Weg voldoening.

Ik heb nu al helemaal de schijt van deze nieuwe auto. Echt, niks werkt. Ik denk, ik neem er even een zaterdag voor om het uit te zoeken, staat er geen enkele bruikbare instructie in het instructieboekje. En dan moeten jullie niet denken dat ik overdrijf, want nee, niks klopt. De instellingen voor de stoelen niet, de navigatie niet, Apple car-play niet en vooral het automodem niet.

Er zit een modem in dus dan wil ook dat dat werkt. Maar er zat geen simkaart in. Dus ik kocht een prepaid simkaart. Ik deed die in de houder en internet werkte niet. Waarom niet? God mag weten waarom niet. Ik resette naar fabrieksinstellingen en vervolgens was ik alle kaartupdates kwijt. Tenminste, dat vermoedde ik. Ik wilde ze weer opnieuw installeren maar dat lukte niet, want de kaart updates waren te groot. Dat moest via USB. Maar de USB die ik pakte was 2G, en het moest 4G zijn. Ik reed naar de plaatselijke telefoonturk om een USB te halen van 4G, maar hij zei dat dat lastig was omdat de meeste groter waren. Prima, doe me dan maar een grotere. Hij had 64G en 256G dus ik vond 64G groot genoeg. Er hingen geen prijskaartjes bij, want dan kunnen die stomme Turken zelf bepalen of ze iemand kunnen oplichten, en aan mijn onnozele voorkomen had hij bepaald dat ik een gewillig slachtoffer was. Deze kan weg voor 25 euro, zei hij. Ik wilde pinnen maar hij vroeg of ik contant had. In mijn naïviteit dacht ik nog dat hij contant geld nodig had, maar even later besefte ik dat hij geen belasting ging afdragen. Klootzak.

Thuis downloadde ik een kaart van Frankrijk, dat duurde 16 minuten en toen ik de USB in de auto wilde doen bleek dat het een hele andere USB aansluiting was. Ik had die Turk nog verteld dat het voor mijn auto was, maar dat boeide die kameel natuurlijk helemaal niet. Geld voor niks uitgegeven. Ik kreeg ook de wifi niet aan de gang dus ik besloot tegen beter weten in de simkaart eruit te halen om te kijken of hij andersom moest of zo, maar toen flikkerde de simkaart inclusief houder door een gat en is nu voor eeuwig weg, ergens onder de vloerbedekking van mijn auto. Teringtyfuspleurisroodvonkgeelzucht! En ook de kaart van de Benelux installeerde niet. Die kwam wel op 100% maar vervolgens ging hij gewoon weer naar nul en begon opnieuw.

Er zat niks anders op dan het kapje dicht te doen, te accepteren dat mijn automodem het nooit meer zal doen, dat ik 35 euro voor Jan Lul heb uitgegeven waarvan 25 nog in het zwarte circuit terecht gekomen is ook, en om dan maar AppleCarPlay voor de navigatie te gaan gebruiken. Maar ook dat deed het niet meer, een of andere debiele melding die ik voor kennisgeving kon aannemen maar verder niks. Kutwagen! Ik rij voortaan wel in de Modus van Linda.

Ik mis mijn Peugeot nu al.

De voldoening

Een paar weken geleden liep ik met Lori in het losloopgebied. Ik gooide de bal, zo’n oranje rubberen met zo’n kunststof werpding waardoor je zeker twintig meter verder gooit dan zonder. Wat de hond eraan vindt snap ik niet, maar ze kan er geen genoeg van krijgen. Totdat ik de bal door de kruin van een boom gooide en hij klem kwam te zitten precies tussen de oorsprong van twee takken. Lori was teleurgesteld dat de bal niet meer naar beneden kwam, en ik probeerde hem nog naar beneden te gooien met een stok, maar de bal zat te hoog. Bovendien had Lori haar zinnen nu op de stok gezet dus dat werd te gevaarlijk.

Ik kom niet dagelijks op die plek, maar als ik er was probeerde ik, als niemand keek, de bal naar beneden te gooien met een nieuwe bal. Maar dat was zo goed als onmogelijk. Soms miste ik het doel met wel anderhalve meter. Steeds als ik er kwam probeerde ik het een paar keer, maar hoe meer tijd verstreek hoe meer ik ervan overtuigd raakte dat die bal daar voor eeuwig zou blijven hangen.

