Categorie: Typisch Mack

Ik was van plan een geweldig logje te schrijven. Ik had het al sinds gisteren, en vanavond moest het er dan van komen. Eerst probeerde ik iets over Kroatië, daarna iets over Syrië, maar ik liep hartstikke vast. Ik vermoed omdat ik de kern van de problemen wilde blootleggen, en tegelijkertijd ook met de oplossing aan wilde komen draven. Maar zo simpel is dat allemaal niet, want mijn tolerantie geldt niet voor degenen met wie ik het niet eens ben. Toen ik deze onvolkomenheid in mijn karakter opmerkte, wiste ik de tekst.

Want ja, ik ben al lang op zoek naar de absolute waarheid. Die waarheid waarvan al vaststaat dat hij niet bestaat. De waarheid die het gedachtengoed te boven gaat, en die ik in een andere richting had moeten zoeken dan die waarin ik zocht. Want mij simpelweg neerleggen bij een probleem kan ik slecht. Ik verwacht dat dat komt omdat mijn 41-jarige hormonen nog eenmaal een poging doen mij te laten denken dat ik de wereld kan verbeteren. Maar zelfs al zou mij dat lukken, dan nog was ik niet tevreden met het resultaat. Want iets verbeteren kan iedereen. Het gaat erom dat je het goed maakt. Liever nog, perfect.

Nou ja, het zal de moeheid zijn. Misschien moet ik me eens gaan neerleggen. Want morgen worden mijn inspiratiebronnen weer rond acht uur wakker. Tenminste twee van hen. De derde liet mij vanochtend tot bijna elf uur uitslapen, dus morgen maak ik haar niet voor half tien wakker. Vrouwen kunnen immers veel beter tegen slaapgebrek dan mannen. Net als pijn, daar kunnen ze ook veel beter tegen. Je hoort dan ook zelden dat een man mishandeld wordt door zijn vrouw. Die gevallen zouden dan ook zwaarder bestraft moeten worden, als je tenminste mannen en vrouwen gelijk wilt behandelen. Aan dat laatste schort het in Syrië nog. Maar laat ik daar niet over beginnen, anders loop ik weer vast.

Het was geen geschikt weer om in de stad te lopen. Ik had wat nette kleding nodig voor op mijn werk en als man heb je dan keus uit een pak. In mijn donkergroene korte broek en paars T-shirt een pak passen, je moet wat. Gelukkig wist ik precies welk pak. Het mocht in geen geval een donkergrijs streepjespak zijn, want dat is de Volkswagen onder de pakken. Gelukkig zag ik ook een Alfa Romeo hangen. Lichtgrijs metallic. Toen ik hem aan had, leek ik wel wat op Matthijs van Nieuwkerk. De verkoper leek op Chris Martin, want hij wilde niet bij mij achterblijven. Hij was ongeveer begin twintig en had nog lang niet zo’n ontwikkeld lichaam als ik. Hij moest wel om Linda lachen, want Linda zeikt mij graag af in winkels. Nou ja, niet alleen in winkels. “Hij gaat wel met zijn tijd mee,” zei Chris toen ik in de paskamer stond. Ik riep vanachter het gordijn dat dat wel moest want ouwelullenpakken hingen nergens in het rek.

Ja, als het ijs gebroken is wrijven de verkopers zich in hun handen. Overhemd erbij meneer? Ja, overhemd erbij, riem erbij, ach weet je wat, neem zelf ook wat! De sfeer was ontspannen en meestal als ik kleding koop is de sfeer uiterst gespannen. Want ik vind het niet leuk, kleren kopen. Altijd gaat er wel iets mis. Maar dit ging prima. Een pak van mijn hart. Ik zag aan Linda dat ze ook tevreden was. Ja, kleren maken nog steeds de man. Maar ook in mijn zwembroek sta ik mijn mannetje. En daar gaan toch veel pakdragers de mist in.

Ik had vanochtend een drie uur durende les belastingrecht, je moet er maar zin in hebben met dat mooie weer, maar ik was niet de enige. Zeker 60 mannen en vrouwen zaten in het zaaltje. Sommigen worden al bekend doordat ik ze elke examentraining en elk examen daar zie. De docent was tot nu toe elke keer een andere. Vanochtend was het een Limburger. Aan zijn accent te horen, Venlo. Ik kan redelijk goed aan een accent horen waar iemand vandaan komt. Misschien zat ik er wel mijlen ver naast en was het een Fries, maar ik hou het op een Venlonaar.

Dat inschatten van accenten werkt zo: ik ken twee mensen uit de buurt van Venlo, namelijk Gé Reinders en Geert Wilders. En hoor ik dan iemand met hetzelfde accent praten, weet ik: “hee, Venlo.” Makkelijk eigenlijk, je hoeft het alleen te herkennen.

