Categorie: Vakantie

De Middellandse zee is kouder dan vorig jaar. We moeten er nu eerst doorheen maar daar staat tegenover dat we er nu 30 meter vanaf zitten, tegen 100 km vorig jaar. De opwarming van de aarde houdt automatisch in dat de zee kouder wordt, al is het maar ten opzichte van de aarde. Einstein achtervolgt ons overal. 

Tussen de rotsen ontdekten we krabbetjes, variërend in grootte van twee tot zeven centimeter. Krabben hebben een uitstekend gezichtsvermogen, zijn razendsnel en hebben ook nog een schutkleur.  Ter verdediging tegen echte vijanden hebben ze ook nog een pantser en twee 30 mm snelvuurkanonnen. Eigenlijk zijn het tanks voor onder water. Ze zijn dus lastig te vangen maar het lukte me twee keer. Ik had er alleen niet op gerekend dat het diertje zijn kanonnen ook zou gebruiken. Ik schrok een beetje van de knijpkracht die zo’n klein krabbetje ontwikkelt. De afdrukken van zijn scharen bleven even in mijn vinger staan.  Zouden er krabben van 90 kilo bestaan, zouden deze met gemak een duikboot tot zinken brengen. 

Mijn dochtertje was er een beetje bang voor. Waarom, is mij geheel onduidelijk. Ze haalde haar knie open aan een rots zonder dat ze een kik gaf. Het bloedde zodanig dat ik bang was dat we haaien zouden aantrekken. Ze liep met een bloedrood  scheenbeen samen met mij terug over de camping en ik zag iedereen verschrikt kijken. Zelf liep ze er wat onverschillig bij, met een waveboard onder haar arm. Mama schrok en dacht zelfs even dat er een dokter aan te pas moest komen, maar dat viel mee. Nee, dan vielen mijn krabsporen geheel in het niet. 

Vias plage, 20-7-2016

Het voordeel van vroeger was dat men nadacht over de te rijden route. Welke plaatsen, waar zitten de Peages, is de auto in orde, dat soort dingen. 

Nu volgt men de Tomtom en dat gaat geheid fout. Want de Tomtom zegt dingen die je niet gelooft. Files, afgesloten routes, dat soort dingen. En omdat je het niet gelooft maar vertrouwt op je instinct, volg je de laatste. Eventjes, want de Tomtom blijft maar mekkeren dat je terug moet. Elke kilometer die je volgens eigen instinct rijdt, geeft hij aan dat de nog af te leggen afstand groter wordt. Dat trekt je zelfvertrouwen niet, en samen met de afkeurende geluiden naast je, wordt de overmacht te groot, en zwicht je. Je neemt de voorgestelde afslag en je vertrouwt erop dat Tomtom corrigeert wat jij fout deed. Mis. Het ding wil je terug laten rijden omdat het nog geen nieuwe route heeft berekend, en terug gaat een man niet. Beter ten hele gedwaald dan ten halve gekeerd. 

Om een lang verhaal kort te maken, we hebben België gemist. We kwamen Luxemburg binnen via Duitsland en Duitsland schiet niet op. Tevens kwamen we Lyon binnen via het oosten terwijl ons hotel in het noorden lag. Allemaal de schuld van Tomtom en mijn twijfel. Je volgt óf Tomtom tot de dood erop volgt, óf je eigen richtingsgevoel. Niet een combinatie van beiden want dan ben je stuurloos. 

Gisteren gingen wij in het kader van ‘een camping is ook maar een camping’ naar de Middellandse zee. Recht naar beneden en iets ten westen van Marseille, want Marseille moet je mijden als de pest. Slechts een uurtje rijden had ik berekend en degenen die denken dat dit een soort Mont Ventoux-achtig verhaal wordt, hebben het mis. Het was ook een uur rijden. Alleen het idyllische van de Middellandse zee ontbrak. Ik moest aan IJmuiden denken.

Maar toch, als je de schepen en de industrie wegdacht was het best te doen. Fos sur Mer, niet zo bekend als Saint Tropez en ik begrijp nu ook waarom. Maar het water was warm en het strand was heet. De kinderen vermaakten zich prima en wij verbrandden in de zon. Fransen hebben natuurlijk een parasol bij zich, wij niet. Het was aan het strand een aangename 32 graden, een zeer welkome temperatuur omdat het op de camping nog niet onder de 35 is geweest. Gisterenavond net na negenen was het nog 29 graden. Dat het ’s avonds niet of nauwelijks afkoelt heb ik nog niet eerder meegemaakt. Ik zag gisterenavond een eenzame bliksemflits maar geen druppel regen tot nu toe. Hoe hier de natuur groen blijft is mij een raadsel.