Meestal loop ik tussen de middag ergens anders, en kom ik over een veld waar een paar tractorbanden liggen. Ook daar probeer ik de bal altijd in de banden te gooien maar nooit lukte me dat. Tot deze week. Een prachtige worp met de kunststof houder en de bal belandde precies in de tractorband. De afstand was zeker dertig meter dus ik was blij. De volgende dag kwam ik in het losloopgebied en beproefde mijn geluk. De eerste drie worpen kwamen in de buurt maar waren mis. Maar de vierde, een prachtworp die recht op het doel afvloog. En ja hoor, de bal kwam los en twee ballen vielen uit de boom. Lori wist niet hoe ze het had en met beide ballen in haar bek liep ze hijgend terug naar de auto. De voldoening die ik voelde! Ik wilde het eigenlijk gelijk appen naar mijn vrouw, maar besloot toch maar te wachten met vertellen tot ze aan het eind van de middag thuiskwam.

Onbeschreven blad.

Wat voor tatoeage zou je laten zetten en waar?

Ik zag gisteren een tatoeage en voor de eerste keer dacht ik: “ok, dit is wel cool.” Het was een tatoeage met het logo van Sun Records en daaronder de letters TCB. Je moet een kenner zijn om te weten dat dat naar Elvis refereert, maar dat ben ik inmiddels.

En Wendy van Dijk, die heeft een tekst in een mooi handschrift op haar arm getatoeëerd en zolang ik niet weet wat daar staat vind ik het ook wel aardig. Of Douwe Bob, die heeft ze in zijn nek en samen met zijn pakken en zijn knappe voorkomen vind ik dat ook wel wat hebben.

Maar verder vind ik tatoeages helemaal niks. Zonde van de inkt. Ik zou dus geen tatoeage nemen, ook geen subtiele, dus hoef ik ook niet na te denken waar ik hem zou laten zetten. Het zou ook belachelijk staan onder de douche, dat weet ik zeker. Bovendien vind ik dat tatoeages voorbehouden hadden moeten blijven aan zeelieden en Indianen. Popeye bijvoorbeeld, die kan het hebben. Maar tegenwoordig wil bijna iedereen zich onderscheiden dus neemt bijna iedereen een tatoeage. “We’re all individuals” roepen ze in koor.

U hoort het al en u wist het al, ik ben wat ouderwets. Hoewel ik het zelf niet ouderwets vind, ik ben gewoon niet zo’n trendvolger. (Ik bedoel hier eigenlijk meeloper, maar je weet nooit welke getatoeëerde er meeleest)

En die tekst van Wendy is vast iets heel zeikerigs, een levensmotto of zoiets. Ik heb helemaal geen motto, mij overkomen dingen maar meestal overkomt mij niks. Dus waarom zou ik dan Live life to the max tatoeëren? Slaat nergens op. Misschien moet ik een QR code laten tatoeëren op mijn onderarm. Puur uit praktische overweging en niet uit esthetische. En dat je dan hier uitkomt.

Met dank aan Trump.

Nadat ik een proefrit had gemaakt ik een Volvo, besloot ik het niet te doen. Maar twee weken lang dacht ik aan de auto. Niet omdat ik hem extreem mooi vond maar omdat hij geweldig reed, niet te duur was en bij een bevriende garagist stond. En omdat de mijne, die ik wel extreem mooi vond, vaak een klein euveltje had.

Toen kwam Trump op tv met z’n gezeik en ik was het zat. Als die kerel de wereld naar de kloten wil helpen, prima, maar dan wacht ik ook niet langer. Ik appte vanuit mijn bed de garagist dat ik me bedacht had en de auto toch wilde kopen. Vandaag heb ik hem opgehaald. 251 pk, dat zouden we vroeger een kanon hebben genoemd. Ter vergelijk, in mijn eerste Autovisie jaarboek uit 1988 stonden een Porsche 911 Carrera en een Ferrari 328 met respectievelijk 230 en 240 pk. En nu heeft Mack, in wiens hoofd het nog steeds 1988 is, een auto met 250 pk! Had hem dat vroeger verteld en hij was gek geworden van blijdschap. Nu is hij in z’n nopjes. Met mijn broer maakte ik een ritje, hij reed, trapte het gas in en zonder enige moeite wees de teller 190 aan. Dit is een wagen!

Mijn Peugeot parkeerde ik precies tussen alle te koop staande auto’s. Om te laten zien dat ik het er niet mee eens was dat die naar “de handel” ging. Afscheid is eenmaal niet makkelijk. Maar goed, ben er al overheen.

Zeker.

