Aanvoegende wijs.

Ik begrijp dus dat algoritmes op mij worden toegepast. Niks nieuws, want ik wist ook wel dat als ik een advertentie van een schaars geklede dame zie dat dat komt omdat een computer in de gaten heeft dat ik net iets langer naar zo’n filmpje kijk dan gewoonlijk. Nou ja, net iets langer, ik kijk het hele filmpje uit om te zien of het arme wicht ook nog ontnomen wordt wat ze al bijna niet heeft.

Maar wat ik dus niet wist is dat ik in de discussies over gevoelige onderwerpen, juist die meningen te zien krijg die mij het meest irriteren. “De wolf hoort hier niet!” Daar klik ik dan meestal op om te kijken met welke boer ik te maken heb, en zet daar vaak een gevatte reactie onder. Het algoritme heeft zijn werk gedaan en zorgt dat ik zolang mogelijk blijf scrollen in die discussie. Waarom weet ik niet, maar alleen al het besef dat een algoritme mijn doen en laten bepaalt, zorgt dat ik op scherp kom te staan.

Nu kun je makkelijk roepen dat als je geen Facebook hebt, je er ook geen last van hebt, maar ik heb wel Facebook en ik wil er niet vanaf. En al zou ik het willen, dan lukt het niet. Een moment van zwakte en je opzegging wordt ongedaan gemaakt.

Maar daar gaat het allemaal niet over. Het gaat erom dat iemand, of meerdere iemanden, bedacht hebben dat het een goed idee is om mij te irriteren. Mijn leven nog moeilijker te maken dan ik het uit mezelf al maak. In plaats van mij reacties te tonen die mij weer vertrouwen in de mensheid geven. Nee, bewust mijn leven tot een vagevuur maken. Denk daar eens even over na zeg! De sadisten! De teringlijers! Nou, ik ga me hier tegen wapenen. Voortaan als ik weer een reactie zie die mij irriteert, ga ik die liken. (Dus niet likken, voor mijn dyslectische lezeres.) En daarmee breng ik dat hele algoritme in de war. En irriteer ik de evil-bedenkers ervan. Moge hun balzakken openscheuren en hun ballen de riolering in stuiteren!

De maan

Vroeger, toen Frankrijk nog ver was, gingen wij vaak op visite bij opa en oma. Zo één keer in de twee weken, eerst naar de ene opa en oma, en daarna naar de andere, waar meestal nog wel een oom en tante zaten. Dan reden we ‘s avonds in het donker terug, en mijn broertje, mijn zusje en ik sliepen dan achterin. Ik sliep tussen de achterbank en de voorstoelen in, op de ruwe mat, maar dat hinderde mij niet. Maar soms sliep ik niet en zag ik de maan. De maan bewoog met ons mee, soms stak hij zelfs de weg over want ik zag hem ineens aan de linkerkant, en hij baande zich een weg door de wolken. Mijn oma had mij een versje geleerd. “De maan is rond, de maan is rond, hij heeft twee ogen een neus en een mond.” En als je goed keek zag je z’n gezicht ook. Later ging ik ook de donkere kant van de maan zien. Tenminste, dat verbeelde ik me waarschijnlijk, maar ik zag de zwarte achterkant die niet verlicht werd.

Afgelopen dinsdag had ik een “Christmas event” op mijn werk, wat nog minder met kerst te maken had dan Carnaval met Staphorst. Na afloop reed ik naar huis en ik zag de maan. Hij vergezelde me tijdens de rit, ik zag hem zich ijverig een weg banen door de wolken en soms stak hij de snelweg over. Hij had nog steeds datzelfde gezicht. Ik dacht aan vroeger en aan vandaag, want de maan is niet veranderd en gaat dat ook niet doen. Hij is altijd met dezelfde kant naar ons gericht zodat we altijd z’n bekende gezicht zien. De maan is een mooie hangende bol in de lucht waar ik graag naar kijk. Hij staat hier maar één lichtseconde vandaan. Iedereen kan hem zien, gratis en voor niks. En als wij er niet meer zijn is de maan er nog steeds. Hij raakt wel lichtjes uit z’n koers en hij verwijdert zich van ons vandaan. Drie centimeter per jaar of zo, dus we kunnen voorlopig nog vooruit.