Terug naar de Méditerranée. De kinderen hadden inmiddels contact gemaakt met Tim en Loek uit Schimmert, uitgesproken met zeer zachte G, en een u in plaats van een e. Ik huurde een waterfiets en nam de jongens mee na toestemming van hun sympathieke ouders. Nadien kwamen ze even bij ons zitten en ik vroeg natuurlijk of ze Rob Hamilton kenden, omdat Schimmert per slot van rekening maar 3000 inwoners heeft. En ja hoor, die kenden ze, al was het via hun ouders. De man vroeg of wij wat wilden hebben, een ijsje of een slush puppy of iets en ik aarzelde. Toen drong hij aan, het mocht ook een pilsje zijn. Ik zeg zelf altijd biertje, maar pilsje klinkt zoveel mooier, zeker met een zuidelijk accent, dat ik de verleiding niet kon weerstaan. De man was goedlachs, de vrouw was vriendelijk, en zo zaten wij op een mooie zomerdag op een strand in Zuid Frankrijk een pilsje te drinken met volslagen vreemden die aanvoelden als bekenden.

Vakantie betekent dat ik door mijn rug ga, zo ook nu. Kennelijk is luieren niet goed voor mij en als ik mij niet vergis staat dat ook al in de bijbel, dat het de Heere een gruwel is. Nou, dat wordt me duidelijk gemaakt. Ondanks dit ongemak hebben we vandaag de Mont Ventoux beklommen, helaas met de auto. Zou graag kunnen zeggen dat ik het met de fiets heb gedaan. Of hardlopend. Hoewel er volgens mij ook op uitsloverij een bijbelse straf staat. 

Hans vond het niks, hij was erg bang dat ik van de weg af zou raken. En echt tot huilen toe. Nu raak ik niet zo snel van de weg, maar met een diesel omlaag vind ik niet zo’n succes. Het voelt als mishandeling van de techniek om een diesel zo te laten razen, misschien is het juist de bedoeling om veel te remmen, maar dan ben ik weer bang voor overhitte remmen. Toen ik bergop reed kwamen er twee sportieve Franse oude auto’s naar beneden denderen. Met van die knallen uit de uitlaat, prachtig. Een Simca 1100 en een Renault 5 alpine. Ze moesten alleen de fietsers naar het fietspad verbannen, ze rijden ernstig in de weg. Goed. Dat is juist de charme van Frankrijk natuurlijk, dat alles door elkaar krioelt. 

Ik liep daarnet net mijn stramme rug naar het riviertje dat langs de camping stroomt en zat wat langs de kant. Ineens verschijnt vlak onder me een enorme muis. Misschien was het wel een bever. Guillaume Bever. Uiteindelijk besloot ik dat het een beverrat was. Onze kat zou daar nog een hele kluif aan hebben volgens mij. Ik heb hem op film. 

Le Thor-Vaucluse-Frankrijk.

We zijn voor twee weken neergestreken in de Vaucluse, Frankrijk. De heenreis heeft erg meegezeten. Een overnachting in Dijon, de volgende dag nog maar vier uurtjes rijden en we waren er al. De Tomtom omzeilde op briljante wijze een flinke file, iets dat wat mij betreft de krant mag halen. Waarom Fransen massaal in een file gaan staan terwijl  wij op een parallelweg vrij baan hadden, is mij een raadsel. De komende tijd worden hier uitsluitend maximumtemperaturen verwacht van ruim boven de dertig graden. De krekels voeren de boventoon maar krekelgeluiden storen in het geheel niet. Je kunt er zelfs prima bij wegdutten. De eerste nacht in een opgewarmde caravan heeft iedereen prima geslapen.

