Denkbeeldige lasso

Ik weet het niet hoor, waar dit verhaaltje heengaat. Het wordt schunnig, maar het houdt me bezig. En waarom, dat weet ik niet. Kennissen van ons doen mee aan een garbage run en zitten in Scandinavië. Ze sturen ons steeds filmpjes van hun avonturen die vooral Linda interesseren. Zij zijn een stel, maar twee jongemannen zijn ook mee. Ik ken de jongemannen een beetje, beiden zijn automonteur.

De kennis stuurde mij een filmpje van het huis waar ze overnachtten en hij liep al filmend over de gang. Hij loopt de kamer van de twee monteurs binnen die even gek gaan doen zoals alleen jonge mannen dat kunnen. Dus de een gaat over het bed hangen, en de ander neemt hem van achteren. Zogenaamd dan, de kleren zijn gewoon aan. De gebukte begint te kreunen zoals alleen mafkezen dat kunnen, maar dan zie ik iets in dit grappige tafereeltje dat ik niet meer uit mijn hoofd krijg. Degene die de ander zogenaamd berijdt zwaait ineens heel even een denkbeeldige lasso boven zijn hoofd. En ik denk, verrek, zo deed onze generatie jongens dat vroeger zelf ook, met die denkbeeldige lasso. Wat is dat? Is het om te symboliseren dat je aan het rodeorijden bent of is het een soort uiting van macht? Dat je de controle over de ander hebt en dat op die manier laat zien? Het leek wel een automatische reactie, dat lasso zwaaien. Iedereen die dit grapje ooit maakte zwaaide met de denkbeeldige lasso.

Nu ik er over nadenk klopt het ook helemaal niet met die lasso. Als deze grap gemaakt wordt dan symboliseer je dat je op een wilde stier zit en hou je een arm in de lucht, voor het evenwicht en ten teken dat je de situatie meester bent. Je symboliseert niet dat je op je eigen paard zit en een kalfje vangt. Gaat deze grap nu al decennialang fout?

Goed. Laat maar. Ik ben raar soms.

Een berg redelijkheid.

Iemand vertelde met enige trots dat hij mee had gedaan aan dry January. Ik geloof dat hij bedoelde dat wij, die aan de bar zaten, dat ook hadden moeten doen. Ik pareerde dat door te zeggen dat hij die maand nooit meer terug zou krijgen. Ik had de lachers op mijn hand. Nu moet hij dat geheel zelf weten, maar hou het dan ook bij jezelf. Of laat die ondertoon achterwege. Zuip of zuip niet, maar niet een maand niet en dan weer wel. Ik drink dus wel, maar ik kan het geen zuipen noemen. Maar alcoholist, dat ben ik beslist. Ik vecht niet meer tegen de bierkaai. Het is niet goed voor een mens, wijn of bier, maar wanneer hebben ze dat eigenlijk veranderd? Vroeger was een borreltje per dag hartstikke goed voor je, zelfs baby’s kregen een scheutje door de melk als ze niet konden slapen. En hoorde je ooit gezeik? Welnee, dronken mensen waren leuk. Ze sliepen hun roes uit en gingen weer verder.

Ik heb ook gevaarlijk overgewicht. Ik zit net boven een gezond gewicht, dus moet ik concluderen dat ik een ongezond gewicht heb. En ik eet misschien teveel zout. Nou, ik eet eigenlijk nooit zout, het is dat die fabrikanten het overal in stoppen, maar zelf zout eten? Met de hand op mijn hart!

Trouwens, waarom zou je zo gezond mogelijk willen leven? Wat is daar aan? Je loopt het risico dat je veel ouder wordt dan goed voor je is. Moet je nog langer op deze verknipte wereld rondlopen. Ik word er tenminste niet vrolijk van, van al dat gezwets om me heen.

Ron Brandsteder, die heeft tenminste gelachen in zijn leven. Ik zeg net nog, als ik dat nog wil inhalen mag ik wel 300 worden. Minister Faber daarentegen, die lacht nooit. Maar ze lijkt wel een gezond gewicht te hebben. Nou ja, dat komt waarschijnlijk doordat ze elke dag 15000 stappen maakt in haar functie als kampbewaakster.