Dictator

Naar aanleiding van mijn recente klacht op dit weblog over het bevolkingsonderzoek darmkanker (strontcontrole) waarvan ik vond dat het hopeloos te laat kwam, hoorde ik vanochtend op de radio dat ze de minimumleeftijd hiervoor met vijf jaar willen verlagen. Mensen vanaf vijftig zouden voortaan uitgenodigd worden om hun poep op te sturen.

Ik vind het fijn dat ik niet voor niks schrijf en dat er ook echt iets met mijn adviezen wordt gedaan. Mijn vroegere ambitie om dictator van dit land te worden is een beetje verdwenen, maar men houdt nog steeds rekening met wat ik vind. Wel zo prettig.

Dat mijn ambitie om iets aan dit land te doen weg is komt voornamelijk doordat mijn ambities sowieso weg zijn. Het is wat laat voor ambities. Bovendien, dan moet ik gaan nadenken over oplossingen en daar heb ik helemaal geen zin meer in, vooral niet omdat ik in de praktijk best moeite heb om mensen teleur te stellen. En deze eigenschap zie je eigenlijk zelden bij dictators. Bovendien, een echte dictator stelt niet teleur, die boezemt regelrechte doodsangst in terwijl iedereen hem toejuicht. Het is jammer dat ik vroeger niet heb doorgezet, want zo’n zwarte Mercedes 600 Pullman en bijbehorend lichtblauw dictatoruniform zijn wel mijn smaak.

In elk geval, ik zal een beetje gerichte adviezen gaan geven hier, misschien kan ik hier en daar toch een beetje bijsturen.

Klap van de molen.

Tegen welke molen Vladimir is gelopen weet ik niet, maar zeker is dat hij ze niet op een rijtje heeft. Hoe de man op ijzige toon de feiten verdraait en Rusland in een defensieve rol weet te draaien is ronduit knap. Thierry Baudet is het zelfs met hem eens, maar die heeft ook een klap van de molen gehad.

Als Zelensky nu Amerikaanse lange-afstandsraketten afschiet op Rusland, met als doel de Russische slagkracht te verzwakken, in het kader van “de aanval is de beste verdediging” dan beschouwt Poetin dat als een daad van agressie die kan leiden tot de derde Wereldoorlog. Juist ja. Dat Rusland Oekraïne is binnengevallen en dagelijks met raketten bestookt, zien we voor het gemak even over het hoofd. Ik bedoel, wat bezielt deze gek? Wat is er in hem gevaren?

Als je zoiets maar lang genoeg volhoudt wordt het vanzelf waar. In de oorlog tussen Israël en Hamas en Hezbollah heb je ook geen idee meer wie nu begonnen was en welke actie nu een vergelding was op welke vergelding.

Ondertussen worden datakabels gesaboteerd, gisteren vind ik bij ons in huis nog een kapotgekauwde usb-kabel en Lori kreeg de schuld. Nou, ik weet wel beter. Ik vertrouw geen enkele Rus meer. Morgen ontmoet ik er één op mijn werk. Zogenaamd gevlucht voor het regime. Spionnen zijn het, getrainde vechtmachines, al heten ze Jana of Anna.

En dat mijn auto elke keer als hij net gemaakt is een nieuw mankement krijgt is ook niet toevallig. Dat doen de Russen om mij te breken. Spreek je Poetin in het Frans eigenlijk hetzelfde uit als Putain? Ik hoop het wel. Achterlijke!