Verder heb ik de douche al gesloopt; dat wil zeggen, verder naar z’n grootje geholpen. Het ding hing slap als de plasser van een oude man op het naaktstrand en was met geen viagra te verleiden tot een ferme opstand. Ook niet met een kruiskopschroevendraaier trouwens. Ik draaide de schroef dol en rapporteerde een kapotte douche. Niet veel later verscheen een donkerverbrande, onverstaanbare Fransman gewapend met een waterpomptang ten tonele. Guillaume, zo moet hij geheten hebben. Maar als het euvel met een waterpomptang opgelost kon worden, had ik het zelf wel gedaan. Na een minuut kwam hij onverrichter zake weer naar buiten en mompelde wat. Op zijn campingmobiel scheurde hij weg om vijf minuten later terug te komen met een nieuw onderdeel. Ook weer gefikst. Het enige nadeel van deze camping lijkt het feit dat hij praktisch aan de voet van de Mont-Ventoux ligt. Eigenlijk ervaart alleen mijn vrouw dat als een nadeel. De zeer ervaren lezer weet waarom.

Vanochtend kwam ik een Drentse tegen die vier honden liep uit te laten. Ik kon daar slechts één hond tegenoverstellen maar we raakten even aan de praat. Van een afstand riep ze al “moi” zoals kennelijk iedereen dat doet hier. Het mens zag eruit of ze nooit verder dan Borger was geweest, maar was uiterst vriendelijk en afstandelijk tegelijk. Of ik ook uit Bronnegerveen kwam, vroeg ze. Bronnegerveen heeft 90 inwoners en zij zag eruit alsof ze er al zestig jaar woonde, dus ze kon het niet serieus menen. Ik legde uit dat we slechts op vakantie waren. Ze zei dat er hier niets te doen was, behalve ’s zomers in Borger, maar daar kwam ze ’s zomers niet. Ik legde uit dat niks ook precies was wat we kwamen doen.

’s Middags zijn we de grens over geglipt en kwamen we in Stadskanaal. Ik moest soms hard lachen om Bert Visscher die een Groninger nadeed, maar ik kreeg nu pas door dat hij helemaal geen grap maakt maar gewoon letterlijk zegt wat hij hoort. “Dan ken ze mai nog nait,” hoorde ik een vlot uitziend meisje naast me zeggen. De (oudere) mannen hebben een hoog Jannes van der Wal gehalte, ik zou geen partijtje dammen tegen ze aandurven uit angst dat ze familie zijn van. Maar vriendelijk, ja, dat zijn ze wel in tegenstelling tot het stugge imago dat ze hebben. Misschien ben ik ongevoelig voor stug.

Vaak maak ik mij zorgen over de richting waarin Nederland verdwijnt in mijn hoofd. Het is geen prettige richting, het is de kant op van de overbevolking, de onverdraagzaamheid, de criminaliteit en de overspannenheid. Maar ik weet nu hoe dat komt. Ik laat mij teveel leiden door de krant en het journaal. En die berichten niet over een gehucht in Drenthe, waar ik mij nu bevind. Het is hier voornamelijk leeg. Zo leeg dat ik mij verbaas. Kijk ik uit het raam dan zie ik het eerst volgende huis pas een kilometer verderop. De weg langs dit huis laat per dag hooguit 10 auto’s passeren. En toen ik vanochtend met de hond liep, liep ik meer dan een uur zonder ook maar één iemand tegen te komen. En de twee keer dat ik dit weekend iemand tegenkwam groetten die mij met “moj” wat Drents schijnt te zijn voor hallo.

Ik moet twee dorpen verder zijn voor je een boodschap kunt doen, want winkels zijn er hier niet. Ik verbaas mij eerlijk gezegd dat ik hier gewoon een stekker in het stopcontact kan stoppen en dat er stromend water uit de kraan komt. Zoals u ziet is er hier zelfs internet. Ik vind het hier schitterend, zelfs de drassige akkers. Hoe mooi moet het hier ’s zomers zijn? Wij hebben paarden, katten en een konijn om te verzorgen, en ik heb mijn laarzen meegenomen. Lekker in de modder baggeren, wat moet het leven fijn zijn als je een scharrelvarken bent. En ’s nachts is het hier aardedonker. Geen wonder dat ze hier de sterrenwachten in de buurt hebben gebouwd, al schijnen die radiotelescopen dwars door bewolking heen te kunnen kijken. De mensen die hier normaal wonen zijn op wintersport en komen ook uit de bewoonde wereld. Zij namen de stap, kochten hier een huis en zochten hier werk. Want dat is wel noodzakelijk, dat je je werk in de buurt hebt want de Randstad is ver weg. Zelfs Amersfoort, waar ik werk, is ruim een uur rijden. Maar je krijgt er wel wat voor terug, zo schijnt het. Ruimte, stilte en gezondheid en beweging. Tenzij iedereen naar Drenthe gaat, dan natuurlijk niet meer. Maar wat een mooi stuk Nederland. Ik was het even vergeten.