Is het u ook opgevallen dat we met z’n allen een nieuw stopwoord aan het ontwikkelen zijn? Jan-Joost van Gangelen doet het om de haverklap, maar hij is niet de enige, je hoort het steeds vaker. Het gaat om het woordje “zeker” als bevestigend antwoord op een vraag. Dus in plaats van dat je “ja” zegt, of “jazeker” of “vast en zeker”, is het nu alleen “zeker” geworden.

Nu ik het gezegd heb gaat het u zeker en vast ook opvallen. Mij vallen dit soort dingen altijd op omdat ik niet van overbodige veranderingen hou. We hebben al genoeg woorden, dus om er steeds weer nieuwe termen bij te halen, omdat taal zogenaamd leeft, is wat mij betreft onzin. Een jaar of twintig geleden zeiden veel vrouwen ineens om de haverklap: “geweldig” waar ze vroeger “wat leuk” of “enig” gezegd zouden hebben. En waar ze vroeger zeiden: “Chinees eten is lekker”, zeggen ze nu: “Sushi, ik hou ervan.” Niet alleen is Chinees eten niet meer in de mode, het is ook kennelijk ook niet meer lekker.

Mijn vermoeden, waar ik vroeger “mijn ergernis” zou zeggen is dat je nét even anders uitdrukken nodig is om je los te maken uit de saaie groep en over te stappen naar de hippe groep. Je wilt tenslotte bij de hippe groep horen. Dat denk ik tenminste, maar ik weet zeker dat niet iedereen dat met mij eens is. Dat hoeft ook niet, als je het niet met elkaar eens bent wil dat niet zeggen dat er ook twee waarheden zijn.

Nou ja, ik trapte er laatst ook zelf een keer in en tot mijn eigen teleurstelling antwoordde ik met het woordje “zeker.” Het gaat bijna vanzelf.

Vrede

Wat heb je aan vrede als daar afpersing tegenover staat? Wat heb je aan vrede als die wordt afgedwongen door machtige en rijke mannen die alleen nog maar machtiger en rijker willen worden? Geef Rusland wat het wil, geef Amerika een deal, want dan zijn wij in Europa tenminste veilig en kan carnaval gewoon doorgaan? Zulke vrede, daar heb je niks aan. In zulke vrede zal Rusland doen wat het wil en zullen we slaven worden van het extreme kapitalisme. We varen al in die richting.

Het is dan wellicht beter om te moeten vechten. Dan maar geen carnaval maar een collectieve heropvoeding van de westerse mens. Misschien wel ten koste van miljoenen. Ik weet niet hoe het was gelopen als de Tweede Wereldoorlog niet was gebeurd. Dan zou ik nu waarschijnlijk niet de kapjes hebben gegeten waar ik het gisteren over had. Niet omdat ik de oorlog heb meegemaakt, maar omdat mijn opa’s en oma’s dat wel hadden en mijn ouders opvoedden met die oorlog nog vers in het geheugen. En mijn ouders voedden mij op in dezelfde stijl, omdat het er nog inzat. Maar bij mijn generatie lijkt het mis te gaan, de oorlog is verdwenen en wij geven het nog maar half door.

En nu zijn we rijker dan ooit, hoeven minder arbeid te verrichten, we hoeven niet in militaire dienst, we hebben toegang tot medische zorg, we mogen niet meer beledigd worden en we zijn allemaal het middelpunt van het heelal. Misschien is de migratie beperken nog niet zo’n slecht idee. Daardoor kan de economie niet meer groeien en neemt de welvaart af. Waardoor ook het besef zal toenemen dat je arrogant gedragen niet zo’n goed idee is. En de noodzaak om aardig gevonden te worden toeneemt. Want carnaval in je eentje vieren is ook maar niks.

Retro

Ik had bij een vorige werkgever, na 11 jaar overdreven zwoegen, een horloge gekregen. Een dure, veel duurder dan ik zelf ooit zou uitgeven aan een horloge. Ik heb niet eens ooit zo’n bedrag aan een fiets uitgegeven. De andere gezinsleden wel. Ik eet hier ook altijd het oude brood en de oude chips op, zodat de rest altijd verse producten heeft, het zou zielig voor ze zijn als ze een oud kapje moesten eten of op een gewone fiets naar het dorp moesten. Nou ja, dat is een heel ander verhaal.