Inzicht

Ik wilde iets schrijven over een herinnering, maar toen ik zocht bleek ik het al geschreven te hebben. Tot bijna in de kleinste details stond daar wat ik wilde zeggen. Er stonden zelfs details in die ik nu niet meer wist. https://mackwebber.blog/2021/08/04/gelukkige-momenten/

Vanmiddag liep ik met de hond te wandelen en er schoot mij een vreemde gedachte te binnen. Zou mijn aanleg tot neerslachtigheid te maken hebben met mijn goede geheugen? Ik had altijd een haarscherp geheugen voor gebeurtenissen. Het probleem daarvan was dat ik herinneringen moeiteloos kon terughalen en ze opnieuw beleven. Zodat ik veel in het verleden kon zijn en daardoor geen aansluiting met het heden heb. Ja, dat vond ik ineens een logische redenering. Veel mensen weten veel minder van vroeger en leven volop in het heden. Wat volgens mij minder mooi is. Ik zag het tenminste vanavond op tv, Van Kooten en de Bie werd herhaald, en ik zag die typische jaren 70 en 80 treurigheid die voor mij zo overzichtelijk was. Fiat’s 127 en Renault 16’s in de straten en winkels die nog geen concurrentie van onlineverkopen hadden.

Maar ik begin ook dingen kwijt te raken van vroeger. Zo kan ik soms niet op iemand’s naam komen of vergis ik me in een jaartal. Misschien een aanwijzing om me in het heden te gaan verdiepen. Misschien is het hier nog niet zo slecht.

The baddest man on the planet.

Ik ging vannacht mijn bed uit om de bokswedstrijd tussen Jake Paul en Mike Tyson te kijken. Het is al het hele jaar bekend dat die wedstrijd eraan kwam, hij is één of twee keer uitgesteld, maar nu was het dan zover.

Ik kende Jake Paul niet, en toen ik hem wel kende moest ik hem niet. Een YouTuber die bokser is geworden en tientallen miljoenen verdient. Toen ik hoorde dat hij Tyson had uitgedaagd, dacht ik dat hij gek was.

Mike Tyson is een held van weleer. De beste bokser ooit. Big head Mike, zo werd hij in z’n jeugd genoemd, later werd dat Iron Mike, en hij werd ook the baddest man on the planet genoemd. Rond zijn twintigste was hij op z’n allerbest en ging elke tegenstander vroeg of laat tegen de vlakte. Maar meestal vroeg. Tijdens de staredown had Mike een blik in zijn ogen die ik niet goed kan beschrijven. Bij de tegenstander zag ik meestal angst, maar Mike deed niet zijn best om intimiderend over te komen. Het was een soort ingehouden minachting met een vleugje medelijden voor de tegenstander er doorheen. Ondertussen draaide hij zijn stierennek zonder het oogcontact met de tegenstander te verliezen.

In elk geval, Mike is nu 58 en heeft het hele jaar getraind. De trainingen zagen er ouderwets indrukwekkend uit. Maar Mike was niet meer de Iron Mike die hij was. Hij won de eerste twee ronden nog, maar daarna ging zijn leeftijd spelen. Hij werd moe, traag en passief. Ik was zelfs bevreesd dat hij neergeslagen zou worden, en ik moedigde hem aan. Want het zou niet eerlijk zijn als deze held uit mijn tijd tegen de grond zou gaan.

Hij kwam de acht ronden van twee minuten door zonder veel schade, maar verloor de wedstrijd. Ik had gehoopt dat de held van mijn generatie nog steeds niet had ingeboet. Zodat wij, uit de jaren zestig, nog mee zouden tellen. Maar mijn verwachtingen waren te hoog gespannen. 58 is eenmaal veel te oud voor een topsporter. Maar dat hij nog twee ronden won is eigenlijk al ongelofelijk.

Elk nadeel heeft zijn voordeel.

Mijn zoon zit tegenwoordig bij het 45e pantserinfanterie bataljon, bravo compagnie of zoiets. Hij wordt uitgestegen minimi schutter. Dat betekent dat hij zijn voertuig verlaat en te voet een gebied intrekt. Minimi is een lichte mitrailleur met een hoge vuursnelheid, en effectief tot 800 meter. Vandaag haalde ik hem op van de bus en ik was even vergeten dat hij nu soldaat is. Hij kwam in uniform met baret op me af lopen, dat was een mooi gezicht.