In Lacanau maakte ik een complete zonsondergang mee en ik realiseerde me dat dit pas de eerste keer was dat ik het zag. Het was schitterend. De zon is op dat moment zijn felheid verloren en je kunt er bijna recht naar kijken. De zon staat laag boven de horizon en lijkt op een gegeven moment de zee te raken. Volgens de overlevering kun je hem op dat moment horen sissen. Daarna gaat het om een of andere reden steeds sneller. Het laatst zichtbare stukje zon verdwijnt in een paar seconden achter de horizon. Je ziet hem daar bewegen terwijl hij als hij hoog aan de hemel staat toch behoorlijk vast staat. Het zal vast met de hoek te maken hebben waardoor die snelheid groter wordt, misschien is hier de relativiteitstheorie wel van toepassing.

Toen de zon helemaal weg was klonk er een applaus onder de waarnemers. Alsof een piloot zijn chartervlucht zojuist aan de grond zette, maar dan nog debieler. Zelfs als je in God’s schepping gelooft vind ik het nog debiel om te applaudisseren voor een zonsondergang, maar ja, het is vakantietijd. Deed niets af aan het feit dat het een schitterend verschijnsel is. Ik snap niet dat ik dat nog nooit eerder bewust heb waargenomen. Ik zou bijna zeggen dat iedereen het een keer gezien moet hebben, maar waarschijnlijk heeft iedereen dat al en was alleen ik het die hier wat laat achter kwam.

De vakantie is weer voorbij, morgen moet ik alweer aan het werk. Maar het was een prima vakantie dus daar moet ik wel weer even op kunnen teren. Ik was wel twee weken afgesloten van telefoon, en internet, want mijn dure zakelijke abonnement deed het niet. Mijn zwager had prima ontvangst met zijn 16 euro per maand abonnement. Af en toe had ik voor heel even wifi en kon ik even iets plaatsen, maar meestal niet. Tevens was ik mijn schrift kwijt dus ik kon ook al niks schrijven en dat is wat ik meestal doe op warme vakantie avonden. Dus nu even een achteraf verslag.

Op de heenweg ging het prima, slechts eenmaal verkeerd gereden in Parijs en dat moest ik gelijk bekopen met een bezoek aan een ondergrondse parkeergarage waar ik ook niet meer uit kon zonder 3 euro te betalen. In Tours was het hotel voor de overnachting. We dronken daar twee grote biertjes a 7,50 per stuk en Linda nam een Cola van 4,50 wat ik erg duur vond. Dit tot ergernis van Linda en tot hilariteit van mijn zwager. De volgende dag reden we naar de camping tussen Lacanau en Lacanau-Ocean. De camping was een gewone camping, de plaatsen waar wij stonden waren mooi, tegen het hek aan met daarachter het bos, dus lekker rustig.

Meer dan anders was ik ditmaal onder de indruk van de grootte van Frankrijk. Het bos waaraan we stonden, gigantisch. Als je over de snelwegen rijdt, overal dat grote niets om je heen. Meren, heuvels, zonnebloemvelden, tarwevelden, het is allemaal even mooi. Ze moesten maar eens een stuk Frankrijk aan ons cadeau doen. Ik heb een paar keer een wandeling door het bos gemaakt, je loopt er twee uur zonder iemand tegen te komen. Ook geen ree of een zwijn trouwens, alleen maar bomen en tra’s om maar eens een mooi kruiswoordpuzzelwoord te gebruiken.

De Atlantische Oceaan, of Golf van Biskaje zoals het daar heet was mooi en lauw. De kwallen dreven om je heen. Slechts eenmaal ben ik gestoken door zo’n Eddy Kwally zoals wij ze noemden. Een licht pijnlijke plek was het gevolg. Prompt daarna werden Hans en Tammar ook gestoken. Hans in zijn been, Tammar in haar oog. Maar ik twijfel aan de rechtmatigheid van hun claims. Het zeewater was 20 graden, wat haast perfect is. Je moet er even door, maar daarna is het heerlijk verkoelend.

