Mack

In de eerste Golfoorlog viel het mij steeds op dat Irak en Amerika elkaar tegenspraken als het om feiten ging. Amerika rapporteerde dan de vernietiging van militaire doelen en claimde dat de slachtoffers die gevallen waren allen vijandelijke soldaten waren. Irak daarentegen, claimde dat het was getroffen door een laffe Amerikaanse raketaanval, dat er voornamelijk ziekenhuizen waren vernietigd en dat er honderden onschuldige burgerslachtoffers waren gevallen. Twintig jaar later gaat het in Libië nog net zo. Ontkenning is de te volgen strategie. Ik, ervaren inwoner van het Koninkrijk der Nederlanden, erger me eraan dat ik niet serieus word genomen als journaalkijker. Alsof zo’n Libische Said Al-Sahaf denkt dat iemand zijn berichtgeving nog serieus neemt. Het zijn ook net managers hè, altijd de zaken anders voorstellen dan ze zijn. Er zijn twee beroepsgroepen waarvan niemand de uitspraken serieus neemt; managers en persvoorlichters. Nou, misschien zijn er wel meer. Eigenlijk is alleen de koningin nog te vertrouwen. Trouwens, wat maak ik me druk over Libië? Syrië komt er al weer aan. Veel interessanter, want die opstand zijn we nog niet moe.

Wat is eigenlijk het belang van het nieuws? Er wordt een verkeerde voorstelling van zaken gegeven en zodra men een onderwerp zat is, moet er iets anders gebeuren. Wat dat betreft ben ik best jaloers op mensen met idealen, zoals Jolande Sap. Die wil van Rutte de verzekering dat Afghaanse politieagenten niet zes maar acht weken worden opgeleid, en dat ze niet ingezet zullen worden voor gevechtstaken, en dat ze niet zullen overlopen naar de Taliban. En Rutte verzekert dat. Terwijl die Afghaanse agenten nu allemaal denken: “در صورتیکه عبارت مورد نظر شما پیدا نشود، می توانید خودتان آنرا به لغتنامه اضافه کنید یا درخواست افزودن معنی برای آن را بدهید” Want ja, die hebben nog nooit van Rutte of Jolande Sap gehoord, dus trekken ze hun eigen plan.

Hans is zijn eerste melktand kwijt. De wiebeltand zat al een tijdje los, maar vanochtend heeft hij hem eruit getrokken. Veel kindjes uit zijn klas hebben al tanden gewisseld dus Hans kwam dit heugelijke feit trots vertellen. En dan komt de tandenfee. Je legt je tand onder je kussen als je gaat slapen zodat ’s nachts de tandenfee komt en die wisselt je tand om voor een muntstuk. Vandaar het begrip wisselen.

Vanmiddag vroeg hij al hoe de tandenfee dan binnen kon komen en of je dan niet wakker werd als ze de tand onder je kussen weghaalde. Toen Hans een half uurtje in bed lag, riep hij mij. Hij vond de tandenfee eng. Toen ik klein was bestond er geen tandenfee. Tenminste, bij mij kwam ze niet langs maar ik kan me voorstellen dat ik het ook eng gevonden zou hebben. “Hans, zal ik je een geheimpje verklappen?” zei ik. Ik vertelde hem dat de tandenfee helemaal niet bestond en dat papa en mama dat deden. Hij glimlachte van oor tot oor. Volgens mij vermoedde hij al iets dergelijks. “Oh, dat hebben de mama’s van de kindjes in mijn klas dan ook gedaan”, zei Hans. Ik zei: “Natuurlijk, maar dat weten ze niet. Niks zeggen hè?” Hans schudde zijn hoofd. “Maar Hans,ook niet zeggen tegen mama dat ik dat verteld heb hè?”, zei ik en hij straalde vanwege het geheim dat hij nu kende.

Opgelucht viel hij vijf minuten later in slaap. Maar dat was het werk van Klaas Vaak.

Mijn beruchte schoonzus voerde een telefoongesprek met Linda. Beiden hebben mij zwakzinnig genoemd, naar aanleiding van het ponyknipincident. Het ging over de zomertijd. Hans, de nomade, slaapt weer eens buiten de deur,bij zijn neefje Dan. Schoonzus en Linda kwamen er niet helemaal uit hoe laat de wekker, en dus het signaal dat de kinderen naar beneden mochten, nu gezet moest worden om het huis op enigszins christelijke tijd te laten ontwaken. Na lang beraad besloten ze de wekker op vijf uur te zetten om het effect van de zomertijd ongedaan te maken en de kinderen op de normale tijd van zeven uur wakker te laten worden. Gelukkig kwam Linda er om 23:00 uur achter, nog voor de zomertijd zijn intrede deed, en belde nogmaals om even te waarschuwen dat het waarschijnlijk niet goed was. Mijn zwager hinnikte op de achtegrond.

Zomertijd, we kunnen het beter afschaffen, Het is bedoeld ter besparing van energie, maar ik vraag me af of dat per saldo effect heeft.

Tammar, zal papa je haartjes knippen?

Ja, papa haartjes knippen.

Moet je wel stilzitten hè?

Tammar knikt.

Papa pakt het nagelschaartje en knipt de pony van Tammar.

Potverdrie, waarom zit er zo’n rare boog aan het schaartje? Dit gaat helemaal niet goed. Ik heb veel te hoog geknipt. En hartstikke ongelijk. Maar goed dat mama dit niet weet.