Ik ben wel gecharmeerd van een zuidelijk accent. Brabants is niet om aan te horen, maar een Brabantse tongval is wel mooi. En een Limburgse is nog mooier. En zeker als iemand dan heel netjes spreekt, vind ik dat mooi. Nu moet je je natuurlijk nooit door het uiterlijk van de inhoud af laten leiden, maar toch viel het me op. Het klinkt ook zo beleefd. Geert Wilders bijvoorbeeld, klinkt enorm beleefd. Ik luister daar altijd naar en hij weet mij elke keer af te leiden van de inhoud. Jammer, want nu weet ik nog steeds niet waar hij voor staat. En om nu alleen op iemand te gaan stemmen vanwege zijn accent, dat vind ik ook weer niet nodig.

Oh ja, Gé Reinders. Die kent u misschien niet. Misschien ook wel, maar dan is het door mij. Ik hoorde halverwege de jaren ’90 voor het eerst van hem. Zijn accent leidde me toen al af van de inhoud. Ik verstond ook geen Limburgs, dus ik had geen keus. Aardbeien met thee? http://www.youtube.com/watch?v=f05T-rYIUpc

Volgens de levenstrap van een onbekende Hollandse meester, is een mens pas op zijn vijftigste op zijn hoogste punt. Daarna is het een trieste en donkere bedoening. Niemand kijkt het leven nog aan, in plaats daarvan kijkt men afwachtend een andere kant op, totdat men, de leeftijd van 100 jaren bereikt hebbend, omvalt. Voor lichamelijke prestaties gaat het grapje natuurlijk niet op. Zelden dat iemand van 50 olympisch goud behaalt. Maar geestelijk bereik je op je 50e de optimale mix van ervaring en geheugen. Voor je vijftigste is je geheugen beter, maar je ervaring minder, daarna ben je meer ervaren, maar laat je geheugen je vaker in de steek.

Denk niet dat hier enig wetenschappelijk onderzoek aan vooraf ging. Nee, ik verzin het ter plekke zodat ik niet mistroostig achterom hoef te gaan kijken. Tegen de tijd dat ik vijftig ben, nog maar ruim acht jaar, onvoorstelbaar, verzin ik weer wat anders om naar uit te kijken.

Nu is het wel zo dat mensen als ze ouder worden, over het algemeen milder worden. En ik weet niet of het een met het ander te maken heeft, of dat men gewoon milder wordt doordat de tijd verstrijkt. Er zijn mensen die zijn zo stronteigenwijs dat ze nog steeds dezelfde theorie aanhangen als toen ze 18 waren. Maar dat is denk ik tegen beter weten in. Nu is het helemaal niet altijd leuk om te ontdekken dat je milder bent geworden, want waar moet je met je frustraties naar toe?

Vroeger dacht ik veel meer zwart-wit. En dat was handig. Want je hebt altijd een oplossing bij de hand. Niet dat je het probleem ook oplost, maar je weet in elk geval wel wat er moet gebeuren. Dus alles wat afweek, kon je gewoon veroordelen, nazi-style. Maar die tijd lijkt voorgoed voorbij. Nu moet ik zo nodig wikken en wegen, een besluit nemen en kiezen uit het beste van twee kwaden. En excuses maken aan degene in wiens nadeel je het besluit nam. Het schiet voor geen meter op. Ik zoek naar de goede eigenschappen van een mens, terwijl de betreffende mens toch overduidelijk slechte dingen deed.

Dus nu is het kijken naar welke kleur het fietsje had in plaats van de doodstraf uitdelen. En daar baal ik van. Want het indelen in hokjes maakt de boel wel stukken overzichtelijker. Hoe kom ik hier nu allemaal weer op? Nou, ik herinnerde mij een bepaalde reclame waar ik frustraties van kreeg. De 18-jarige in mij wilde hele nare dingen doen met de mensen in de reclame. Echt dingen waarvoor je de gevangenis in gaat. Niet echt natuurlijk, maar de agressie die soms kan ontstaan! En nu kan ik daar dus niks meer mee. Het is een frustratie. Een milde weliswaar, maar hij kan er niet uit. U wilt misschien wel weten over welke reclame het ging. Nou, het was een promotiefilmpje voor het volgende groepje. http://www.youtube.com/watch?v=keTBWk1VRFE&feature=fvwrel Moederdagtip!

Ik heb een hekel aan apart. Ik heb liever samen. En daarom zat het mij ook al een jaar niet lekker dat mijn logjes op mijn oude weblog gescheiden waren van mijn nieuwe. Maar nu heb ik daar wat aan gedaan. Het was een klus van vele maanden, maar ik heb ze stuk voor stuk, inclusief reacties (dat was helemaal een monnikenwerk, daarom heb ik de links van de reactoren laten zitten) gekopieerd en hier naar toe gebracht. Zodat de schrijfsels die toch dezelfde genen dragen, weer samen zijn gevallen. Ineens gaat het archief hier terug naar begin 2004. Ik schreef toen nog erg slecht, maar langzaam werd dat beter. Nou ja, u heeft er verder niks aan, maar voor het nageslacht is het beter zo.