Nee, ik word er allemaal niet vrolijk van, van al die triestheid op de wereld. Nou is dat ook niet de bedoeling van triestheid natuurlijk, maar waarom doen ze daar niet eens iets aan? Er moet volgens mij ergens een hele berg redelijkheid liggen die men vergeten is toe te wijzen aan de mensheid. Minimaal zes kilometer hoog moet die berg zijn, dus hij kan zich niet verstoppen. Of de redelijkheid ligt verspreid over het aardoppervlak en moeten we goed zoeken. Eén ding is zeker, ze zit niet in de harten van de mensen.

Toch kwam er uit onverwachte hoek een lichtpuntje deze week. Haar naam is Ingrid Coenradi en ze is staatssecretaris namens de PVV. Zij lijkt wel een flinke hap uit de berg der redelijkheid te hebben genomen. Dat gaat natuurlijk nooit samen, populisme en redelijkheid. Dat is zoiets als een leugenachtige waarheid. Extreem is ook niet meer wat het geweest is op deze manier.

Nikita

Ik ben ergens ingetrapt maar ik weet nog niet waarin. Dat komt vast nog. En niet dat ik niks vermoedde, integendeel, al mijn alarmbellen gingen af, maar tot nu toe speel ik mee. Een Russische mailde mij dat haar zoontje graag ansichtkaarten uit het westen zou ontvangen. Hij had alleen kaarten uit voormalige Sovjet-landen maar uit het westen was lastig. Hoe deze Russische aan mijn e-mail kwam is mij niet duidelijk en heb ik ook niet gevraagd. Ik schreef alleen terug: “geef me zijn naam en adres.” Dat beantwoordde deze Russische, haar zoon had een typische Russische jongensnaam maar door Elton John denken wij dat het een meisjesnaam is. Ze gaf een adres op in volgens haar een kleine stad, maar qua inwoners toch groter dan Utrecht, en ze bedankte me.

Ik zocht het adres op en na enig denk-en vertaalwerk vond ik het op Google maps. Ik vond op Facebook ook een mevrouw met die naam in de betreffende plaats. Duidelijk nep, want ze was veel te mooi en had maar enkele mannelijke vrienden uit het westen. Maar misschien was haar naam wel het Russische equivalent van ‘Karin de Vries’ en zijn er meerdere van. Hoe dan ook, ik dacht: “wat kan mij in godsnaam gebeuren met een vrouw zoals jij aan mijn zij?” Met Hans de Booij ging het ook niet heel lekker nadat hij zichzelf deze vraag stelde. Kennelijk gebeurde er toch iets onverwachts.

Goed, een kleine kans dat het echt was, en ik zag niet waar dit fout kon gaan dus reed ik tussen de middag naar het postkantoor, haalde drie ansichtkaarten en postzegels voor het buitenland, betaalde een tientje en schreef de kaarten. Dear Nikita. Het enige dat ik kan bedenken is dat ik straks een bedankje per e-mail krijg en dat ze zo mijn vertrouwen probeert te winnen en ik straks 1000 euro overmaak. Ik zal toch niet voor dat tientje opgelicht zijn?

Nou ja, ik ben in elk geval op mijn hoede, maar misschien had ik dit al niet moeten doen en heeft de KGB nu mijn handschrift en vingerafdrukken. Want daar zullen ze vast achteraan zitten. Wordt vermoedelijk vervolgd.

Kostbaar

Op zondagavond breng ik Hans naar de carpoolplaats waar hij wordt opgepikt door een medesoldaat. Tijdens het ritje speelde er een liedje dat sterke associaties opriep aan een vakantie in de Ardèche toen de kinderen nog klein waren. Juist die middag had ik wat foto’s zitten uitzoeken op de pc, en in ruime mate kwamen ze voorbij, de foto’s van Hans en Tammar, toen ze nog klein en schattig waren.

In de auto kreeg een gevoel alsof er iets niet klopte, alsof er iets miste, maar dat was niet zo. Het enige dat miste, was dat het verleden voorbij was en dat klopte. De muziek was zo weemoedig dat het zelfs leek alsof ik alleen was, weg bij mijn gezin. Alsof Linda ook iemand uit het verleden was naar wie ik nu hevig terugverlangde. Ik vroeg me af of een leven zonder haar, want zo weemoedig voelde het, nog wel geluk kon brengen. Niet het kortstondig geluk dat je bij een vrouw kunt voelen, maar dat gezamenlijke verleden dat je hebt. Is dat misschien waarom je zo goed je best moet doen in een huwelijk, omdat dat gevoel dat je elkaar zo goed kent en dat je voor elkaar zult zorgen, boven alles gaat? Ja, dacht ik, en ik dacht hoe de afgelopen 25 jaar met haar zijn voorbijgevlogen. De kinderen zijn al groot, maar ze zijn nog thuis, al slapen ze vannacht allebei ergens anders.