Dat horloge vond ik altijd supermooi, maar het had maar één wijzer waardoor de tijd net wat lastiger af te lezen was, zeker na mijn 45e, maar het liep ook altijd een beetje achter. Wat ik vreemd vond, want ik zou denken dat als het achterloopt, het dan steeds verder achter zou gaan lopen, maar nee, een minuut of vijf en daar bleef het dan bij. Voor een dergelijk Zwitsers precisiewerk slaat dat natuurlijk nergens op. Daarbij had het geen batterij of opwindmechanisme, maar het bleef lopen zolang je het droeg. Maar als je het 36 uur niet omhad, stond het weer stil. Irritant ding.

Mijn eerste horloge kreeg ik van mijn opa en oma voor mijn heilige communie, ik noemde dat nooit heilig trouwens, maar nu ineens wel, en ik begreep ook niet wat het was, behalve dat ik stomme sandalen aan moest en brood moest bakken. Nou ja, ik moest bij het bakproces aanwezig zijn. Dat horloge was van het merk Velona en ik was er erg blij mee. Het had een kleine secondewijzer en ik denk dat ik het nog steeds ergens heb.

Verder heb ik nog wel een aantal horloges gehad, maar daar heb ik weinig speciale herinneringen aan, op één na, die ging op zonnenergie en die ligt op de bodem van het Emstergat. Want ook die was mooi, dus die verloor ik. Net als mijn Casio financial consultant fc-100, de beste rekenmachine ooit, ook verloren.

In elk geval, op de basisschool, 4e klas, toen ik nog mijn opwindhorloge had, kregen de eerste jongens een kwartshorloge. Dat was cool, want, zo vertelden ze, er zat een computer in. Mijn vader, die deze week alweer 40 jaar dood is, kreeg er ook één. Een Casio. Ik zag op internet een retro horloge dat erg leek op die van mijn vader. En omdat ik de advertentie steeds aanklikte, bleef hij terugkomen. En gisteren, nadat ik een tegenvoorstel naar sales had gedaan en daarmee 8 euro extra omzet naar ons team toe trok, besloot ik dat ik het moest kopen. En zo geschiedde. En vandaag werd het bezorgd. Ik ben zo blij als een kind. 32 euro!

Lef

Hans verkocht een game-laptop, 3 maanden oud, via marktplaats, afgesproken prijs was 1000 euro. Er waren twee geïnteresseerden, maar de eerste was iemand uit Den Haag. Ik had me nergens mee bemoeid, maar Hans vroeg mij of we diegene even bij de bushalte op konden halen. In de auto zei Hans dat hij niet het idee had dat de ander heel goed Nederlands sprak, en dat klopte. En ook geen Engels, alleen Turks zei hij. Hij vertaalde met z’n telefoon. Hij kwam uit Syrië en was hier zeven maanden.

Het riep bij mij wat vragen op, maar vooral hoeveel lef deze jongeman moest hebben om zonder kennis van de taal bij vreemden in de auto te stappen en mee naar hun huis te rijden. Ik vertelde dat we een hond hadden en of dat een probleem was. Toen hij het vertaald had zei hij geen probleem. Maar toen hij de hond zag deinsde hij achteruit en durfde niet naar binnen. Ik deed de hond in de tuin waarop hij binnenkwam. Ik verwachtte een korte inspectie maar Hans had de boel gereset waardoor er opnieuw geïnstalleerd moest worden en dat nam zomaar drie kwartier in beslag. Hij merkte kleine beschadigingen op en vroeg om de factuur en de doos. De doos had Hans niet meer en hij wist ook niet hoe de krasjes erop kwamen. Dat is wel typisch Hans, lekker slordig met je spullen omgaan en de doos weggooien.

Ik dacht dat de prijs al overeengekomen was maar ik dacht ook dat de laptop in nieuwstaat was. Ik zei Hans om er 100 euro vanaf te doen maar op de telefoon van de man stond: staat u mij toe hem voor 850 te kopen. Heel netjes, maar nee. Hans maakte het hem ook nog duidelijk, 900 of niet. Linda zat zich sowieso al te ergeren aan de andere kant van de kamer en ik vroeg haar het aan mij over te laten. De situatie werd een klein beetje ongemakkelijk en de man zei dat hij nog een half uur nodig had om de installatie te voltooien. Hij en Linda stonden op het punt hem eruit te werken maar ik zei, hij komt helemaal uit Den Haag, geef hem even.

Toen hij klaar was wilde hij betalen met 850 euro. Toen was Linda er klaar mee en zei dat hij op moest houden waarop de man 900 betaalde. Ik bracht hem terug naar de bushalte, en als hij niet zo had zitten zeuren had ik hem naar de trein gebracht. Maar ik bleef het bewonderenswaardig vinden, ik zou zoiets toch nooit uithalen, en al helemaal niet in een ander land, uit angst dat ze me zouden vermoorden en ergens in een container achterlieten.