Papa schiet in de lach omdat het helemaal nergens op lijkt.

Tammar moet hard lachen omdat papa lacht.

Gauw, naar bed, voordat mama het ziet.

Het is moeilijker dan ik dacht. We houden haar nu twee weken binnen want het is echt geen gezicht. Het lijkt wel of het de dag van de wraak was, vandaag. U weet wel, de dag waarop de meisjes die het in de oorlog hadden aangelegd met een Duitser, kaalgeknipt werden door heldhaftige Nederlanders. Linda had me van de week al gewaarschuwd dat ik dit niet moest doen. Waarom krijgt zij aan het eind toch altijd gelijk?

In onze badkamer hebben wij een spiegel opgehangen. Een ideetje van Linda en ik moet zeggen: ik kan het iedereen aanraden. Linda heeft een creatieve geest en wel vaker ontspruiten zich daaraan dergelijke simpele, maar o zo briljante ideeën. Zo doet zij ook altijd een uitje door de hachee. U moet het zelf weten, maar ik zou het een keer proberen als ik u was. In elk geval, ik liep vanochtend in mijn boxershirt de badkamer op, keek in de spiegel en onwillekeurig moest ik aan de beroemde acteur Sylvester Stallone denken. Die had ook vaak boxershirts aan namelijk. De mijne ziet er zo uit.

Boxers zijn geweldige honden, helaas wat uit de mode waardoor je ze niet meer zo vaak ziet, maar altijd nog stukken beter dan een Golden Retriever of een Beagle. Boxers zijn een soort Buldoggen, maar dan niet gehandicapt. Er zijn natuurlijk wel gehandicapte boxers, maar vaak is dat hun eigen schuld. Hun verdediging was niet goed, of ze zijn gewoon te lang doorgegaan. De grootste kunst van de bokssport is op tijd te stoppen. Ikzelf bijvoorbeeld, was daar een meester in. Ik stopte eigenlijk altijd op tijd. Praktisch voor dat de bel van de eerste ronde ging, stopte ik al. Enorm effectief want één: de tegenstander verwacht het niet, en twee: de schade blijft beperkt. Het vergt aan de andere kant wel doorzettingsvermogen want grootheden als Mohammed Ali en Mike Tyson hebben deze kunst nooit goed onder de knie gekregen en daar ondervinden ze nu de nadelen van. De andere kant van de medaille is dat je nooit lang in beeld bent, vandaar dat u mij ook niet kent als bokser.

Nou, van bokser is het maar een klein sprongetje naar het grootste duo aller tijden, Simon en Garfunkel. Want zij zongen lailailai. Ach, dat heeft u vast wel eens meegezongen. Wie heeft het niet meegezongen? De moeilijkheid van lailailai meezingen was eveneens het tijdig stoppen. Want in je enthousiasme gooi je er vanzelf nog een lailailai uit, terwijl Art en Paul dan alweer het volgende couplet inzetten.

Sommige mensen weten ook niet wanneer je een logje moet stoppen. Die gaan maar door, en die gaan maar door. Ook hier geldt, stop op tijd en raak niet op drift met het toetsenbord terwijl de essentie van wat je wilde zeggen al in de eerste zin stond. Je moet ze de kost geven die in die val trappen. Een logje moet kort en bondig zijn en een duidelijke boodschap bevatten. Iedereen moet na het lezen van het logje zonder probleem de kern van het verhaal in één zin kunnen samenvatten. Ook dat is een kunst die ik beheers, maar als je met boksen op tijd kunt stoppen, kun je het eigenlijk overal mee.

Het kan u niet ontgaan zijn, het was aangenaam lenteweer afgelopen weekend. Mensen worden er vrolijk van. ♪ Zelfs de allergrootste pessimist, wordt een veelgevraagde humorist, en de buurvrouw is een mooie meid, ja alles ziet er anders uit als de zon schijnt ♪♪ Zelfs ik was het hiermee eens. Zelfs dat over de buurvrouw (rechterkant) klopte. Het is de leeftijd die toeslaat. Jarenlang heb ik vol kunnen houden dat mijn humeur niet afhankelijk zou zijn van de zon. Als ik chagrijnig ben, dan is daar een reden voor en niet louter omdat er een wolk voor de zon zit. Daarom had ik eigenlijk een beetje een hekel aan de zon. Nou ja, niet aan de zon als hemellichaam, maar aan het feit dat mensen vreemd gaan doen als de zon schijnt. Terrassen, barbecueën, flirten, herrie maken, u weet wel. Nou, dat doe ik allemaal net zo lief als het stortregent hoor!

Vandaag ook, ik loop elke dag tussen de middag een rondje met een collega, weer en wind, nooit iemand op straat te bekennen, en wat denk je? Er is een straaltje zon en ze komen massaal hun stinkende hokken uit en gaan ineens zonder jas op straat lopen. Alsof het hun straat is. Maar dat is het niet, het is mijn straat. Ik bewandel hem dagelijks dus de straat kent mij.

Nou ja, ik hoopte ook een beroepschagrijn te worden, zoals Jan Mulder of Youp van ’t Hek. Fred Schuit was mijn grote voorbeeld. Maar nee, het zit er kennelijk niet in. Ik word nu al mild. Bah.