Sinds wij een aantal maanden geleden over zijn gestapt van analoge zwart-wittelevisie naar digitale kleurentv van KPN, hebben wij geen BBC 2 meer. En op BBC 2 komt Topgear. Kenners weten nu dat ik, toen ik hier achter kwam, een stuk uit de tafel gebeten heb. Ik zou voortaan bij het klootjesvolk horen dat Topgear op Veronica moest kijken, en dus veroordeeld was tot achterhaalde afleveringen. (BBC is live)

Maar goed, ik had op zondagavond toch geen tijd meer wegens studie, dus de stukjes vielen in elkaar. Ook werd ik een aantal maanden geleden wederom geblokkeerd op de site van autoweek wegens grove minachting van de VAG-groep, dus ook dat was in het voordeel van de studie. Maar ik geloof niet in toeval. Dit zijn tekens. Laat het kinderachtige achter je, en studeer. De omstandigheden werden voor mij geschapen.

Ik moet zeggen, het studeert wel zo rustig. Degene die verantwoordelijk is voor mijn hernieuwde omstandigheden snapt in elk geval wel hoe ik in elkaar zit. Discipline wordt mij gewoon opgelegd van hogerhand.

Nu bevind ik mij even in een diep zwart gat, omdat ik me tussen twee vakken in bevind, en moet ik iets met mijn vrijheid. Het valt niet mee voor een gevangene om ineens met vrijheid om te gaan. Gisteren deed ik allerlei klusjes die de mondhoeken van Linda omhoog deden krullen. En vandaag heb ik mijn Alfa Romeo met de hand gewassen en in de was gezet. De leren bekleding schoongemaakt. Cockpitspray op het dashboard. Olie bijgevuld. Hij staat nu tevreden te stralen achter ons huis. Hij is een beauty. Morgen, als ik hem start geeft hij mij weer zijn karakteristieke geluid. Onregelmatig, rochelend en luid herinnert hij mij aan de Alfa Romeo racehistorie. Niemand weet hoeveel ik van hem hou.

Vrienden zijn belangrijk omdat je ze zelf kiest. Dat geldt niet voor kennissen, want die ken je. Vrienden hoeven geen vrienden te zijn in de zin van dik en dun, maar vrienden zijn vrienden als je je prettig voelt in hun gezelschap. Als je een keer naar ze toe gaat omdat je dat leuk vindt. Die je helpt als ze in nood zitten. Met vrienden kun je praten en je mening uiten zonder dat dat tot spanningen leidt. En mocht dat wel een keer het geval zijn, dan is het niet zo’n opoffering om voor een vriend een keer je waffel te houden. Webloggen heeft ook wel iets vriendelijks, vindt u niet? U kiest zelf uw gelinkten en u leest het vaakst bij degenen in wiens virtuele gezelschap u zich het prettigst voelt. Eigenlijk kun je met wildvreemden bevriend zijn. Ik kom tot de conclusie dat ik mij wel bevriend voel met u.

Ik wandelde met Tammar door het bos. Als inwoner van Nederland dien je af en toe in het bos te lopen en van de natuur te genieten, want daar dient het bos voor. Het is geen ruige natuur hier, maar speciaal aangelegde kalme natuur voor wandelaars. Ruige natuur, dat is pas genieten, maar in de ruige natuur is het gevaarlijk en dus ongeschikt voor brave burgers. Hier staan wegwijzers en paaltjes zodat je niet kunt verdwalen. Want je zult maar verdwalen op een vierkante kilometer en een kwartier aan het zoeken zijn. De avond kan snel vallen hoor.

Maar wat ik nu zag, ongehoord gevaarlijk. Enorme stapels gezaagde boomstammen. Stapels van vijftig meter lang en vier meter hoog. Ik vroeg mij af wat zo'n stapel weegt. En wat er zou gebeuren als je daar bovenop klom. Er hingen wel waarschuwingsbordjes op met de tekst: niet beklimmen. Maar toch he, het daagt gewoon uit. Het zou toch mooi zijn als je zo'n stapel aan het rollen kreeg. Ja, levensgevaarlijk natuurlijk tenzij je verstand hebt van zwaartekracht. En dat heb ik. E=MC² tenslotte.

Maar met Tammar bij me leek het me toch niet zo'n goed idee. Maar het was wel een haast onbedwingbare behoefte. Gestapelde boomstammen zijn tegennatuurlijk. En daar kan ik natuurlijk niet tegen.