De jaren mogen dan voorbijgevlogen zijn, ik heb ze wel beleefd. Ik was erbij. Ik herinner me veel van de foto’s en filmpjes die ik vanmiddag zag. Ik ben niet veel weggeweest in die tijd. Ik zette Hans af bij zijn collega en reed terug naar huis. Daar waar mijn leven is.

Teveel vertrouwen

Ik schreef pasgeleden over de nieuwe pup, dat ik over een poosje geen vreemde meer zou zijn en hij graag met me mee zou gaan. Dat bleek geen juiste voorspelling want hij is al dood. Onder een auto gekomen. De nieuwe baasjes waren nog niet eens over het verlies van de vorige heen, nu gebeurt dit ruim een maand later. Het arme beest was tien weken oud. Hij had al drie keer met Lori gespeeld en ze leken beste vrienden te gaan worden. Dat mocht niet zo zijn.

Jack, zo heette hij, is niet meer. Ik had nog geen band maar het raakt me toch. Ik schreef over het vertrouwen dat het beestje in de mensen had, maar door de boze buitenwereld is hij nu dood. Ik geloof niet dat hij geleden heeft. Een paar stuiptrekkingen en dat was het dan. Het korte leven van een pup.

Betutteling in Almere

Er zijn in mijn leven kleine ergernissen, middelgrote ergernissen, grote ergernissen en ontwrichtende ergernissen. De ontwrichtende zijn ergernissen die zo ver gaan dat ik er meerdere dagen last van heb, bijvoorbeeld door vernedering of belediging. Grote ergernissen worden veroorzaakt door Trump als hij nog aan het begin van z’n termijn zit en nog niet veel tegenstand krijgt, kleine ergernissen zijn reclameboodschappen voor zwakzinnigen zoals ‘met wie zou jij een koffietje willen doen’ of alles met ‘theetje’ omdat ik na veertig jaar nog maar weinig weerstand voel bij het woord ‘wijntje’ dus dan moeten ze niet net als ik eraan begin te wennen nieuwe debiele woorden gaan verzinnen, en vooral niet omdat theetje en koffietje in mijn kringen gebruikt zouden kunnen worden, in tegenstelling tot woorden als pata’s, bro of ownen, die ik alleen van tv ken en die bij mij alleen maar medelijden opwekken. God wat een veel te lange zin!

Middelgrote ergernis: op de radio hoorde ik een mevrouw van de pvdd iets compleets belachelijks opperen, of misschien was het zelfs al in een vergevorderd stadium. Ik vind dan ook dat de pvdd alleen beslissingen over dieren moet nemen en niet over mensen. Haar stem maakte de boodschap nog erger, maar het kwam hier op neer; er mogen in Almere in een straal van 100 meter van een ziekenhuis of een school geen gefrituurde etenswaren meer worden verkocht. Want dat is ongezond. Helemaal niet! Kroketten zijn net als vuurwerk. Het is niet gevaarlijk maar kan wel gevaarlijk gebruikt worden. Dus eet je een kroket, geen enkel probleem, eet je er elke dag vijf, probleem!

Betutteling van de ergste soort want een overheid moet alleen voorlichting geven, als mensen dat aan hun laars willen lappen, prima. Laat ze maar obesitas krijgen als ze dat willen, dat is niet de schuld van het aanbod! Op mijn werk stonden vandaag twee pakken stroopwafels, en er lagen drie mandarijnen. Ik kreeg trek en ik wilde een stroopwafel. Maar op mijn schouder zat een pvdd engel die zei: nee Mack, vandaag neem je maar mooi een mandarijn! En zo geschiedde. Dus ligt het aan het aanbod? Neen! Waar dan wel aan? Aan collectieve slapte.

Maar het ergste komt nog. Het verbod gold niet voor fastfood-ketens of in de school of in het ziekenhuis zelf. Daar kon je gewoon de kroket blijven kopen. De reden daarvan was dat de politiek daar niks in kon dwingen, ze konden alleen de vergunning van de kleine ondernemer afpakken. En, zo redeneerde de mevrouw, waar je iets kunt doen, moet je het doen! Nee! Nee! Driewerf nee! Als het volkomen oneerlijk is, dan moet je het vooral niet doen. Dat leidt maar tot btw verhogingen. Want multinationals kun je niet pakken dus pakken we de gewone man.