Verder was het de gebruikelijke onzin met mijn zwager. Elke vakantie met schoonzus en zwager heeft wel een thema. Zo waren we ooit in de Ardennen en was het thema gevaarlijke ontdekkingsreizen door de Ardennen. In de Vogezen was het lynxen. Aan de Belgische kust was het Dynasty, in de Jura was het de bruin-gestreepte Doucier-vos, vorig jaar in de Ardeche was het Jannie, en deze keer was het een promotielied voor Duiven en Eddy Kwally.

De terugreis vind ik nog het vermelden waard. Deze keer hadden we de opdracht om een route uit te stippelen in plaats van gewoon terug te rijden. Dit in verband met zwarte zaterdag en het parkeergarage incident in Parijs. We zijn er bijna twee uur mee bezig geweest maar dan heb je ook wat. Rust op de wegen, weinig tol, en op de valreep nog wat authentieke Franse en Belgische dorpjes aangedaan. Want dat was het enige dat ontbrak in de omgeving van Lacanau. Daar is het vlak en de bossen zijn er aangelegd en lijken op de onze. Dat wil ik dus niet. Ik wil rotsen, oude huizen en dorpjes waar het verkeer nog net zo rijdt als in de jaren zestig. Dus we namen niet de gebruikelijke Péage naar Parijs, maar minder voor de hand liggende wegen en vonden onze weg terug via Bordeaux, Angouleme, Poitiers, Tours, Orleans, Troyes, Reims, Charleville Meziers, Charleroi, Brussel, Antwerpen. Geen file gezien. Ik heb nog nooit de cruise-control zoveel kunnen gebruiken.

Niemand had me al verwacht op kantoor vandaag, dus had ik deze week nog ongemerkt weg kunnen blijven. Maar als hoeder van de vakantie-en verzuimkaarten en geweten van het bedrijf zou dat niet van tevoren in me zijn opgekomen. Achteraf wel, maar achteraf kijk je een koe in haar kont. Ik vroeg een collega hoe zijn vakantie geweest was. “Kut”, zei hij luid en duidelijk. Nu bezigt hij vaak krachttermen dus heel veel indruk maakt dat niet gelijk, maar nadat hij het had toegelicht had ik toch enige medelijden met hem, hoewel ik weet dat dat in zijn geval absoluut niet nodig is, want hij heeft het veel beter dan hij beseft. Maar omdat hij het niet beseft vond ik het toch kortstondig rot voor hem.

Hij was met zijn vrouw en drie dochters drie weken naar Kroatië geweest, en afgezien van het weer was het hem daar zwaar tegengevallen. 1500 km aan één stuk gereden, uiterst onvriendelijke bevolking die klaar stond om je een poot uit te draaien, en de €3300,- die hij voor de stacaravan betaalde bleek wel erg netto. Voor veel dingen op de camping moest nog extra betaald worden en het zwembad ging tussen de middag, op het heetst van de dag, twee uur dicht. Een ijsje op de camping kostte 4 euro, terwijl hij verwachtte dat het in Kroatië stukken goedkoper zou zijn. Zijn vrouw had in haar onbenulligheid al hun paspoorten laten innemen door de campingleiding, iets waar hij pas achter kwam op een uitstapje naar Italië. Met veel stennis en gebluf dat hij advocaat was heeft hij ze teruggekregen.

Maar wat het meest zijn vakantie had verpest was de onophoudelijke ruzie tussen zijn puberdochters. Hij heeft ze uit elkaar getrokken, witheet toegesproken en uitgelegd dat hij het hele jaar keihard werkte omdat hij twee dingen belangrijk vindt: vakantie en goed eten. Dus geen vlees van de supermarkt maar van de slager. En nu hadden zijn dochters zijn vakantie verpest. Dochters een week huisarrest, en er gebeuren geen leuke dingen meer tot aan de wintersport. Dan kijkt hij hoe het gaat en als ze zich dan nog niet gedragen gaat hij volgend jaar alleen met vrouw en jongste dochter op vakantie en de oudste twee mogen dan op kamp.

Dus nu was hij niet uitgerust en gelijk was hij weer razend druk. Buiten de € 3300 stageld heeft hij in drie weken nog € 4400 uitgegeven. € 7700 naar de kloten. U hoeft dus niet over zijn financiële situatie in te zitten, hoewel hij de eerste is die bij me aan de telefoon hangt als het salaris een dag later is. Om vijf uur was hij weg, want zijn vrouw belde dat hij thuis moest komen. Hij is een doodgoeie vent, snapt alleen helemaal niks van het echte leven.