Hij heeft pas zijn opleiding voltooid, 26 man van de 46 waren nog over, en nu is hij beroepsmilitair. Hij brengt ineens bakken met geld binnen, ik verdiende op mijn 19e hfl 1000, dus ongeveer 450 euro per maand. Goed, het was een andere tijd, maar ook voor die tijd was het weinig. Als ik moet gokken dan heeft het tot mijn 30e geduurd voordat ik verdiende wat hij nu verdient, gecorrigeerd voor inflatie. Hij is me dus ver vooruit. Binnenkort als hij uitgezonden wordt, haalt hij me in. Verder heeft hij allerlei voordelen die je als ambtenaar hebt en hij heeft nu een luxe kamer op de kazerne in plaats van een kale slaapzaal waar je met z’n zessen ligt.

Zijn opleiding was hard, koud, vies en zwaar, maar hij heeft volgehouden. Tot zover het trotse gedeelte. In het weekend is hij een feestende lapzwans, net als z’n vrienden. Maar dat is wellicht nodig.

Zelf ben ik nooit soldaat geweest, ik was buitengewoon dienstplichtig. Ten tijde van oorlog zou ik opgeroepen kunnen worden. Maar de oorlog was ver weg in 1988.

Nu is dat anders, en ik moet er niet aan denken dat Hans de oorlog in moet. Het klinkt allemaal wel mooi, wat ik daarnet beschreef, maar als hij echt op een vijand moet schieten, en er wordt teruggeschoten dan is dat natuurlijk verre van mooi. Mijn moeder vindt het maar niks, haar kleinkind naar een oorlog, en dat snap ik. Ik hoop van ganser harte dat de oorlog wegblijft, maar heb ik een uitzonderingspositie in het leven? Moeten alleen kinderen van anderen hun leven wagen in een oorlog? Dat zou toch ook niet kloppen. Een land moet helaas een leger hebben, en we moeten blij zijn dat er mensen zijn die ons verdedigen als het foute boel is. Waarom zou dat altijd een ander moeten zijn?

Dan hoop ik wel dat Trump zijn belofte waarmaakt en de oorlog in Oekraïne beëindigt. En daarna die in Gaza. Voorlopig heeft Trump al voor elkaar dat meer landen hun verplichte bijdrage aan de NAVO doen. Dat geef ik hem na.

Lama

Het onderwerp van mijn vorige logje houdt het nieuws en de actualiteitenrubrieken flink bezig. Hoe anders is dat hier. Geen inhoudelijke reacties, niemand die hier iets over te zeggen heeft. Tenminste niet tegen mij. Wat denkt u dat dat met mij doet? Ik word gewoon niet serieus genomen! Ik wil ook wel eens van gedachten wisselen over een serieus onderwerp!

Schrijf ik een verhaaltje over een envelop vol poep, dan is het “hahaha” en als ik over mijn kinderen schrijf dan komen er opvoedkundige adviezen en als ik schrijf over hoe ik mij van de domme hou, dan bent u er als de kippen bij, maar niet als ik een maatschappelijke kwestie aanstip. Conclusie, ik kan daar beter mee stoppen en ik wissel voortaan wel met Lori van gedachten over politiek of klimaatverandering. Die zegt ook niks terug, maar houdt in elk geval nog haar kop scheef ten teken dat ze luistert.

Ooit hield André van Duin een keer een oudejaarsshow waarbij hij politieke onderwerpen aanroerde, daar lachten de mensen zuinigjes om. Niet het schaterlachen dat hij gewend was en ik heb het hem later ook nooit meer zien doen.