Laat ze zich druk maken over dansende beren, opgehokte varkens en elkaar pikkende kippen, mijn steun krijgen ze. Maar laat ze de mensheid niet gaan dwingen naar een worteletende soort, zonder humor en asgrauw, laat dat nu aan de vrije wil over zodat je ook straks nog kunt blijven spreken van mensheid. En de kosten van obesitas? Daar heb ik wel een oplossing voor. En anders Geert wel.

Vertrouwen

Ik ging naar iemands huis om hun pup op te halen. Het zette me aan het denken. Ik kom hun huis binnen, open de deur van de bench, en de pup, die mij nog helemaal niet kent, lijkt blij. Ik doe hem aan de riem, zet hem buiten voor een plasje en zet hem in mijn auto op de bijrijdersstoel. Binnen drie tellen zit hij op mijn schoot, of beter, hij staat en kijkt door het zijraam naar buiten. Ik rij voorzichtig en de pup vertrouwt mij, maar eigenlijk heeft hij geen andere keus dan mij te vertrouwen. Hij lijkt zich niet af te vragen of het allemaal wel klopt dat deze vreemdeling een sleutel had en hem meenam. Over een poosje zal ik geen vreemdeling meer zijn, maar een bekende met wie hij graag meegaat, net als ik dat was voor hun vorige hond, Milo.

Het is een kort ritje en ik breng de pup naar zijn baasjes die aan het werk zijn. Niet toevallig is mijn eigen hond daar ook, want die had ik er even daarvoor achtergelaten. De pup is nu nog blijer, hij herkent zijn baasjes dus al en bij het zien van Lori is het helemaal feest. Op het kantoor spelen de twee al liggend met elkaar. Over een tijdje zullen ze achter elkaar aan sprinten.

De pup die gedwongen met mij mee ging en mij vertrouwde, want wat moest hij anders, is de reden dat zo’n vertrouwen nooit beschaamd mag worden. Ik moest zijn gegeven vertrouwen wel in dankbaarheid aanvaarden, want wat moest ik anders? Het is niet eens een keuze. Dieren en kinderen, hun vertrouwen mag nooit worden beschaamd.

Ik lees net dat een moeder tot levenslang is veroordeeld voor het uithongeren en mishandelen van haar dochter. Het kind werd soms dagenlang opgesloten in een kast en het kreeg geen eten. Op school hadden ze het pas in de gaten toen het meisje al dood was. Zo’n bericht maakt me misselijk. Had ik het maar geweten, net als bij de vele andere kinderen die haar voorgingen. Ook na haar dood moet het kind erop kunnen vertrouwen dat wij uiteindelijk haar vertrouwen niet beschamen. Dat we ingegrepen zouden hebben als we het hadden geweten. Het enige lichtpuntje is dat de moeder spijt heeft betuigd en niet in beroep gaat. Om zo een beetje van haar schuld af te lossen.

Mensheid

Het probleem Trump bestaat alleen in mijn hoofd. Hij is niet mijn president, ik ken hem niet, ik zal hem nooit ontmoeten en toch zie ik hem als probleem. Terwijl anderen hem als oplossing zien. Wat opmerkelijk is omdat de eerste termijn ook op niets uitliep, behalve dat we 30.000 leugens verder zijn. Gemiddeld 21 fabels per dag werden er door de president verteld, en triest genoeg had de meerderheid van de stemmers dat niet in de gaten of maakte het ze niet uit. Of ze waren Elon Musk, en hadden baat bij die leugens en omarmden ze dientengevolge.

Als ik het probleem Trump in mijn hoofd oplos door middel van een revolutie en een schavot, of door een aanslag en een complot, dan is er nog altijd die meerderheid. Ik kan er niet bij met mijn hoofd omdat ik zelf zo ideologisch ben om tijdens het stemmen niet aan mijn eigen portemonnee te denken, maar aan het welzijn van het land. Vroeger was het noodzakelijk om de welvaart op te krikken zodat welzijn in haar kielzog werd meegetrokken. Maar inmiddels is de boeggolf van de welvaart zo hoog dat het welzijn ver achterblijft of zelfs remmend werkt. Welvaart wordt naar mijn mening overschat en leidt tot de overspannen situatie waarin we nu verkeren. Er zijn steeds meer verwarde mensen, ook in de politiek, mensen die denken dat ze hun rijkdom hebben bereikt met hard werken en niet willen delen, die geen belasting willen betalen zonder erover na te denken wat daar de gevolgen van zullen zijn, en sowieso mensen die geloven dat ze tot een verheven soort behoren die net wat belangrijker is en voor wie net iets minder regels zouden moeten gelden dan voor anderen.