Autoliefde

In november 2022 kocht ik na lang zoeken mijn huidige auto, een witte Peugeot 508 sedan uit 2011, met automaat en leren bekleding. Ik had er een in zuid Frankrijk zien rijden en besloot toen dat ik er ook eentje moest. Omdat de auto bekend stond om zijn onbetrouwbaarheid liet ik de motor reviseren om de nodige ellende te voorkomen.

Echter is het motorblok niet het enige onderdeel dat kapot kan dus ik heb nogal de nodige storingen gehad. Het eerste halfjaar werd dat allemaal onder garantie verholpen door de zeer slordige verkoper, maar daarna gingen de storingen door. En steeds hoopte ik dat het wel een keer klaar zou zijn. Ook de gereviseerde motor begon ineens weer olie te verbruiken, maar ook dat is weer opgelost. Ik vind een storing niet zo erg, je krijgt er een band met je auto door, maar ik hou niet van brandende waarschuwingslampjes dus ik laat ze wel oplossen. En het moeten niet steeds dezelfde euvels zijn die kapot gaan.

Inmiddels is mijn auto uit 2011 volledig nieuw opgebouwd uit onderdelen van na 2022, dus hij rijdt als een trein. Afgelopen drie weken was ik slechts drie keer bij de garage dus dat viel mee. Maar de laatste keer zag ik dat hij een zwarte Volvo V60 T5 had staan en ik informeerde naar de auto. Ik kreeg uitleg, een inruilvoorstel en ik maakte een proefrit. Het was een 250 pk monster uit 2018 dat zo mogelijk nog beter reed dan de mijne. Hij was ietsje kleiner achterin maar nog acceptabel, en hij was veel moderner.

Maar daar zat onder andere het probleem. Apple Car Play, dus het was de bedoeling dat ik met Spotify moest gaan werken in plaats van met cassettebandjes een USB-stick. En je kon het dashboard een stijl meegeven via de instellingen, dus de meters konden rood, zwart, of chroom omrand, kinderachtig! Trouwens, er was geen olietemperatuurmeter en zelfs geen koelvloeistoftemperatuurmeter! Kennelijk niet nodig. Nee, dit stond te ver van mij vandaan, tenminste nu nog. Daarbij was de auto zwart, een station die je op elke straathoek ziet staan. Volgens de garagehouder, en ook volgens Linda was het een chique auto, met ledverlichting en designuitlaten. Maar dat interesseert mij niet, chique. Uiteindelijk zie ik een zwarte dertien in een dozijn station en vind ik de mijne mooier, zeker op de Franse wegen.

En alsof mijn auto het aanvoelde loste de laatste motorstoring waar een nieuw onderdeel voor besteld moet worden zichzelf op. Het onderdeel werkt kennelijk weer. Ik maakte nog eens een rondje in mijn eigen auto en besloot de Volvo af te zeggen.

Incidentele herinneringen

In 2017 schreef ik een logje genaamd ‘weerstand’ waarin ik het had over een oude man die toen ik zestien was (1986) vaak door onze straat liep om zijn hond uit te laten. Ik schreef dat omdat ik van nature moeite heb met het verstrijken van de tijd, en dat alles in mum van tijd voorbij gaat en binnen de kortste keren lang vervlogen geschiedenis is.

In 2017 was het 31 jaar later en ik zag de man plotseling weer. Ik geloofde het eerst zelf niet want hij leek amper ouder geworden. Hij had als het ware weerstand geboden aan het verstrijken van de tijd. Een lezer geloofde het ook niet en vroeg of het niet zijn zoon kon zijn. Dat had gekund, maar ik was er vrijwel van overtuigd dat hij het was.

Nu is het weer acht jaar later en deze week stond zijn overlijdensbericht in de krant. 98 was hij, ik had het in 2017 dus goed gezien, toen was hij 90. En in 1986, toen hij in mijn beleving een oude man was, was hij 59. Ik ben 55, dus bijna een oude man.

Zal er in 2067 ook iemand zijn die zich mij van vroeger herinnert? Als die man die altijd met z’n loslopende herdershond door de buurt liep? En dat iemand me dan in 2060 weer ziet en denkt, verrek? Ja, dat gaat vast gebeuren. Want ieders hoofd zit vol met incidentele herinneringen aan mensen van wie je niet weet wie ze waren. Maar omdat ze iets deden wat je opviel heb je ze onthouden.