Nou, u kunt van mij de bout hachelen, ik heb geen idee wat die uitdrukking betekent, maar als mij iets op het hart ligt, dan schrijf ik het. Of dat nu over de toeslagenaffaire gaat of over een van mijn overlevingstochten over de laagvlakten van de Veluwe, dat boeit mij geen hol! Nou ja, de toeslagenaffaire boeit mij ook geen hol trouwens. Op dit moment boeit mij vrij weinig ene hol. Nou ja, ik zag vandaag een lama of iets in die richting bezig zijn met een bevalling. Er kwamen achterpootjes uit haar hol. Ik dacht kort na of een Alpaca een buideldier was, maar ik besloot van niet. Dus moest het een geboorte betreffen en zal het ook niet het hol van de Alpaca zijn geweest, maar haar cloaca. Ik wist ook niet zeker of Alpaca’s belast zijn met de erfzonde. Indien niet, dan gaat de geboorte wat makkelijker. Maar voor de zekerheid heb ik even aangebeld bij de eigenaar. Ik heb het verder niet afgewacht maar ik vermoed dat het goedgekomen is.

Dit mag nooit meer gebeuren!

In Amsterdam waren rond de wedstrijd Ajax en de Israëlische club Maccabi Tel Aviv, rellen te betreuren. Geen voetbalgerelateerde rellen, maar aanvallen van jongeren op scooters op Joden. We begrijpen allemaal wel wie er bedoeld worden met jongeren op scooters. Ze zijn gek op zonnebloempitten.

Amsterdam en de Israëlische regering vonden het nodig om hier een vergelijking met de Tweede Wereldoorlog te maken. Het zou de grootste aanval op Joden sinds de tweede Wereldoorlog zijn geweest, er werd gesproken over pogroms. Het nieuws over de mishandelingen bereikte zelfs Biden en Netanyahu, die zich er allebei mee bemoeiden en opheldering wilden van de Nederlandse regering. Die vergelijking met de Tweede Wereldoorlog ging mij wat ver. Vijf mensen moesten naar het ziekenhuis. Bovendien werkte onze overheid hier geenszins aan mee, maar waren het aanvallen van allochtone jodenhaters. Praat me dus niet van de tweede Wereldoorlog.

Echter, de aangevallenen behoorden tot een groep die anti-Palestina leuzen riep en ook een Palestijnse taxichauffeur mishandelde. Dat in ogenschouw nemend, doet mij dit in weinig denken aan de tweede Wereldoorlog. De Kristalnacht werd georganiseerd door de nazi’s en vond in heel Duitsland plaats. Neemt niet weg dat de Arabieren op hun scooters zich van mij te pletter mogen rijden onder een tram. Gewoon omdat ze bewust de westerse waarden kapot maken.

Waar het mij uiteindelijk om gaat is de hypergevoeligheid als er Joden bij betrokken zijn. Omdat het duidelijk moet zijn aan de buitenwereld dat de degene die de aanvallen veroordeelt, op de eerste plaats denkt aan de holocaust, het ergste wat de wereld ooit overkomen is in de ogen van een superieure westerling. Dus werd er gesproken over een gitzwarte nacht. Wat natuurlijk weer in het verkeerde keelgat schiet bij de actiegroep kick out Zwarte Piet.

The divided States of America

Ik vind Kamala Harris een elegante vrouw. Ik vind eigenlijk dat er een nieuw Vrijheidsbeeld gemaakt moet worden met haar gezicht. Ik vind haar lach ontwapenend. Ja, ze zou echt een goede president zijn geworden. Maar van welk land, dat is de vraag. The divided States of America?

Ik woon niet in Amerika, sterker, ik ben er nog nooit geweest, en ik heb altijd een zekere afkeer van Amerika gehad. Te lomp, te dom en te patriottistisch. Maar juist de laatste jaren was dat aan het veranderen. Ik zag ineens de enorme schoonheid van de natuur, de uitgestrektheid van het land, Amerikaanse auto’s werden beter, en ik sprak zelfs met Amerikaanse collega’s die volstrekt normaal waren. Ik was waarschijnlijk wat beïnvloed door the Dukes of Hazzard, en had het idee dat Amerikanen dikke, sigarenrokende hoedendragers waren met in de ene hand een geweer en in de andere de bijbel. Nee, ik was mijn mening juist aan het bijstellen. Blijk ik het toch altijd goed gehad te hebben.