De oplossing? Die is er niet. Stel je voor zeg! Geen landen, geen bezittingen, geen religie alleen maar mensen die als eenheid leven. Het idee! Nee, zo zit de mensheid niet in elkaar. De duivel mag dan letterlijk niet meer bestaan, zijn verleiding bestaat nog steeds. En het vlees biedt geen weerstand en verzamelt schatten op aarde in het vertrouwen dat die wel beschermd zullen worden door de rechtsstaat. Wat op zeker moment wel fout moet gaan…

Freak

Een poos geleden, ik was het alweer vergeten, kwam ik op een parkeerplaats in het bos een wat vreemde man tegen. Ik kende de man, hij was onze oude verwijfde badmeester, of hij leek erop. Hij sprak iedereen aan op ongewenst gedrag en deed dat op verwijfde doch strenge toon. Eigenlijk durfde je niet tegen hem in te gaan.

Hij fietste voorbij maar toen hij me zag stapte hij af en bleef op een afstandje staan kijken. Ik denk dat hij zijn oude beroep weer wilde oppakken en mij ergens op wilde aanspreken. Maar ik deed niet zoveel fout op dat moment. Hij wachtte tot ik de hond achterin de auto had en totdat ik wegreed. Ik weet dat ik het nogal vreemd vond, maar dacht er verder niet meer over na.

Gisteren, ik loop met de hond en zie hem ergens de stoep vegen. Ik groet hem maar hij zegt niks terug. Hij stopt met vegen en kijkt me aan maar ik sla er geen acht op en loop verder. Ik ga de hoek om, een steegje in dat uitkomt op een parkeerplaats waar vaak een busje staat dat loeistrak langs de muur staat geparkeerd. De rechterbuitenspiegel heeft ongeveer nog een centimeter speling tot de muur en ik vraag mij af hoe de bestuurder dat toch elke keer weer voor elkaar krijgt. Als ik het busje voorbij ben kijk ik om naar de spiegel maar zie in het steegje de zonderlinge man weer staan. Hij staat me na te kijken, zijn bezem in zijn handen, alsof hij zeker wil weten dat ik verdwijn en geen rottigheid uithaal. Of dat de hond niet op straat poept of zo.

Het heeft best iets engs, deze man die mij in de gaten houdt. Nou ja, in een film zou het eng zijn. Maar ondanks dat hij er normaal uitziet moet hij iets mankeren denk ik. Of hij heeft informatie over mij van vroeger die ik zelf vergeten ben. Dat ik een gluiperd was die de meisjes bespiedde of zo. En dat hij me het zwembad heeft uitgezet. En dat hij me wil laten weten dat hij me niet vergeten is. Nou, ik jou ook niet, Freak.

Jaren tachtig revival

Ik liep donderdag in het hondenuitlaatgebied waar een man, vrouw en drie honden mij naderden. In het voorbijgaan zegt de man: “hee, dat is lang geleden!” Ik draai me om en ik herken hem. Een jongen uit de buurt waar ik mee omging toen ik achttien was. Hij was iets ouder en had een motor, waar ik nog wel eens mee gevallen ben omdat ik over gladde bladeren reed. Het was een lichte schuiver, maar ik had nog jarenlang de sporen op mijn dij staan. Ik heb hem in de jaren tachtig voor het laatst gezien maar hij blijkt één straat verder te wonen. Wel een lange straat, maar toch.

Gisteren kreeg ik een bericht via LinkedIn van mijn oude buurjongen. We kwamen allebei in 1983 in Vaassen wonen en hij verhuisde in 1987 weer. In die tijd maakten we veel mee, we liepen over het dak naar elkaars kamer. Hij ging naar Groningen en ik heb hem nooit meer gezien of gehoord. Nou ja, tien jaar terug, ook via LinkedIn , en vorige maand. Maar nu was hij in de buurt en is vandaag langsgeweest met zijn dochter. 37 jaar geleden zag ik hem voor het laatst, en nu zat hij bij ons in de huiskamer, wat voor hem ook herkenning was aangezien hij in net zo’n huis woonde.

Zo zie je ze nooit, zo zie je er in drie dagen twee.