoals de Paus, je kunt geloven dat je gelooft en je kunt geloven dat je overtuigd bent. En dan nog hoor, dan komt er weer iemand die vraagt om bewijzen. Sta je weer met lege handen. Na de dood nog even je gelijk halen, dat zou je eigenlijk moeten doen. Op een of andere manier lijkt me dat niet kunnen. Als er niks is, kun je je gelijk niet meer halen, en als er een hemel is, dan doen ze daar vast niet aan ‘je gelijk halen,’ en als er een hel is, krijg je daarvoor vast geen verlof. Het blijft een mooi onderwerp, geloof.